ترجمه سوره یونس ( از آیه 81 تا آیه 100 )
ساعت ۳:۱٥ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۸ آذر ۱۳٩٥   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،ترجمه سوره یونس
فَلَمَّا أَلْقَوْا قالَ مُوسی‏ ما جِئْتُمْ بِهِ السِّحْرُ إِنَّ اللَّهَ سَیُبْطِلُهُ إِنَّ اللَّهَ لا یُصْلِحُ عَمَلَ الْمُفْسِدینَ81وَ یُحِقُّ اللَّهُ الْحَقَّ بِکَلِماتِهِ وَ لَوْ کَرِهَ الْمُجْرِمُونَ82فَما آمَنَ لِمُوسی‏ إِلاَّ ذُرِّیَّةٌ مِنْ قَوْمِهِ عَلی‏ خَوْفٍ مِنْ فِرْعَوْنَ وَ مَلاَئِهِمْ أَنْ یَفْتِنَهُمْ وَ إِنَّ فِرْعَوْنَ لَعالٍ فِی الْأَرْضِ وَ إِنَّهُ لَمِنَ الْمُسْرِفینَ83وَ قالَ مُوسی‏ یا قَوْمِ إِنْ کُنْتُمْ آمَنْتُمْ بِاللَّهِ فَعَلَیْهِ تَوَکَّلُوا إِنْ کُنْتُمْ مُسْلِمینَ84فَقالُوا عَلَی اللَّهِ تَوَکَّلْنا رَبَّنا لا تَجْعَلْنا فِتْنَةً لِلْقَوْمِ الظَّالِمینَ85وَ نَجِّنا بِرَحْمَتِکَ مِنَ الْقَوْمِ الْکافِرینَ86وَ أَوْحَیْنا إِلی‏ مُوسی‏ وَ أَخیهِ أَنْ تَبَوَّءا لِقَوْمِکُما بِمِصْرَ بُیُوتاً وَ اجْعَلُوا بُیُوتَکُمْ قِبْلَةً وَ أَقیمُوا الصَّلاةَ وَ بَشِّرِ الْمُؤْمِنینَ87وَ قالَ مُوسی‏ رَبَّنا إِنَّکَ آتَیْتَ فِرْعَوْنَ وَ مَلَأَهُ زینَةً وَ أَمْوالاً فِی الْحَیاةِ الدُّنْیا رَبَّنا لِیُضِلُّوا عَنْ سَبیلِکَ رَبَّنَا اطْمِسْ عَلی‏ أَمْوالِهِمْ وَ اشْدُدْ عَلی‏ قُلُوبِهِمْ فَلا یُؤْمِنُوا حَتَّی یَرَوُا الْعَذابَ الْأَلیمَ88قالَ قَدْ أُجیبَتْ دَعْوَتُکُما فَاسْتَقیما وَ لا تَتَّبِعانِ سَبیلَ الَّذینَ لا یَعْلَمُونَ89وَ جاوَزْنا بِبَنی‏ إِسْرائیلَ الْبَحْرَ فَأَتْبَعَهُمْ فِرْعَوْنُ وَ جُنُودُهُ بَغْیاً وَ عَدْواً حَتَّی إِذا أَدْرَکَهُ الْغَرَقُ قالَ آمَنْتُ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلاَّ الَّذی آمَنَتْ بِهِ بَنُوا إِسْرائیلَ وَ أَنَا مِنَ الْمُسْلِمینَ90آلْآنَ وَ قَدْ عَصَیْتَ قَبْلُ وَ کُنْتَ مِنَ الْمُفْسِدینَ91فَالْیَوْمَ نُنَجِّیکَ بِبَدَنِکَ لِتَکُونَ لِمَنْ خَلْفَکَ آیَةً وَ إِنَّ کَثیراً مِنَ النَّاسِ عَنْ آیاتِنا لَغافِلُونَ92وَ لَقَدْ بَوَّأْنا بَنی‏ إِسْرائیلَ مُبَوَّأَ صِدْقٍ وَ رَزَقْناهُمْ مِنَ الطَّیِّباتِ فَمَا اخْتَلَفُوا حَتَّی جاءَهُمُ الْعِلْمُ إِنَّ رَبَّکَ یَقْضی‏ بَیْنَهُمْ یَوْمَ الْقِیامَةِ فیما کانُوا فیهِ یَخْتَلِفُونَ93فَإِنْ کُنْتَ فی‏ شَکٍّ مِمَّا أَنْزَلْنا إِلَیْکَ فَسْئَلِ الَّذینَ یَقْرَؤُنَ الْکِتابَ مِنْ قَبْلِکَ لَقَدْ جاءَکَ الْحَقُّ مِنْ رَبِّکَ فَلا تَکُونَنَّ مِنَ المُمْتَرینَ94وَ لا تَکُونَنَّ مِنَ الَّذینَ کَذَّبُوا بِآیاتِ اللَّهِ فَتَکُونَ مِنَ الْخاسِرینَ95إِنَّ الَّذینَ حَقَّتْ عَلَیْهِمْ کَلِمَتُ رَبِّکَ لا یُؤْمِنُونَ96وَ لَوْ جاءَتْهُمْ کُلُّ آیَةٍ حَتَّی یَرَوُا الْعَذابَ الْأَلیمَ97فَلَوْ لا کانَتْ قَرْیَةٌ آمَنَتْ فَنَفَعَها إیمانُها إِلاَّ قَوْمَ یُونُسَ لَمَّا آمَنُوا کَشَفْنا عَنْهُمْ عَذابَ الْخِزْیِ فِی الْحَیاةِ الدُّنْیا وَ مَتَّعْناهُمْ إِلی‏ حینٍ98وَ لَوْ شاءَ رَبُّکَ لَآمَنَ مَنْ فِی الْأَرْضِ کُلُّهُمْ جَمیعاً أَ فَأَنْتَ تُکْرِهُ النَّاسَ حَتَّی یَکُونُوا مُؤْمِنینَ99وَ ما کانَ لِنَفْسٍ أَنْ تُؤْمِنَ إِلاَّ بِإِذْنِ اللَّهِ وَ یَجْعَلُ الرِّجْسَ عَلَی الَّذینَ لا یَعْقِلُونَ100
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی:
81) هنگامی که افکندند ، موسی گفت: «آنچه شما آوردید ، سحر است که خداوند بزودی آن را باطل می کند چرا که خداوند ( هرگز ) عمل مفسدان را اصلاح نمی کند!
82) او حق را به وعده خویش ، تحقق می بخشد هر چند مجرمان کراهت داشته باشند!»
83) ( در آغاز ، ) هیچ کس به موسی ایمان نیاورد ، مگر گروهی از فرزندان قوم او ( آن هم ) با ترس از فرعون و اطرافیانش ، مبادا آنها را شکنجه کنند زیرا فرعون ، برتری جویی در زمین داشت و از اسرافکاران بود!
84) موسی گفت: «ای قوم من! اگر شما به خدا ایمان آورده اید ، بر او توکّل کنید اگر تسلیم فرمان او هستید!»
85) گفتند: «تنها بر خدا توکل داریم پروردگارا! ما را مورد شکنجه گروه ستمگر قرار مده!
86) و ما را با رحمتت از ( دست ) قوم کافر رهایی بخش!
87) و به موسی و برادرش وحی کردیم که: «برای قوم خود ، خانه هایی در سرزمین مصر انتخاب کنید و خانه هایتان را مقابل یکدیگر ( و متمرکز ) قرار دهید! و نماز را برپا دارید! و به مؤمنان بشارت ده ( که سرانجام پیروز می شوند! ) »
88) موسی گفت: «پروردگارا! تو فرعون و اطرافیانش را زینت و اموالی ( سرشار ) در زندگی دنیا داده ای ، پروردگارا! در نتیجه ( بندگانت را ) از راه تو گمراه می سازند! پروردگارا! اموالشان را نابود کن! و ( بجرم گناهانشان ، ) دلهایشان را سخت و سنگین ساز ، به گونه ای که ایمان نیاورند تا عذاب دردناک را ببینند!»
89) فرمود: «دعای شما پذیرفته شد! استقامت به خرج دهید و از راه ( و رسم ) کسانی که نمی دانند ، تبعیت نکنید!»
90) ( سرانجام ) بنی اسرائیل را از دریا [ رود عظیم نیل ] عبور دادیم و فرعون و لشکرش از سر ظلم و تجاوز ، به دنبال آنها رفتند هنگامی که غرقاب دامن او را گرفت ، گفت: «ایمان آوردم که هیچ معبودی ، جز کسی که بنی اسرائیل به او ایمان آورده اند ، وجود ندارد و من از مسلمین هستم!»
91) ( امّا به او خطاب شد: ) الآن؟!! در حالی که قبلًا عصیان کردی ، و از مفسدان بودی!
92) ولی امروز ، بدنت را ( از آب ) نجات می دهیم ، تا عبرتی برای آیندگان باشی! و بسیاری از مردم ، از آیات ما غافلند!
93) ( سپس ) بنی اسرائیل را در جایگاه صدق ( و راستی ) منزل دادیم و از روزیهای پاکیزه به آنها عطا کردیم ( امّا آنها به نزاع و اختلاف برخاستند! ) و اختلاف نکردند ، مگر بعد از آنکه علم و آگاهی به سراغشان آمد! پروردگار تو روز قیامت ، در آنچه اختلاف می کردند ، میان آنها داوری می کند!
94) و اگر در آنچه بر تو نازل کرده ایم تردیدی داری ، از کسانی که پیش از تو کتاب آسمانی را می خواندند بپرس ، به یقین ، «حق» از طرف پروردگارت به تو رسیده است بنا بر این ، هرگز از تردیدکنندگان مباش! [ مسلماً او تردیدی نداشت! این درسی برای مردم بود! ]
95) و از آنها مباش که آیات خدا را تکذیب کردند ، که از زیانکاران خواهی بود!
96) ( و بدان ) آنها که فرمان پروردگار تو بر آنان تحقق یافته ، ( و بجرم اعمالشان ، توفیق هدایت را از آنها گرفته هرگز ) ایمان نمی آورند.
97) هر چند تمام آیات ( و نشانه های الهی ) به آنان برسد ، تا زمانی که عذاب دردناک را ببینند! ( زیرا تاریکی گناه ، قلبهایشان را فرا گرفته ، و راهی به روشنایی ندارند! )
98) چرا هیچ یک از شهرها و آبادیها ایمان نیاوردند که ( ایمانشان بموقع باشد ، و ) به حالشان مفید افتد؟! مگر قوم یونس ، هنگامی که آنها ایمان آوردند ، عذاب رسوا کننده را در زندگی دنیا از آنان برطرف ساختیم و تا مدّت معیّنی [ پایان زندگی و اجلشان ] آنها را بهره مند ساختیم.
99) و اگر پروردگار تو می خواست ، تمام کسانی که روی زمین هستند ، همگی به ( اجبار ) ایمان می آوردند آیا تو می خواهی مردم را مجبور سازی که ایمان بیاورند؟! ( ایمان اجباری چه سودی دارد؟! )
100) ( اما ) هیچ کس نمی تواند ایمان بیاورد ، جز به فرمان خدا ( و توفیق و یاری و هدایت او ) ! و پلیدی ( کفر و گناه ) را بر کسانی قرار می دهد که نمی اندیشند.

ترجمه سوره یونس ( از آیه 61 تا آیه 80 )
ساعت ٢:٥۸ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۸ آذر ۱۳٩٥   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،ترجمه سوره یونس
وَ ما تَکُونُ فی‏ شَأْنٍ وَ ما تَتْلُوا مِنْهُ مِنْ قُرْآنٍ وَ لا تَعْمَلُونَ مِنْ عَمَلٍ إِلاَّ کُنَّا عَلَیْکُمْ شُهُوداً إِذْ تُفیضُونَ فیهِ وَ ما یَعْزُبُ عَنْ رَبِّکَ مِنْ مِثْقالِ ذَرَّةٍ فِی الْأَرْضِ وَ لا فِی السَّماءِ وَ لا أَصْغَرَ مِنْ ذلِکَ وَ لا أَکْبَرَ إِلاَّ فی‏ کِتابٍ مُبینٍ61أَلا إِنَّ أَوْلِیاءَ اللَّهِ لا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَ لا هُمْ یَحْزَنُونَ62الَّذینَ آمَنُوا وَ کانُوا یَتَّقُونَ63لَهُمُ الْبُشْری‏ فِی الْحَیاةِ الدُّنْیا وَ فِی الْآخِرَةِ لا تَبْدیلَ لِکَلِماتِ اللَّهِ ذلِکَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظیمُ64وَ لا یَحْزُنْکَ قَوْلُهُمْ إِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ جَمیعاً هُوَ السَّمیعُ الْعَلیمُ65أَلا إِنَّ لِلَّهِ مَنْ فِی السَّماواتِ وَ مَنْ فِی الْأَرْضِ وَ ما یَتَّبِعُ الَّذینَ یَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ شُرَکاءَ إِنْ یَتَّبِعُونَ إِلاَّ الظَّنَّ وَ إِنْ هُمْ إِلاَّ یَخْرُصُونَ66هُوَ الَّذی جَعَلَ لَکُمُ اللَّیْلَ لِتَسْکُنُوا فیهِ وَ النَّهارَ مُبْصِراً إِنَّ فی‏ ذلِکَ لَآیاتٍ لِقَوْمٍ یَسْمَعُونَ67قالُوا اتَّخَذَ اللَّهُ وَلَداً سُبْحانَهُ هُوَ الْغَنِیُّ لَهُ ما فِی السَّماواتِ وَ ما فِی الْأَرْضِ إِنْ عِنْدَکُمْ مِنْ سُلْطانٍ بِهذا أَ تَقُولُونَ عَلَی اللَّهِ ما لا تَعْلَمُونَ68قُلْ إِنَّ الَّذینَ یَفْتَرُونَ عَلَی اللَّهِ الْکَذِبَ لا یُفْلِحُونَ69مَتاعٌ فِی الدُّنْیا ثُمَّ إِلَیْنا مَرْجِعُهُمْ ثُمَّ نُذیقُهُمُ الْعَذابَ الشَّدیدَ بِما کانُوا یَکْفُرُونَ70وَ اتْلُ عَلَیْهِمْ نَبَأَ نُوحٍ إِذْ قالَ لِقَوْمِهِ یا قَوْمِ إِنْ کانَ کَبُرَ عَلَیْکُمْ مَقامی‏ وَ تَذْکیری بِآیاتِ اللَّهِ فَعَلَی اللَّهِ تَوَکَّلْتُ فَأَجْمِعُوا أَمْرَکُمْ وَ شُرَکاءَکُمْ ثُمَّ لا یَکُنْ أَمْرُکُمْ عَلَیْکُمْ غُمَّةً ثُمَّ اقْضُوا إِلَیَّ وَ لا تُنْظِرُونِ71فَإِنْ تَوَلَّیْتُمْ فَما سَأَلْتُکُمْ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِیَ إِلاَّ عَلَی اللَّهِ وَ أُمِرْتُ أَنْ أَکُونَ مِنَ الْمُسْلِمینَ72فَکَذَّبُوهُ فَنَجَّیْناهُ وَ مَنْ مَعَهُ فِی الْفُلْکِ وَ جَعَلْناهُمْ خَلائِفَ وَ أَغْرَقْنَا الَّذینَ کَذَّبُوا بِآیاتِنا فَانْظُرْ کَیْفَ کانَ عاقِبَةُ الْمُنْذَرینَ73ثُمَّ بَعَثْنا مِنْ بَعْدِهِ رُسُلاً إِلی‏ قَوْمِهِمْ فَجاؤُهُمْ بِالْبَیِّناتِ فَما کانُوا لِیُؤْمِنُوا بِما کَذَّبُوا بِهِ مِنْ قَبْلُ کَذلِکَ نَطْبَعُ عَلی‏ قُلُوبِ الْمُعْتَدینَ74ثُمَّ بَعَثْنا مِنْ بَعْدِهِمْ مُوسی‏ وَ هارُونَ إِلی‏ فِرْعَوْنَ وَ مَلاَئِهِ بِآیاتِنا فَاسْتَکْبَرُوا وَ کانُوا قَوْماً مُجْرِمینَ75فَلَمَّا جاءَهُمُ الْحَقُّ مِنْ عِنْدِنا قالُوا إِنَّ هذا لَسِحْرٌ مُبینٌ76قالَ مُوسی‏ أَ تَقُولُونَ لِلْحَقِّ لَمَّا جاءَکُمْ أَ سِحْرٌ هذا وَ لا یُفْلِحُ السَّاحِرُونَ77قالُوا أَ جِئْتَنا لِتَلْفِتَنا عَمَّا وَجَدْنا عَلَیْهِ آباءَنا وَ تَکُونَ لَکُمَا الْکِبْرِیاءُ فِی الْأَرْضِ وَ ما نَحْنُ لَکُما بِمُؤْمِنینَ78وَ قالَ فِرْعَوْنُ ائْتُونی‏ بِکُلِّ ساحِرٍ عَلیمٍ79فَلَمَّا جاءَ السَّحَرَةُ قالَ لَهُمْ مُوسی‏ أَلْقُوا ما أَنْتُمْ مُلْقُونَ80
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی:
61) در هیچ حال ( و اندیشه ای ) نیستی ، و هیچ قسمتی از قرآن را تلاوت نمی کنی ، و هیچ عملی را انجام نمی دهید ، مگر اینکه ما گواه بر شما هستیم در آن هنگام که وارد آن می شوید! و هیچ چیز در زمین و آسمان ، از پروردگار تو مخفی نمی ماند حتّی به اندازه سنگینی ذرّه ای ، و نه کوچکتر از آن و نه بزرگتر ، مگر اینکه ( همه آنها ) در کتاب آشکار ( و لوح محفوظ علم خداوند ) ثبت است!
62) آگاه باشید ( دوستان و ) اولیای خدا ، نه ترسی دارند و نه غمگین می شوند!
63) همانها که ایمان آوردند ، و ( از مخالفت فرمان خدا ) پرهیز می کردند.
64) در زندگی دنیا و در آخرت ، شاد ( و مسرور ) ند وعده های الهی تخلّف ناپذیر است! این است آن رستگاری بزرگ!
65) سخن آنها تو را غمگین نسازد! تمام عزّت ( و قدرت ) ، از آن خداست و او شنوا و داناست!
66) آگاه باشید تمام کسانی که در آسمانها و زمین هستند ، از آن خدا می باشند! و آنها که غیر خدا را همتای او می خوانند ، ( از منطق و دلیلی ) پیروی نمی کنند آنها فقط از پندار بی اساس پیروی می کنند و آنها فقط دروغ می گویند!
67) او کسی است که شب را برای شما آفرید ، تا در آن آرامش بیابید و روز را روشنی بخش ( تا به تلاش زندگی پردازید ) در اینها نشانه هایی است برای کسانی که گوش شنوا دارند!
68) گفتند: «خداوند فرزندی برای خود انتخاب کرده است»! ( از هر عیب و نقص و احتیاجی ) منزه است! او بی نیاز است! از آن اوست آنچه در آسمانها و آنچه در زمین است! شما هیچ گونه دلیلی بر این ادعا ندارید! آیا به خدا نسبتی می دهید که نمی دانید؟!
69) بگو: «آنها که به خدا دروغ می بندند ، ( هرگز ) رستگار نمی شوند!
70) بهره ای ( ناچیز ) از دنیا دارند سپس بازگشتشان بسوی ماست و بعد ، به آنها مجازات شدید به سزای کفرشان می چشانیم!
71) سرگذشت نوح را بر آنها بخوان! در آن هنگام که به قوم خود گفت: «ای قوم من! اگر تذکّرات من نسبت به آیات الهی ، بر شما سنگین ( و غیر قابل تحمّل ) است ، ( هر کار از دستتان ساخته است بکنید. ) من بر خدا توکّل کرده ام! فکر خود ، و قدرت معبودهایتان را جمع کنید سپس هیچ چیز بر شما پوشیده نماند ( تمام جوانب کارتان را بنگرید ) سپس به حیات من پایان دهید ، و ( لحظه ای ) مهلتم ندهید! ( امّا توانایی ندارید! )
72) و اگر از قبول دعوتم روی بگردانید ، ( کار نادرستی کرده اید چه اینکه ) من از شما مزدی نمی خواهم مزد من ، تنها بر خداست! و من مأمورم که از مسلمین [ تسلیم شدگان در برابر فرمان خدا ] باشم!»
73) امّا آنها او را تکذیب کردند! و ما ، او و کسانی را که با او در کشتی بودند ، نجات دادیم و آنان را جانشین ( و وارث کافران ) قرار دادیم و کسانی را که آیات ما را تکذیب کردند ، غرق نمودیم! پس ببین عاقبت کار کسانی که انذار شدند ( و به انذار الهی اهمیّت ندادند ) ، چگونه بود!
74) سپس بعد از نوح ، رسولانی به سوی قومشان فرستادیم آنان دلایل روشن برایشان آوردند امّا آنها ، به چیزی که پیش از آن تکذیب کرده بودند ، ایمان نیاوردند! اینچنین بر دلهای تجاوزکاران مهر می نهیم ( تا چیزی را درک نکنند ) !
75) بعد از آنها ، موسی و هارون را با آیات خود به سوی فرعون و اطرافیانش فرستادیم اما آنها تکبّر کردند ( و زیر بار حق نرفتند چرا که ) آنها گروهی مجرم بودند!
76) و هنگامی که حق از نزد ما بسراغ آنها آمد ، گفتند: «این ، سحری است آشکار!»
77) موسی گفت: «آیا درباره حقّ ، هنگامی که به سوی شما آمد ، ( چنین ) می گویید؟! آیا این سحر است؟! در حالی که ساحران ( هرگز ) رستگار ( و پیروز ) نمی شوند!
78) گفتند: «آیا آمده ای که ما را ، از آنچه پدرانمان را بر آن یافتیم ، منصرف سازی و بزرگی ( و ریاست ) در روی زمین ، از آن شما دو تن باشد؟! ما ( هرگز ) به شما ایمان نمی آوریم!»
79) فرعون گفت: « ( بروید و ) هر جادوگر ( و ساحر ) دانایی را نزد من آورید!»
80) هنگامی که ساحران ( به میدان مبارزه ) آمدند ، موسی به آنها گفت: «آنچه ( از وسایل سحر ) را می توانید بیفکنید ، بیفکنید!»

ترجمه سوره یونس ( از آیه 51 تا آیه 60 )
ساعت ٧:٥٦ ‎ب.ظ روز شنبه ٢٩ آبان ۱۳٩٥   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،ترجمه سوره یونس
أَ ثُمَّ إِذا ما وَقَعَ آمَنْتُمْ بِهِ آلْآنَ وَ قَدْ کُنْتُمْ بِهِ تَسْتَعْجِلُونَ51ثُمَّ قیلَ لِلَّذینَ ظَلَمُوا ذُوقُوا عَذابَ الْخُلْدِ هَلْ تُجْزَوْنَ إِلاَّ بِما کُنْتُمْ تَکْسِبُونَ52وَ یَسْتَنْبِئُونَکَ أَ حَقٌّ هُوَ قُلْ إی وَ رَبِّی إِنَّهُ لَحَقٌّ وَ ما أَنْتُمْ بِمُعْجِزینَ53وَ لَوْ أَنَّ لِکُلِّ نَفْسٍ ظَلَمَتْ ما فِی الْأَرْضِ لاَفْتَدَتْ بِهِ وَ أَسَرُّوا النَّدامَةَ لَمَّا رَأَوُا الْعَذابَ وَ قُضِیَ بَیْنَهُمْ بِالْقِسْطِ وَ هُمْ لا یُظْلَمُونَ54أَلا إِنَّ لِلَّهِ ما فِی السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ أَلا إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ وَ لکِنَّ أَکْثَرَهُمْ لا یَعْلَمُونَ55هُوَ یُحْیی‏ وَ یُمیتُ وَ إِلَیْهِ تُرْجَعُونَ56یا أَیُّهَا النَّاسُ قَدْ جاءَتْکُمْ مَوْعِظَةٌ مِنْ رَبِّکُمْ وَ شِفاءٌ لِما فِی الصُّدُورِ وَ هُدیً وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنینَ57قُلْ بِفَضْلِ اللَّهِ وَ بِرَحْمَتِهِ فَبِذلِکَ فَلْیَفْرَحُوا هُوَ خَیْرٌ مِمَّا یَجْمَعُونَ58قُلْ أَ رَأَیْتُمْ ما أَنْزَلَ اللَّهُ لَکُمْ مِنْ رِزْقٍ فَجَعَلْتُمْ مِنْهُ حَراماً وَ حَلالاً قُلْ آللَّهُ أَذِنَ لَکُمْ أَمْ عَلَی اللَّهِ تَفْتَرُونَ59وَ ما ظَنُّ الَّذینَ یَفْتَرُونَ عَلَی اللَّهِ الْکَذِبَ یَوْمَ الْقِیامَةِ إِنَّ اللَّهَ لَذُو فَضْلٍ عَلَی النَّاسِ وَ لکِنَّ أَکْثَرَهُمْ لا یَشْکُرُونَ60
 
 
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی:
51) یا اینکه آن گاه که واقع شد ، به آن ایمان می آورید! ( به شما گفته می شود: ) حالا؟! در حالی که قبلًا برای آن عجله می کردید! ( ولی اکنون چه سود! )
52) سپس به کسانی که ستم کردند گفته می شود: عذاب ابدی را بچشید! آیا جز به آنچه انجام می دادید کیفر داده می شوید؟!»
53) از تو می پرسند: «آیا آن ( وعده مجازات الهی ) حقّ است؟» بگو: «آری ، به پروردگارم سوگند ، قطعاً حقّ است و شما نمی توانید از آن جلوگیری کنید!»
54) و هر کس که ستم کرده ، اگر تمامی آنچه روی زمین است در اختیار داشته باشد ، ( همه را از هول عذاب ، ) برای نجات خویش می دهد! و هنگامی که عذاب را ببینند ، ( پشیمان می شوند امّا ) پشیمانی خود را کتمان می کنند ( ، مبادا رسواتر شوند ) ! و در میان آنها ، بعدالت داوری می شود و ستمی بر آنها نخواهد شد!
55) آگاه باشید آنچه در آسمانها و زمین است ، از آن خداست! آگاه باشید وعده خدا حقّ است ، ولی بیشتر آنها نمی دانند!
56) اوست که زنده می کند و می میراند ، و به سوی او بازگردانده می شوید!
57) ای مردم! اندرزی از سوی پروردگارتان برای شما آمده است و درمانی برای آنچه در سینه هاست ( درمانی برای دلهای شما ) و هدایت و رحمتی است برای مؤمنان!
58) بگو: «به فضل و رحمت خدا باید خوشحال شوند که این ، از تمام آنچه گردآوری کرده اند ، بهتر است!»
59) بگو: «آیا روزیهایی را که خداوند بر شما نازل کرده دیده اید ، که بعضی از آن را حلال ، و بعضی را حرام نموده اید؟!» بگو: «آیا خداوند به شما اجازه داده ، یا بر خدا افترا می بندید ( و از پیش خود ، حلال و حرام می کنید؟! ) »
60) آنها که بر خدا افترا می بندند ، درباره ( مجازات ) روز رستاخیز ، چه می اندیشند؟! خداوند نسبت به همه مردم فضل ( و بخشش ) دارد ، امّا اکثر آنها سپاسگزاری نمی کنند!


ترجمه سوره یونس ( از آیه 31 تا آیه 50 )
ساعت ۱٠:٥٢ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۳ خرداد ۱۳٩٥   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،ترجمه سوره یونس
قُلْ مَنْ یَرْزُقُکُمْ مِنَ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ أَمَّنْ یَمْلِکُ السَّمْعَ وَ الْأَبْصارَ وَ مَنْ یُخْرِجُ الْحَیَّ مِنَ الْمَیِّتِ وَ یُخْرِجُ الْمَیِّتَ مِنَ الْحَیِّ وَ مَنْ یُدَبِّرُ الْأَمْرَ فَسَیَقُولُونَ اللَّهُ فَقُلْ أَ فَلا تَتَّقُونَ31فَذلِکُمُ اللَّهُ رَبُّکُمُ الْحَقُّ فَما ذا بَعْدَ الْحَقِّ إِلاَّ الضَّلالُ فَأَنَّی تُصْرَفُونَ32کَذلِکَ حَقَّتْ کَلِمَةُ رَبِّکَ عَلَی الَّذینَ فَسَقُوا أَنَّهُمْ لا یُؤْمِنُونَ33قُلْ هَلْ مِنْ شُرَکائِکُمْ مَنْ یَبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ یُعیدُهُ قُلِ اللَّهُ یَبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ یُعیدُهُ فَأَنَّی تُؤْفَکُونَ34قُلْ هَلْ مِنْ شُرَکائِکُمْ مَنْ یَهْدی إِلَی الْحَقِّ قُلِ اللَّهُ یَهْدی لِلْحَقِّ أَ فَمَنْ یَهْدی إِلَی الْحَقِّ أَحَقُّ أَنْ یُتَّبَعَ أَمَّنْ لا یَهِدِّی إِلاَّ أَنْ یُهْدی‏ فَما لَکُمْ کَیْفَ تَحْکُمُونَ35وَ ما یَتَّبِعُ أَکْثَرُهُمْ إِلاَّ ظَنًّا إِنَّ الظَّنَّ لا یُغْنی‏ مِنَ الْحَقِّ شَیْئاً إِنَّ اللَّهَ عَلیمٌ بِما یَفْعَلُونَ36وَ ما کانَ هذَا الْقُرْآنُ أَنْ یُفْتَری‏ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَ لکِنْ تَصْدیقَ الَّذی بَیْنَ یَدَیْهِ وَ تَفْصیلَ الْکِتابِ لا رَیْبَ فیهِ مِنْ رَبِّ الْعالَمینَ37أَمْ یَقُولُونَ افْتَراهُ قُلْ فَأْتُوا بِسُورَةٍ مِثْلِهِ وَ ادْعُوا مَنِ اسْتَطَعْتُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ إِنْ کُنْتُمْ صادِقینَ38بَلْ کَذَّبُوا بِما لَمْ یُحیطُوا بِعِلْمِهِ وَ لَمَّا یَأْتِهِمْ تَأْویلُهُ کَذلِکَ کَذَّبَ الَّذینَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَانْظُرْ کَیْفَ کانَ عاقِبَةُ الظَّالِمینَ39وَ مِنْهُمْ مَنْ یُؤْمِنُ بِهِ وَ مِنْهُمْ مَنْ لا یُؤْمِنُ بِهِ وَ رَبُّکَ أَعْلَمُ بِالْمُفْسِدینَ40وَ إِنْ کَذَّبُوکَ فَقُلْ لی‏ عَمَلی‏ وَ لَکُمْ عَمَلُکُمْ أَنْتُمْ بَریئُونَ مِمَّا أَعْمَلُ وَ أَنَا بَری‏ءٌ مِمَّا تَعْمَلُونَ41وَ مِنْهُمْ مَنْ یَسْتَمِعُونَ إِلَیْکَ أَ فَأَنْتَ تُسْمِعُ الصُّمَّ وَ لَوْ کانُوا لا یَعْقِلُونَ42وَ مِنْهُمْ مَنْ یَنْظُرُ إِلَیْکَ أَ فَأَنْتَ تَهْدِی الْعُمْیَ وَ لَوْ کانُوا لا یُبْصِرُونَ43إِنَّ اللَّهَ لا یَظْلِمُ النَّاسَ شَیْئاً وَ لکِنَّ النَّاسَ أَنْفُسَهُمْ یَظْلِمُونَ44وَ یَوْمَ یَحْشُرُهُمْ کَأَنْ لَمْ یَلْبَثُوا إِلاَّ ساعَةً مِنَ النَّهارِ یَتَعارَفُونَ بَیْنَهُمْ قَدْ خَسِرَ الَّذینَ کَذَّبُوا بِلِقاءِ اللَّهِ وَ ما کانُوا مُهْتَدینَ45وَ إِمَّا نُرِیَنَّکَ بَعْضَ الَّذی نَعِدُهُمْ أَوْ نَتَوَفَّیَنَّکَ فَإِلَیْنا مَرْجِعُهُمْ ثُمَّ اللَّهُ شَهیدٌ عَلی‏ ما یَفْعَلُونَ46وَ لِکُلِّ أُمَّةٍ رَسُولٌ فَإِذا جاءَ رَسُولُهُمْ قُضِیَ بَیْنَهُمْ بِالْقِسْطِ وَ هُمْ لا یُظْلَمُونَ47وَ یَقُولُونَ مَتی‏ هذَا الْوَعْدُ إِنْ کُنْتُمْ صادِقینَ48قُلْ لا أَمْلِکُ لِنَفْسی‏ ضَرًّا وَ لا نَفْعاً إِلاَّ ما شاءَ اللَّهُ لِکُلِّ أُمَّةٍ أَجَلٌ إِذا جاءَ أَجَلُهُمْ فَلا یَسْتَأْخِرُونَ ساعَةً وَ لا یَسْتَقْدِمُونَ49قُلْ أَ رَأَیْتُمْ إِنْ أَتاکُمْ عَذابُهُ بَیاتاً أَوْ نَهاراً ما ذا یَسْتَعْجِلُ مِنْهُ الْمُجْرِمُونَ50
 
 
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی:
31) بگو: «چه کسی شما را از آسمان و زمین روزی می دهد؟ یا چه کسی مالک ( و خالق ) گوش و چشمهاست؟ و چه کسی زنده را از مرده ، و مرده را از زنده بیرون می آورد؟ و چه کسی امور ( جهان ) را تدبیر می کند؟» بزودی ( در پاسخ ) می گویند: «خدا» ، بگو: «پس چرا تقوا پیشه نمی کنید ( و از خدا نمی ترسید ) ؟!
32) آن است خداوند ، پروردگار حقّ شما ( دارای همه این صفات ) ! با این حال ، بعد از حق ، چه چیزی جز گمراهی وجود دارد؟! پس چرا ( از پرستش او ) روی گردان می شوید؟!
33) اینچنین فرمان پروردگارت بر فاسقان مسلّم شده که آنها ( پس از این همه لجاجت و گناه ) ، ایمان نخواهند آورد!
34) بگو: «آیا هیچ یک از معبودهای شما ، آفرینش را ایجاد می کند و سپس بازمی گرداند؟!» بگو: «تنها خدا آفرینش را ایجاد کرده ، سپس بازمی گرداند با این حال ، چرا از حق روی گردان می شوید؟!»
35) بگو: «آیا هیچ یک از معبودهای شما ، به سوی حق هدایت می کند؟! بگو: «تنها خدا به حق هدایت می کند! آیا کسی که هدایت به سوی حق می کند برای پیروی شایسته تر است ، یا آن کس که خود هدایت نمی شود مگر هدایتش کنند؟ شما را چه می شود ، چگونه داوری می کنید؟!»
36) و بیشتر آنها ، جز از گمان ( و پندارهای بی اساس ) ، پیروی نمی کنند ( در حالی که ) گمان ، هرگز انسان را از حقّ بی نیاز نمی سازد ( و به حق نمی رساند ) ! به یقین ، خداوند از آنچه انجام می دهند ، آگاه است!
37) شایسته نبود ( و امکان نداشت ) که این قرآن ، بدون وحی الهی به خدا نسبت داده شود ولی تصدیقی است برای آنچه پیش از آن است ( از کتب آسمانی ) ، و شرح و تفصیلی بر آنها است شکّی در آن نیست ، و از طرف پروردگار جهانیان است.
38) آیا آنها می گویند: «او قرآن را بدروغ به خدا نسبت داده است»؟! بگو: «اگر راست می گویید ، یک سوره همانند آن بیاورید و غیر از خدا ، هر کس را می توانید ( به یاری ) طلبید!»
39) ( ولی آنها از روی علم و دانش قرآن را انکار نکردند ) بلکه چیزی را تکذیب کردند که آگاهی از آن نداشتند ، و هنوز واقعیتش بر آنان روشن نشده است! پیشینیان آنها نیز همین گونه تکذیب کردند پس بنگر عاقبت کار ظالمان چگونه بود!
40) بعضی از آنها ، به آن ایمان می آورند و بعضی ایمان نمی آورند و پروردگارت به مفسدان آگاهتر است ( و آنها را بهتر می شناسد ) !
41) و اگر تو را تکذیب کردند ، بگو: «عمل من برای من ، و عمل شما برای شماست! شما از آنچه من انجام می دهم بیزارید و من ( نیز ) از آنچه شما انجام می دهید بیزارم!»
42) گروهی از آنان ، بسوی تو گوش فرامی دهند ( امّا گویی هیچ نمی شنوند و کرند ) ! آیا تو می توانی سخن خود را به گوش کران برسانی ، هر چند نفهمند؟!
43) و گروهی از آنان ، به سوی تو می نگرند ( امّا گویی هیچ نمی بینند ) ! آیا تو می توانی نابینایان را هدایت کنی ، هر چند نبینند؟!
44) خداوند هیچ به مردم ستم نمی کند ولی این مردمند که به خویشتن ستم می کند!
45) ( به یاد آور ) روزی را که ( خداوند ) آنها را جمع ( و محشور ) می سازد آن چنان که ( احساس می کنند ) گویی جز ساعتی از روز ، ( در دنیا ) توقّف نکردند به آن مقدار که یکدیگر را ( ببینند و ) بشناسند! مسلّماً آنها که لقای خداوند ( و روز رستاخیز ) را تکذیب کردند ، زیان بردند و هدایت نیافتند!
46) اگر ما ، پاره ای از مجازاتهایی را که به آنها وعده داده ایم ، ( در حال حیات تو ( به تو نشان دهیم ، و یا ) پیش از آنکه گرفتار عذاب شوند ، ) تو را از دنیا ببریم ، در هر حال ، بازگشتشان به سوی ماست سپس خداوند بر آنچه آنها انجام می دادند گواه است!
47) برای هر امّتی ، رسولی است هنگامی که رسولشان به سوی آنان بیاید ، بعدالت در میان آنها داوری می شود و ستمی به آنها نخواهد شد!
48) و می گویند: «اگر راست می گویی ، این وعده ( مجازات ) کی خواهد بود؟»
49) بگو: «من ( حتّی ) برای خودم زیان و سودی را مالک نیستم ، ( تا چه رسد برای شما! ) مگر آنچه خدا بخواهد. ( این مقدار می دانم که ) برای هر قوم و ملّتی ، سرآمدی است هنگامی که اجل آنها فرا رسد ، ( و فرمان مجازات یا مرگشان صادر شود ، ) نه ساعتی تأخیر می کنند ، و نه پیشی می گیرند!
50) بگو: «اگر مجازات او ، شب هنگام یا در روز به سراغ شما آید ( ، آیا می توانید آن را از خود دفع کنید؟! ) » پس مجرمان برای چه عجله می کنند؟!

ترجمه سوره یونس ( از آیه 11 تا آیه 30 )
ساعت ۱٠:۳۸ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۳ خرداد ۱۳٩٥   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،ترجمه سوره یونس
وَ لَوْ یُعَجِّلُ اللَّهُ لِلنَّاسِ الشَّرَّ اسْتِعْجالَهُمْ بِالْخَیْرِ لَقُضِیَ إِلَیْهِمْ أَجَلُهُمْ فَنَذَرُ الَّذینَ لا یَرْجُونَ لِقاءَنا فی‏ طُغْیانِهِمْ یَعْمَهُونَ11وَ إِذا مَسَّ الْإِنْسانَ الضُّرُّ دَعانا لِجَنْبِهِ أَوْ قاعِداً أَوْ قائِماً فَلَمَّا کَشَفْنا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ کَأَنْ لَمْ یَدْعُنا إِلی‏ ضُرٍّ مَسَّهُ کَذلِکَ زُیِّنَ لِلْمُسْرِفینَ ما کانُوا یَعْمَلُونَ12وَ لَقَدْ أَهْلَکْنَا الْقُرُونَ مِنْ قَبْلِکُمْ لَمَّا ظَلَمُوا وَ جاءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَیِّناتِ وَ ما کانُوا لِیُؤْمِنُوا کَذلِکَ نَجْزِی الْقَوْمَ الْمُجْرِمینَ13ثُمَّ جَعَلْناکُمْ خَلائِفَ فِی الْأَرْضِ مِنْ بَعْدِهِمْ لِنَنْظُرَ کَیْفَ تَعْمَلُونَ14وَ إِذا تُتْلی‏ عَلَیْهِمْ آیاتُنا بَیِّناتٍ قالَ الَّذینَ لا یَرْجُونَ لِقاءَنَا ائْتِ بِقُرْآنٍ غَیْرِ هذا أَوْ بَدِّلْهُ قُلْ ما یَکُونُ لی‏ أَنْ أُبَدِّلَهُ مِنْ تِلْقاءِ نَفْسی‏ إِنْ أَتَّبِعُ إِلاَّ ما یُوحی‏ إِلَیَّ إِنِّی أَخافُ إِنْ عَصَیْتُ رَبِّی عَذابَ یَوْمٍ عَظیمٍ15قُلْ لَوْ شاءَ اللَّهُ ما تَلَوْتُهُ عَلَیْکُمْ وَ لا أَدْراکُمْ بِهِ فَقَدْ لَبِثْتُ فیکُمْ عُمُراً مِنْ قَبْلِهِ أَ فَلا تَعْقِلُونَ16فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَری‏ عَلَی اللَّهِ کَذِباً أَوْ کَذَّبَ بِآیاتِهِ إِنَّهُ لا یُفْلِحُ الْمُجْرِمُونَ17وَ یَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ ما لا یَضُرُّهُمْ وَ لا یَنْفَعُهُمْ وَ یَقُولُونَ هؤُلاءِ شُفَعاؤُنا عِنْدَ اللَّهِ قُلْ أَ تُنَبِّئُونَ اللَّهَ بِما لا یَعْلَمُ فِی السَّماواتِ وَ لا فِی الْأَرْضِ سُبْحانَهُ وَ تَعالی‏ عَمَّا یُشْرِکُونَ18وَ ما کانَ النَّاسُ إِلاَّ أُمَّةً واحِدَةً فَاخْتَلَفُوا وَ لَوْ لا کَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَبِّکَ لَقُضِیَ بَیْنَهُمْ فیما فیهِ یَخْتَلِفُونَ19وَ یَقُولُونَ لَوْ لا أُنْزِلَ عَلَیْهِ آیَةٌ مِنْ رَبِّهِ فَقُلْ إِنَّمَا الْغَیْبُ لِلَّهِ فَانْتَظِرُوا إِنِّی مَعَکُمْ مِنَ الْمُنْتَظِرینَ20وَ إِذا أَذَقْنَا النَّاسَ رَحْمَةً مِنْ بَعْدِ ضَرَّاءَ مَسَّتْهُمْ إِذا لَهُمْ مَکْرٌ فی‏ آیاتِنا قُلِ اللَّهُ أَسْرَعُ مَکْراً إِنَّ رُسُلَنا یَکْتُبُونَ ما تَمْکُرُونَ21هُوَ الَّذی یُسَیِّرُکُمْ فِی الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ حَتَّی إِذا کُنْتُمْ فِی الْفُلْکِ وَ جَرَیْنَ بِهِمْ بِریحٍ طَیِّبَةٍ وَ فَرِحُوا بِها جاءَتْها ریحٌ عاصِفٌ وَ جاءَهُمُ الْمَوْجُ مِنْ کُلِّ مَکانٍ وَ ظَنُّوا أَنَّهُمْ أُحیطَ بِهِمْ دَعَوُا اللَّهَ مُخْلِصینَ لَهُ الدِّینَ لَئِنْ أَنْجَیْتَنا مِنْ هذِهِ لَنَکُونَنَّ مِنَ الشَّاکِرینَ22فَلَمَّا أَنْجاهُمْ إِذا هُمْ یَبْغُونَ فِی الْأَرْضِ بِغَیْرِ الْحَقِّ یا أَیُّهَا النَّاسُ إِنَّما بَغْیُکُمْ عَلی‏ أَنْفُسِکُمْ مَتاعَ الْحَیاةِ الدُّنْیا ثُمَّ إِلَیْنا مَرْجِعُکُمْ فَنُنَبِّئُکُمْ بِما کُنْتُمْ تَعْمَلُونَ23إِنَّما مَثَلُ الْحَیاةِ الدُّنْیا کَماءٍ أَنْزَلْناهُ مِنَ السَّماءِ فَاخْتَلَطَ بِهِ نَباتُ الْأَرْضِ مِمَّا یَأْکُلُ النَّاسُ وَ الْأَنْعامُ حَتَّی إِذا أَخَذَتِ الْأَرْضُ زُخْرُفَها وَ ازَّیَّنَتْ وَ ظَنَّ أَهْلُها أَنَّهُمْ قادِرُونَ عَلَیْها أَتاها أَمْرُنا لَیْلاً أَوْ نَهاراً فَجَعَلْناها حَصیداً کَأَنْ لَمْ تَغْنَ بِالْأَمْسِ کَذلِکَ نُفَصِّلُ الْآیاتِ لِقَوْمٍ یَتَفَکَّرُونَ24وَ اللَّهُ یَدْعُوا إِلی‏ دارِ السَّلامِ وَ یَهْدی مَنْ یَشاءُ إِلی‏ صِراطٍ مُسْتَقیمٍ25لِلَّذینَ أَحْسَنُوا الْحُسْنی‏ وَ زِیادَةٌ وَ لا یَرْهَقُ وُجُوهَهُمْ قَتَرٌ وَ لا ذِلَّةٌ أُولئِکَ أَصْحابُ الْجَنَّةِ هُمْ فیها خالِدُونَ26وَ الَّذینَ کَسَبُوا السَّیِّئاتِ جَزاءُ سَیِّئَةٍ بِمِثْلِها وَ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ ما لَهُمْ مِنَ اللَّهِ مِنْ عاصِمٍ کَأَنَّما أُغْشِیَتْ وُجُوهُهُمْ قِطَعاً مِنَ اللَّیْلِ مُظْلِماً أُولئِکَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فیها خالِدُونَ27وَ یَوْمَ نَحْشُرُهُمْ جَمیعاً ثُمَّ نَقُولُ لِلَّذینَ أَشْرَکُوا مَکانَکُمْ أَنْتُمْ وَ شُرَکاؤُکُمْ فَزَیَّلْنا بَیْنَهُمْ وَ قالَ شُرَکاؤُهُمْ ما کُنْتُمْ إِیَّانا تَعْبُدُونَ28فَکَفی‏ بِاللَّهِ شَهیداً بَیْنَنا وَ بَیْنَکُمْ إِنْ کُنَّا عَنْ عِبادَتِکُمْ لَغافِلینَ29هُنالِکَ تَبْلُوا کُلُّ نَفْسٍ ما أَسْلَفَتْ وَ رُدُّوا إِلَی اللَّهِ مَوْلاهُمُ الْحَقِّ وَ ضَلَّ عَنْهُمْ ما کانُوا یَفْتَرُونَ30
 
 
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی:
11) اگر همان گونه که مردم در به دست آوردن «خوبی» ها عجله دارند ، خداوند در مجازاتشان شتاب می کرد ، ( بزودی ) عمرشان به پایان می رسید ( و همگی نابود می شدند ) ولی کسانی را که ایمان به لقای ما ندارند ، به حال خود رها می کنیم تا در طغیانشان سرگردان شوند!
12) هنگامی که به انسان زیان ( و ناراحتی ) رسد ، ما را ( در هر حال: ) در حالی که به پهلو خوابیده ، یا نشسته ، یا ایستاده است ، می خواند امّا هنگامی که ناراحتی را از او برطرف ساختیم ، چنان می رود که گویی هرگز ما را برای حل مشکلی که به او رسیده بود ، نخوانده است! این گونه برای اسرافکاران ، اعمالشان زینت داده شده است ( که زشتی این عمل را درک نمی کنند ) !
13) ما امّتهای پیش از شما را ، هنگامی که ظلم کردند ، هلاک نمودیم در حالی که پیامبرانشان دلایل روشن برای آنها آوردند ، ولی آنها ایمان نیاوردند این گونه گروه مجرمان را کیفر می دهیم! [ نظرات / امتیازها ]
14) سپس شما را جانشینان آنها در روی زمین- پس از ایشان- قرار دادیم تا ببینیم شما چگونه عمل می کنید!
15) و هنگامی که آیات روشن ما بر آنها خوانده می شود ، کسانی که ایمان به لقای ما ( و روز رستاخیز ) ندارند می گویند: «قرآنی غیر از این بیاور ، یا آن را تبدیل کن! ( و آیات نکوهش بتها را بردار ) » بگو: «من حق ندارم که از پیش خود آن را تغییر دهم فقط از چیزی که بر من وحی می شود ، پیروی می کنم! من اگر پروردگارم را نافرمانی کنم ، از مجازات روز بزرگ ( قیامت ) می ترسم!»
16) بگو: «اگر خدا می خواست ، من این آیات را بر شما نمی خواندم و خداوند از آن آگاهتان نمی کرد چه اینکه مدّتها پیش از این ، در میان شما زندگی نمودم ( و هرگز آیه ای نیاوردم ) آیا نمی فهمید؟!»
17) چه کسی ستمکارتر است از آن کس که بر خدا دروغ می بندد ، یا آیات او را تکذیب می کند؟! مسلماً مجرمان رستگار نخواهند شد!
18) آنها غیر از خدا ، چیزهایی را می پرستند که نه به آنان زیان می رساند ، و نه سودی می بخشد و می گویند: «اینها شفیعان ما نزد خدا هستند!» بگو: «آیا خدا را به چیزی خبر می دهید که در آسمانها و زمین سراغ ندارد؟!» منزه است او ، و برتر است از آن همتایانی که قرار می دهند!
19) ( در آغاز ) همه مردم امّت واحدی بودند سپس اختلاف کردند و اگر فرمانی از طرف پروردگارت ( درباره عدم مجازات سریع آنان ) از قبل صادر نشده بود ، در میان آنها در آنچه اختلاف داشتند داوری می شد ( و سپس همگی به مجازات می رسیدند ) .
20) می گویند: «چرا معجزه ای از پروردگارش بر او نازل نمی شود؟!» بگو: «غیب ( و معجزات ) تنها برای خدا ( و به فرمان او ) است! شما در انتظار باشید ، من هم با شما در انتظارم! ( شما در انتظار معجزات بهانه جویانه باشید ، و من هم در انتظار مجازات شما! ) »
21) هنگامی که به مردم ، پس از ناراحتی که به آنها رسیده است ، رحمتی بچشانیم ، در آیات ما نیرنگ می کنند ( ، و برای آن نعمت و رحمت توجیهات ناروا می کنند ) بگو: «خداوند سریعتر از شما مکر [ چاره جویی ] می کند و رسولان [ فرشتگان ] ما ، آنچه نیرنگ می کنید ( و نقشه می کشید ) ، می نویسند!»
22) او کسی است که شما را در خشکی و دریا سیر می دهد زمانی که در کشتی قرار می گیرید ، و بادهای موافق آنان را ( بسوی مقصد ) حرکت میدهد و خوشحال می شوند ، ناگهان طوفان شدیدی می وزد و امواج از هر سو به سراغ آنها می آید و گمان می کنند هلاک خواهند شد در آن هنگام ، خدا را از روی اخلاص می خوانند که: «اگر ما را از این گرفتاری نجات دهی ، حتماً از سپاسگزاران خواهیم بود!»
23) امّا هنگامی که خدا آنها را رهایی بخشید ، ( باز ) به ناحق ، در زمین ستم میکنند. ای مردم! ستمهای شما ، به زیان خود شماست! از زندگی دنیا بهره ( میبرید ) ، سپس بازگشت شما بسوی ماست و ما ، شما را به آنچه عمل میکردید ، خبر میدهیم!
24) مثل زندگی دنیا ، همانند آبی است که از آسمان نازل کرده ایم که در پی آن ، گیاهان ( گوناگون ) زمین- که مردم و چهارپایان از آن می خورند- می روید تا زمانی که زمین ، زیبایی خود را یافته و آراسته می گردد ، و اهل آن مطمئن می شوند که می توانند از آن بهره مند گردند ، ( ناگهان ) فرمان ما ، شب هنگام یا در روز ، ( برای نابودی آن ) فرامی رسد ( سرما یا صاعقه ای را بر آن مسلّط می سازیم ) و آن چنان آن را درو می کنیم که گویی دیروز هرگز ( چنین کشتزاری ) نبوده است! این گونه ، آیات خود را برای گروهی که می اندیشند ، شرح می دهیم!
25) و خداوند به سرای صلح و سلامت دعوت می کند و هر کس را بخواهد ( و شایسته و لایق ببیند ) ، به راه راست هدایت می نماید.
26) کسانی که نیکی کردند ، پاداش نیک و افزون بر آن دارند و تاریکی و ذلّت ، چهره هایشان را نمی پوشاند آنها اهل بهشتند ، و جاودانه در آن خواهند ماند.
27) امّا کسانی که مرتکب گناهان شدند ، جزای بدی بمقدار آن دارند و ذلّت و خواری ، چهره آنان را می پوشاند و هیچ چیز نمی تواند آنها را از ( مجازات ) خدا نگه دارد! ( چهره هایشان آن چنان تاریک است که ) گویی با پاره هایی از شب تاریک ، صورت آنها پوشیده شده! آنها اهل دوزخند و جاودانه در آن خواهند ماند!
28) ( به خاطر بیاورید ) روزی را که همه آنها را جمع می کنیم ، سپس به مشرکان می گوییم: «شما و معبودهایتان در جای خودتان باشید ( تا به حسابتان رسیدگی شود! ) » سپس آنها را از هم جدا می سازیم ( و از هر یک جداگانه سؤال می کنیم ) . و معبودهایشان ( به آنها ) می گویند: «شما ( هرگز ) ما را عبادت نمی کردید!»
29) ( آنها در پاسخ می گویند: ) همین بس که خدا میان ما و شما گواه باشد ، اگر ما از عبادت شما غافل بودیم!
30) در آن جا ، هر کس عملی را که قبلًا انجام داده است ، می آزماید. و همگی بسوی «اللَّه»- مولا و سرپرستِ حقیقی خود- بازگردانده می شوند و چیزهایی را که بدروغ همتای خدا قرار داده بودند ، گم و نابود می شوند!

زندگی نامه استاد مجید سعید افخم الشعرا
ساعت ۸:٠۸ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢۸ امرداد ۱۳٩٤   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،زندگینامه قاریان قرآن

[عکس: majid-saeed-afkhamoshoara(faater.com).jpg]
نام و نام خانوادگی : مجید سعید افخم الشعراء

محل تولد : تهران

شغل: کارمند بانک صادرات

تحصیلات: لیسانس

رشته و دانشگاه: حقوق، علمی و کاربردی

سابقه جبهه دارم: بله چند ماه : 17 ماه

جانبازی دارم: -

جزء خانواده شهداء : -

نسبت : -


2- سن و سال آشنایی شما با قرآن و شروع فعالیت های قرآنی ؟
از سال 58 ، حدود 30 سال

3- مشوقان قرآنی شما ؟
خانواده و اساتید

4- اساتیدتان ؟
استاداصغری- استاد مهرمشهدی(افخمی) - استادرحیمی و ...

5 - رتبه های مسابقات ؟
منتخب در مسابقات اوقاف در سال 1364 و 1365 جهت اعزام به حج تمتع – نفر اول حفظ
و قرائت بین رزمندگان در جبهات سال 1366

6- شیوه های تمرینی شما در گذشته و حال ؟
درمحضر استاد - حضوردر جلسات مختلف و گوش کردن به نوار

7- سفر های داخلی و خارجی که داشته اید ؟
عربستان سعودی 9 مرتبه  – سوریه و لبنان و سفر به اغلب استانهای کشور جهت مراسم قرآنی

8- یک خاطره ی قرآنی از اعزامها یا غیره؟


9-دوره ها و کلاس های که تا کنون حضور داشته اید و نام اساتیدشان ؟
دوره تربیت مدرس قرآن کریم تحت نظر سازمان تبلیغات اسلامی تهران در سال 1369 –
استاد اربابی – استاد موسوی –استاد خواجوی

10- شاگردانتان ؟ (چند نفر نام ببرید)
آقایان ، مهدی شجاع  – مهدی حیدری - مهدی رمضانی – حامد شایسته پور - مهدی حسنی (حافظ کل قرآن)

11- بهترین اجرائی که داشته اید و چرا ؟
تلاوتها و اجرای تواشیح ( همراه با جواب مستمعین ) در مکه و مدینه و همچنین حرم
حضرت رقیّه (س) در دمشق معمولا به دلیل فضای ملکوتی این اماکن خیلی بهتر از جای
دیگر بوده است .

12 - زمان جلسات سطح شهر شما با آدرس وساعت و شب تشکیل آنها ؟
جلسه چهارشنبه شبها به صورت سیار در سطح شهر می باشد. برای شرکت در جلسه علاقه مندان میتوانند با شماره 09153141762 تماس بگیرند.

13- آرزوی قرآنی شما ؟
توفیق عمل به دستورات این مصحف شریف

14- اوقات فراغت را چگونه سپری می کنید؟
تقریبا ندارم ، اگر به دست بیاید مطالعه و گوش کردن نوار های جدید قرا داخلی و خارجی.

منبع:سایت فاطر


زندگینامه دکتر نیکدستی به قلم خود ایشان
ساعت ٧:٥٧ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢۸ امرداد ۱۳٩٤   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،زندگینامه قاریان قرآن

بسم الله الرحمن الرحیم


[عکس: 55.jpg]

اینجانب مسعود نیکدستی در بیست و ششم اسفندماه یکهزار و سیصد و پنجاه و پنج در خانواده‌ای متدین و مذهبی و در یکی از محله‌های قدیمی اصفهان به نام
درب امام، متولد شدم. تحصیلات ابتدایی خود را در دبستان شهید عمرو به اتمام رساندم. مدرسه راهنمایی شهید ربانی واقع در خیابان ابن سینا محل تحصیل
دوران راهنمایی من بود و از خصوصیات این دو دوره این بود که همیشه جزو شاگردهای ممتازبودم. دبیرستانهای هاشمی رفسنجانی، علامه مجلسی و غیرانتفاعی
امیدآیندگان مکان‌های تحصیل من در چهار سال دوران دبیرستان بود که در رشته علوم تجربی مشغول تحصیل بودم که در سال 1374 به قبولی در رشته دندانپزشکی دانشگاه آزاد اسلامی خوراسگان اصفهان منتج شد و این ثمره عنایت خداوند
سبحان و تلاش‌های فشرده ی ماه‌های آخر قبل از کنکور 74 بود.

تحصیلات دانشگاهی را در اسفندماه 1380 با موفقیت و با دفاع از پایان‌‌نامه و اخذ مدرک دکترای دندانپزشکی به اتمام رساندم.


تأسیس
مطب دندانپزشکی در سال 1382 نقطه عطفی در زندگی من محسوب می‌شود. اشتیاقم در راه گسترش خدمات به هم میهنان عزیز و اعتلای سلامت جامعه در سال 1383 با تأسیس کلینیک دندانپزشکی شبانه‌روزی امام حسین (ع) در شهرستان خمینی‌شهر اصفهان به اوج خود رسید.این کلینیک هم‌اکنون بعد از گذشت چندین سال یکی از فعالترین مراکز درمانی دندان پزشکی شبانه‌روزی در سطح استان اصفهان می‌باشد. حدود 20 تن از دندان پزشکان و متخصصان دندان پزشکی در این مکان شاغل می‌باشند.
ثمره این فعالیت‌ها در کنار خادمی آستان مقدس قرآن کریم
منجر به معرفی شدن اینجانب به عنوان جراح- دندانپزشک نمونه سال 1389 گردید

که موجب بسی شکرگزاری حضرت باری تعالی می‌باشد.


اما از اوان کودکی با توجه به محیط مساعد و مناسب خانواده و تشویق و ترغیب مادرم و حمایتهای پدرم« رحمت الله علیهم» یعنی در سن 8 سالگی با قرآن این کتاب مقدس و آسمانیمأنوس بودم. جرقه‌ این عشق سرشار توسط استاد مرتضی بشیری از دوستان و اساتید دلسوز بنده زده شد که بحمدا... تا کنون نیز ادامه داشته و ببیشتر نیز شده است.

حضور مستمر در جلسات قرآن و کسب مهارت‌های قرآنی برلذت و اشتیاق من می‌افزود و احساس کردم خداوند در کنار سایر نعمات موهبت
ویژه‌ای به من عنایت فرموده و آن صوت خوش است.


کشف این استعداد و هدایت آن توسط استاد و سعی و پشتکار و همت خودم باعث شد در روخوانی، روانخوانی، ترتیل و تجوید و نغمات و الحان قرآن موفقیت‌های چشم‌‌گیری بدست آورم.

بخاطر دارم تلاوت را با تقلید از سوره مائده استاد عبدالباسط آغاز نمودم در ادامه به سبک استاد محمد صدیق منشاوی روی آوردم و تلاوتهای
زیادی از این استاد را به خوبی و با رعایت ظرائف و جزئیات تقلید کردم و سپس نغمات استاد منشاوی را برروی سایر آیات پیاده می‌کردم و همه از شنیدن آن
لذت می‌بردند یعنی قرآن را با همان حال و هوا و همان حزنی که در صدا و طریقه منشاوی وجودداشت تلاوت می‌کردم.

از دیگر اساتیدی که در نوجوانی از محضرشان بهره‌های فراوانی بردم جناب استاد سید ناصر رضوی، مرحوم
استاد بدیع صنایع، استاد حسین وفائی و استاد رسول گرهری فر می باشند. به یاد دارم چهارشنبه شب‌ها منزل آقای محمودیان می‌رفتم و از محضر استاد وفایی
استفاده می‌کردم. شاید بتوان گفت شرکت در جلسات قرآن در طول هفته به بهترین تفریح و برنامه جانبی من در کنار تحصیل تبدیل شده بود.

از جمله علل و عواملی که هم در پیشرفت امور قرآنی و هم در روابط اجتماعی و زندگی با نشاط من اثر گذاشت، تشکیل و تأسیس گروه تواشیح و همخوانی فلق در سال 1367 بود که بنا به پیشنهاد استاد رضوی و به سرپرستی استاد مرتضی بشیری شروع به فعالیت نمود.

سایر اعضا اولیه این گروه عبارت بودند از آقایان غزالی مصلحی، یدا.. پور، گوهری فر، فاتحی و پور احسان. این گروه زمانی در اصفهان مشغول فعالیت بود که هنوز هنر تواشیح در کشور به این اندازه رونق پیدا نکرده بود. رویکرد گروه بیشتر به صورت همخوانی قرآن کریم و
تقلید از گروه‌های تواشیح سوری و مصری بود که بحمدا... کارهای مطلوبی صورتگرفت از جمله در سال‌های 1369 و 1370 و 1371 در برنامه کودک و نوجوان شبکه یک برنامه‌های زیبای گروه فلق پخش می‌گردید که خود این برنامه ها نوجوانانو جوانان زیادی را در کشور به قرآن و هنر زیبای تواشیح خوانی سوق می‌داد وجذب می‌نمود از جمله فعالیت‌های فرهنگی دیگری که در کنار دوستان گروه فلق انجام می‌دادیم می‌توان به اجرای برنامه در شهرها و روستاهای مختلف کشورپهناورمان همچنین ممالک اسلامی از جمله عربستان، پاکستان ، سوریه، لبنان ، ترکیه، هندوستان، بلغارستان، صربستان و غیره اشاره نمود. گروه فلق در مسابقات متعددی شرکت نمود و رتبه های خوبی را به خود اختصاص داد .اما بهترین آنها کسب رتبه اول تواشیح و همخوانی کل کشور در مسابقات اوقاف در سال 1387 بود. ثمرۀ این پیروزی، چشیدن طعم شیرین مناجات با خدا در سفر به سرزمین وحی مکه مکرمه و مدینه منوره بود.«الحمد لله»و بسیار خدا را شاکرم که از بدو تأسیس تا به حال که قریب به 23 سال می‌گذرد توفیق همنشینی با دوستان گروه فلق را دارم و در فراز و فرودهای این دوران به کسب تجربه
پرداخته‌ام.

نکته حائز اهمیت توجه به تحصیل علم و دانش بود . از آنجا که مؤمن باید به دو سلاح علم و ایمان مسلط و مجهز باشد. من همواره دقت
به امور درسی و تحصیلی را در صدر کارهای خود قرار می‌دادم و با برنامه‌ریزی، فعالیت‌های قرآنی هم داشتم، البته برکت همنشینی و انس و ارتباط با قرآن کریم همۀ زندگی انسانی را با رشد و جهش مواجه می‌سازد بالطبع من هم بی‌نصیب نبودم و خداوند ابواب رحمت خود را برروی من گشود.

با ورود قاریان بزرگ مصر، خاصۀ استاد شحات محمد انور به ایران و اصفهان و آشنایی قاریان قرآن با الحان و نغمات نسل دیگری از قاریان مصر، من هم به شیوۀ این استاد روی آوردم.فی الواقع استاد شحات با ارائه تلاوتهای زیبای خود درایران موجی در بین قاریان ایجاد کرد و بسیاری از جوانان را جذب
زیبایی‌های قرائت قرآن نمود.تقلید از شیوه استاد شحات و استماع دقیق تلاوتهای زیبای این استاد تلاوت های من را متنوع نمود و اکنون با استفاده
از نغمات و سبک‌های اساتیدی همچون مصطفی اسماعیل، حصّان، کامل یوسف، محمد عمران، محمد اللیثی و طاروتی سعی می‌کنم مفاهیم آیات را متناسب با تأثیرات
روانی مقامات موسیقی عرب و متدهای مختلف طوری تلاوت کنم که بر جان مستمع بنشیند و از آن تأثیر پذیرد.


در ادامه تلمذ از محضر اساتید از حضور اساتیدی چون استاد سعادت نیا، استاد همدانی نیز بهره گرفتم و در سال‌های
اخیر از محضر دو تن از اساتید بنام کشور یعنی استاد دکتر محمدرضا ستوده نیا« اختلاف قرائت » و استاد غلامرضا شاهمیوه اصفهانی « الحان و نغمه های
قرآنی» را بهتر آموختم و بهره های وافری بردم. که در این مجال از تمامی خادمان قرآن کریم بویژه اساتید گرانقدری که در پیشرفت اینجانب مؤثر بودند
تقدیر و تشکر بعمل می آورم.


اما اولین مسابقۀ مهم و قابل ذکری که درآن طعم پیروزی را چشیدم در سال 1370 یعنی در سن 15 سالگی در مسابقات
بزرگسالان بود که در هتل کوثر اصفهان از طرف بنیاد جانبازان برگزار گردید و من در بین بزرگسالان رتبه سوم را کسب نمودم که بسیار مورد تعجب و همچنین
تشویق اساتید قرارگرفتم.



سایر رتبه‌های اینجانب عبارتست از:

رتبه اول مسابقات قرآن دانشجویان در سطح کشور در سال 1381

رتبه اول مسابقات قرآن نیروی انتظامی در سطح کشور در سال 1381

رتبه اول مسابقات قرآن نیروهای مسلح در سطح کشور در سال 1382

رتبه اول قرائت قرآن درمسابقات حفظ و قرائت قرآن اوقاف و امور خیریه در سطح کشور در سال 1388

رتبه اول قرائت قرآن در بیست و پنجمین دوره مسابقات بین‌المللی حفظ و قرائت قرآن کریم ودر بین 60 کشور جهان در تهران سال 1389.

اینجانب
در ابتدای شهریور ماه یکهزار و سیصد و هشتاد و یک ، با بانویی بزرگوار،
متدین ، صبور و مهربان ازدواج نمودم و ثمره این پیوند خدا پسند و موفق، پسر
زیبایی است با نام آسمانی « محمد طه» که خداوند وهاب وی را در آخرین روز
از شهریور ماه یکهزار و سیصد و هشتاد و پنج به من و همسرم هدیه نمود. بدون
شک بخشی از موفقیت خود را مرهون همراهی، شکیبایی و حمایتهای همسر عزیزم می
دانم که در اینجا لازم میدانم از همه ی خوبی های ایشان سپاسگزاری بعمل آورم
.

منبع : استاد حاج مسعود نیکدستی

زندگینامه استاد سعید طوسی
ساعت ٧:٤٧ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢۸ امرداد ۱۳٩٤   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،زندگینامه قاریان قرآن
[عکس: th_img_13.jpg]


نام : طوسی، سعید

ملیت : ایران

سال تولد : 1349

کارشناس علوم قرآنی

نفر اول مسابقات بین‌‌المللی سوریه 1372

نفر اول مسابقات بین‌المللی مالزی 1377

نفر اول مسابقات کشوری ابتهال و دعا

نفر اول مسابقات کشوری قرائت قرآن 1379

مسافرت‌های خارجی و تبلیغی: سریلانکا – پاکستان – بنگلادش – چین – عربستان 14 مرتبه – سوریه – لبنان – ترکیه – عراق – شوروی – مراکش – تانزانیا – مالزی – کنیا – آفریقای جنوبی – کویت – اردن – امارات – عمان – بحرین – قطر

جلسه قرآنی ایشان: یکشنبه‌ها و سه‌شنبه‌ها شورای عالی قرآن جهت بالابردن سطح قرائت قرآن نخبگان استان تهران نوجوانان و بزرگسالان

متولد مشهد


زندگینامه استاد مرتضی رهنـمـــا
ساعت ۳:۳٠ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢٤ تیر ۱۳٩٤   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،زندگینامه قاریان قرآن

نام و نام خانوادگی: مرتضی رهنـما

متولد 1346 ، تهران

تحصیلات :

کارشناسى علوم قرآن و حدیث

اساتید :

پورفرزیب (مولائى ) و مرحوم محمدى

شروع فعالیت :

وى در دوره ابتدایى از محضر استاد ابراهیم پورفرزیب (مولائى ) بهره مند شد. پس از آن از محضر استاد فقید مرحوم بیوک محمدى استفاده کرد و بعد از فوت ایشان به صورت پراکنده از محضر اساتید خدام حسینى ، موسوى بلده و اربابى استفاده کرد.

مقام هاى داخلى :

نفر اول مسابقات قرآن کریم اوقاف و امور خیریه استان تهران (سه بار).

نفر دوم مسابقات سراسرى قرآن کریم سازمان اوقاف و امور خیریه (سال 70).

نفر اول مسابقات سراسرى قرآن کریم نیروى انتظامى.

نفر اول مسابقات سراسرى قرآن کریم جانبازان (سال 75).

مقام هاى بین المللى :

نفر اول مسابقات بین المللى قرآن کریم سوریه (سال 70).

مأموریت هاى قرآنى در خارج از کشور:

اعزام به عربستان سعودى جهت تشرف به خانه خدا و انجام فریضه حج.

سفر به کشورهاى سوریه ، لبنان ، ترکیه ، یونان ، سودان ، آفریقاى جنوبى ، جمهورى آذربایجان ، ترکمنستان ، اوگاندا ، هندوستان ، پاکستان ، و امارات متحده عربى جهت اجراى برنامه هاى قرآنى .

منبع: ایکا


زندگینامه مرحوم محمد غفاری
ساعت ۳:٢۳ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢٤ تیر ۱۳٩٤   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،زندگینامه قاریان قرآن

متولد 1329 ، همدان (متوفاى 1380 ) تحصیلات : تحصیلات حوزوى و دیپلم

شغل : کارشناس وزارت راه و ترابرى و سازمان هواپیمایى کشورى

نام اساتید : پور فرزیب (مولایى ) و مروت

شروع فعالیت : وى که در خانواده اى روحانى پرورش یافته بود از همان ایام کودکى با نواى دلنشین قرآن کریم مأنوس شد و نزد پدرش قرائت قرآن را فرا گرفت. سپس در جلسه اساتید خود با فنون قرائت آشنا شد و به تلاوت قرآن در محافل مختلف حتى خارج از کشور پرداخت و در سال 57 به دعوت وزارت اوقاف عربستان ، براى تلاوت قرآن و مناسک حج به این کشور سفر نمود و شب یازدهم در میهمانى شاه سعودى باتوجه به اینکه براى قرائت قرآن دعوت شده بود برى اینکه شاه ایران از قرائت ایشان سوء استفاده نکند ، در آن مجلس مهم حاضر نشد .

پس از پیروزى انقلاب اسلامى اقدام به تأسیس هیأت جوانان قرآن در منطقه ابوذر تهران کرد.

مقام هاى داخلى :

نفر اول مسابقات سراسرى قرآن کریم ایران (سال 56).

مقام هاى بین المللى :

نفر دوم مسابقات بین المللى قرآن کریم مالزى (سال 56).

مأموریت هاى قرآنى در داخل کشور:

کارشناسى برنامه هاى رادیو قرآن از بدو تأسیس این رادیو.

داورى مسابقات مختلف قرآن کریم در سراسر کشور.

اداره جلسات قرآنى در مناطق مختلف تهران به مدت 30 سال.

مأموریت هاى قرآنى در خارج از کشور :

سفر به کشورهاى عربستان سعودى ، چین ، جمهورى آذربایجان ، غنا ، کنیا و تانزانیا به منظور تلاوت قرآن کریم.

تلاوت قرآن کریم براى حجاج بیت الله الحرام در مناسک حج.

آثار ماندگار قرآنى :

اذان مشهور ایشان همیشه از صدا و سیما پخش مى شود و نوارهایى از قرائت وى به یادگار مانده است.


زندگینامه کامران زمان نامیان
ساعت ٢:٤٤ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢۱ تیر ۱۳٩٤   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،زندگینامه قاریان قرآن

 

[عکس: per_1054.jpg]

کامران زمان نامیان متولد سال 1351 در یک خانواده مذهبی در شهر مقدس مشهد به دنیا آمد. تحصیلات کلاسیک خود را تا کارشناسی علوم قرآنی ادامه داد و اکنون نیز دانشجوی کارشناسی ارشد رشته روانشناسی دانشگاه علوم تحقیقات می‌باشد. وی که حافظ بالقوه قرآن کریم می‌باشد، سوابق قرآنی، هنری و فرهنگی بسیاری را در کارنامه خود دارد. تالیف کتب متعدد قرآنی در شرف تکمیل و چاپ، تدریس فنون تلاوت قرآن کریم در سطوح تخصصی و فوق تخصصی و نیز داوری مسابقات مختلف داخلی و خارجی قرآن کریم از جمله فعالیت‌های قرآنی وی می‌باشد. همچنین وی ضمن کسب بیش از 10 رتبه برتر مسابقات سراسری قرآن کریم، مسئولیت دارالقرآن شرکت خطوط لوله و مخابرات نفت ایران، مراکز و موسسات قرآنی استان تهران، اداره آموزشهای تخصصی استان تهران و اداره آموزش شورای عالی قرآن صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران را نیز بر عهده داشته و دارد.
زمان نامیان همچنین مجری برنامه آیه های سبز در شبکه دو سیما بوده و مدتی نیز به عنوان کارشناس فرهنگی، مذهبی صدا و سیمای استان سمنان مشغول به فعالیت بوده است. از دیگر فعالیت‌های قرآنی وی می‌توان به تدریس در دانشگاهها و مدارس استعدادهای درخشان اشاره نمود. وی همچنین هنرجوی دوره ممتاز خوشنویسی بوده، اشعار فراوانی در زمینه عرفانی دارد و در تکلم به زبان‌های عربی و انگلیسی نیز مهارت دارد. ایشان به موازات فعالیت های قرآنی، مذهبی، فرهنگی و هنری از علوم روز نیز غافل نبوده و دارنده مدرک بین المللی ICDL از شرکت ایزایران می باشد.
زمان نامیان دفعات زیادی به کشورهای مختلف جهان جهت تبلیغ، داوری و تدریس قرآن کریم عزیمت نموده است که می‌توان به کشورهای سوریه، لبنان، غنا، سیرالئون، تانزانیا، زنگبار، روسیه، جمهوری تاتارستان و امارات متحده عربی اشاره نمود. ضمنا ایشان تاکنون بارها جهت تلاوت، داوری، اجرای محافل قرآنی و مجالس رسمی و تدریس حفظ و قرائت قرآن کریم، فنون معلمی و کلاسداری و شیوه های موثر در تدریس به حافظان، قاریان و اساتید قرآن کریم، به استانهای مختلف از جمله تهران، البرز، خراسان رضوی، کرمان، گلستان، مازندران، فارس، سمنان، لرستان، مرکزی، بوشهر و سیستان و بلوچستان دعوت شده است.

منبع: ایکا


زندگینامه استاد عباس سلیمی
ساعت ٢:٢٥ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢۱ تیر ۱۳٩٤   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،زندگینامه قاریان قرآن

عباس سلیمی متولد ۱۳۳۲ تهران، قاری قرآن، کارشناس علوم قضایی و کارشناسی ارشد رشته حقوق (علوم جزا و جرم شناسی)، نام استادان، آیت‌الله شیخ جعفرسبحانی، وی هم‌زمان با آغاز ابتدایی توفیق حضور در جلسات قرآنی را به دست آورد. والدین او بهترین مشوقش برای قرائت قرآن بودند، درسال ۵۶ به عنوان قاری قرآن در محضر استاد خود آیت الله سبحانی در مراسم حج تمتع حضور یافت. پس از پیروزی انقلاب اسلامی در سال ۵۸ به عنوان اولین نماینده جامعه قرآنی ایران اسلامی عازم مسابقات بین‌المللی مالزی شد و پس از بازگشت جام مسابقات را به عنوان نفر اول در شهر قم به امام خمینی (ره) تقدیم کرد. وی در سال ۶۱ نیز به عنوان اولین داور ایرانی به مسابقات بین‌المللی کشور مالزی اعزام شد و در آن مسابقات قضاوت کرد. نفر اول مسابقات بین‌المللی قرآن کریم مالزی در رشته قرائت (سال۵۸)، آثار ماندگار قرآنی، تألیف کتابی با عنوان «چهل قصه، چهل پند». طراحی و اجرای برنامه‌های قرآنی در صدا و سیما و کارشناس اجرای برنامه «صبح امید». همکاری با بسیاری از سازمان‌ها و نهادهای قرآنی کشور در زمینه اداره و اجرای مسابقات قرآن کریم. دو کتاب تحت عنوان «زمزمه‌های مولا» و «شرح چهل حدیث» را در دست تنظیم و چاپ دارد.


 


زندگینامه استاد صالح اطهری فرد
ساعت ٢:۱٧ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢۱ تیر ۱۳٩٤   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،زندگینامه قاریان قرآن

نام : اطهری فرد، صالح

ملیت : ایران

سال تولد : 1352

مقام های داخلی : مقام دوم کشوری اوقاف(84)

مقامهای بین المللی : مقام اول در سوریه(82)- مقام سوم در مالزی (84)- مقام دوم قرائت مسابقات بین المللی قرآن کریم جمهوری اسلامی ایران سال ۸۷

سفرهای تبلیغی : کشورهای آفریقایی / تانزانیا/ اوگاندا/ اتیوپی/ ترکیه/ سوریه/ عراق/ پاکستان / روسیه / عربستان

نام اساتید : علی اکبر حنیفی- احمد ابولقاسمی – محمدحسین سبز علی

رشته تخصصی : قرائت

عامل موفقیت : توفیق خداوند

جلسات آموزشی : یکشنبه ها و سه شنبه ها صبح تا عصر در کرج –چهارراه طالقانی- ابتدای بلوار ماهان – دارالقرآن کانون فرهنگی رشد/ چهارشنبه ها بعداز نماز مغرب و عشاء در کرج – میدان هفت تیر – خیابان 13 آبان – مسجد حضرت معصومه

وضعیت تاهل : متاهل (1فرزند)

مدرک تحصیلی : کارشناس زبان انگلیسی

محل تولد : تهران

شغل : دبیر آموزش و پرورش


زندگینامه قراء معروف ایرانی در صدر اسلام
ساعت ۳:۳٩ ‎ق.ظ روز جمعه ۱٩ تیر ۱۳٩٤   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،زندگینامه قاریان قرآن

چهار نفر از هفت قاری معروف صدر اسلام ایرانی بودند:

1 - عاصم: عاصم به اصطلاح از موالی است. در علم قرائت شاگرد ابوعبدالرحمن سلمی است و او شاگرد امام علی علیه السلام بوده است. قرائت عاصم را بهترین قرائات می دانند.
در ریحانة الادب می نویسد: اصل مصاحف را که نوعا اصل معمولی در کتابت است موافق قرائت عاصم نوشته و قرائات هر یک از قراء دیگر را با تعیین اسم قاری آن با خط سرخ در حواشی می نوشتند " (ریحانةالادب، جلد4، چاپ دوم، صفحه 426). عاصم در کوفه می زیسته و در همانجا در گذشته است.
صاحب مجالس المؤمنین و بعضی دیگر و از آن جمله علامه سید حسن صدر (تأسیس الشیعة لعلوم الاسلام، صفحه 346) به تشیع او تصریح کرده اند. وفاتش در حدود سال 130 هجری واقع شده است.

2 - نافع: ابن الندیم در الفهرست تصریح می کند که نافع اصفهانی الاصل است و ساکن مدینه بوده است. در ریحانةالادب می نویسد که نافع بسیار سیاهرنگ بود و در فن قرائت امام اهل مدینه بود و رأی و قرائت او مورد اعتماد ایشان بود. او قرائت خود را از یزیدبن قعقاع که یکی از قراء دهگانه است اخذ کرد نافع در سال 159 و یا 169 در گذشته است.

3 - ابن کثیر: ابن الندیم می گوید: گفته شده است که ابن کثیر از اولاد ایرانیانی است که انوشیروان آنها را به یمن فرستاد تا حکومت را از حبشیان گرفتند و به سیف بن ذی یزن که به تظلم به دربار انوشیروان آمده بود سپردند.
در ریحانة الادب می نویسد: ابن کثیر اصول قرائت را از مجاهد، از ابن عباس، از علی علیه السلام اخذ نمود. وفات ابن کثیر در سال 120 هجری واقع شده است.

4 - کسائی: مطابق آنچه در الفهرست ابن الندیم آمده است نام وی علی است و پدرش حمزة بن عبدالله بن بهمن بن فیروز است. کسائی از مشاهیر ادب عربی و از اکابر نحویین است. او معلم فرزندان هارون بود. در سفر هارون به خراسان همراه وی بود و در ری درگذشت و از قضا محمد بن حسن شیبانی فقیه و قاضی القضاة معروف که او نیز همراه هارون بود، در همان روز درگذشت و در ری دفن شد.
هارون گفت امروز فقه و عربیت را در ری دفن کردیم. وفات کسائی در اواخر قرن دوم هجری واقع شده است. کسائی نیز شیعه بوده است.


زندگینامه استاد محمد جواد پناهی
ساعت ۳:۳٤ ‎ق.ظ روز جمعه ۱٩ تیر ۱۳٩٤   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،زندگینامه قاریان قرآن

نام : پناهی، محمدجواد

ملیت : ایران

سال تولد : 1344

کارشناس علوم قرآن و حدیث

نفر اول مسابقات بین‌المللی ایران سال 68

نفر اول مسابقات بین‌‌المللی سوریه 69

سفرهای تبلیغی: 16 سفر حج – 5 سوریه – 3 لبنان – 9 ترکیه – 2 آلمان – چین – بنگلادش – آفریقای جنوبی – کویت 3 – پاکستان2 – فرانسه – ایتالیا – اسپانیا – هلند – بلژیک – قبرس – قزاقستان – امارات – بحرین

جلسه قرآنی ایشان: مشهد شنبه‌ها محبان عترت – جمعه صبح‌ها جلسه سجادیه هراتیها – شب پنج‌شنبه حرم مطهر امام رضا(ع)

متولد مشهد


« سلطان القُرّای تبریزی » ؛ قاری شهیر قرآن
ساعت ۳:٠٥ ‎ق.ظ روز جمعه ۱٩ تیر ۱۳٩٤   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،زندگینامه قاریان قرآن

شیخ عبدالرحیم بن ابوالقاسم تبریزی معروف به سلطان القُرّا یا شاه قرآن خوانان در 1255 ق در تبریز به دنیا آمد. وی در علم تجوید در عصر خود استاد بود و شاگردان فاضلی در این زمینه تربیت نمود. از تالیفات وی رساله‏ای است در علم تجوید به نام "دُرُّ المنثور" و رسایل دیگر. سلطان القرّاء پس از فراگیری این علم نزد پدر، با شیخ شامیل داغستانی آشنا شد و هنگامی که شیخ شامیل ارتشی فراهم آورده بود تا علیه روس‏ها قیام کند، وی برای همراهی با این نهضت با شیخ شامیل به سوی داغستان عزیمت کرد. سپس به تبریز بازگشت و حوزه‏ی درسی جهت قرائت قرآن تشکیل داد و از آن زمان به برترین قاری قرآن کریم لقب یافت. سلطان القراء در سال 1336 ق در 81 سالگی درگذشت.

منبع: سایت راسخون


زندگینامه استاد امیر محمود کاشفى
ساعت ۱۱:٥٧ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٤ تیر ۱۳٩٤   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،زندگینامه قاریان قرآن

 

[عکس: per_1214.jpg]


استاد دکتر حاج امیر محمود کاشفى در شهر زاهدان پا به عرصه وجود نهاد. ولادت او در خانواده اى مذهبى و معنوى، نخستین بارقه پرورش الهى او شد. پدرش مرحوم حاج محمد زمان، از فضلاى زمان، بر تربیت معنوى و مذهبى فرزندش اهتمامى بسیار داشت. و در این راه از هیچ کوشش فروگذار نمى کرد. به همین سبب نیز نخستین طلیعه هاى عشق به قرآن و فراگیرى آن، به تشویق پدر در زندگى استاد کاشفى درخشیدن گرفت. شنیدن برخى آوازهاى مذهبى که در نظام طاغوت، از رادیو پخش مى شد، یکى دیگر از عوامل تعقیب کاشفى به نغمات و الحان قرآن کریم شد.
پس از آن، در طول مدت سکونت استاد کاشفى در شهر اهواز و شنیدن تلاوتهاى استاد عبد الباسط از رادیوى عراق که در آنجا به خوبى شنیده مى شد، عزم او در فراگیرى الحان قرآنى، صد چندان شد.
استاد کاشفى، در منزلى بزرگ در اهواز، فارغ از هرگونه هیاهو و یا مانعى، به تلاوت و تمرین آنچه شنیده بود مى پرداخت و بدین سان حیات قرآنى او رنگى تازه به خود گرفت. استاد کاشفى نخستین بار صورت رسمى در کلاس چهارم ابتدایى در حالى که توانایى خود را در زمینه تلاوت از همگان مخفى داشته بود؛ به تلاوت سوره مبارکه شمس پرداخت، چنان تلاوتى که همگان زبان به تحسین او گشودند. از آن پس استاد کاشفى قارى مدرسه شد و به صورت رسمى به تلاوت پرداخت. مسیر آموزش دکتر کاشفى، با تقلید از استاد عبدالباسط و استاد منشاوى ادامه یافت و پس از آن با تقلید از قرائتهاى مرحوم استاد شیخ مصطفى اسماعیل، تکمیل شد. استاد کاشفى در زمینه علوم مختلف قرآن از استادان: آیت الله حایرى شیرازى و آیت الله معرفت بهره هاى بسیارى گرفتند.
استاد دکتر امیر محمود کاشفى در سال 1364 در مسابقات سراسرى قرآن دانشجویان دانشگاه تهران شرکت کرد و حایز رتبه اول شد. او همچنین در مسابقات جهانى قرآن کریم در کشور مالزى رتبه سوم را از آن خود ساخت.
استاد کاشفى در ادامه فعالیتهاى قرآنى خود، در طول سالهاى جنگ تحمیلى با بسیارى از برادران و قاریان برجسته دانشگاه تهران در محل تالار امیر کبیر این دانشگاه به برپائى جلسات قرآن کریم پرداخت و این جلسات را سالها تداوم بخشید. استاد امیر محمود کاشفى که در ابتدا با نام کاشى ساز پور در جامعه قرآن کشور به فعالیتهاى قرآنى مى پرداختند که این کتاب را سروش به چاپ رسانده است استاد کاشفى در کنار فعالیتهاى قرآنى خود به امر تحصیل نیز اهتمام بسیار داشت او تحصیلات خود را در مقطع دکتراى زبان و ادبیات عرب دانشگاه تهران به اتمام رسانده است. و در حال حاضر به تدریس در دانشگاه تهران اشتغال دارد و عضو هیأت علمى این دانشگاه است. مقالات علمى این استاد ارجمند همواره در مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانى دانشگاه تهران به چاپ رسیده و مورد استفاده علاقه مندان دوره است.
استاد امیر محمود کاشفى سه فرزند به نامهاى مریم، ابوالحسن، و فاطمه دارد و با توجه به فعالیت و علاقه بسیار او به تربیت قرآنى فرزندانش، آنها نیز اشتیاق بسیارى به فراگیرى علوم قرآنى دارند.
استاد کاشفى براى تبلیغ و ترویج فرهنگ قرآنى به کشورهاى مختلفى چون عربستان، سوریه، مالزى، هند و پاکستان سفر کرده است. او در سال 1364 در محضر مقام معظم رهبرى که در ان زمان ریاست جمهورى را عهده دار بودند به تلاوت قرآن پرداخت و مورد تفقد و ارشاد معظم له قرار گرفت. استاد کاشفى از استادان مصطفى اسماعیل، عبدالباسط و عبد الفتاح شعشاعى به عنوان قاریان برجسته کشور مصر یاد مى کند. استاد کاشفى علاوه بر تلاوت قرآن در زمینه خوشنویسى فعالیت داد و به مرحله استادى در انجمن خوشنویسان دست یافته است او همچنین به برخى رشته هاى ورزش نیز علاقه دارد.


منبع:سایت شورای عالی قرآن


زندگینامه سید عبدالرضا معینی به قلم خود ایشان
ساعت ۱٠:۳٦ ‎ب.ظ روز جمعه ٢٢ خرداد ۱۳٩٤   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،زندگینامه قاریان قرآن

سلام علیکم

حقیر سید عبدالرضا معینی در سال1342 در شهر مقدس مشهد در خانواده ای از ذراره زهرای اطهر(سلام الله علیها)متولد و در تحت تعلیمات پدر بزرگوارم مرحوم استاد حاج سید منصور معینی ( استاد رشته شیمی ) دانشگاه فردوسی که مفتخر به حفظ موضوعی قرآن کریم و دارای علم تفسیر در حد یک استاد بودند از اوان کودکی با قرآن آشنا و تا قبل از سن 10 سالگی مقداری از قرآن کریم را حفظ و با راهنمائیهای ایشان با آشنایی با بزرگان علم قرائت و درک فیض از محاضر پر معنویت اساتید عالیقدر در مشهد و تهران اندوخته های علم قرائت را کسب و بعنوان یک شاگرد مکاتب قرآن تا کنون به شیفتگان کلام وحی خدمت می کنم و در راستای 30 سال سابقه جلساتی چه تعلیم و چه تعلّم همواره از نخبگان این رشته دینی در افزایش سطح معلوماتم بهره برده ام.

اساتید بزرگواری که بیشتر در محضرشان تلمّذ نموده ام عبارتند از : مرحوم استاد حافظیان, استاد اوحدی, استاد محمدزاده, استاد روغنی در مشهد, مرحوم استاد سرهنگ بیگلری, استاد محمدی و همچنین استاد مولائی در تهران که مدرس و معلم حقیر در رشته اختلاف قرائت بوده اند.

سوابق تحصیلی : تحصیلات متوسطه در دبیرستان ابن یمین مشهد و اکمال آن در دارالفنون تهران و تا اتمام دوره پزشکیاری در سپاه پاسدان انقلاب اسلامی.

سابقه خدمات جبهه: مدت 9 ماه با شرکت در دو عملیات مسلم ابن عقیل و والفجر مقدماتی توفیق خدمت به اسلام و دفاع از حریم مقدس میهن اسلامیم داشته ام ضمناٌ علیرغم اینکه تنها فرزند ذکور خانواده بوده ام و همه چیز آماده دریافت معافیت از خدمت سربازی بوده داوطلبانه در بحبوحه جنگ و بر حسب نیاز مملکت به خدمت سربازی اعزام و به برکت این توفیق در طی خدمت سربازی موفق به حفظ کل قرآن کریم شده ام که این موهبت به خواست خدای قرآن نصیبم گردیده است.

سابقه خدمات قرآنی : واقعیت این است که هر کس در هر مقام و در هر حد و اندازه ای که به قرآن خدمت کند کم خدمت کرده است ولی ظاهر امر این است که حقیر پس از آماده شدن برای آموزش اندوخته های قرآنیم به اهل قرآن پس از کسب رتبه اول دوره تربیت معلم قرآن کریم که در تهران و سطح کشور برگزار شد شروع به امر مقدس تعلیم نمودم و در این راستا طی سالها تدریس در نیروی هوایی مشهد و تدرس در دانشگاه فردوسی مشهد با تشکیل جلسات سنتی ثابت و سیار بطور لاینقطع تاکنون 50 قاری ممتاز( از صفر شروع کرده ) تا سطح مطرح شدن در سطوح عالی و کسب مقامهای اول استانی, کشوری و حتی بین المللی به عالم اسلام و محضر قرآن تحویل داده ام . تاسیس اولین دارالقرآن درسطح شرکت ملی گاز ایران درپالایشگاه گاز شهید هاشمی نژاد که برگزاری کلاسهای روخوانی برای کلیه کارکنان در محیط صنعتی یکی از فعالیتهای این دارالقرآن بوده است.

در رهگذر عمر تا کنون در 26 سفر قرآنی در کشورهای اسلامی بعنوان قاری و حافظ و مدرس قرآن افتخار شرکت داشته ام و در محضر بزرگان علم قرائت جهان مانند استاد غلوش, استاد قبانی, استاد ابوالعینین شعیشع به تلاوت پرداخته و موفق به اخذ تقدیر نامه از این مشاهیر جهانی قرآن شده ام. افتخار بزرگ عمرم افتخار تشرف به جمع حفاظ سعادتمند آستان قدس رضوی میباشد که مدت 20 سال است بعنوان حافظ در مضجع شریف رضوی ادای وظیفه می نمایم.

رتبه ها: اینجانب درمسابقات به صورت محدود شرکت نموده ام:

رتبه اول مسابقات شهرستان رشته قرائت سال 1364

رتبه دوم مسابقات استانی رشته قرائت سال 1364

رتبه منتخب اعزام به حج تمتع درسال 1364

رتبه اول مسابقات مشهد رشته حفظ 10جزء سال 1368

کسب رتبه ممتاز در مسابقات (نیشابور) استانی رشته حفظ 10جزء سال 1368

کسب رتبه ممتاز در مسابقات سراسری رشته حفظ 10جزء سال 1368

رتبه اول مسابفات سراسری سارمان تبلیغات اسلامی رشته حفظ 8 جزء سال 1368

رتبه اول مسابقات مشهد رشته حفظ 10جزء سال 1369

کسب رتبه ممتاز در مسابقات (بیرجند) استانی رشته حفظ 10جزء سال 1369

کسب رتبه ممتاز در مسابقات سراسری رشته حفظ 10جرء سال 1369

رتبه اول مسابقات مشهد رشته حفظ 10جرء سال 1370

رتبه اول مسابقات استانی رشته حفظ 10جرء سال 1370

رتبه سوم مسابقات سراسری رشته حفظ 10جرء سال 1370

کسب رتبه ممتاز در مسابقات استانی رشته حفظ 10جرء سال 1371

کسب رتبه ممتاز در مسابقات استانی رشته حفظ 10جرء سال 1371

رتبه دوم مسابقات سراسری رشته حفظ 10جرء سال 1371

رتبه دوم مسابقات بین المللی سوریه (رشته قرائت) درسال1371

رتبه اول مسابقات کیش (رشته قرائت) سال1389

رتبه دوم مسابقات مناطق آزاد جمهوری اسلامی ایران (رشته قرائت) سال1389

موقعیت شغلی: بعنوان کارمند رسمی در شرکت ملی گاز, درپستهایی همچون روابط عمومی ,تشریفات, اموراداری وقراردادها ومدیر دارالقرآن انجام وظیفه نموده ام.

موقعیت خانوادگی: همسرم دارای مدرک سطح دو حوزه دارای سه دختر که بحمدالله با قرآن کریم مانوس می باشند. علیهذا در خاتمه بعنوان یک حافظ و قاری واصطلاحا" بعنوان یک خادم قرآن و دوستدار عترت امیدوارم نظر مرحمت وعنایت خاصّه آقایمان امام علی ابن موسی الرضا ( علیه السلام ) شامل حال گردیده و در انجام خدمت به ساحت مقدس قرآن کریم در کعبه دلها و مامن ضعفاء, بیش از پیش توفیق حاصل گردد.

خادم قرآن کریم سید عبدالرضا معینی

منبع: سایت فاطر


زندگینامه استاد حاج حسین رستمی
ساعت ٦:٤۱ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱٦ اردیبهشت ۱۳٩٤   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،زندگینامه قاریان قرآن

نام : رستمی، حسین

ملیت : ایران

سال تولد : 1348

مقام های داخلی : مقام اول کشوری در مسابقات اذان(79) - مقام چهارم کشوری(82)- مقام دوم کشوری (85)-

مقامهای بین المللی : مقام اول دراندونزی(82) - نفر اول قرائت مسابقات بین المللی قرآن کریم مالزی سال (۸۵)

سفرهای تبلیغی : عربستان/ترکیه/مالزی/اندونزی

نام اساتید : علی اربابی- حسن ربیعیان- احمد ابوالقاسمی

رشته تخصصی : قرائت

جلسات آموزشی : شنبه ها بعداز نماز مغرب و عشاء در مسجد مهدیه رستم آباد خیابن آیت الله صدر

عامل موفقیت : لطف ائمه

وضعیت تاهل : متاهل (2فرزند)

مدرک تحصیلی : دیپلم

محل تولد : تهران

شغل : دبیر قرآن


زندگینامه استاد سید حمید هروی
ساعت ٢:۳٥ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٩ فروردین ۱۳٩٤   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،زندگینامه قاریان قرآن

سید حمید هروى

متولد سال : 1346

تحصیلات: کارشناسى حقوق

شغل: وکیل پایه یک دادگسترى

نام استاد: محمد کاظم حسن زاده

شروع فعالیت:

از سال 62 فعالیت قرآنى خود را با حضور در جلسات قرآن کریم و زیر نظر استاد کاظم حسن زاده آغاز و پس از آشنایى با فنون قرائت در مسابقات مختلف استانى و کشورى شرکت کرد.

مقامهاى داخلى:

نفر اول مسابقات قرآن کریم اوقاف استان خراسان در سالهاى 1367 تا 1370 نفر اول مسابقات سراسرى قرآن کریم سازمان اوقاف در سال 1370

نفر اول مسابقات سراسرى قرآن کریم دانشجویان در سال 1375 نفر سوم مسابقات سراسرى قرآن کریم سازمان اوقاف در سال 1378

مقامهاى بین المللى: نفر اول مسابقات بین المللى جمهورى اسلامى ایران در سال 1370

مأموریت هاى قرآنى در داخل کشور: داورى مسابقات قرآن کریم سازمان اوقاف در استانها

مأموریت هاى قرآنى در خارج از کشور:

اجراى برنامه قرائت قرآن کریم در کشورهاى عربستان سعودی، ترکمنستان، ازبکستان، پاکستان، هندوستان، بنگلادش، سریلانکا، ترکیه، تانزانیا، آفریقاى جنوبی، بوسنى و هرزگوین و یونان.


زندگینامه سید محمدجواد حسینی
ساعت ٩:٢٠ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٤ اسفند ۱۳٩۳   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،زندگینامه قاریان قرآن

متولد: 1362 - فریمان
شغل : تولیدی پوشاک
شروع فعالیت : 11 سالگی
نام اساتید: سیدمجتبی سادات‌فاطمی ـ مجتبی جاویدی ـ سیدحسن حسینی
مشوقین : پدر و مادر - دوستان جلسات قرآن مشهد

شروع فعالیت:
قرائت قرآن را از دوران کودکی آغاز کرد و نخستین معلم و استادش برادر بزرگ‌تر او سیدحسن حسینی بود که مراحل روخوانی و روانخوانی و همچنین بخشی از تجوید را نزد وی آموخت و به صورت حرفه‌ای‌تر نیز صوت و لحن را خدمت استاد آقای مجتبی جاویدی آموخت و چند سالی است که از محضر استاد حاج سید مجتبی سادات فاطمی کسب فیض می‌کند.

مقامهای کسب شده: رتبه اول مسابقات بین‌المللی قرائت قرآن ایران سال 1388 ـ رتبه اول مسابقات متعدد داخلی در سطح ملی و کشوری مانند مسابقات بسیج، دانش‌آموزی، اوقاف و... .

مأموریتهای قرآنی : حضور و قرائت قرآن در مراسم حج - اعزام به کشورهای مختلف جهت تبلیغ.


زندگینامه استاد علی مسیبی
ساعت ٢:۱٦ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٢ بهمن ۱۳٩۳   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،زندگینامه قاریان قرآن

آقاى على مسیبى در 26 بهمن سال 1347 دوش در فریدون شهر اصفهان پا به عرصه وجود نهاد. ولادتش در خانواده اى از نظر مادى اما با گرایشهاى مذهبى بسیار قوى بود و این امر از همان اوان کودکى، زمینه رشد و پرورش قرآنى این کودک را فراهم نمود. صوت خوش پدر، نخستین گرایشهاى على مسیبى به تلاوت و صوت خوش قرآن بود تا آنکه روزى در کنار دکه کوچک نوار فروشى، تلاوتى زیبا با صوت دلنشین مرحوم عبدالباسط را شنید و او که کودکى 5 ساله بود چنان مجذوب شد که زندگى قرآنیش رقم خورد. آنچه که در سرگذشت قاریان بیش از هر چیز بارز است. نقش سرنوشت ساز خانواده و ایجاد جاذبه هاى قرآنى در کودکى بوده است. على مسیبى که نخستین بارقه عشق به قرآن را از خانواده خود دریافته بود، از محضر استاد مرحوم مجتبى غضنفرى نکات لازمه بسیار فراگرفت؛ او از همان ابتدا در جلسات هفتگى این استاد در مسجد قنات آباد حضور مى یافت و دانسته هاى خویش را افزون مى ساخت، آقاى على مسیبى در سن 11 سالگى تجوید، صوت و لحن و مقدماتى در زمینه صرف و نحو زبان عربى را از کتاب جامع المقدمات در محضر استاد مرحوم غضنفرى فرا گرفت زیرا آگاهى به صرف و نحو زمینه لازمى براى فهم و درک ایات در هنگام تلاوت قرآن است. دکتر مسیبى در سال 65 موفق به اخذ دیپلم تجربى شد و پس از آن به اتمام دوران سربازى در سال 69 در دانشگاه علوم پزشکى تهران در رشته پزشکى پذیرفته شد او پس از اتمام دوره تحصیلى در سال 76 مدرک دکتراى عمومى را دریافت نمود و از مهرماه سال 77 در رشته دکتراى تخصصى پوست مشغول به تحصیل شد. نخستین تلاوت رسمى در مسجد قنات آباد تقطه عطفى در زندگى مسیبى شد. زیرا او آن شب چنان مورد تشویق اساتید قرار گرفت که شور و حال زاید الوصفى وجود او را گرفته، و به ادامه این راه امیدوار ساخت. آقاى مسیبى معتقد است که تقلید در ابتداى کار امرى بسیار لازم چرا که قارى اگر مقلد نباشد قادر به پیشرفت در کار خود نخواهد بود. از این رو باید از سبک مناسبى تقلید کرد تا خلاقیت لازم در تلاوت به دست آید او به قاریانى که در ابتداى راه هستند توصیه مى کند که به فراگیرى جنبه هایى مختلف قرآنى بپردازند و همراه با قرائت قرآن به یادگیرى مفاهیم و دانسته هایى در زمینه هاى مختلف قرآن بپردازند زیرا از یک قارى برجسته انتظار دریافت مفاهیم قرآن، انتظارى بجاست. دکتر مسیبى خود نیز علاوه بر تلاوت قرآن در خصوص علوم مختلف قرآنى، تفسیر و نهچ البلاغه به مطالعه مى پردازد و در این راستا از کتبى چون مثنوى معنوى، غزلیات مولانا و حافظ و سعدى بهره مى گیرد آقاى دکتر مسیبى در زمینه ورزش به پیاده روى و کوه نوردى علاقه بسیارى دارد و در زمینه آوازهاى سنتى نیز تلاش کرده و به اجراى قطعاتى در این زمینه مى پردازد. دکتر مسیبى در سالهاى 64 و 65 به کشور عربستان سفر نمود و در مسجد الحرام و مسجد النبى به تلاوت پرداخت و در هشتمین دوره مسابقات بین المللى قرآن در این کشور رتبه نخست را کسب نمود. آقاى مسیبى ضمن تلاوت در بسیارى از شهرهاى کشور بارها در مسابقات مختلف قرآنى شرکت نموده و رتبه هایى را کسب کرده است. او در سال 63 در مسابقات قرآن ساتان تهران رتبه اول را کسب نمود و در شهرهاى مختلف کشور به داورى مسابقات پرداخته است. دکتر مسیبى زندگى خویش را با عشق قرآن عجین مى داند. او قرآن را منشأ تمامى برکات زندگى فردى و اجتماعى خود دانسته و مى گوید: الا بذکر الله تطمئن القلوب کلامى است که در مسیر زندگى قدرت، استقامت و اراده و آرامش را از آن دریافت نمودم. دکتر مسیبى در برنامه هاى روزانه خود به حفظ آیاتى از قرآن، تلاوت قرآن و مطالعه اشاره دارد. او در دوران 8 سال دفاع مقدس بارها در مجامع مختلف رزمندگان اسلام در جبهه هاى جنوب کشور به تلاوت قرآن پرداخت او همچنین دوباره در سالهاى 65 و 79 در حضور مقام معظم رهبرى به تلاوت قرآن کریم پرداخته است. آقاى مسیبى به ابتهال و تواشیع نیز علاقه بسیارى داشته و در این جلسات از استاد قیم بهره ها برده است. او اشتیاق به شنیدن ابتهال را بزرگترین عامل یادگیرى آوازها و موسیقى سنتى ایران مى داند زیرا معتقد است که با یادگیرى این گوشه ها مى توان نعماتى را در ابتهال اجرا نمود. او از اساتید: عبدالباسط، مصطفى اسماعیل، و منشاوى به عنوان بزرگترین اساتید مصر یاد مى کند و قاریان برتر حاضر در کشور مصر را استادان شعیشع و غلوش و عبدالعال مى داند.

منبع: راسخون


زندگینامه استاد محمود رنگرز
ساعت ٢:٠٠ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٢ دی ۱۳٩۳   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،زندگینامه قاریان قرآن

رنگرز از سال 56 قرائت قرآن را آغاز كرد و از سال 64 به صورت دائمی مشغول تلاوت قرآن شد. او در شهر زنجان نزد استاد كفعمی تلاوت قرآن را شروع كرده و سپس از اساتيد برجسته ای چون ابوالقاسمی، موسوی، غلامرضا شاه ميوه اصفهانی و ... هم در امر تلاوت بهره برده است.
محمود رنگرز 39 ساله از استان زنجان كه هم اكنون به عنوان معاونت جوانان هلال احمر استان زنجان مشغول كار است، در مسابقات اوقاف و امور خيريه كه در سال 88 در استان لرستان برگزار شد، حائز رتبه سوم شد و به پنجاه و دومين دوره مسابقات بين المللی قرآن مالزی راه يافت. رنگرز در پنجاه و دومين دوره مسابقات بين المللی قرآن مالزی حائز رتبه چهارم شد .


منبع : خبرگزاری قرآنی ایران


زندگینامه استاد امیر آقایی
ساعت ۱٠:۱٥ ‎ق.ظ روز شنبه ٢٩ آذر ۱۳٩۳   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،زندگینامه قاریان قرآن

متولد : 1347 - تهران


شروع فعالیت:
وی فعالیت قرآنی خود را از سال 62 ضمن آشنایی با هیئت مکتب الباقر (ع) شروع کرد که در آن زمان کار قرآنی او محدود به قرائت قرآن، تجوید و مقداری هم حفظ سوره های جز ء سی و به صورت پراکنده از جزءهای دیگر بود. از سال 68 ضمن آشنایی با مجمع فرهنگی آل یاسین زیر نظر اساتید آن جمع از جمله استاد سلیمی و مخصوصا استاد میر موسایی که استاد مستقیم وی در رابطه با حفظ قرآن بود، به صورت جدی فعالیت قرآنی خود را در زمینه حفظ قرآن آغاز کرد.


مقام های داخلی:
نفر سوم مسابقات سراسری قرآن کریم سازمان اوقاف و امور خیریه (سال 71).
نفر دوم مسابقات سراسری قرآن کریم سازمان اوقاف و امور خیریه (سال 72).
نفر اول مسابقات سراسری قرآن کریم سازمان اوقاف و امور خیریه (سال 75).


مقام های بین المللی:
نفر اول مسابقات بین المللی قرآن کریم سوریه ( سال 71).
نفر اول مسابقات بین المللی قرآن کریم سوریه ( سال 72).
نفر اول مسابقات بین المللی قرآن کریم جمهوری اسلامی ایران (سال75).


ماموریت های قرآنی در داخل کشور:
فعالیت های قرآنی شامل تدریس در زمینه حفظ قرآن و همچنین همکاری با سازمان های مختلف در زمینه داوری مسابقات.


ماموریت های قرآنی در خارج از کشور:
سفر به کشورهای عربستان و سوریه جهت تبلیغ.

 منبع :سازمان اوقاف و امور خیریه


زندگینامه استاد محمدحسین سعیدیان
ساعت ٥:٢٩ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢٢ آبان ۱۳٩۳   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،زندگینامه قاریان قرآن

نام : سعیدیان، محمدحسین   ملیت : ایران
سال تولد : 1344
دکترای علوم قرآن و حدیث
نفر اول مسابقات بین‌المللی قرائت قرآن در سال 1366 ایران
مسافرتهای خارجی جهت تبلیغ: آمریکا – آلمان – فرانسه – سوئیس – اتریش – ترکیه – برزیل – آرژانتین – عربستان – سوریه – روسیه – نامیبیا – تانزانیا – آفریقای جنوبی – مالزی – اندونزی – تایلند – فیلیپین – سریلانکا – هند – پاکستان و کشورهای دیگر
داوری در مسابقات بین‌المللی ایران – سوریه – مسکو
جلسه قرآن ایشان: حسینیه فاطمیون – شنبه‌ها بعد ازظهر ساعت 7 شب
متولد تهران


زندگینامه استاد مهدی عادلی
ساعت ٢:٥٩ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٧ مهر ۱۳٩۳   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،زندگینامه قاریان قرآن

نام : عادلی، مهدی     ملیت : ایران
سال تولد : 1357
مقام های داخلی : مقام های اول در تهران (82و83)
مقامهای بین المللی : نفر اول قرائت مسابقات بین المللی قرآن کریم جمهوری اسلامی ایران سال ۸۳
سفرهای تبلیغی : 3بار ترکیه/1 بار لبنان/1 بار عربستان
نام اساتید : علی اربابی
رشته تخصصی : قرائت
جلسات آموزشی : دوشنبه ها بعداز نماز مغرب و عشاء در مسجد جامع غدیر خم پاسداران
عامل موفقیت : توکل
وضعیت تاهل : متاهل (1فرزند)
مدرک تحصیلی : لیسانس مدیریت صنعتی
محل تولد : تهران
شغل : آزاد


زندگینامه استاد عبدالوحید جعفرزاده
ساعت ۳:٢٩ ‎ق.ظ روز شنبه ٢٢ شهریور ۱۳٩۳   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،زندگینامه قاریان قرآن

نام : جعفرزاده، عبدالوحید
ملیت : ایران
سال تولد : 1344
مقام های داخلی : مقام سوم کشوری(68)
مقامهای بین المللی : نفر اول رشته قرائت مسابقات بین المللی قرآن کریم سال ۱۳۷۰ (سوریه).
سفرهای تبلیغی : 20 کشور من جمله:ترکیه وچین و انگلیس (68) /طبرستان-/ مقدونیه/ کروواسی/ بوسنی هرزگوین/ سوریه و لبنان و عربستان(70)/ مالزی و فیلیپین(71)/ پاکستان(76)
نام اساتید : مرحوم محمد غفاری- علی اربابی- سیدمحسن خدام حسینی
رشته تخصصی : قرائت
جلسات آموزشی : جمعه ها 8 الی 10 درخیابان منیریه/جنب بانک اقتصاد نوین/حسینیه آذرشهریها- خیابان فردوسی/ساختمان مرکزی بانک مسکن
عامل موفقیت : تشویق پدربزرگ
وضعیت تاهل : متاهل (2فرزند)
مدرک تحصیلی : کارشناس امور فرهنگی
محل تولد : تهران
شغل : کارشناس سازمان تبلیغات اسلامی


زندگینامه استاد حسن ربیعیان
ساعت ٦:۱٤ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱۳ امرداد ۱۳٩۳   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،زندگینامه قاریان قرآن

نام : ربیعیان، حسن
ملیت : ایران
سال تولد : 1343
مقام های داخلی : نفر اول مسابقات قرآن کریم اوقاف و امورخیریه استان تهران (سال۸۰). ـ نفر اول مسابقات سراسری قرآن کریم اوقاف و امورخیریه (سال۸۰).
مقامهای بین المللی : نفر اول مسابقات بین المللی قرآن کریم هندوستان (سال۶۸). ـ نفر اول مسابقات بین المللی قرآن کریم بنگلادش (سال۷۵). ـ نفر اول مسابقات بین المللی قرآن کریم جمهوری اسلامی ایران (سال۸۰).
سفرهای تبلیغی : عربستان سعودی،چین،هندوستان،تایلند، مراکش،پاکستان،اتیوپی،یوگسلاوی،آفریقای جنوبی،سوریه،لبنان، مالزی و امارات
نام اساتید : اربابی-خدام حسینی- دکتر موسوی
رشته تخصصی : قرائت
جلسات آموزشی : چهار شنبه ها 7 الی 10 شب در امامزاده پنج تن لویزان
عامل موفقیت : لطف خدا
وضعیت تاهل : متاهل (3فرزند)
مدرک تحصیلی : کارشناسی الهیات
محل تولد : تهران
شغل : دبیر آموزش وپرورش


ترجمه سوره انبیاء (از آیه 101 تا آیه 112)
ساعت ٥:٥٦ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢٥ تیر ۱۳٩۳   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،ترجمه سوره انبیاء
إِنَّ الَّذینَ سَبَقَتْ لَهُمْ مِنَّا الْحُسْنى‏ أُولئِکَ عَنْها مُبْعَدُونَ101لا یَسْمَعُونَ حَسیسَها وَ هُمْ فی‏ مَا اشْتَهَتْ أَنْفُسُهُمْ خالِدُونَ102لا یَحْزُنُهُمُ الْفَزَعُ الْأَکْبَرُ وَ تَتَلَقَّاهُمُ الْمَلائِکَةُ هذا یَوْمُکُمُ الَّذی کُنْتُمْ تُوعَدُونَ103یَوْمَ نَطْوِی السَّماءَ کَطَیِّ السِّجِلِّ لِلْکُتُبِ کَما بَدَأْنا أَوَّلَ خَلْقٍ نُعیدُهُ وَعْداً عَلَیْنا إِنَّا کُنَّا فاعِلینَ104وَ لَقَدْ کَتَبْنا فِی الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّکْرِ أَنَّ الْأَرْضَ یَرِثُها عِبادِیَ الصَّالِحُونَ105إِنَّ فی‏ هذا لَبَلاغاً لِقَوْمٍ عابِدینَ106وَ ما أَرْسَلْناکَ إِلاَّ رَحْمَةً لِلْعالَمینَ107قُلْ إِنَّما یُوحى‏ إِلَیَّ أَنَّما إِلهُکُمْ إِلهٌ واحِدٌ فَهَلْ أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ108فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُلْ آذَنْتُکُمْ عَلى‏ سَواءٍ وَ إِنْ أَدْری أَ قَریبٌ أَمْ بَعیدٌ ما تُوعَدُونَ109إِنَّهُ یَعْلَمُ الْجَهْرَ مِنَ الْقَوْلِ وَ یَعْلَمُ ما تَکْتُمُونَ110وَ إِنْ أَدْری لَعَلَّهُ فِتْنَةٌ لَکُمْ وَ مَتاعٌ إِلى‏ حینٍ111قالَ رَبِّ احْکُمْ بِالْحَقِّ وَ رَبُّنَا الرَّحْمنُ الْمُسْتَعانُ عَلى‏ ما تَصِفُونَ112
 
 
ترجمه آیت الله مشکینی:
(101) البته کسانی که از ما برای آنها ( به خاطر ایمانشان در دنیا وعده ) نیکی گذشته ( به آنان وعده آمرزش ، شفاعت و بهشت داده ایم ) آنان از آن آتش به دور نگاه داشته خواهند بود.
(102) آنها اندک صدای آن را هم ( در حال گذشتن از صراط و پس از آن ) نمی شنوند و در آنچه دل هایشان میل کند ( از نعمت های بهشتی ) جاودانند.
(103) آن وحشت بزرگ آنان را غمگین نمی کند و فرشتگان ( با تبریک و تهنیت ) به استقبالشان می آیند ( و می گویند ) این همان روز شماست که ( در دنیا ) به آن وعده داده می شدید.
(104) ( به یاد آر ) روزی که ما آسمان را ( با هر چیزی که در آن هست ) درنوردیم ، چنان که طومار نوشته ها را درمی پیچد ، همان گونه که نخستین بار آفریدگان را ( با جمع ذراتشان از میان آب و خاک ) به وجود آوردیم دوباره آنان را بازمی گردانیم ( اجزاء نابود شده یا پراکنده شده را جمع کرده و به صورت اول درمی آوریم ، این امر ) وعده ای است بر عهده ما که بی تردید انجام دهنده آنیم.
(105) و حقّا که ما در هر کتاب آسمانی پس از لوح محفوظ ، و در زبور ( داود ) پس از ذکر ( تورات موسی ) و در قرآن پس از آن کتاب ها ، نوشتیم و مقرّر کردیم که همانا ( ملکیت و حاکمیت و استفاده تام از برکات ) این زمین را بندگان صالح و شایسته من به ارث خواهند برد ( از دست غاصبان و ائمّه جور به امامان عدل و خلفای آنها منتقل خواهد شد ) .
(106) همانا در ( محتوای ) این ( سوره یا این کتاب ) برای گروهی که خداپرستند وسیله رسیدن به غایت مقصود ( و دین و دنیای سالم ) نهفته است.
(107) و ما تو را جز رحمتی برای جهانیان نفرستادیم.
(108) بگو: جز این نیست که به من وحی می شود که معبود شما خدایی یگانه است ، پس آیا شما ( در برابر این سخن ) تسلیم شدنی هستید؟
(109) پس اگر رویگردان شدند بگو: به شما به طور یکسان اعلام کردم و هشدار دادم ، و نمی دانم آنچه بدان وعده داده می شوید آیا نزدیک است یا دور؟
(110) همانا او می داند آنچه را آشکار است از گفتار ( شما درباره اسلام از عیب جویی و طعن و استهزا ) و آنچه را که پنهان می دارید ( از عداوت و نقشه و توطئه براندازی آن ) .
(111) و من نمی دانم ، شاید این ( هشدار من و تأخیر عذاب موعود ) آزمونی برای شما و ( مهلت ) برخورداری تا مدتی ( معین ) است.
(112) ( پیامبر ) گفت: پروردگارا ( میان من و اینان ) به حق حکم کن ، و ( ای مشرکان ) پروردگار مهربان ما مورد استمداد ( من ) است در برابر آنچه شما توصیف می کنید ( از غلبه خودتان و شکست مسلمین ) .

ترجمه سوره انبیاء (از آیه 81 تا آیه 100)
ساعت ٥:٤٦ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢٥ تیر ۱۳٩۳   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،ترجمه سوره انبیاء

وَ لِسُلَیْمانَ الرِّیحَ عاصِفَةً تَجْری بِأَمْرِهِ إِلى‏ الْأَرْضِ الَّتی‏ بارَکْنا فیها وَ کُنَّا بِکُلِّ شَیْ‏ءٍ عالِمینَ81وَ مِنَ الشَّیاطینِ مَنْ یَغُوصُونَ لَهُ وَ یَعْمَلُونَ عَمَلاً دُونَ ذلِکَ وَ کُنَّا لَهُمْ حافِظینَ82وَ أَیُّوبَ إِذْ نادى‏ رَبَّهُ أَنِّی مَسَّنِیَ الضُّرُّ وَ أَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمینَ83فَاسْتَجَبْنا لَهُ فَکَشَفْنا ما بِهِ مِنْ ضُرٍّ وَ آتَیْناهُ أَهْلَهُ وَ مِثْلَهُمْ مَعَهُمْ رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنا وَ ذِکْرى‏ لِلْعابِدینَ84وَ إِسْماعیلَ وَ إِدْریسَ وَ ذَا الْکِفْلِ کُلٌّ مِنَ الصَّابِرینَ85وَ أَدْخَلْناهُمْ فی‏ رَحْمَتِنا إِنَّهُمْ مِنَ الصَّالِحینَ86وَ ذَا النُّونِ إِذْ ذَهَبَ مُغاضِباً فَظَنَّ أَنْ لَنْ نَقْدِرَ عَلَیْهِ فَنادى‏ فِی الظُّلُماتِ أَنْ لا إِلهَ إِلاَّ أَنْتَ سُبْحانَکَ إِنِّی کُنْتُ مِنَ الظَّالِمینَ87فَاسْتَجَبْنا لَهُ وَ نَجَّیْناهُ مِنَ الْغَمِّ وَ کَذلِکَ نُنْجِی الْمُؤْمِنینَ88وَ زَکَرِیَّا إِذْ نادى‏ رَبَّهُ رَبِّ لا تَذَرْنی‏ فَرْداً وَ أَنْتَ خَیْرُ الْوارِثینَ89فَاسْتَجَبْنا لَهُ وَ وَهَبْنا لَهُ یَحْیى‏ وَ أَصْلَحْنا لَهُ زَوْجَهُ إِنَّهُمْ کانُوا یُسارِعُونَ فِی الْخَیْراتِ وَ یَدْعُونَنا رَغَباً وَ رَهَباً وَ کانُوا لَنا خاشِعینَ90وَ الَّتی‏ أَحْصَنَتْ فَرْجَها فَنَفَخْنا فیها مِنْ رُوحِنا وَ جَعَلْناها وَ ابْنَها آیَةً لِلْعالَمینَ91إِنَّ هذِهِ أُمَّتُکُمْ أُمَّةً واحِدَةً وَ أَنَا رَبُّکُمْ فَاعْبُدُونِ92وَ تَقَطَّعُوا أَمْرَهُمْ بَیْنَهُمْ کُلٌّ إِلَیْنا راجِعُونَ93فَمَنْ یَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحاتِ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَلا کُفْرانَ لِسَعْیِهِ وَ إِنَّا لَهُ کاتِبُونَ94وَ حَرامٌ عَلى‏ قَرْیَةٍ أَهْلَکْناها أَنَّهُمْ لا یَرْجِعُونَ95حَتَّى إِذا فُتِحَتْ یَأْجُوجُ وَ مَأْجُوجُ وَ هُمْ مِنْ کُلِّ حَدَبٍ یَنْسِلُونَ96وَ اقْتَرَبَ الْوَعْدُ الْحَقُّ فَإِذا هِیَ شاخِصَةٌ أَبْصارُ الَّذینَ کَفَرُوا یا وَیْلَنا قَدْ کُنَّا فی‏ غَفْلَةٍ مِنْ هذا بَلْ کُنَّا ظالِمینَ97إِنَّکُمْ وَ ما تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ حَصَبُ جَهَنَّمَ أَنْتُمْ لَها وارِدُونَ98لَوْ کانَ هؤُلاءِ آلِهَةً ما وَرَدُوها وَ کُلٌّ فیها خالِدُونَ99لَهُمْ فیها زَفیرٌ وَ هُمْ فیها لا یَسْمَعُونَ100

 

ترجمه آیت الله مشکینی:

(81) و برای سلیمان باد تند ( و آرام ) را رام کردیم که به فرمان او به سوی سرزمینی ( شامات و فلسطین ) که آن را پربرکت ساخته ایم روان می شد ، و ما از ازل به همه چیز داناییم.
(82) و برخی از شیطان ها برای او غوّاصی می کردند و کارهایی غیر آن نیز ( نظیر ساختن شهرها ، قصرها ، مجسمه ها و صنایع غریبه ) انجام می دادند ، و ما پیوسته آنها را ( از نافرمانی و پیروی از خباثت فطرتشان ) نگهدارنده بودیم.
(83) و ( به یاد آر ) ایوب را هنگامی که پروردگارش را ندا کرد که همانا مرا بیماری و شدت و آسیب رسیده ، و تو مهربان ترین مهربانانی.
(84) پس ما ( دعای ) او را اجابت کردیم و شدت و آسیبی را که در او بود برطرف نمودیم و کسان او را ( که با حوادث از بین رفته بودند ) و نظیر آنها را همراهشان به او عطا کردیم تا رحمتی بر او کرده باشیم و تذکّری باشد برای پرستش کنندگان ( صبور دیگر ) .
(85) و ( به یاد آر ) اسماعیل و ادریس و ذا الکفل ( الیاس ) را که همه آنان از صابران بودند ( در تحمل بار رسالت و حسن اجراء آن ، و تربیت امت خود ) .
(86) و همه آنان را در رحمت خویش ( منصب نبوت ، کمالات نفسانی ، کتاب آسمانی و تربیت جامعه ) درآوردیم ، زیرا که به حق از نیکان و شایستگان بودند.
(87) و ( به یاد آر ) ذا النون ( صاحب نهنگ ، یونس بن متّی ) را هنگامی که خشمناک ( از میان قوم خود بیرون ) رفت ، پس گمان کرد که ما هرگز بر او تنگ نخواهیم گرفت ، پس ( کارش به جایی رسید که ) در میان تاریکی ها ( ی سه گانه شب و قعر دریا و شکم نهنگ ) ندا درداد که ( ای خدا ) جز تو معبودی نیست ، تو ( از هر عیب و نقصی ) منزه و پاکی ، حقّا که من از ستمکاران بودم ( زیرا عملی که نتیجه اش نقص بهره من بود بدون توجه به جا آوردم ) .
(88) پس ما خواسته او را برآوردیم و او را از اندوه ( آن گرفتاری عظیم ) نجات بخشیدیم ، و ما این گونه مؤمنان را نجات می دهیم.
(89) و ( به یاد آر ) زکریّا را هنگامی که پروردگار خود را ندا کرد: پروردگارا ، مرا تنها ( و بدون فرزند و وارث ) مگذار و ( اگر وارثی هم ندهی باکی نیست ، زیرا ) تو بهترین وارث ها هستی.
(90) پس ما خواسته اش را برآوردیم و یحیی را به او بخشیدیم و همسرش را هم ( که سالخورده و ذاتا نازا بود به وسیله ردّ جوانی و بذل نیروی توالد ) برای او شایسته ( بارداری ) کردیم چرا که آنها ( خاندان زکریا یا همه انبیاء گذشته ) همواره در کارهای خیر شتاب می ورزیدند ، و پیوسته از ما در حال امید و بیم دعا و درخواست داشتند ، و همواره در برابر ما خاضع و بیمناک بودند.
(91) و ( یاد آور ) آن زن را که دامان عفّت خود ( از حلال و حرام ) نگاه داشت پس ما در ( مبدأ انسانی موجود در رحم ) او از روح خود دمیدیم ( و پسری در رحم او آفریدیم ) و او و پسرش را ( کیفیت خلقت پسر ، کیفیت نبوت ، رواج کتاب ، اقسام معجزات و طول زندگی او را ) نشانه ای ( از توحید و عظمت و قدرت خود ) برای جهانیان قرار دادیم.
(92) ( ای مردم ) به یقین این ( نوع انسانی ) امّت شمایند و همه یک طائفه و یک ملّتید ( یا این دین توحید مورد دعوت انبیا دین شماست ، دینی یگانه برای همه افراد بشر ) و من پروردگار شمایم ، پس تنها مرا بپرستید.
(93) اما آنان کار ( دین و آیین ) خود را در میان خود پاره پاره کردند ( هر گروهی پاره ای از آن را با خلط به بدعت هایی برای خود دین قرار دادند و به بت پرست ، یهودی ، مجوسی ، صابئی و غیره منقسم شدند و سرانجام در فردای قیامت ) همگی به سوی ما باز خواهند گشت.
(94) پس کسی که از کارهای شایسته انجام دهد در حالی که مؤمن باشد ، پس هرگز سعی و کوشش او ناسپاسی نخواهد شد و ما بی تردید نگارنده آنیم.
(95) و ممنوع و غیر ممکن است بر مجتمعی که آنها را هلاک کرده ایم ( بازگشت به دنیا ) آنها باز نخواهند گشت.
(96) ( بقاء اختیار برای بشر ادامه دارد ) تا آن گاه که ( آثار قیامت ظاهر گردد و راه ) یأجوج و مأجوج ( به شکستن سد ) گشوده گردد و آنها از هر بلندی و مرتفعی به شتاب سرازیر شوند.
(97) و وعده حق ( قیامت ) نزدیک گردد پس به ناگاه حادثه این باشد که دیدگان کسانی که کفر ورزیده اند ( از عظمت و هول منظره ) خیره و بی حرکت گردد ( و فریاد زنند: ) ای وای بر ما که از این ( روز ) سخت در غفلت بودیم ، بلکه ما گروهی ستمکار بودیم ( و غفلت ما در اثر ظلم خود ما بود ) .
(98) ( در آن روز به کفّار خطاب شود ) همانا شما و آنچه به جای خدا ( از بت ها و تمثال ها و ستارگان ) می پرستید هیزم جهنّمید ، همه شما وارد شونده در آنید.
(99) اگر اینها خدایانی بودند هرگز وارد جهنّم نمی شدند ، و همگی در آنجا جاودانه اند.
(100) ( ای پیامبر ) آنان در آنجا آه و ناله های شدید دارند و آنها در آنجا ( از هول و شدت عذاب و به کیفر نشنیدن سخن حق در دنیا ) چیزی نمی شنوند.

ترجمه سوره انبیاء (از آیه 61 تا آیه 80)
ساعت ٥:۳٩ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢٥ تیر ۱۳٩۳   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،ترجمه سوره انبیاء
قالُوا فَأْتُوا بِهِ عَلى‏ أَعْیُنِ النَّاسِ لَعَلَّهُمْ یَشْهَدُونَ61قالُوا أَ أَنْتَ فَعَلْتَ هذا بِآلِهَتِنا یا إِبْراهیمُ62قالَ بَلْ فَعَلَهُ کَبیرُهُمْ هذا فَسْئَلُوهُمْ إِنْ کانُوا یَنْطِقُونَ63فَرَجَعُوا إِلى‏ أَنْفُسِهِمْ فَقالُوا إِنَّکُمْ أَنْتُمُ الظَّالِمُونَ64ثُمَّ نُکِسُوا عَلى‏ رُؤُسِهِمْ لَقَدْ عَلِمْتَ ما هؤُلاءِ یَنْطِقُونَ65قالَ أَ فَتَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ ما لا یَنْفَعُکُمْ شَیْئاً وَ لا یَضُرُّکُمْ66أُفٍّ لَکُمْ وَ لِما تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَ فَلا تَعْقِلُونَ67قالُوا حَرِّقُوهُ وَ انْصُرُوا آلِهَتَکُمْ إِنْ کُنْتُمْ فاعِلینَ68قُلْنا یا نارُ کُونی‏ بَرْداً وَ سَلاماً عَلى‏ إِبْراهیمَ69وَ أَرادُوا بِهِ کَیْداً فَجَعَلْناهُمُ الْأَخْسَرینَ70وَ نَجَّیْناهُ وَ لُوطاً إِلَى الْأَرْضِ الَّتی‏ بارَکْنا فیها لِلْعالَمینَ71وَ وَهَبْنا لَهُ إِسْحاقَ وَ یَعْقُوبَ نافِلَةً وَ کُلاًّ جَعَلْنا صالِحینَ72وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً یَهْدُونَ بِأَمْرِنا وَ أَوْحَیْنا إِلَیْهِمْ فِعْلَ الْخَیْراتِ وَ إِقامَ الصَّلاةِ وَ إیتاءَ الزَّکاةِ وَ کانُوا لَنا عابِدینَ73وَ لُوطاً آتَیْناهُ حُکْماً وَ عِلْماً وَ نَجَّیْناهُ مِنَ الْقَرْیَةِ الَّتی‏ کانَتْ تَعْمَلُ الْخَبائِثَ إِنَّهُمْ کانُوا قَوْمَ سَوْءٍ فاسِقینَ74وَ أَدْخَلْناهُ فی‏ رَحْمَتِنا إِنَّهُ مِنَ الصَّالِحینَ75وَ نُوحاً إِذْ نادى‏ مِنْ قَبْلُ فَاسْتَجَبْنا لَهُ فَنَجَّیْناهُ وَ أَهْلَهُ مِنَ الْکَرْبِ الْعَظیمِ76وَ نَصَرْناهُ مِنَ الْقَوْمِ الَّذینَ کَذَّبُوا بِآیاتِنا إِنَّهُمْ کانُوا قَوْمَ سَوْءٍ فَأَغْرَقْناهُمْ أَجْمَعینَ77وَ داوُدَ وَ سُلَیْمانَ إِذْ یَحْکُمانِ فِی الْحَرْثِ إِذْ نَفَشَتْ فیهِ غَنَمُ الْقَوْمِ وَ کُنَّا لِحُکْمِهِمْ شاهِدینَ78فَفَهَّمْناها سُلَیْمانَ وَ کُلاًّ آتَیْنا حُکْماً وَ عِلْماً وَ سَخَّرْنا مَعَ داوُدَ الْجِبالَ یُسَبِّحْنَ وَ الطَّیْرَ وَ کُنَّا فاعِلینَ79وَ عَلَّمْناهُ صَنْعَةَ لَبُوسٍ لَکُمْ لِتُحْصِنَکُمْ مِنْ بَأْسِکُمْ فَهَلْ أَنْتُمْ شاکِرُونَ80
 
 
ترجمه آیت الله مشکینی:
(61) گفتند: او را جلو دیدگان مردم حاضر کنید ، شاید ( به بدگویی او یا به ارتکاب جنایت او ) شهادت دهند.
(62) ( چون او را حاضر نمودند ) گفتند: ای ابراهیم ، آیا تو این ( عمل زشت هولناک ) را درباره خدایان ما انجام داده ای؟
(63) گفت: ( نه ) بلکه این کار را این بزرگترشان کرده پس از خودشان بپرسید اگر سخن می گویند!
(64) پس آنها ( ابتدا ) به خود بازگشتند و متنبّه شدند و ( در باطن به خویشتن و یا به یکدیگر ) گفتند: حقّا شما خود ستمکارید ( که جماد بی روح را می پرستید ) .
(65) سپس ( در فکر خود ) سرنگون شدند ( و به عقیده اول بازگشتند و به ابراهیم گفتند ) تو خوب می دانی که اینها هیچ گاه سخن نمی گویند.
(66) گفت: پس آیا شما به جای خداوند ، چیزی را می پرستید که هیچ سود و زیانی به شما نمی رساند؟!
(67) اف بر شما و بر آنچه به جای خدا می پرستید آیا نمی اندیشید؟!
(68) گفتند: او را بسوزانید و خدایانتان را یاری دهید اگر ( به راستی ) کاری خواهید کرد.
(69) ( و سرانجام او را در آتش انبوهی افکندند ، لکن ما به زبان تکوین ) گفتیم: ای آتش بر ابراهیم سرد و سلامت باش.
(70) و درباره او مکری اندیشیدند ولی ما آنها را زیانکارتر قرار دادیم ( زیرا علاوه بر آنکه او را آسیبی نرسید عملشان برهان قطعی بر صدق او گردید ) .
(71) و ما او و ( برادرزاده اش ) لوط را نجات بخشیدیم که به سوی سرزمینی که آنجا را برای جهانیان پربرکت کرده ایم حرکت کنند ( سرزمین شامات که مرکز بعثت پیامبران و انتشار شرایع آسمانی است ) .
(72) و به او ( پسرش ) اسحاق و ( نوه اش ) یعقوب را به عنوان عطیّه ای افزون عطا کردیم و همه را شایسته و صالح ( برای مقام نبوت ) قرار دادیم.
(73) و آنها را پیشوایانی قرار دادیم که ( جامعه را ) به دستور ما هدایت می کردند و به آنها انجام کارهای خیر و برپا داشتن نماز و دادن زکات را وحی کردیم و آنان فقط پرستش کنندگان ما بودند.
(74) و ما لوط را حکم ( حکمت عقلانی ، حاکمیت بر ملت ، قضاوت در محاکم ) و علم ( به احکام و معارف کتاب ابراهیم ) عطا کردیم و او را از ( میان ) مجتمعی که کارهای پلید ( همجنس بازی ) انجام می دادند نجات بخشیدیم ، زیرا آنها گروهی زشتکار و فاسق بودند.
(75) و او را در رحمت خویش وارد کردیم ، چرا که او از شایستگان بود.
(76) و ( به یاد آر ) نوح را هنگامی که پیش از آن ( پیش از این پیامبران ، خدای خود را ) ندا درداد ، پس ما دعایش را اجابت کردیم و او و خاندانش را ( بجز همسر و یک پسرش ) از آن اندوه بزرگ ( کفر و کفران قوم و بی نتیجه ماندن بیش از نهصد سال دعوت ) نجات بخشیدیم.
(77) و او را یاری دادیم ( به نجات ) از گروهی که نشانه های ما را تکذیب و انکار کردند ، حقّا که آنها گروهی بدکار بودند ، پس همگی آنها را ( در آب دریا ) غرق نمودیم.
(78) و ( به یاد آر ) داود و ( فرزندش ) سلیمان را آن گاه که درباره آن مزرعه ( یا تاکستان ) که گوسفندان آن گروه ، شبانه ( و بی شبان ) در آن پراکنده شده ( و همه خوشه ها و برگ ها را خورده ) بودند داوری می کردند ( تبادل نظر در کیفیت داوری داشتند و آیین قدیم این بود که ملکیت گوسفندان عوض خسارت باغ از آن صاحب باغ باشد ) و ما در قضاوت های آنان ( همه انبیاء گذشته ) حاضر و بر حکمشان گواه بودیم.
(79) پس ما آن ( حکم جدید ناسخ را ) به سلیمان آموختیم ( که تا باغ دوباره بر سر برگ و بار ننشسته عایدات گوسفندان از آن صاحب باغ باشد نه اصل ملکیت ) و ما هر دو را حکم ( نبوت و قضاوت و حاکمیت ) و دانش ( دین و علوم مورد نیاز مردم ) عطا کردیم ، و کوه ها و پرندگان را مسخّر نمودیم که همراه داود تسبیح و تقدیس ( خدا ) می کردند ، و ما ( هر چه را اراده کنیم ) انجام دهنده ایم.
(80) و به خاطر شما ( انسان ها ) به داود صنعت زره سازی و لباس جنگی آموختیم تا شما را از سختی و آسیب جنگ ها حفظ کند پس آیا شما شکرگزار خواهید بود؟

ترجمه سوره انبیاء (از آیه 41 تا آیه 60)
ساعت ٥:۳۱ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢٥ تیر ۱۳٩۳   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،ترجمه سوره انبیاء
وَ لَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِنْ قَبْلِکَ فَحاقَ بِالَّذینَ سَخِرُوا مِنْهُمْ ما کانُوا بِهِ یَسْتَهْزِؤُنَ41قُلْ مَنْ یَکْلَؤُکُمْ بِاللَّیْلِ وَ النَّهارِ مِنَ الرَّحْمنِ بَلْ هُمْ عَنْ ذِکْرِ رَبِّهِمْ مُعْرِضُونَ42أَمْ لَهُمْ آلِهَةٌ تَمْنَعُهُمْ مِنْ دُونِنا لا یَسْتَطیعُونَ نَصْرَ أَنْفُسِهِمْ وَ لا هُمْ مِنَّا یُصْحَبُونَ43بَلْ مَتَّعْنا هؤُلاءِ وَ آباءَهُمْ حَتَّى طالَ عَلَیْهِمُ الْعُمُرُ أَ فَلا یَرَوْنَ أَنَّا نَأْتِی الْأَرْضَ نَنْقُصُها مِنْ أَطْرافِها أَ فَهُمُ الْغالِبُونَ44قُلْ إِنَّما أُنْذِرُکُمْ بِالْوَحْیِ وَ لا یَسْمَعُ الصُّمُّ الدُّعاءَ إِذا ما یُنْذَرُونَ45وَ لَئِنْ مَسَّتْهُمْ نَفْحَةٌ مِنْ عَذابِ رَبِّکَ لَیَقُولُنَّ یا وَیْلَنا إِنَّا کُنَّا ظالِمینَ46وَ نَضَعُ الْمَوازینَ الْقِسْطَ لِیَوْمِ الْقِیامَةِ فَلا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَیْئاً وَ إِنْ کانَ مِثْقالَ حَبَّةٍ مِنْ خَرْدَلٍ أَتَیْنا بِها وَ کَفى‏ بِنا حاسِبینَ47وَ لَقَدْ آتَیْنا مُوسى‏ وَ هارُونَ الْفُرْقانَ وَ ضِیاءً وَ ذِکْراً لِلْمُتَّقینَ48الَّذینَ یَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَیْبِ وَ هُمْ مِنَ السَّاعَةِ مُشْفِقُونَ49وَ هذا ذِکْرٌ مُبارَکٌ أَنْزَلْناهُ أَ فَأَنْتُمْ لَهُ مُنْکِرُونَ50وَ لَقَدْ آتَیْنا إِبْراهیمَ رُشْدَهُ مِنْ قَبْلُ وَ کُنَّا بِهِ عالِمینَ51إِذْ قالَ لِأَبیهِ وَ قَوْمِهِ ما هذِهِ التَّماثیلُ الَّتی‏ أَنْتُمْ لَها عاکِفُونَ52قالُوا وَجَدْنا آباءَنا لَها عابِدینَ53قالَ لَقَدْ کُنْتُمْ أَنْتُمْ وَ آباؤُکُمْ فی‏ ضَلالٍ مُبینٍ54قالُوا أَ جِئْتَنا بِالْحَقِّ أَمْ أَنْتَ مِنَ اللاَّعِبینَ55قالَ بَلْ رَبُّکُمْ رَبُّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ الَّذی فَطَرَهُنَّ وَ أَنَا عَلى‏ ذلِکُمْ مِنَ الشَّاهِدینَ56وَ تَاللَّهِ لَأَکیدَنَّ أَصْنامَکُمْ بَعْدَ أَنْ تُوَلُّوا مُدْبِرینَ57فَجَعَلَهُمْ جُذاذاً إِلاَّ کَبیراً لَهُمْ لَعَلَّهُمْ إِلَیْهِ یَرْجِعُونَ58قالُوا مَنْ فَعَلَ هذا بِآلِهَتِنا إِنَّهُ لَمِنَ الظَّالِمینَ59قالُوا سَمِعْنا فَتًى یَذْکُرُهُمْ یُقالُ لَهُ إِبْراهیمُ60
 
 
ترجمه آیت الله مشکینی:
(41) و مسلّما به فرستادگانی پیش از تو نیز استهزا شد ، پس کسانی را که آنها را استهزا کردند کیفر آنچه بدان استهزا می کردند فرا گرفت.
(42) بگو: چه کسی شما را در شب و روز از ( عذاب ) خدای رحمان ( اگر بخواهد مجازاتتان کند ) نگاه می دارد؟ ( نه ، آنان بیدار نمی شوند ) بلکه آنها از یاد پروردگارشان به کلّی رویگردانند.
(43) آیا برای آنها خدایانی به غیر ما هست که آنها را ( از عذاب های ما ) محافظت نمایند؟
(44) بلکه ما آنها ( مشرکان مکه ) و پدرانشان را ( از نعمت های زندگی ) برخوردار کردیم تا آنکه عمرشان طولانی شد ( و از زمان اسماعیل تا حال ادامه یافت و بت پرست شدند ) ، پس آیا نمی بینند که ما به زمین رو کرده ، از اطراف آن می کاهیم ( از زمین کفر کاسته بر زمین اسلام می افزاییم و از اهالی آن به مرور قرن ها می کاهیم افرادی را پس از افرادی و ملتی را پس از ملتی منقرض می کنیم ) ؟ پس آیا آنها بر ما پیروز خواهند شد؟!
(45) بگو: جز این نیست که من شما را به وسیله وحی بیم می دهم اما کران ، هنگامی که هشدار داده می شوند دعوت را نمی شنوند.
(46) و حتما اگر اندکی از عذاب پروردگارت به آنها برسد بی شک می گویند: ای وای بر ما ، همانا ما ستمکار بودیم!
(47) و ما در روز قیامت ( برای سنجیدن عقاید و صفات و عمل های مکلفین ) سنجش ها و ترازوهای عادلانه می نهیم ، پس به هیچ کس هیچ گونه ستم نمی شود و از استحقاقش کاسته نمی گردد ، و اگر ( عمل مکلف در خردی ) به وزن دانه خردلی هم باشد آن را می آوریم و همین کافی است که ما حسابگریم.
(48) و حقّا که ما به موسی و هارون ( کتاب آسمانی تورات را که ) وسیله جدایی حق از باطل ، و روشنی ( دل ها و راه معنوی مردم ) و یادآور پرهیزکاران ( بود ) عطا کردیم.
(49) آنان که از پروردگارشان که پنهان از انظار است ( یا از پروردگار خود در حالی که در خلوت از مردم هم هستند ) می ترسند و از قیامت نیز بیمناکند.
(50) و این ( قرآن ) یادآور پربرکتی است ( برای جامعه بشری از نظر دنیا و آخرت ) که ما آن را فرو فرستادیم ، پس آیا شما منکر آن هستید؟!
(51) و همانا ما به ابراهیم از پیش ( پیش از موسی و هارون ) رشد فکری و هدایت فطری لایق به حال او را ( درباره توحید و معارف الهی بدون تعلّم ) عطا کردیم و ما به او ( به همه صفات روحی و شئون زندگی او از ازل ) دانا بودیم.
(52) آن گاه که به پدرش ( به پدر زن یا عمو یا جدّ مادریش آزر ) و به قوم خودش گفت: این مجسمه ها چیست که شما پیوسته با تعظیم و خضوع ، ملازم پرستش آنها هستید؟!
(53) گفتند: ما پدرانمان را عبادت کنندگان آنها یافته ایم ( ما هم به تقلید آنان پرستش می کنیم ) .
(54) گفت: بی تردید شما و پدرانتان در گمراهی آشکاری بوده اید.
(55) گفتند: آیا مطلب حقّی برای ما آورده ای ( به جدّ این سخنان می گویی ) یا از شوخی کنندگانی؟!
(56) گفت: ( شوخی نمی کنم ) بلکه پروردگارتان همان پروردگار آسمان ها و زمین است که آنها را آفریده است ( نه آنکه شماها و آسمان ها و زمین ، خدایان و ارباب جداگانه دارید و خدای متعال ربّ الارباب است ) ، و من بر این حقیقت از گواهانم.
(57) و ( پیش خود یا نزد برخی از آنها گفت ) به خدا سوگند بی تردید درباره بت های شما پس از آنکه رو به محل عید کرده بتخانه را پشت سر گذاشتید چاره ای خواهم کرد.
(58) پس همه آنها را قطعه قطعه کرد غیر از بت بزرگشان را ( تا بگوید این کار را او کرده ) شاید به آن یا به او رجوع نمایند.
(59) گفتند: چه کسی این ( توهین بزرگ ) را به خدایان ما کرده؟ بی شک او از ستمکاران است.
(60) ( گروهی ) گفتند: شنیده ایم جوانی آنها را ( به بدی ) یاد می کند که به او ابراهیم گفته می شود ( شاید او کرده باشد ) .

ترجمه سوره انبیاء (از آیه 21 تا آیه 40)
ساعت ٥:٢۳ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢٥ تیر ۱۳٩۳   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،ترجمه سوره انبیاء
أَمِ اتَّخَذُوا آلِهَةً مِنَ الْأَرْضِ هُمْ یُنْشِرُونَ21لَوْ کانَ فیهِما آلِهَةٌ إِلاَّ اللَّهُ لَفَسَدَتا فَسُبْحانَ اللَّهِ رَبِّ الْعَرْشِ عَمَّا یَصِفُونَ22لا یُسْئَلُ عَمَّا یَفْعَلُ وَ هُمْ یُسْئَلُونَ23أَمِ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِهِ آلِهَةً قُلْ هاتُوا بُرْهانَکُمْ هذا ذِکْرُ مَنْ مَعِیَ وَ ذِکْرُ مَنْ قَبْلی‏ بَلْ أَکْثَرُهُمْ لا یَعْلَمُونَ الْحَقَّ فَهُمْ مُعْرِضُونَ24وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِکَ مِنْ رَسُولٍ إِلاَّ نُوحی‏ إِلَیْهِ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلاَّ أَنَا فَاعْبُدُونِ25وَ قالُوا اتَّخَذَ الرَّحْمنُ وَلَداً سُبْحانَهُ بَلْ عِبادٌ مُکْرَمُونَ26لا یَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ وَ هُمْ بِأَمْرِهِ یَعْمَلُونَ27یَعْلَمُ ما بَیْنَ أَیْدیهِمْ وَ ما خَلْفَهُمْ وَ لا یَشْفَعُونَ إِلاَّ لِمَنِ ارْتَضى‏ وَ هُمْ مِنْ خَشْیَتِهِ مُشْفِقُونَ28وَ مَنْ یَقُلْ مِنْهُمْ إِنِّی إِلهٌ مِنْ دُونِهِ فَذلِکَ نَجْزیهِ جَهَنَّمَ کَذلِکَ نَجْزِی الظَّالِمینَ29أَ وَ لَمْ یَرَ الَّذینَ کَفَرُوا أَنَّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ کانَتا رَتْقاً فَفَتَقْناهُما وَ جَعَلْنا مِنَ الْماءِ کُلَّ شَیْ‏ءٍ حَیٍّ أَ فَلا یُؤْمِنُونَ30وَ جَعَلْنا فِی الْأَرْضِ رَواسِیَ أَنْ تَمیدَ بِهِمْ وَ جَعَلْنا فیها فِجاجاً سُبُلاً لَعَلَّهُمْ یَهْتَدُونَ31وَ جَعَلْنَا السَّماءَ سَقْفاً مَحْفُوظاً وَ هُمْ عَنْ آیاتِها مُعْرِضُونَ32وَ هُوَ الَّذی خَلَقَ اللَّیْلَ وَ النَّهارَ وَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ کُلٌّ فی‏ فَلَکٍ یَسْبَحُونَ33وَ ما جَعَلْنا لِبَشَرٍ مِنْ قَبْلِکَ الْخُلْدَ أَ فَإِنْ مِتَّ فَهُمُ الْخالِدُونَ34کُلُّ نَفْسٍ ذائِقَةُ الْمَوْتِ وَ نَبْلُوکُمْ بِالشَّرِّ وَ الْخَیْرِ فِتْنَةً وَ إِلَیْنا تُرْجَعُونَ35وَ إِذا رَآکَ الَّذینَ کَفَرُوا إِنْ یَتَّخِذُونَکَ إِلاَّ هُزُواً أَ هذَا الَّذی یَذْکُرُ آلِهَتَکُمْ وَ هُمْ بِذِکْرِ الرَّحْمنِ هُمْ کافِرُونَ36خُلِقَ الْإِنْسانُ مِنْ عَجَلٍ سَأُریکُمْ آیاتی‏ فَلا تَسْتَعْجِلُونِ37وَ یَقُولُونَ مَتى‏ هذَا الْوَعْدُ إِنْ کُنْتُمْ صادِقینَ38لَوْ یَعْلَمُ الَّذینَ کَفَرُوا حینَ لا یَکُفُّونَ عَنْ وُجُوهِهِمُ النَّارَ وَ لا عَنْ ظُهُورِهِمْ وَ لا هُمْ یُنْصَرُونَ39بَلْ تَأْتیهِمْ بَغْتَةً فَتَبْهَتُهُمْ فَلا یَسْتَطیعُونَ رَدَّها وَ لا هُمْ یُنْظَرُونَ40
 
 
ترجمه آیت الله مشکینی:
(21) آیا آنها معبودهایی از زمین اتخاذ کرده اند ( نظیر بت ها و اجنّه ) که ( مردم را در دنیا می آفرینند و در آخرت ) برمی انگیزانند؟!
(22) اگر در آسمان ها و زمین خدایان دیگری غیر از اللَّه وجود داشت ، بی شک هر دو ( آسمان ها و زمین از نظر حدوث و بقا ) فاسد می شدند ( تعدد خالق مدبّر و مقتدر و مستقل در اراده قبل از آفرینش مانع از اصل خلقت ، و پس از آن سبب فساد در بقا می شد ) . پس منزه است خداوند صاحب عرش ( دارای تسلط تام بر اجزای عالم هستی ) از آنچه ( مشرکان ) توصیف می کنند.
(23) او از آنچه می کند ( در برابر هیچ کس ) مورد سؤال و مؤاخذه قرار نمی گیرد و همه آنها ( همه آفریده های او در مقابل او ) مورد سؤال و مؤاخذه قرار می گیرند.
(24) آیا به جای خداوند معبودانی برگرفته اند؟ بگو: حجت و برهانتان را بر آن بیاورید. این ( دعوت به توحید و بطلان شرک ) یاد کرد کسانی است که با من اند و یاد کرد کسانی است ( از پیامبران ) که پیش از من بوده اند. ( اینان اهل دلیل و منطق نیستند ) بلکه بیشترشان حق را نمی شناسند و از این رو ( از آن ) رویگردانند.
(25) و پیش از تو هیچ رسولی را نفرستادیم مگر آنکه به او وحی می کردیم که معبودی جز من نیست پس ( تنها ) مرا پرستش کنید.
(26) و ( مشرکان بت پرست ) گفتند که خدای رحمان فرزندی ( از فرشتگان ) گرفته است! منزه است خداوند ( به حکم عقل و قضاوت انبیا و کتاب های آسمانی از اینکه فرزند بگیرد ) بلکه آنها بندگانی گرامی هستند ( حقیقتشان نور ، مکانشان ملأ اعلی ، شغلشان عبادت و گفتارشان تسبیح است )
(27) که هرگز در گفتار بر خدا سبقت نمی گیرند ( بلکه گفتارشان سرچشمه گرفته از امر خداست ) و همواره به فرمان ( تشریعی ) او ( و یا بر وفق اراده تکوینی او که اراده آنها شعاعی از آن است ) عمل می کنند.
(28) خداوند از گذشته آنها ( آنچه از بدو خلقتشان انجام داده اند ) و آینده آنان ( آنچه تا ابد خواهند کرد ) آگاه است و آنها جز برای کسی که خدا ( عقاید ) او را پسندیده شفاعت نمی کنند ، و آنها از ترس خدا بیمناکند.
(29) و هر کس از آنها ( فرشتگان و انسان ها و اجنّه ) بگوید: من ( خود ) خدایی غیر او و در برابر او هستم او را به جهنم کیفر می دهیم ، ( آری ) ستمکاران را این گونه کیفر می دهیم.
(30) آیا کسانی که کفر ورزیده اند به دیده دل ندیدند که همانا کرات بالا و کره زمین ( همگی ) به هم پیوسته و منضم بودند ، پس آنها را از هم شکافته و بازگشودیم ( و کراتی غیر قابل حصر به وجود آوردیم. یا هر یک از کرات بالا و زمین بسته و منجمد بود پس آن را به وسیله نهرها ، معدن ها ، درختان و گیاهان شکافتیم و قابل استفاده قرار دادیم ) ، و هر موجود زنده ای را از آب آفریدیم. آیا باز هم ایمان نمی آورند؟!
(31) و در روی زمین کوه های استوار و پابرجا قرار دادیم تا زمین آنها را نلرزاند ، و در آن ( در زمین یا در میان کوه ها ) راه های وسیعی قرار دادیم ، باشد که ( به مقاصد خود ) راه یابند.
(32) و آسمان را ( در بالای سر آنها همانند ) سقفی محفوظ ( از فرو ریختن و نفوذ شیطان ها و اجنّه ) قرار دادیم ، در حالی که آنها از نشانه های ( قدرت و عظمت ما در ) آن رویگردانند.
(33) و اوست کسی که شب و روز و خورشید و ماه را آفرید ، که هر یک در مداری شناور است ( مدار شب و روز سطح زمین ، و مدار خورشید عمق کهکشانها ، و مدار ماه دور زمین است ) .
(34) و ما برای هیچ بشری پیش از تو ( در دنیا ) جاودانگی قرار ندادیم ، پس آیا اگر تو بمیری اینان جاودان خواهند ماند؟!
(35) هر کسی چشنده مرگ خواهد بود ، و شما را با بدی و خوبی ( مرض و صحت و فقر و ثروت ) می آزماییم ، و به سوی ما بازگردانده می شوید.
(36) و کسانی که کفر ورزیده اند چون تو را ببینند جز به مسخره ات نمی گیرند ، ( می گویند ) آیا این است کسی که خدایان شما را ( به بدی ) یاد می کند؟! در حالی که به ذکر خدای رحمان ( به توحید و کتاب او ) کافرند ( و بیمی از این کار ندارند ) .
(37) انسان ( که از گل خلق شده چنان شتاب زده است که گویی ) از شتاب آفریده شده ( از این رو در عذاب خدا هم شتاب می کند ) زودا که آیات ( و نشانه های عذاب ) خود را به شما ( در دنیا و سپس در آخرت ) نشان دهم ، پس از من شتاب نخواهید.
(38) و می گویند: این وعده ( قیامت و عذاب ) کی است اگر راستگویید؟!
(39) اگر کسانی که کفر ورزیدند می دانستند آن زمانی را که نمی توانند آتش ( جهنم ) را از صورت ها و پشت های خود بازدارند و یاری هم نمی شوند ( حتما شتاب نمی کردند ) .
(40) بلکه ( آتش برزخی به وسیله مرگ ) ناگهانی به آنها فرا می رسد ، پس آنان را مبهوت و مدهوش می سازد ، که نه می توانند آن را رد کنند و نه مهلت داده می شوند.

ترجمه سوره انبیاء (از آیه 1 تا آیه 20)
ساعت ۸:۱٧ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٢ خرداد ۱۳٩۳   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،ترجمه سوره انبیاء
اقْتَرَبَ لِلنَّاسِ حِسابُهُمْ وَ هُمْ فی‏ غَفْلَةٍ مُعْرِضُونَ1ما یَأْتیهِمْ مِنْ ذِکْرٍ مِنْ رَبِّهِمْ مُحْدَثٍ إِلاَّ اسْتَمَعُوهُ وَ هُمْ یَلْعَبُونَ2لاهِیَةً قُلُوبُهُمْ وَ أَسَرُّوا النَّجْوَى الَّذینَ ظَلَمُوا هَلْ هذا إِلاَّ بَشَرٌ مِثْلُکُمْ أَ فَتَأْتُونَ السِّحْرَ وَ أَنْتُمْ تُبْصِرُونَ3قالَ رَبِّی یَعْلَمُ الْقَوْلَ فِی السَّماءِ وَ الْأَرْضِ وَ هُوَ السَّمیعُ الْعَلیمُ4بَلْ قالُوا أَضْغاثُ أَحْلامٍ بَلِ افْتَراهُ بَلْ هُوَ شاعِرٌ فَلْیَأْتِنا بِآیَةٍ کَما أُرْسِلَ الْأَوَّلُونَ5ما آمَنَتْ قَبْلَهُمْ مِنْ قَرْیَةٍ أَهْلَکْناها أَ فَهُمْ یُؤْمِنُونَ6وَ ما أَرْسَلْنا قَبْلَکَ إِلاَّ رِجالاً نُوحی‏ إِلَیْهِمْ فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّکْرِ إِنْ کُنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ7وَ ما جَعَلْناهُمْ جَسَداً لا یَأْکُلُونَ الطَّعامَ وَ ما کانُوا خالِدینَ8ثُمَّ صَدَقْناهُمُ الْوَعْدَ فَأَنْجَیْناهُمْ وَ مَنْ نَشاءُ وَ أَهْلَکْنَا الْمُسْرِفینَ9لَقَدْ أَنْزَلْنا إِلَیْکُمْ کِتاباً فیهِ ذِکْرُکُمْ أَ فَلا تَعْقِلُونَ10وَ کَمْ قَصَمْنا مِنْ قَرْیَةٍ کانَتْ ظالِمَةً وَ أَنْشَأْنا بَعْدَها قَوْماً آخَرینَ11فَلَمَّا أَحَسُّوا بَأْسَنا إِذا هُمْ مِنْها یَرْکُضُونَ12لا تَرْکُضُوا وَ ارْجِعُوا إِلى‏ ما أُتْرِفْتُمْ فیهِ وَ مَساکِنِکُمْ لَعَلَّکُمْ تُسْئَلُونَ13قالُوا یا وَیْلَنا إِنَّا کُنَّا ظالِمینَ14فَما زالَتْ تِلْکَ دَعْواهُمْ حَتَّى جَعَلْناهُمْ حَصیداً خامِدینَ15وَ ما خَلَقْنَا السَّماءَ وَ الْأَرْضَ وَ ما بَیْنَهُما لاعِبینَ16لَوْ أَرَدْنا أَنْ نَتَّخِذَ لَهْواً لاَتَّخَذْناهُ مِنْ لَدُنَّا إِنْ کُنَّا فاعِلینَ17بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَى الْباطِلِ فَیَدْمَغُهُ فَإِذا هُوَ زاهِقٌ وَ لَکُمُ الْوَیْلُ مِمَّا تَصِفُونَ18وَ لَهُ مَنْ فِی السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ مَنْ عِنْدَهُ لا یَسْتَکْبِرُونَ عَنْ عِبادَتِهِ وَ لا یَسْتَحْسِرُونَ19یُسَبِّحُونَ اللَّیْلَ وَ النَّهارَ لا یَفْتُرُونَ20
 
 
ترجمه آیت الله مشکینی:
(1) مردم را رسیدگی به حسابشان ( در روز قیامت ) نزدیک شده ( نزدیک از نظر ربوبی و یا آنکه هر چه آمدنش مسلّم است نزدیک است ) در حالی که آنها در غفلت ( از آن حساب ) به سر می برند و روگردانند.
(2) هیچ تذکّر تازه ای ( از وحی و قرآن و معجزه ) از پروردگارشان بر آنها نمی آید جز آنکه در حال بازی و سرگرمی ( به هوی و هوس ) آن را گوش می دهند ( ولی جدّی نمی گیرند ) .
(3) در حالی ( وحی و قرآن را می شنوند ) که دل هایشان مشغول ( لهو و باطل ) است ، و آنان- که ستم ورزیدند- رازگویی خود را پنهان داشته ( گویند: ) آیا این ( محمّد ) جز این است که بشری همانند شماست؟! آیا به سوی جادو می روید در حالی که خود می بینید!
(4) ( پیامبر ) گفت: ( بی خود درگوشی سخن نگویید ، زیرا ) پروردگار من هر گفتاری را در آسمان و زمین می داند ، و اوست شنوا و دانا.
(5) بلکه گفتند: ( سحر نیست ) مشتی خواب های آشفته است ( که خود محمّد یا دیگران دیده اند ) ، بلکه دروغ هایی است که خود بافته است ، بلکه او شاعر است ( و این کتاب هم سروده اوست ) ، پس ( اگر راست می گوید ) باید معجزه ای بیاورد چنان که پیشینیان ( با معجزاتی چون ناقه صالح ، عصای موسی و مائده عیسی ) ارسال شده بودند.
(6) قبل از آنها نیز هیچ مجتمعی که ما آنها را هلاک کردیم ایمان نیاوردند ، آیا اینها ایمان خواهند آورد؟!
(7) و ما پیش از تو ( برای مردم به عنوان پیامبر و رسول ) نفرستادیم مگر مردانی را که به آنها وحی می کردیم ( نه فرشتگان و نه زنان و نه اجنّه را ) پس اگر ( این سیره جاریه الهی را ) نمی دانید از اهل ذکر ( از علمای تورات و انجیل غیر محرّف ، و سایر کتاب های آسمانی ) بپرسید.
(8) و ما آن فرستادگان را جسدی که طعام نخورند ( جهاز هضم و دفع نداشته باشند ) قرار ندادیم و آنها جاویدان هم نبودند ( که مرگ نداشته باشند ) .
(9) سپس وعده ای را که به آنها داده بودیم ( تحکیم دین و اهلاک دشمنان ) تحقق بخشیدیم ، پس آنها و کسانی را که می خواستیم نجات دادیم و تجاوزکاران ( از حد و مرز احکام ) را نابود کردیم.
(10) و حقّا که ما به سوی شما ( و همه آیندگان تاریخ ) کتابی نازل کردیم که در آن یادآوری شماست ( به احکام دینی و اخلاقی و معارف گوناگون ) آیا نمی اندیشید؟!
(11) و چه بسیار از مجتمع های انسانی را که ستمکار بودند ( به ستم شرک و کفر و طغیان در گناهان ) شکستیم و نابود کردیم و پس از آنها گروهی دیگر را آفریدیم.
(12) پس چون عذاب ما را احساس کردند به ناگاه از آن به شتاب می گریختند.
(13) ( به آنها به زبان استهزایی قال یا حال گفته می شد ) نگریزید و به سوی آنچه در آن بودید از ناز و نعمت و مسکن های خود بازگردید شاید مورد سؤال قرار گیرید ( فقرا از شما مال بخواهند و شما هم ندهید ، یا بردگان و خادمان از شما وظیفه پرسند و شما هم به کبر و سرکشی خود ادامه دهید ) !
(14) گفتند: ای وای بر ما ، حقّا که ما ستمکار بوده ایم.
(15) پس همواره آن ( ویل و وای ) بر زبان آنان بود تا آنها را ( مانند گیاهان ) درو شده و ( مانند مردگان ) خاموش قرار دادیم.
(16) و ما آسمان و زمین و آنچه را در میان آن دو است به بازی و سرگرمی نیافریده ایم.
(17) اگر ما اراده می کردیم که لهوی ( بازیچه و سرگرمی یا زن و فرزندی ) بگیریم بی تردید از ذات خود ( و به تناسب وجود خود ) می گرفتیم ، اگر ما ( به فرض محال ) انجام دهنده ( این کار ) بودیم.
(18) بلکه ما به سبب حق بر سر باطل می کوبیم تا به مغز او می رسد پس به ناگاه باطل نابود شده است ( ادله روشن توحید و آیات قرآنی را بر عقاید کفر و شرک می افکنیم که به کلّی آن را باطل کند ) . و وای بر شما از آنچه ( درباره توحید و نبوت و معاد ) توصیف می کنید.
(19) و هر چیز و هر کس که در آسمان ها و زمین است از آن اوست ( زیرا آفریدن ، حفظ ، تدبیر و بالاخره فانی کردن همه در اختیار اوست ) و کسانی که در نزد او هستند ( مقربان درگاه او از فرشتگان و صالحان بشر و اجنّه ) هرگز از پرستش او تکبّر نمی ورزند و هیچ گاه خسته و وامانده نمی شوند.
(20) آنها شبانه روز ( خدا را ) تسبیح می کنند و هیچ گاه سست نمی شوند.
 

چگونه در محضر قرآن بنشینیم؟
ساعت ۱٢:۳٤ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱۱ اردیبهشت ۱۳٩۳   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن

 

تلاوت

 

 

 

 

 

از رهنمودهای معصومین علیهم السلام چنین برمی آید که قداست و حُرمت قرآن را باید پاس داشت و با آن برخورد متین، مۆدّبانه و احترام آمیز داشت، حتّی دست و دل پاک و چشم دور از گناه و زبان و دهان تمیز و خوشبو و توجّه به قبله و... را هم باید رعایت کرد. چرا که قاری، وقتی این منشور الهی را پیش رو می گشاید، باید حسّ «حضور در محضر خدا» داشته باشد.

از مهمترین این مسائل، شیوه صحیح نشستن در محضر قرآن کریم است که رعایت آن، موجب درک مقام و موقعیت قرآن می‌شود. 

در برخی از محافل یا جلسات قرآنی دیده می‌شود که مۆدّب نشستن در حضور قرآن مراعات نمی‌گردد. مثلاً قرآن را روی زمین می‌گذارند و به آن نگاه می‌کنند ، یا پای خود را در محضر قرآن دراز می‌کنند و یا نحوه نشستن آنان به گونه‌ای است که موجب بی‌احترامی به ساحت مقدّس قرآن است. در این راستا بهتر دیدیم عنان قلم را به دست عارف بالله و مفسّر عالیقدر قرآن «مولی محسن فیض کاشانی» بسپاریم و از گفته‌های ایشان خوشه چینی کنیم:

قاری قرآن بایستی در چهره خود، ادب مناسب را حفظ کند ... هنگام تلاوت شایسته است رو به قبله باشد و سر خود را پایین اندازد. چهار زانو بنشیند و به جایی تکیه نکند و نشستن او در چهره متکبّران نباشد. اگر چه تنها نشسته باشد؛ چنین پندارد که در برابر استاد خویش نشسته است. (1)

از مواردی که به منظور احترام به ساحت کلام الله مجید و تاثیر بیشتر این کلام نورانی در جان و قلبمان توصیه می شود به قرار زیر است:

1. استفاده از رحل زیر قرآن

سنت بسیار خوبی که از قدیم الایام رعایت می‌شده، گذاشتن رحل زیر قرآن‌هاست که عمل بسیار خوبی است. کسانی که با تلاوت قرآن کریم سروکار دارند پسندیده است که در منازل خود نیز،‌ «رحل» استفاده کنند و با این کار به فرزندان خویش احترام گذاردن به قرآن را تعلیم دهند.

2. نشستن رو به قبله هنگام قرائت قرآن

 

نشستن رو به قبله هنگام قرائت قرآن، سبب تمرکز فکر انسان شده و بدین ترتیب آیات کلام الله مجید، تأثیر بیشتری در قلب و جان قاری می‌گذارد.

3. عدم خواندن قرآن در حالت خوابیده

در مورد خواندن قران در حالت خوابیده، در استفتائی که از محضر مقام معظم رهبری (حفظه الله) شده است، ایشان فرموده اند: احترام قرآن لازم است و در آداب قرآن گفته‌اند با طهارت و رو به قبله و با ادب و آرامش و تفکر در معانی آن قرائت شود. البته در موقع خواب، خواندن قرآن از حفظ در حال خوابیده اشکال ندارد.

حال در بیان چگونگی حضور و رعایت آداب نشستن در پیشگاه قرآن مجید به بزرگان عرفان، نظری می افکنیم:

 

طرز نشستن شما مناسب با مجلس قرآن نیست!

یکی از علمای اصفهان می‌گفت: با عدّه ای برای حج به مکه مشرف شدیم، در مدینه یک نفر از دوستان همراه ما درگذشت.

پس از دفن، مجلس ترحیمی تشکیل داده و یکی از قاریان را برای تلاوت قرآن به مجلس دعوت کردیم. قاری آمد و نشست اما قرآن نمی‌خواند. به او گفتیم بخوان . ایشان گفتند شما مشغول حرف زدن هستید و تا ساکت نشوید قرآن نمی‌خوانم ، همه ساکت شدیم ولی باز دیدیم نمی‌خواند.

گفت، طرز نشستن شما مناسب با مجلس قرآن نیست ، لذا همه دو زانو نشستیم دیدیم باز قرآن را شروع نمی‌کند. گفتیم بخوان. او گفت هنوز مجلس برای قرائت قرآن مهیا نشده است ؛ زیرا در دست بعضی چای و ... مشاهده می شود چای را که کنار گذاشتیم قاری آیه ی [«وَإِذَا قُرِىءَ الْقُرْآنُ فَاسْتَمِعُواْ لَهُ وَأَنصِتُواْ لَعَلَّکُمْ تُرْحَمُونَ»(2): و چون قرآن خوانده شود بدان گوش فرا دهید و خاموش باشید، باشد که مشمول رحمت شوید.] را قرائت فرمود. (3)

زیر کرسی هم باید در محضر قرآن پایمان را دراز نکنیم

 

شیخ محمد تقی آملی می گوید: زمستان بود و در منزل کرسی گذاشته بودیم. می خواستم قرآن بخوانم. قرآن را آوردم و با خود گفتم: در زیر کرسی اگر پایم را دراز کنم، اشکالی ندارد. پایم را دراز کردم و قرآن خواندم.

فردا که در درس سیر و سلوک میرزا علی قاضی شرکت کردم، در اولین حرفی که به من زد، فرمود: آقا شیخ محمدتقی! زیر کرسی هم باید در محضر قرآن پایمان را دراز نکنیم.

 

هوشیار باش و به قرآن احترام کن

در تشرفی که برای مرحوم حاج شیخ محمدحسن مولوی قندهاری در حرم مطهر ابوالفضل العباس (علیه السلام) روی داده است ایشان می گوید دیدم قرآنی روی زمین بر سر راه افتاده است به من فرمودند: «هوشیار باش و به قرآن احترام کن.» من خم شدم و قرآن را برداشتم و بوسیدم و در قفسه گذاشتم. (4)

بارالها بر محمّد و الش درود فرست و ما را در رعایت بیش از پیش آداب صحیح قرائت کلام نورانیّت یاری نما. بحقّ محمّد و آله الطّاهرین صلوات الله علیهم اجمعین .

 

پی نوشت ها:

1.      المحجه البیضاء، ج 2، ص 219.

2.      سوره ی مبارکه ی اعراف، آیهء 204.

3.      ماهنامه بشارت، ش 59 ص 39.

4.      ملاقات با امام زمان (عج الله تعالی فرجه الشریف)، 330.

 

فرآوری: بخش قرآن تبیان

منابع:

سایت اندیشه ی قم

سایت ایده ها


مادر قرآن را می شناسید ؟!
ساعت ۱٢:۳٢ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱۱ اردیبهشت ۱۳٩۳   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن

" ام " به معنای اصل است و چون این سوره، به طور مختصر، بر اصول و عنوان‌های اصلی قرآنی اشاره دارد، چنین نامی به آن اطلاق شده است.

 

 

 

 

حمد

 

 

 

سوره حمد، اولین سوره قرآن است که اسامی مختلف و متعددی دارد که هر کدام از آن اسامی، به یکی از ویژگی‌ها اشاره دارد.

 

یکی از نام‌های این سوره «امّ الکتاب»[1] است؛ «ام» به معنای اصل است و چون این سوره، به طور مختصر، بر اصول و عنوان‌های اصلی قرآنی اشاره دارد، چنین نامی به آن اطلاق شده است.[2]

 

از جهت این ‌که «ام» به معنای مادر نیز است، به آن مادر قرآن نیز گفته‌اند.[3]

 

نام‌های دیگر سوره حمد که در روایات به آن اشاره شده عبارت‌اند از:

 

1. فاتحة الکتاب[4]: زیرا مصحف و کتاب قرآن با این سوره آغاز می‌شود.

 

2. حمد[5]: زیرا در ابتدای این سوره، خدای عالمیان مورد ستایش قرار گرفته و واژه حمد در آن به کار رفته است.

 

3. اُمّ الکتاب[6]: ام به معنای اصل است و چون این سوره، به طور مختصر، بر اصول و عنوان‌های اصلی قرآنی اشاره دارد، چنین نامی به آن اطلاق شده است.

 

4. سَبع المَثانی[7]: کلمه «سبع» اشاره به این دارد که این سوره هفت آیه دارد و «مثانی» اشاره به این دارد که این سوره دو مرتبه نازل شده است؛ یک بار در مکه و یک بار در مدینه.

 

شاید به این دلیل که در نماز دو مرتبه خوانده می‌شود، به آن مثانی گفته‌اند. درباره این وجه تسمیه، احتمال دیگری نیز وجود دارد و آن این که گفته‌اند: چون برخی از کلمات این سوره همچون ««اللَّه»، «رحمن»، «رحیم»، «ایّاک»، «صراط» و «علیه» دو مرتبه تکرار شده، این نام بر آن گذاشته شده است.[8]

 

5. ام القرآن[9]: زیرا این سوره اصل قرآن و جامع همه مطالب آن محسوب می‌شود.

 

به غیر از نام‌هایی که از جانب معصومین (علیهم السلام) برای سوره حمد نقل شده، اسامی دیگری نیز برای سوره حمد گفته شده و در کتب تفاسیر آمده است که عبارتند از:

 

6. وافی: به این دلیل که قرائت آن در نماز باید به صورت کامل باشد و خواندن بخشی از آن، کافی نیست.

 

7. کافی: از این جهت که از سوره‌های دیگر بی‌نیاز ولی سوره‌های دیگر به آن محتاجند.

 

8. شافی (شفاء): زیرا این سوره شفا دهنده بیماری‌ها است.

9. اساس:به این دلیل که اساس عبادت، به آن بستگی دارد و یا به این دلیل که در بردارنده اساس عبادت است.

 

10. شکر: چون حاوی شکرگذاری و حق‌شناسی از صاحب نعمت حقیقی است.

11. تعلیم مسأله: زیرا خداوند در این سوره، روش درخواست از او را به بندگانش نشان داده است. به این صورت که اول باید او را حمد و ثنا کنند و خلوص و توحید را در قلب خود جای دهند و بعد درخواست خود را مطرح سازند.

12. مناجات: از این رو که نمازگزار با این سوره با خدا مناجات می‌کند، چنین نامی بر آن اطلاق شده است.

13. تفویض: بدین جهت که این سوره متشمل بر استعانت بنده از خدا در همه امور و تفویض همه کارها به او است.

14. رقیه: برای این که این سوره، تعویذی برای همه بیماری‌ها و دردها و موجب حفظ از گزندگان و درندگان است.

15. دعا.

16. صلاة.[10]

 

پی نوشت ها :

[1]. شیخ صدوق، الامالی، کتابچی، ج 1، ص 549

[2]. طیب، سید عبد الحسین، أطیب البیان فی تفسیر القرآن، ج 1، ص 82.

[3]. ر.ک: ابوالفتوح رازی، حسین بن علی، روض الجنان و روح الجنان فی تفسیرالقرآن، تحقیق، دکتر یاحقی، محمد جعفر، دکتر ناصح، محمد مهدی، ج ‏1، ص 29، مشهد، بنیاد پژوهشهای اسلامی آستان قدس رضوی، 1408ق؛ بلاغی، سید عبد الحجت، حجة التفاسیر و بلاغ الإکسیر، ج ‏1، ص 246

[4]. بحرانی، سید هاشم، البرهان فی تفسیر القرآن، ج 1، ص 95

[5]. علی بن موسی (امام هشتم)، الفقه المنسوب للإمام الرضا علیه السلام، ص 134

[6]. البرهان، ج 1، ص 98

[7]. عیاشی، محمد بن مسعود، التفسیر، محقق و مصحح: رسولی محلاتی، هاشم، ج 1، ص 19

[8]. طیب، سید عبد الحسین، اطیب البیان فی تفسیر القرآن، ج 1، ص 81-83

[9]. حمیری، عبد الله بن جعفر، قرب الإسناد، ص 209

[10]. حسینی شاه عبدالعظیمی، حسین بن احمد، تفسیر اثنا عشری، ج 1، ص 24-25

بخش قرآن تبیان

منبع: اسلام کوئست


ترجمه سوره اعراف ( از آیه 201 تا آیه 206 )
ساعت ۱٢:٢٢ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱۱ اردیبهشت ۱۳٩۳   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،ترجمه سوره اعراف
إِنَّ الَّذینَ اتَّقَوْا إِذا مَسَّهُمْ طائِفٌ مِنَ الشَّیْطانِ تَذَکَّرُوا فَإِذا هُمْ مُبْصِرُونَ201وَ إِخْوانُهُمْ یَمُدُّونَهُمْ فی‏ الغَیِّ ثُمَّ لا یُقْصِرُونَ202وَ إِذا لَمْ تَأْتِهِمْ بِآیَةٍ قالُوا لَوْ لا اجْتَبَیْتَها قُلْ إِنَّما أَتَّبِعُ ما یُوحى‏ إِلَیَّ مِنْ رَبِّی هذا بَصائِرُ مِنْ رَبِّکُمْ وَ هُدىً وَ رَحْمَةٌ لِقَوْمٍ یُؤْمِنُونَ203وَ إِذا قُرِئَ الْقُرْآنُ فَاسْتَمِعُوا لَهُ وَ أَنْصِتُوا لَعَلَّکُمْ تُرْحَمُونَ204وَ اذْکُرْ رَبَّکَ فی‏ نَفْسِکَ تَضَرُّعاً وَ خیفَةً وَ دُونَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ بِالْغُدُوِّ وَ الْآصالِ وَ لا تَکُنْ مِنَ الْغافِلینَ205إِنَّ الَّذینَ عِنْدَ رَبِّکَ لا یَسْتَکْبِرُونَ عَنْ عِبادَتِهِ وَ یُسَبِّحُونَهُ وَ لَهُ یَسْجُدُونَ206
 
 
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی :
 
(201)  پرهیزگاران هنگامی که گرفتار وسوسه های شیطان شوند ، به یاد ( خدا و پاداش و کیفر او ) می افتند و ( در پرتو یاد او ، راه حق را می بینند و ) ناگهان بینا می گردند.
(202) و ( ناپرهیزگاران را ) برادرانشان ( از شیاطین ) پیوسته در گمراهی پیش می برند ، و باز نمی ایستند!
(203) هنگامی که ( در نزول وحی تاخیر افتد ، و ) آیه ای برای آنان نیاوری ، می گویند: «چرا خودت ( از پیش خود ) آن را برنگزیدی؟!» بگو: «من تنها از چیزی پیروی می کنم که بر من وحی می شود این وسیله بینایی از طرف پروردگارتان ، و مایه هدایت و رحمت است برای جمعیّتی که ایمان می آورند.
(204) هنگامی که قرآن خوانده شود ، گوش فرا دهید و خاموش باشید شاید مشمول رحمت خدا شوید!
(205) پروردگارت را در دل خود ، از روی تضرع و خوف ، آهسته و آرام ، صبحگاهان و شامگاهان ، یاد کن و از غافلان مباش!
(206) آنها که ( در مقام قرب ) نزد پروردگار تو هستند ، ( هیچ گاه ) از عبادتش تکبر نمی ورزند ، و او را تسبیح می گویند ، و برایش سجده می کنند.

ترجمه سوره اعراف ( از آیه 181 تا 200 )
ساعت ۱٢:۱٢ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱۱ اردیبهشت ۱۳٩۳   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،ترجمه سوره اعراف
وَ مِمَّنْ خَلَقْنا أُمَّةٌ یَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَ بِهِ یَعْدِلُونَ181وَ الَّذینَ کَذَّبُوا بِآیاتِنا سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَیْثُ لا یَعْلَمُونَ182وَ أُمْلی‏ لَهُمْ إِنَّ کَیْدی مَتینٌ183أَ وَ لَمْ یَتَفَکَّرُوا ما بِصاحِبِهِمْ مِنْ جِنَّةٍ إِنْ هُوَ إِلاَّ نَذیرٌ مُبینٌ184أَ وَ لَمْ یَنْظُرُوا فی‏ مَلَکُوتِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما خَلَقَ اللَّهُ مِنْ شَیْ‏ءٍ وَ أَنْ عَسى‏ أَنْ یَکُونَ قَدِ اقْتَرَبَ أَجَلُهُمْ فَبِأَیِّ حَدیثٍ بَعْدَهُ یُؤْمِنُونَ185مَنْ یُضْلِلِ اللَّهُ فَلا هادِیَ لَهُ وَ یَذَرُهُمْ فی‏ طُغْیانِهِمْ یَعْمَهُونَ186یَسْئَلُونَکَ عَنِ السَّاعَةِ أَیَّانَ مُرْساها قُلْ إِنَّما عِلْمُها عِنْدَ رَبِّی لا یُجَلِّیها لِوَقْتِها إِلاَّ هُوَ ثَقُلَتْ فِی السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ لا تَأْتیکُمْ إِلاَّ بَغْتَةً یَسْئَلُونَکَ کَأَنَّکَ حَفِیٌّ عَنْها قُلْ إِنَّما عِلْمُها عِنْدَ اللَّهِ وَ لکِنَّ أَکْثَرَ النَّاسِ لا یَعْلَمُونَ187قُلْ لا أَمْلِکُ لِنَفْسی‏ نَفْعاً وَ لا ضَرًّا إِلاَّ ما شاءَ اللَّهُ وَ لَوْ کُنْتُ أَعْلَمُ الْغَیْبَ لاَسْتَکْثَرْتُ مِنَ الْخَیْرِ وَ ما مَسَّنِیَ السُّوءُ إِنْ أَنَا إِلاَّ نَذیرٌ وَ بَشیرٌ لِقَوْمٍ یُؤْمِنُونَ188هُوَ الَّذی خَلَقَکُمْ مِنْ نَفْسٍ واحِدَةٍ وَ جَعَلَ مِنْها زَوْجَها لِیَسْکُنَ إِلَیْها فَلَمَّا تَغَشَّاها حَمَلَتْ حَمْلاً خَفیفاً فَمَرَّتْ بِهِ فَلَمَّا أَثْقَلَتْ دَعَوَا اللَّهَ رَبَّهُما لَئِنْ آتَیْتَنا صالِحاً لَنَکُونَنَّ مِنَ الشَّاکِرینَ189فَلَمَّا آتاهُما صالِحاً جَعَلا لَهُ شُرَکاءَ فیما آتاهُما فَتَعالَى اللَّهُ عَمَّا یُشْرِکُونَ190أَ یُشْرِکُونَ ما لا یَخْلُقُ شَیْئاً وَ هُمْ یُخْلَقُونَ191وَ لا یَسْتَطیعُونَ لَهُمْ نَصْراً وَ لا أَنْفُسَهُمْ یَنْصُرُونَ192وَ إِنْ تَدْعُوهُمْ إِلَى الْهُدى‏ لا یَتَّبِعُوکُمْ سَواءٌ عَلَیْکُمْ أَ دَعَوْتُمُوهُمْ أَمْ أَنْتُمْ صامِتُونَ193إِنَّ الَّذینَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ عِبادٌ أَمْثالُکُمْ فَادْعُوهُمْ فَلْیَسْتَجیبُوا لَکُمْ إِنْ کُنْتُمْ صادِقینَ194أَ لَهُمْ أَرْجُلٌ یَمْشُونَ بِها أَمْ لَهُمْ أَیْدٍ یَبْطِشُونَ بِها أَمْ لَهُمْ أَعْیُنٌ یُبْصِرُونَ بِها أَمْ لَهُمْ آذانٌ یَسْمَعُونَ بِها قُلِ ادْعُوا شُرَکاءَکُمْ ثُمَّ کیدُونِ فَلا تُنْظِرُونِ195إِنَّ وَلِیِّیَ اللَّهُ الَّذی نَزَّلَ الْکِتابَ وَ هُوَ یَتَوَلَّى الصَّالِحینَ196وَ الَّذینَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ لا یَسْتَطیعُونَ نَصْرَکُمْ وَ لا أَنْفُسَهُمْ یَنْصُرُونَ197وَ إِنْ تَدْعُوهُمْ إِلَى الْهُدى‏ لا یَسْمَعُوا وَ تَراهُمْ یَنْظُرُونَ إِلَیْکَ وَ هُمْ لا یُبْصِرُونَ198خُذِ الْعَفْوَ وَ أْمُرْ بِالْعُرْفِ وَ أَعْرِضْ عَنِ الْجاهِلینَ199وَ إِمَّا یَنْزَغَنَّکَ مِنَ الشَّیْطانِ نَزْغٌ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ إِنَّهُ سَمیعٌ عَلیمٌ200
 
 
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی :
 
(181) و از آنها که آفریدیم ، گروهی بحق هدایت می کنند ، و بحق اجرای عدالت می نمایند.
(182) و آنها که آیات ما را تکذیب کردند ، به تدریج از جایی که نمی دانند ، گرفتار مجازاتشان خواهیم کرد.
(183) و به آنها مهلت می دهم ( تا مجازاتشان دردناکتر باشد ) زیرا طرح و نقشه من ، قوی ( و حساب شده ) است. ( و هیچ کس را قدرت فرار از آن نیست. )
(184)  آیا فکر نکردند که همنشین آنها [ پیامبر ] هیچ گونه ( اثری از ) جنون ندارد؟! ( پس چگونه چنین نسبت ناروایی به او می دهند؟! ) او فقط بیم دهنده آشکاری است ( که مردم را متوجه وظایفشان می سازد ) .
(185)  آیا در حکومت و نظام آسمانها و زمین ، و آنچه خدا آفریده است ، ( از روی دقت و عبرت ) نظر نیفکندند؟! ( و آیا در این نیز اندیشه نکردند که ) شاید پایان زندگی آنها نزدیک شده باشد؟! ( اگر به این کتاب آسمانی روشن ایمان نیاورند ، ) بعد از آن به کدام سخن ایمان خواهند آورد؟!
(186) هر کس را خداوند ( به جرم اعمال زشتش ) گمراه سازد ، هدایت کننده ای ندارد و آنها را در طغیان و سرکشی شان رها می سازد ، تا سرگردان شوند!
(187) درباره قیامت از تو سؤال می کنند ، کی فرامی رسد؟! بگو: «علمش فقط نزد پروردگار من است و هیچ کس جز او ( نمی تواند ) وقت آن را آشکار سازد ( اما قیام قیامت ، حتی ) در آسمانها و زمین ، سنگین ( و بسیار پر اهمیت ) است و جز بطور ناگهانی ، به سراغ شما نمی آید!» ( باز ) از تو سؤال می کنند ، چنان که گویی تو از زمان وقوع آن با خبری! بگو: «علمش تنها نزد خداست ولی بیشتر مردم نمی دانند.»
(188)  بگو: «من مالک سود و زیان خویش نیستم ، مگر آنچه را خدا بخواهد ( و از غیب و اسرار نهان نیز خبر ندارم ، مگر آنچه خداوند اراده کند ) و اگر از غیب با خبر بودم ، سود فراوانی برای خود فراهم می کردم ، و هیچ بدی ( و زیانی ) به من نمی رسید من فقط بیم دهنده و بشارت دهنده ام برای گروهی که ایمان می آورند! ( و آماده پذیرش حقند )
(189) او خدایی است که ( همه ) شما را از یک فرد آفرید و همسرش را نیز از جنس او قرار داد ، تا در کنار او بیاساید. سپس هنگامی که با او آمیزش کرد ، حملی سبک برداشت ، که با وجود آن ، به کارهای خود ادامه می داد و چون سنگین شد ، هر دو از خداوند و پروردگار خود خواستند «اگر فرزند صالحی به ما دهی ، از شاکران خواهیم بود!»
(190) اما هنگامی که خداوند فرزند صالحی به آنها داد ، ( موجودات دیگر را در این موهبت مؤثر دانستند و ) برای خدا ، در این نعمت که به آنها بخشیده بود ، همتایانی قائل شدند خداوند برتر است از آنچه همتای او قرار می دهند!
(191) آیا موجوداتی را همتای او قرار می دهند که چیزی را نمی آفرینند ، و خودشان مخلوقند.
(192) و نمی توانند آنان را یاری کنند ، و نه خودشان را یاری می دهند.
(193) و هر گاه آنها را به سوی هدایت دعوت کنید ، از شما پیروی نمی کنند و برای شما یکسان است چه آنها را دعوت کنید و چه خاموش باشید؟!
(194) آنهایی را که غیر از خدا می خوانید ( و پرستش می کنید ) ، بندگانی همچون خود شما هستند آنها را بخوانید ، و اگر راست می گویید باید به شما پاسخ دهند ( و تقاضایتان را برآورند ) !
(195)  آیا ( آنها حد اقل همانند خود شما ) پاهایی دارند که با آن راه بروند؟! یا دستهایی دارند که با آن چیزی را بگیرند ( و کاری انجام دهند ) ؟! یا چشمانی دارند که با آن ببینند؟! یا گوشهایی دارند که با آن بشنوند؟! ( نه ، هرگز ، هیچ کدام ، ) بگو: « ( اکنون که چنین است ، ) بتهای خویش را که شریک خدا قرار داده اید ( بر ضد من ) بخوانید ، و برای من نقشه بکشید ، و لحظه ای مهلت ندهید ، ( تا بدانید کاری از آنها ساخته نیست ) !
(196) ولی و سرپرست من ، خدایی است که این کتاب را نازل کرده و او همه صالحان را سرپرستی می کند.
(197) و آنهایی را که جز او می خوانید ، نمی توانند یاریتان کنند ، و نه ( حتی ) خودشان را یاری دهند
(198) و اگر آنها را به هدایت فرا خوانید ، سخنانتان را نمی شنوند! و آنها را می بینی ( که با چشمهای مصنوعیشان ) به تو نگاه می کنند ، اما در حقیقت نمی بینند!»
(199) ( به هر حال ) با آنها مدارا کن و عذرشان را بپذیر ، و به نیکی ها دعوت نما ، و از جاهلان روی بگردان ( و با آنان ستیزه مکن ) !
(200) و هر گاه وسوسه ای از شیطان به تو رسد ، به خدا پناه بر که او شنونده و داناست!

ترجمه سوره اعراف ( از آیه 161 تا آیه 180 )
ساعت ۱٢:٠٢ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱۱ اردیبهشت ۱۳٩۳   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،ترجمه سوره اعراف
وَ إِذْ قیلَ لَهُمُ اسْکُنُوا هذِهِ الْقَرْیَةَ وَ کُلُوا مِنْها حَیْثُ شِئْتُمْ وَ قُولُوا حِطَّةٌ وَ ادْخُلُوا الْبابَ سُجَّداً نَغْفِرْ لَکُمْ خَطیئاتِکُمْ سَنَزیدُ الْمُحْسِنینَ161فَبَدَّلَ الَّذینَ ظَلَمُوا مِنْهُمْ قَوْلاً غَیْرَ الَّذی قیلَ لَهُمْ فَأَرْسَلْنا عَلَیْهِمْ رِجْزاً مِنَ السَّماءِ بِما کانُوا یَظْلِمُونَ162وَ سْئَلْهُمْ عَنِ الْقَرْیَةِ الَّتی‏ کانَتْ حاضِرَةَ الْبَحْرِ إِذْ یَعْدُونَ فِی السَّبْتِ إِذْ تَأْتیهِمْ حیتانُهُمْ یَوْمَ سَبْتِهِمْ شُرَّعاً وَ یَوْمَ لا یَسْبِتُونَ لا تَأْتیهِمْ کَذلِکَ نَبْلُوهُمْ بِما کانُوا یَفْسُقُونَ163وَ إِذْ قالَتْ أُمَّةٌ مِنْهُمْ لِمَ تَعِظُونَ قَوْماً اللَّهُ مُهْلِکُهُمْ أَوْ مُعَذِّبُهُمْ عَذاباً شَدیداً قالُوا مَعْذِرَةً إِلى‏ رَبِّکُمْ وَ لَعَلَّهُمْ یَتَّقُونَ164فَلَمَّا نَسُوا ما ذُکِّرُوا بِهِ أَنْجَیْنَا الَّذینَ یَنْهَوْنَ عَنِ السُّوءِ وَ أَخَذْنَا الَّذینَ ظَلَمُوا بِعَذابٍ بَئیسٍ بِما کانُوا یَفْسُقُونَ165فَلَمَّا عَتَوْا عَنْ ما نُهُوا عَنْهُ قُلْنا لَهُمْ کُونُوا قِرَدَةً خاسِئینَ166وَ إِذْ تَأَذَّنَ رَبُّکَ لَیَبْعَثَنَّ عَلَیْهِمْ إِلى‏ یَوْمِ الْقِیامَةِ مَنْ یَسُومُهُمْ سُوءَ الْعَذابِ إِنَّ رَبَّکَ لَسَریعُ الْعِقابِ وَ إِنَّهُ لَغَفُورٌ رَحیمٌ167وَ قَطَّعْناهُمْ فِی الْأَرْضِ أُمَماً مِنْهُمُ الصَّالِحُونَ وَ مِنْهُمْ دُونَ ذلِکَ وَ بَلَوْناهُمْ بِالْحَسَناتِ وَ السَّیِّئاتِ لَعَلَّهُمْ یَرْجِعُونَ168فَخَلَفَ مِنْ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ وَرِثُوا الْکِتابَ یَأْخُذُونَ عَرَضَ هذَا الْأَدْنى‏ وَ یَقُولُونَ سَیُغْفَرُ لَنا وَ إِنْ یَأْتِهِمْ عَرَضٌ مِثْلُهُ یَأْخُذُوهُ أَ لَمْ یُؤْخَذْ عَلَیْهِمْ میثاقُ الْکِتابِ أَنْ لا یَقُولُوا عَلَى اللَّهِ إِلاَّ الْحَقَّ وَ دَرَسُوا ما فیهِ وَ الدَّارُ الْآخِرَةُ خَیْرٌ لِلَّذینَ یَتَّقُونَ أَ فَلا تَعْقِلُونَ169وَ الَّذینَ یُمَسِّکُونَ بِالْکِتابِ وَ أَقامُوا الصَّلاةَ إِنَّا لا نُضیعُ أَجْرَ الْمُصْلِحینَ170وَ إِذْ نَتَقْنَا الْجَبَلَ فَوْقَهُمْ کَأَنَّهُ ظُلَّةٌ وَ ظَنُّوا أَنَّهُ واقِعٌ بِهِمْ خُذُوا ما آتَیْناکُمْ بِقُوَّةٍ وَ اذْکُرُوا ما فیهِ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ171وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنی‏ آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلى‏ أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّکُمْ قالُوا بَلى‏ شَهِدْنا أَنْ تَقُولُوا یَوْمَ الْقِیامَةِ إِنَّا کُنَّا عَنْ هذا غافِلینَ172أَوْ تَقُولُوا إِنَّما أَشْرَکَ آباؤُنا مِنْ قَبْلُ وَ کُنَّا ذُرِّیَّةً مِنْ بَعْدِهِمْ أَ فَتُهْلِکُنا بِما فَعَلَ الْمُبْطِلُونَ173وَ کَذلِکَ نُفَصِّلُ الْآیاتِ وَ لَعَلَّهُمْ یَرْجِعُونَ174وَ اتْلُ عَلَیْهِمْ نَبَأَ الَّذی آتَیْناهُ آیاتِنا فَانْسَلَخَ مِنْها فَأَتْبَعَهُ الشَّیْطانُ فَکانَ مِنَ الْغاوینَ175وَ لَوْ شِئْنا لَرَفَعْناهُ بِها وَ لکِنَّهُ أَخْلَدَ إِلَى الْأَرْضِ وَ اتَّبَعَ هَواهُ فَمَثَلُهُ کَمَثَلِ الْکَلْبِ إِنْ تَحْمِلْ عَلَیْهِ یَلْهَثْ أَوْ تَتْرُکْهُ یَلْهَثْ ذلِکَ مَثَلُ الْقَوْمِ الَّذینَ کَذَّبُوا بِآیاتِنا فَاقْصُصِ الْقَصَصَ لَعَلَّهُمْ یَتَفَکَّرُونَ176ساءَ مَثَلاً الْقَوْمُ الَّذینَ کَذَّبُوا بِآیاتِنا وَ أَنْفُسَهُمْ کانُوا یَظْلِمُونَ177مَنْ یَهْدِ اللَّهُ فَهُوَ الْمُهْتَدی وَ مَنْ یُضْلِلْ فَأُولئِکَ هُمُ الْخاسِرُونَ178وَ لَقَدْ ذَرَأْنا لِجَهَنَّمَ کَثیراً مِنَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ لَهُمْ قُلُوبٌ لا یَفْقَهُونَ بِها وَ لَهُمْ أَعْیُنٌ لا یُبْصِرُونَ بِها وَ لَهُمْ آذانٌ لا یَسْمَعُونَ بِها أُولئِکَ کَالْأَنْعامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ أُولئِکَ هُمُ الْغافِلُونَ179وَ لِلَّهِ الْأَسْماءُ الْحُسْنى‏ فَادْعُوهُ بِها وَ ذَرُوا الَّذینَ یُلْحِدُونَ فی‏ أَسْمائِهِ سَیُجْزَوْنَ ما کانُوا یَعْمَلُونَ180
 
 
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی :
 
(161)  و ( به خاطر بیاورید ) هنگامی را که به آنها گفته شد: «در این شهر [ بیت المقدّس ] ساکن شوید ، و از هر جا ( و به هر کیفیت ) بخواهید ، از آن بخورید ( و بهره گیرید ) ! و بگویید: خداوندا! گناهان ما را بریز! و از درِ ( بیت المقدس ) با تواضع وارد شوید! که اگر چنین کنید ، گناهان شما را می بخشم و نیکوکاران را پاداش بیشتر خواهیم داد.»
(162)  اما ستمگران آنها ، این سخن ( و آن فرمانها ) را ، بغیر آنچه به آنها گفته شده بود ، تغییر دادند از این رو بخاطر ستمی که روا میداشتند ، بلایی از آسمان بر آنها فرستادیم ( و مجازاتشان کردیم ) .
(163) و از آنها درباره ( سرگذشت ) شهری که در ساحل دریا بود بپرس! زمانی که آنها در روزهای شنبه ، تجاوز ( و نافرمانی ) خدا می کردند همان هنگام که ماهیانشان ، روز شنبه ( که روز تعطیل و استراحت و عبادت بود ، بر سطح آب ، ) آشکار می شدند امّا در غیر روز شنبه ، به سراغ آنها نمی آمدند این چنین آنها را به چیزی آزمایش کردیم که نافرمانی می کردند!
(164) و ( به یاد آر ) هنگامی را که گروهی از آنها ( به گروه دیگر ) گفتند: «چرا جمعی ( گنهکار ) را اندرز می دهید که سرانجام خداوند آنها را هلاک خواهد کرد ، یا به عذاب شدیدی گرفتار خواهد ساخت؟! ( آنها را به حال خود واگذارید تا نابود شوند! ) » گفتند: « ( این اندرزها ، ) برای اعتذار ( و رفع مسئولیت ) در پیشگاه پروردگار شماست بعلاوه شاید آنها ( بپذیرند ، و از گناه باز ایستند ، و ) تقوا پیشه کنند!»
(165) امّا هنگامی که تذکراتی را که به آنها داده شده بود فراموش کردند ، ( لحظه عذاب فرا رسید و ) نهی کنندگان از بدی را رهایی بخشیدیم و کسانی را که ستم کردند ، بخاطر نافرمانیشان به عذاب شدیدی گرفتار ساختیم.
(166) ( آری ، ) هنگامی که در برابر آنچه از آن نهی شده بودند سرکشی کردند ، به آنها گفتیم: «به شکل میمونهایی طردشده در آیید!»
(167) و ( نیز به خاطر بیاور ) هنگامی را که پروردگارت اعلام کرد: تا دامنه قیامت ، کسی را بر آنها مسلّط خواهد ساخت که همواره آنها را در عذاب سختی قرار دهد زیرا پروردگارت مجازاتش سریع ، ( و در عین حال ، نسبت به توبه کاران ) آمرزنده و مهربان است.
(168) و آنها را در زمین بصورت گروه هایی ، پراکنده ساختیم گروهی از آنها صالح ، و گروهی ناصالحند. و آنها را با نیکی ها و بدی ها آزمودیم ، شاید بازگردند!
(169) پس از آنها ، فرزندانی جای آنها را گرفتند که وارث کتاب ( آسمانی ، تورات ) شدند ( امّا با این حال ، ) متاع این دنیای پست را گرفته ، ( بر اطاعت فرمان خدا ترجیح می دهند ) و می گویند: « ( اگر ما گنهکاریم توبه می کنیم و ) بزودی بخشیده خواهیم شد!» اما اگر متاع دیگری همانند آن به دستشان بیفتد ، آن را ( نیز ) می گیرند ، ( و باز حکم خدا را پشت سر می افکنند. ) آیا پیمان کتاب ( خدا ) از آنها گرفته نشده که بر خدا ( دروغ نبندند ، و ) جز حق نگویند ، و آنان بارها آن را خوانده اند؟! و سرای آخرت برای پرهیزگاران بهتر است ، آیا نمی فهمید؟!
(170)  و آنها که به کتاب ( خدا ) تمسّک جویند ، و نماز را برپا دارند ، ( پاداش بزرگی خواهند داشت زیرا ) ما پاداش مصلحان را ضایع نخواهیم کرد!
(171) و ( نیز به خاطر بیاور ) هنگامی که کوه را همچون سایبانی بر فراز آنها بلند کردیم ، آن چنان که گمان کردند بر آنان فرود می آمد ( و در همین حال ، از آنها پیمان گرفتیم و گفتیم: ) آنچه را ( از احکام و دستورها ) به شما داده ایم ، با قوّت ( و جدیت ) بگیرید! و آنچه در آن است ، به یاد داشته باشید ، ( و عمل کنید ، ) تا پرهیزگار شوید!
(172)  و ( به خاطر بیاور ) زمانی را که پروردگارت از پشت و صلب فرزندان آدم ، ذریه آنها را برگرفت و آنها را گواه بر خویشتن ساخت ( و فرمود: ) «آیا من پروردگار شما نیستم؟» گفتند: «آری ، گواهی می دهیم!» ( چنین کرد مبادا ) روز رستاخیز بگویید: «ما از این ، غافل بودیم ( و از پیمان فطری توحید بی خبر ماندیم ) »!
(173)  یا بگویید: «پدرانمان پیش از ما مشرک بودند ، ما هم فرزندانی بعد از آنها بودیم ( و چاره ای جز پیروی از آنان نداشتیم ) آیا ما را به آنچه باطل گرایان انجام دادند مجازات می کنی؟!»
(174)  این گونه ، آیات را توضیح می دهیم و شاید به سوی حق بازگردند ( و بدانند ندای توحید در درون جانشان ، از روز نخست بوده است ) !
(175) و بر آنها بخوان سرگذشت آن کس را که آیات خود را به او دادیم ولی ( سرانجام ) خود را از آن تهی ساخت و شیطان در پی او افتاد ، و از گمراهان شد!
(176) و اگر می خواستیم ، ( مقام ) او را با این آیات ( و علوم و دانشها ) بالا می بردیم ( اما اجبار ، بر خلاف سنت ماست پس او را به حال خود رها کردیم ) و او به پستی گرایید ، و از هوای نفس پیروی کرد! مثل او همچون سگ ( هار ) است که اگر به او حمله کنی ، دهانش را باز ، و زبانش را برون می آورد ، و اگر او را به حال خود واگذاری ، باز همین کار را می کند ( گویی چنان تشنه دنیاپرستی است که هرگز سیراب نمی شود! ( این مثل گروهی است که آیات ما را تکذیب کردند این داستانها را ( برای آنها ) بازگو کن ، شاید بیندیشند ( و بیدار شوند ) !
(177)  چه بد مثلی دارند گروهی که آیات ما را تکذیب کردند و آنها تنها به خودشان ستم می نمودند!
(178) آن کس را که خدا هدایت کند ، هدایت یافته ( واقعی ) اوست و کسانی را که ( بخاطر اعمالشان ) گمراه سازد ، زیانکاران ( واقعی ) آنها هستند!
(179) به یقین ، گروه بسیاری از جن و انس را برای دوزخ آفریدیم آنها دلها [ عقلها ] یی دارند که با آن ( اندیشه نمی کنند ، و ) نمی فهمند و چشمانی که با آن نمی بینند و گوشهایی که با آن نمی شنوند آنها همچون چهارپایانند بلکه گمراهتر! اینان همان غافلانند ( چرا که با داشتن همه گونه امکانات هدایت ، باز هم گمراهند ) !
(180)  و برای خدا ، نامهای نیک است خدا را به آن ( نامها ) بخوانید! و کسانی را که در اسماء خدا تحریف می کنند ( و بر غیر او می نهند ، و شریک برایش قائل می شوند ) ، رها سازید! آنها بزودی جزای اعمالی را که انجام می دادند ، می بینند!

ترجمه سوره اعراف ( از آیه 141 تا آیه 160 )
ساعت ۱۱:٥٢ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱۱ اردیبهشت ۱۳٩۳   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،ترجمه سوره اعراف
وَ إِذْ أَنْجَیْناکُمْ مِنْ آلِ فِرْعَوْنَ یَسُومُونَکُمْ سُوءَ الْعَذابِ یُقَتِّلُونَ أَبْناءَکُمْ وَ یَسْتَحْیُونَ نِساءَکُمْ وَ فی‏ ذلِکُمْ بَلاءٌ مِنْ رَبِّکُمْ عَظیمٌ141وَ واعَدْنا مُوسى‏ ثَلاثینَ لَیْلَةً وَ أَتْمَمْناها بِعَشْرٍ فَتَمَّ میقاتُ رَبِّهِ أَرْبَعینَ لَیْلَةً وَ قالَ مُوسى‏ لِأَخیهِ هارُونَ اخْلُفْنی‏ فی‏ قَوْمی‏ وَ أَصْلِحْ وَ لا تَتَّبِعْ سَبیلَ الْمُفْسِدینَ142وَ لَمَّا جاءَ مُوسى‏ لِمیقاتِنا وَ کَلَّمَهُ رَبُّهُ قالَ رَبِّ أَرِنی‏ أَنْظُرْ إِلَیْکَ قالَ لَنْ تَرانی‏ وَ لکِنِ انْظُرْ إِلَى الْجَبَلِ فَإِنِ اسْتَقَرَّ مَکانَهُ فَسَوْفَ تَرانی‏ فَلَمَّا تَجَلَّى رَبُّهُ لِلْجَبَلِ جَعَلَهُ دَکًّا وَ خَرَّ مُوسى‏ صَعِقاً فَلَمَّا أَفاقَ قالَ سُبْحانَکَ تُبْتُ إِلَیْکَ وَ أَنَا أَوَّلُ الْمُؤْمِنینَ143قالَ یا مُوسى‏ إِنِّی اصْطَفَیْتُکَ عَلَى النَّاسِ بِرِسالاتی‏ وَ بِکَلامی‏ فَخُذْ ما آتَیْتُکَ وَ کُنْ مِنَ الشَّاکِرینَ144وَ کَتَبْنا لَهُ فِی الْأَلْواحِ مِنْ کُلِّ شَیْ‏ءٍ مَوْعِظَةً وَ تَفْصیلاً لِکُلِّ شَیْ‏ءٍ فَخُذْها بِقُوَّةٍ وَ أْمُرْ قَوْمَکَ یَأْخُذُوا بِأَحْسَنِها سَأُریکُمْ دارَ الْفاسِقینَ145سَأَصْرِفُ عَنْ آیاتِیَ الَّذینَ یَتَکَبَّرُونَ فِی الْأَرْضِ بِغَیْرِ الْحَقِّ وَ إِنْ یَرَوْا کُلَّ آیَةٍ لا یُؤْمِنُوا بِها وَ إِنْ یَرَوْا سَبیلَ الرُّشْدِ لا یَتَّخِذُوهُ سَبیلاً وَ إِنْ یَرَوْا سَبیلَ الغَیِّ یَتَّخِذُوهُ سَبیلاً ذلِکَ بِأَنَّهُمْ کَذَّبُوا بِآیاتِنا وَ کانُوا عَنْها غافِلینَ146وَ الَّذینَ کَذَّبُوا بِآیاتِنا وَ لِقاءِ الْآخِرَةِ حَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ هَلْ یُجْزَوْنَ إِلاَّ ما کانُوا یَعْمَلُونَ147وَ اتَّخَذَ قَوْمُ مُوسى‏ مِنْ بَعْدِهِ مِنْ حُلِیِّهِمْ عِجْلاً جَسَداً لَهُ خُوارٌ أَ لَمْ یَرَوْا أَنَّهُ لا یُکَلِّمُهُمْ وَ لا یَهْدیهِمْ سَبیلاً اتَّخَذُوهُ وَ کانُوا ظالِمینَ148وَ لَمَّا سُقِطَ فی‏ أَیْدیهِمْ وَ رَأَوْا أَنَّهُمْ قَدْ ضَلُّوا قالُوا لَئِنْ لَمْ یَرْحَمْنا رَبُّنا وَ یَغْفِرْ لَنا لَنَکُونَنَّ مِنَ الْخاسِرینَ149وَ لَمَّا رَجَعَ مُوسى‏ إِلى‏ قَوْمِهِ غَضْبانَ أَسِفاً قالَ بِئْسَما خَلَفْتُمُونی‏ مِنْ بَعْدی أَ عَجِلْتُمْ أَمْرَ رَبِّکُمْ وَ أَلْقَى الْأَلْواحَ وَ أَخَذَ بِرَأْسِ أَخیهِ یَجُرُّهُ إِلَیْهِ قالَ ابْنَ أُمَّ إِنَّ الْقَوْمَ اسْتَضْعَفُونی‏ وَ کادُوا یَقْتُلُونَنی‏ فَلا تُشْمِتْ بِیَ الْأَعْداءَ وَ لا تَجْعَلْنی‏ مَعَ الْقَوْمِ الظَّالِمینَ150قالَ رَبِّ اغْفِرْ لی‏ وَ لِأَخی‏ وَ أَدْخِلْنا فی‏ رَحْمَتِکَ وَ أَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمینَ151إِنَّ الَّذینَ اتَّخَذُوا الْعِجْلَ سَیَنالُهُمْ غَضَبٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَ ذِلَّةٌ فِی الْحَیاةِ الدُّنْیا وَ کَذلِکَ نَجْزِی الْمُفْتَرینَ152وَ الَّذینَ عَمِلُوا السَّیِّئاتِ ثُمَّ تابُوا مِنْ بَعْدِها وَ آمَنُوا إِنَّ رَبَّکَ مِنْ بَعْدِها لَغَفُورٌ رَحیمٌ153وَ لَمَّا سَکَتَ عَنْ مُوسَى الْغَضَبُ أَخَذَ الْأَلْواحَ وَ فی‏ نُسْخَتِها هُدىً وَ رَحْمَةٌ لِلَّذینَ هُمْ لِرَبِّهِمْ یَرْهَبُونَ154وَ اخْتارَ مُوسى‏ قَوْمَهُ سَبْعینَ رَجُلاً لِمیقاتِنا فَلَمَّا أَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ قالَ رَبِّ لَوْ شِئْتَ أَهْلَکْتَهُمْ مِنْ قَبْلُ وَ إِیَّایَ أَ تُهْلِکُنا بِما فَعَلَ السُّفَهاءُ مِنَّا إِنْ هِیَ إِلاَّ فِتْنَتُکَ تُضِلُّ بِها مَنْ تَشاءُ وَ تَهْدی مَنْ تَشاءُ أَنْتَ وَلِیُّنا فَاغْفِرْ لَنا وَ ارْحَمْنا وَ أَنْتَ خَیْرُ الْغافِرینَ155وَ اکْتُبْ لَنا فی‏ هذِهِ الدُّنْیا حَسَنَةً وَ فِی الْآخِرَةِ إِنَّا هُدْنا إِلَیْکَ قالَ عَذابی‏ أُصیبُ بِهِ مَنْ أَشاءُ وَ رَحْمَتی‏ وَسِعَتْ کُلَّ شَیْ‏ءٍ فَسَأَکْتُبُها لِلَّذینَ یَتَّقُونَ وَ یُؤْتُونَ الزَّکاةَ وَ الَّذینَ هُمْ بِآیاتِنا یُؤْمِنُونَ156الَّذینَ یَتَّبِعُونَ الرَّسُولَ النَّبِیَّ الْأُمِّیَّ الَّذی یَجِدُونَهُ مَکْتُوباً عِنْدَهُمْ فِی التَّوْراةِ وَ الْإِنْجیلِ یَأْمُرُهُمْ بِالْمَعْرُوفِ وَ یَنْهاهُمْ عَنِ الْمُنْکَرِ وَ یُحِلُّ لَهُمُ الطَّیِّباتِ وَ یُحَرِّمُ عَلَیْهِمُ الْخَبائِثَ وَ یَضَعُ عَنْهُمْ إِصْرَهُمْ وَ الْأَغْلالَ الَّتی‏ کانَتْ عَلَیْهِمْ فَالَّذینَ آمَنُوا بِهِ وَ عَزَّرُوهُ وَ نَصَرُوهُ وَ اتَّبَعُوا النُّورَ الَّذی أُنْزِلَ مَعَهُ أُولئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ157قُلْ یا أَیُّهَا النَّاسُ إِنِّی رَسُولُ اللَّهِ إِلَیْکُمْ جَمیعاً الَّذی لَهُ مُلْکُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ لا إِلهَ إِلاَّ هُوَ یُحْیی‏ وَ یُمیتُ فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ النَّبِیِّ الْأُمِّیِّ الَّذی یُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ کَلِماتِهِ وَ اتَّبِعُوهُ لَعَلَّکُمْ تَهْتَدُونَ158وَ مِنْ قَوْمِ مُوسى‏ أُمَّةٌ یَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَ بِهِ یَعْدِلُونَ159وَ قَطَّعْناهُمُ اثْنَتَیْ عَشْرَةَ أَسْباطاً أُمَماً وَ أَوْحَیْنا إِلى‏ مُوسى‏ إِذِ اسْتَسْقاهُ قَوْمُهُ أَنِ اضْرِبْ بِعَصاکَ الْحَجَرَ فَانْبَجَسَتْ مِنْهُ اثْنَتا عَشْرَةَ عَیْناً قَدْ عَلِمَ کُلُّ أُناسٍ مَشْرَبَهُمْ وَ ظَلَّلْنا عَلَیْهِمُ الْغَمامَ وَ أَنْزَلْنا عَلَیْهِمُ الْمَنَّ وَ السَّلْوى‏ کُلُوا مِنْ طَیِّباتِ ما رَزَقْناکُمْ وَ ما ظَلَمُونا وَ لکِنْ کانُوا أَنْفُسَهُمْ یَظْلِمُونَ160
 
 
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی :
 
(141) ( به خاطر بیاورید ) زمانی را که از ( چنگال ) فرعونیان نجاتتان بخشیدیم! آنها که پیوسته شما را شکنجه می دادند ، پسرانتان را می کشتند ، و زنانتان را ( برای خدمتکاری ) زنده می گذاشتند و در این ، آزمایش بزرگی از سوی خدا برای شما بود.
(142) و ما با موسی ، سی شب وعده گذاشتیم سپس آن را با ده شب ( دیگر ) تکمیل نمودیم به این ترتیب ، میعاد پروردگارش ( با او ) ، چهل شب تمام شد. و موسی به برادرش هارون گفت: «جانشین من در میان قومم باش. و ( آنها ) را اصلاح کن! و از روش مفسدان ، پیروی منما!»
(143)  و هنگامی که موسی به میعادگاه ما آمد ، و پروردگارش با او سخن گفت ، عرض کرد: «پروردگارا! خودت را به من نشان ده ، تا تو را ببینم!» گفت: «هرگز مرا نخواهی دید! ولی به کوه بنگر ، اگر در جای خود ثابت ماند ، مرا خواهی دید!» اما هنگامی که پروردگارش بر کوه جلوه کرد ، آن را همسان خاک قرار داد و موسی مدهوش به زمین افتاد. چون به هوش آمد ، عرض کرد: «خداوندا! منزهی تو ( از اینکه با چشم تو را ببینم ) ! من به سوی تو بازگشتم! و من نخستین مؤمنانم!»
(144) ( خداوند ) فرمود: «ای موسی! من تو را با رسالتهای خویش ، و با سخن گفتنم ( با تو ) ، بر مردم برتری دادم و برگزیدم پس آنچه را به تو داده ام بگیر و از شکرگزاران باش!»
(145)  و برای او در الواح اندرزی از هر موضوعی نوشتیم و بیانی از هر چیز کردیم- «پس آن را با جدّیت بگیر! و به قوم خود بگو: به نیکوترین آنها عمل کنند! ( و آنها که به مخالفت برخیزند ، کیفرشان دوزخ است ) و بزودی جایگاه فاسقان را به شما نشان خواهم داد!»
(146)  بزودی کسانی را که در روی زمین بناحق تکبّر می ورزند ، از ( ایمان به ) آیات خود ، منصرف می سازم! آنها چنانند که اگر هر آیه و نشانه ای را ببینند ، به آن ایمان نمی آورند اگر راه هدایت را ببینند ، آن را راه خود انتخاب نمی کنند و اگر طریق گمراهی را ببینند ، آن را راه خود انتخاب می کنند! ( همه اینها ) بخاطر آن است که آیات ما را تکذیب کردند ، و از آن غافل بودند!
(147) و کسانی که آیات ، و دیدار رستاخیز را تکذیب ( و انکار ) کنند ، اعمالشان نابود می گردد آیا جز آنچه را عمل می کردند پاداش داده می شوند؟!
(148)  قوم موسی بعد ( از رفتن ) او ( به میعادگاه خدا ) ، از زیورهای خود گوساله ای ساختند جسد بی جانی که صدای گوساله داشت! آیا آنها نمی دیدند که با آنان سخن نمی گوید ، و به راه ( راست ) هدایتشان نمی کند؟! آن را ( خدای خود ) انتخاب کردند ، و ظالم بودند!
(149)  و هنگامی که حقیقت به دستشان افتاد ، و دیدند گمراه شده اند ، گفتند: «اگر پروردگارمان به ما رحم نکند ، و ما را نیامرزد ، بطور قطع از زیانکاران خواهیم بود!»
(150)  و هنگامی که موسی خشمگین و اندوهناک به سوی قوم خود بازگشت ، گفت: «پس از من ، بد جانشینانی برایم بودید ( و آیین مرا ضایع کردید ) ! آیا در مورد فرمان پروردگارتان ( و تمدید مدّت میعاد او ) ، عجله نمودید ( و زود قضاوت کردید؟! ) » سپس الواح را افکند ، و سر برادر خود را گرفت ( و با عصبانیت ) به سوی خود کشید او گفت: «فرزند مادرم! این گروه ، مرا در فشار گذاردند و ناتوان کردند و نزدیک بود مرا بکشند ، پس کاری نکن که دشمنان مرا شماتت کنند و مرا با گروه ستمکاران قرار مده!»
(151) ( موسی ) گفت: «پروردگارا! من و برادرم را بیامرز ، و ما را در رحمت خود داخل فرما ، و تو مهربانترین مهربانانی!»
(152) کسانی که گوساله را ( معبود خود ) قرار دادند ، بزودی خشم پروردگارشان ، و ذلّت در زندگی دنیا به آنها می رسد و اینچنین ، کسانی را که ( بر خدا ) افترا می بندند ، کیفر می دهیم!
(153) و آنها که گناه کردند ، و بعد از آن توبه نمودند و ایمان آوردند ، ( امید عفو او را دارند زیرا ) پروردگار تو ، در پی این کار ، آمرزنده و مهربان است.
(154) هنگامی که خشم موسی فرو نشست الواح ( تورات ) را برگرفت و در نوشته های آن ، هدایت و رحمت برای کسانی بود که از پروردگار خویش می ترسند ( و از مخالفت فرمانش بیم دارند ) .
(155) موسی از قوم خود ، هفتاد تن از مردان را برای میعادگاه ما برگزید و هنگامی که زمین لرزه آنها را فرا گرفت ( و هلاک شدند ) ، گفت: «پروردگارا! اگر می خواستی ، می توانستی آنها و مرا پیش از این نیز هلاک کنی! آیا ما را به آنچه سفیهانمان انجام داده اند ، ( مجازات و ) هلاک می کنی؟! این ، جز آزمایش تو ، چیز دیگر نیست که هر کس را بخواهی ( و مستحق بدانی ) ، به وسیله آن گمراه می سازی و هر کس را بخواهی ( و شایسته ببینی ) ، هدایت می کنی! تو ولیّ مایی ، و ما را بیامرز ، بر ما رحم کن ، و تو بهترین آمرزندگانی!
(156)  و برای ما ، در این دنیا و سرای دیگر ، نیکی مقرّر فرما چه اینکه ما به سوی تو بازگشت کرده ایم! « ( خداوند در برابر این تقاضا ، به موسی ) گفت:» مجازاتم را به هر کس بخواهم می رسانم و رحمتم همه چیز را فراگرفته و آن را برای آنها که تقوا پیشه کنند ، و زکات را بپردازند ، و آنها که به آیات ما ایمان می آورند ، مقرّر خواهم داشت!
(157) همانها که از فرستاده ( خدا ) ، پیامبر «امّی» پیروی می کنند پیامبری که صفاتش را ، در تورات و انجیلی که نزدشان است ، می یابند آنها را به معروف دستور می دهد ، و از منکر باز میدارد أشیاء پاکیزه را برای آنها حلال می شمرد ، و ناپاکیها را تحریم می کند و بارهای سنگین ، و زنجیرهایی را که بر آنها بود ، ( از دوش و گردنشان ) بر می دارد ، پس کسانی که به او ایمان آوردند ، و حمایت و یاریش کردند ، و از نوری که با او نازل شده پیروی نمودند ، آنان رستگارانند.
(158)  بگو: «ای مردم! من فرستاده خدا به سوی همه شما هستم همان خدایی که حکومت آسمانها و زمین ، از آن اوست معبودی جز او نیست زنده می کند و می میراند پس ایمان بیاورید به خدا و فرستاده اش ، آن پیامبر درس نخوانده ای که به خدا و کلماتش ایمان دارد و از او پیروی کنید تا هدایت یابید!»
(159) و از قوم موسی ، گروهی هستند که به سوی حق هدایت می کنند و به حق و عدالت حکم می نمایند.
(160) ما آنها را به دوازده گروه- که هر یک شاخه ای ( از دودمان اسرائیل ) بود- تقسیم کردیم. و هنگامی که قوم موسی ( در بیابان ) از او تقاضای آب کردند ، به او وحی فرستادیم که: «عصای خود را بر سنگ بزن!» ناگهان دوازده چشمه از آن بیرون جست آن چنان که هر گروه ، چشمه و آبشخور خود را می شناخت. و ابر را بر سر آنها سایبان ساختیم و بر آنها «مَن» و «سَلوی» فرستادیم ( و به آنان گفتیم: ) از روزیهای پاکیزه ای که به شما داده ایم ، بخورید! ( و شکر خدا را بجا آورید! آنها نافرمانی و ستم کردند ولی ) به ما ستم نکردند ، لکن به خودشان ستم می نمودند.

ترجمه سوره اعراف ( از آیه 121 تا آیه 140 )
ساعت ۱۱:٤٢ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱۱ اردیبهشت ۱۳٩۳   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،ترجمه سوره اعراف
قالُوا آمَنَّا بِرَبِّ الْعالَمینَ121رَبِّ مُوسى‏ وَ هارُونَ122قالَ فِرْعَوْنُ آمَنْتُمْ بِهِ قَبْلَ أَنْ آذَنَ لَکُمْ إِنَّ هذا لَمَکْرٌ مَکَرْتُمُوهُ فِی الْمَدینَةِ لِتُخْرِجُوا مِنْها أَهْلَها فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ123لَأُقَطِّعَنَّ أَیْدِیَکُمْ وَ أَرْجُلَکُمْ مِنْ خِلافٍ ثُمَّ لَأُصَلِّبَنَّکُمْ أَجْمَعینَ124قالُوا إِنَّا إِلى‏ رَبِّنا مُنْقَلِبُونَ125وَ ما تَنْقِمُ مِنَّا إِلاَّ أَنْ آمَنَّا بِآیاتِ رَبِّنا لَمَّا جاءَتْنا رَبَّنا أَفْرِغْ عَلَیْنا صَبْراً وَ تَوَفَّنا مُسْلِمینَ126وَ قالَ الْمَلَأُ مِنْ قَوْمِ فِرْعَوْنَ أَ تَذَرُ مُوسى‏ وَ قَوْمَهُ لِیُفْسِدُوا فِی الْأَرْضِ وَ یَذَرَکَ وَ آلِهَتَکَ قالَ سَنُقَتِّلُ أَبْناءَهُمْ وَ نَسْتَحْیی‏ نِساءَهُمْ وَ إِنَّا فَوْقَهُمْ قاهِرُونَ127قالَ مُوسى‏ لِقَوْمِهِ اسْتَعینُوا بِاللَّهِ وَ اصْبِرُوا إِنَّ الْأَرْضَ لِلَّهِ یُورِثُها مَنْ یَشاءُ مِنْ عِبادِهِ وَ الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقینَ128قالُوا أُوذینا مِنْ قَبْلِ أَنْ تَأْتِیَنا وَ مِنْ بَعْدِ ما جِئْتَنا قالَ عَسى‏ رَبُّکُمْ أَنْ یُهْلِکَ عَدُوَّکُمْ وَ یَسْتَخْلِفَکُمْ فِی الْأَرْضِ فَیَنْظُرَ کَیْفَ تَعْمَلُونَ129وَ لَقَدْ أَخَذْنا آلَ فِرْعَوْنَ بِالسِّنینَ وَ نَقْصٍ مِنَ الثَّمَراتِ لَعَلَّهُمْ یَذَّکَّرُونَ130فَإِذا جاءَتْهُمُ الْحَسَنَةُ قالُوا لَنا هذِه‏ وَ إِنْ تُصِبْهُمْ سَیِّئَةٌ یَطَّیَّرُوا بِمُوسى‏ وَ مَنْ مَعَهُ أَلا إِنَّما طائِرُهُمْ عِنْدَ اللَّهِ وَ لکِنَّ أَکْثَرَهُمْ لا یَعْلَمُونَ131وَ قالُوا مَهْما تَأْتِنا بِهِ مِنْ آیَةٍ لِتَسْحَرَنا بِها فَما نَحْنُ لَکَ بِمُؤْمِنینَ132فَأَرْسَلْنا عَلَیْهِمُ الطُّوفانَ وَ الْجَرادَ وَ الْقُمَّلَ وَ الضَّفادِعَ وَ الدَّمَ آیاتٍ مُفَصَّلاتٍ فَاسْتَکْبَرُوا وَ کانُوا قَوْماً مُجْرِمینَ133وَ لَمَّا وَقَعَ عَلَیْهِمُ الرِّجْزُ قالُوا یا مُوسَى ادْعُ لَنا رَبَّکَ بِما عَهِدَ عِنْدَکَ لَئِنْ کَشَفْتَ عَنَّا الرِّجْزَ لَنُؤْمِنَنَّ لَکَ وَ لَنُرْسِلَنَّ مَعَکَ بَنی‏ إِسْرائیلَ134فَلَمَّا کَشَفْنا عَنْهُمُ الرِّجْزَ إِلى‏ أَجَلٍ هُمْ بالِغُوهُ إِذا هُمْ یَنْکُثُونَ135فَانْتَقَمْنا مِنْهُمْ فَأَغْرَقْناهُمْ فِی الْیَمِّ بِأَنَّهُمْ کَذَّبُوا بِآیاتِنا وَ کانُوا عَنْها غافِلینَ136وَ أَوْرَثْنَا الْقَوْمَ الَّذینَ کانُوا یُسْتَضْعَفُونَ مَشارِقَ الْأَرْضِ وَ مَغارِبَهَا الَّتی‏ بارَکْنا فیها وَ تَمَّتْ کَلِمَتُ رَبِّکَ الْحُسْنى‏ عَلى‏ بَنی‏ إِسْرائیلَ بِما صَبَرُوا وَ دَمَّرْنا ما کانَ یَصْنَعُ فِرْعَوْنُ وَ قَوْمُهُ وَ ما کانُوا یَعْرِشُونَ137وَ جاوَزْنا بِبَنی‏ إِسْرائیلَ الْبَحْرَ فَأَتَوْا عَلى‏ قَوْمٍ یَعْکُفُونَ عَلى‏ أَصْنامٍ لَهُمْ قالُوا یا مُوسَى اجْعَلْ لَنا إِلهاً کَما لَهُمْ آلِهَةٌ قالَ إِنَّکُمْ قَوْمٌ تَجْهَلُونَ138إِنَّ هؤُلاءِ مُتَبَّرٌ ما هُمْ فیهِ وَ باطِلٌ ما کانُوا یَعْمَلُونَ139قالَ أَ غَیْرَ اللَّهِ أَبْغیکُمْ إِلهاً وَ هُوَ فَضَّلَکُمْ عَلَى الْعالَمینَ140
 
 
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی :
 
(121) و گفتند: «ما به پروردگار جهانیان ایمان آوردیم
(122)  پروردگار موسی و هارون!»
(123) فرعون گفت: «آیا پیش از آنکه به شما اجازه دهم ، به او ایمان آوردید؟! حتماً این نیرنگ و توطئه ای است که در این شهر ( و دیار ) چیده اید ، تا اهلش را از آن بیرون کنید ولی بزودی خواهید دانست!
(124) سوگند می خورم که دستها و پاهای شما را بطور مخالف [ دست راست با پای چپ ، یا دست چپ با پای راست ] قطع می کنم سپس همگی را به دار می آویزم!
(125)  ( ساحران ) گفتند: « ( مهم نیست ، ) ما به سوی پروردگارمان بازمی گردیم!
(126) انتقام تو از ما ، تنها بخاطر این است که ما به آیات پروردگار خویش- هنگامی که به سراغ ما آمد- ایمان آوردیم. بار الها! صبر و استقامت بر ما فرو ریز! ( و آخرین درجه شکیبایی را به ما مرحمت فرما! ) و ما را مسلمان بمیران!»
(127) و اشراف قوم فرعون ( به او ) گفتند: «آیا موسی و قومش را رها می کنی که در زمین فساد کنند ، و تو و خدایانت را رها سازد؟!» گفت: «بزودی پسرانشان را می کشیم ، و دخترانشان را زنده نگه می داریم ( تا به ما خدمت کنند ) و ما بر آنها کاملًا مسلّطیم!»
(128) موسی به قوم خود گفت: «از خدا یاری جویید ، و استقامت پیشه کنید ، که زمین از آن خداست ، و آن را به هر کس از بندگانش که بخواهد ، واگذار می کند و سرانجام ( نیک ) برای پرهیزکاران است!»
(129) گفتند: «پیش از آنکه به سوی ما بیایی آزار دیدیم ، ( هم اکنون ) پس از آمدنت نیز آزار می بینیم! ( کی این آزارها سر خواهد آمد؟ ) » گفت: «امید است پروردگارتان دشمن شما را هلاک کند ، و شما را در زمین جانشین ( آنها ) سازد ، و بنگرد چگونه عمل می کنید!»
(130) و ما نزدیکان فرعون ( و قوم او ) را به خشکسالی و کمبود میوه ها گرفتار کردیم ، شاید متذکر گردند!
(131) ( اما آنها نه تنها پند نگرفتند ، بلکه ) هنگامی که نیکی ( و نعمت ) به آنها می رسید ، می گفتند: «بخاطر خود ماست.» ولی موقعی که بدی ( و بلا ) به آنها می رسید ، می گفتند: «از شومی موسی و کسان اوست»! آگاه باشید سرچشمه همه اینها ، نزد خداست ولی بیشتر آنها نمی دانند!
(132) و گفتند: «هر زمان نشانه و معجزه ای برای ما بیاوری که سحرمان کنی ، ما به تو ایمان نمی آوریم!»
(133)  سپس ( بلاها را پشت سر هم بر آنها نازل کردیم: ) طوفان و ملخ و آفت گیاهی و قورباغه ها و خون را- که نشانه هایی از هم جدا بودند- بر آنها فرستادیم ( ولی باز بیدار نشدند ، و ) تکبر ورزیدند ، و جمعیّت گنهکاری بودند!
(134) هنگامی که بلا بر آنها مسلط می شد ، می گفتند: «ای موسی! از خدایت برای ما بخواه به عهدی که با تو کرده ، رفتار کند! اگر این بلا را از ما مرتفع سازی ، قطعاً به تو ایمان می آوریم ، و بنی اسرائیل را با تو خواهیم فرستاد!»
(135) اما هنگامی که بلا را ، پس از مدت معینی که به آن می رسیدند ، از آنها برمی داشتیم ، پیمان خویش را می شکستند!
(136)  سرانجام از آنها انتقام گرفتیم ، و آنان را در دریا غرق کردیم زیرا آیات ما را تکذیب کردند ، و از آن غافل بودند.
(137) و مشرقها و مغربهای پر برکت زمین را به آن قومِ به ضعف کشانده شده ( زیر زنجیر ظلم و ستم ) ، واگذار کردیم و وعده نیک پروردگارت بر بنی اسرائیل ، بخاطر صبر و استقامتی که به خرج دادند ، تحقّق یافت و آنچه فرعون و فرعونیان ( از کاخهای مجلّل ) می ساختند ، و آنچه از باغهای داربست دار فراهم ساخته بودند ، در هم کوبیدیم!
(138)  و بنی اسرائیل را ( سالم ) از دریا عبور دادیم ( ناگاه ) در راه خود به گروهی رسیدند که اطراف بتهایشان ، با تواضع و خضوع ، گرد آمده بودند. ( در این هنگام ، بنی اسرائیل ) به موسی گفتند: «تو هم برای ما معبودی قرار ده ، همان گونه که آنها معبودان ( و خدایانی ) دارند!» گفت: «شما جمعیّتی جاهل و نادان هستید!
(139) اینها ( را که می بینید ) ، سرانجام کارشان نابودی است و آنچه انجام می دهند ، باطل ( و بیهوده ) است.
(140)  ( سپس ) گفت: «آیا غیر از خداوند ، معبودی برای شما بطلبم؟! خدایی که شما را بر جهانیان ( و مردم عصرتان ) برتری داد!»

ترجمه سوره اعراف ( از آیه 101 تا آیه 120 )
ساعت ۱۱:۳٠ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱۱ اردیبهشت ۱۳٩۳   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،ترجمه سوره اعراف
تِلْکَ الْقُرى‏ نَقُصُّ عَلَیْکَ مِنْ أَنْبائِها وَ لَقَدْ جاءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَیِّناتِ فَما کانُوا لِیُؤْمِنُوا بِما کَذَّبُوا مِنْ قَبْلُ کَذلِکَ یَطْبَعُ اللَّهُ عَلى‏ قُلُوبِ الْکافِرینَ101وَ ما وَجَدْنا لِأَکْثَرِهِمْ مِنْ عَهْدٍ وَ إِنْ وَجَدْنا أَکْثَرَهُمْ لَفاسِقینَ102ثُمَّ بَعَثْنا مِنْ بَعْدِهِمْ مُوسى‏ بِآیاتِنا إِلى‏ فِرْعَوْنَ وَ مَلاَئِهِ فَظَلَمُوا بِها فَانْظُرْ کَیْفَ کانَ عاقِبَةُ الْمُفْسِدینَ103وَ قالَ مُوسى‏ یا فِرْعَوْنُ إِنِّی رَسُولٌ مِنْ رَبِّ الْعالَمینَ104حَقیقٌ عَلى‏ أَنْ لا أَقُولَ عَلَى اللَّهِ إِلاَّ الْحَقَّ قَدْ جِئْتُکُمْ بِبَیِّنَةٍ مِنْ رَبِّکُمْ فَأَرْسِلْ مَعِیَ بَنی‏ إِسْرائیلَ105قالَ إِنْ کُنْتَ جِئْتَ بِآیَةٍ فَأْتِ بِها إِنْ کُنْتَ مِنَ الصَّادِقینَ106فَأَلْقى‏ عَصاهُ فَإِذا هِیَ ثُعْبانٌ مُبینٌ107وَ نَزَعَ یَدَهُ فَإِذا هِیَ بَیْضاءُ لِلنَّاظِرینَ108قالَ الْمَلَأُ مِنْ قَوْمِ فِرْعَوْنَ إِنَّ هذا لَساحِرٌ عَلیمٌ109یُریدُ أَنْ یُخْرِجَکُمْ مِنْ أَرْضِکُمْ فَما ذا تَأْمُرُونَ110قالُوا أَرْجِهْ وَ أَخاهُ وَ أَرْسِلْ فِی الْمَدائِنِ حاشِرینَ111یَأْتُوکَ بِکُلِّ ساحِرٍ عَلیمٍ112وَ جاءَ السَّحَرَةُ فِرْعَوْنَ قالُوا إِنَّ لَنا لَأَجْراً إِنْ کُنَّا نَحْنُ الْغالِبینَ113قالَ نَعَمْ وَ إِنَّکُمْ لَمِنَ الْمُقَرَّبینَ114قالُوا یا مُوسى‏ إِمَّا أَنْ تُلْقِیَ وَ إِمَّا أَنْ نَکُونَ نَحْنُ الْمُلْقینَ115قالَ أَلْقُوا فَلَمَّا أَلْقَوْا سَحَرُوا أَعْیُنَ النَّاسِ وَ اسْتَرْهَبُوهُمْ وَ جاؤُ بِسِحْرٍ عَظیمٍ116وَ أَوْحَیْنا إِلى‏ مُوسى‏ أَنْ أَلْقِ عَصاکَ فَإِذا هِیَ تَلْقَفُ ما یَأْفِکُونَ117فَوَقَعَ الْحَقُّ وَ بَطَلَ ما کانُوا یَعْمَلُونَ118فَغُلِبُوا هُنالِکَ وَ انْقَلَبُوا صاغِرینَ119وَ أُلْقِیَ السَّحَرَةُ ساجِدینَ120
 
 
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی :
 
(101) اینها ، شهرها و آبادیهایی است که قسمتی از اخبار آن را برای تو شرح می دهیم پیامبرانشان دلایل روشن برای آنان آوردند ( ولی آنها چنان لجوج بودند که ) به آنچه قبلًا تکذیب کرده بودند ، ایمان نمی آوردند! این گونه خداوند بر دلهای کافران مهر می نهد ( و بر اثر لجاجت و ادامه گناه ، حس تشخیصشان را سلب می کند ) !
(102)  و بیشتر آنها را بر سر پیمان خود نیافتیم ( بلکه ) اکثر آنها را فاسق و گنهکار یافتیم!
(103)  سپس بدنبال آنها [ پیامبران پیشین ] موسی را با آیات خویش به سوی فرعون و اطرافیان او فرستادیم اما آنها ( با عدم پذیرش ) ، به آن ( آیات ) ظلم کردند. ببین عاقبت مفسدان چگونه بود!
(104)  و موسی گفت: «ای فرعون! من فرستاده ای از سوی پروردگار جهانیانم.
(105) سزاوار است که بر خدا جز حق نگویم. من دلیل روشنی از پروردگارتان برای شما آورده ام پس بنی اسرائیل را با من بفرست!»
(106) ( فرعون ) گفت: «اگر نشانه ای آورده ای ، نشان بده اگر از راستگویانی!»
(107) ( موسی ) عصای خود را افکند ناگهان اژدهای آشکاری شد!
(108) و دست خود را ( از گریبان ) بیرون آورد سفید ( و درخشان ) برای بینندگان بود!
(109)  اطرافیان فرعون گفتند: «بی شک ، این ساحری ماهر و دانا است!
(110) می خواهد شما را از سرزمینتان بیرون کند ( نظر شما چیست ، و ) در برابر او چه دستوری دارید؟»
(111) ( سپس به فرعون ) گفتند: « ( کار ) او و برادرش را به تأخیر انداز ، و جمع آوری کنندگان را به همه شهرها بفرست ...
(112) تا هر ساحر دانا ( و کارآزموده ای ) را به خدمت تو بیاورند!»
(113) ساحران نزد فرعون آمدند و گفتند: «آیا اگر ما پیروز گردیم ، اجر و پاداش مهمی خواهیم داشت؟!»
(114) گفت: «آری ، و شما از مقربان خواهید بود!»
(115) ( روز مبارزه فرا رسید. ساحران ) گفتند: «ای موسی! یا تو ( وسایل سحرت را ) بیفکن ، یا ما می افکنیم!»
(116)  گفت: «شما بیفکنید!» و هنگامی ( که وسایل سحر خود را ) افکندند ، مردم را چشم بندی کردند و ترساندند و سحر عظیمی پدید آوردند.
(117)  ( ما ) به موسی وحی کردیم که: «عصای خود را بیفکن!» ناگهان ( بصورت مار عظیمی در آمد که ) وسایل دروغین آنها را بسرعت برمی گرفت.
(118) ( در این هنگام ، ) حق آشکار شد و آنچه آنها ساخته بودند ، باطل گشت.
(119)  و در آنجا ( همگی ) مغلوب شدند و خوار و کوچک گشتند.
(120)  و ساحران ( بی اختیار ) به سجده افتادند.

ترجمه سوره اعراف (از آیه 81 تا آیه 100)
ساعت ۱٠:٤٩ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱۱ اردیبهشت ۱۳٩۳   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،ترجمه سوره اعراف
إِنَّکُمْ لَتَأْتُونَ الرِّجالَ شَهْوَةً مِنْ دُونِ النِّساءِ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ مُسْرِفُونَ81وَ ما کانَ جَوابَ قَوْمِهِ إِلاَّ أَنْ قالُوا أَخْرِجُوهُمْ مِنْ قَرْیَتِکُمْ إِنَّهُمْ أُناسٌ یَتَطَهَّرُونَ82فَأَنْجَیْناهُ وَ أَهْلَهُ إِلاَّ امْرَأَتَهُ کانَتْ مِنَ الْغابِرینَ83وَ أَمْطَرْنا عَلَیْهِمْ مَطَراً فَانْظُرْ کَیْفَ کانَ عاقِبَةُ الْمُجْرِمینَ84وَ إِلى‏ مَدْیَنَ أَخاهُمْ شُعَیْباً قالَ یا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ ما لَکُمْ مِنْ إِلهٍ غَیْرُهُ قَدْ جاءَتْکُمْ بَیِّنَةٌ مِنْ رَبِّکُمْ فَأَوْفُوا الْکَیْلَ وَ الْمیزانَ وَ لا تَبْخَسُوا النَّاسَ أَشْیاءَهُمْ وَ لا تُفْسِدُوا فِی الْأَرْضِ بَعْدَ إِصْلاحِها ذلِکُمْ خَیْرٌ لَکُمْ إِنْ کُنْتُمْ مُؤْمِنینَ85وَ لا تَقْعُدُوا بِکُلِّ صِراطٍ تُوعِدُونَ وَ تَصُدُّونَ عَنْ سَبیلِ اللَّهِ مَنْ آمَنَ بِهِ وَ تَبْغُونَها عِوَجاً وَ اذْکُرُوا إِذْ کُنْتُمْ قَلیلاً فَکَثَّرَکُمْ وَ انْظُرُوا کَیْفَ کانَ عاقِبَةُ الْمُفْسِدینَ86وَ إِنْ کانَ طائِفَةٌ مِنْکُمْ آمَنُوا بِالَّذی أُرْسِلْتُ بِهِ وَ طائِفَةٌ لَمْ یُؤْمِنُوا فَاصْبِرُوا حَتَّى یَحْکُمَ اللَّهُ بَیْنَنا وَ هُوَ خَیْرُ الْحاکِمینَ87قالَ الْمَلَأُ الَّذینَ اسْتَکْبَرُوا مِنْ قَوْمِهِ لَنُخْرِجَنَّکَ یا شُعَیْبُ وَ الَّذینَ آمَنُوا مَعَکَ مِنْ قَرْیَتِنا أَوْ لَتَعُودُنَّ فی‏ مِلَّتِنا قالَ أَ وَ لَوْ کُنَّا کارِهینَ88قَدِ افْتَرَیْنا عَلَى اللَّهِ کَذِباً إِنْ عُدْنا فی‏ مِلَّتِکُمْ بَعْدَ إِذْ نَجَّانَا اللَّهُ مِنْها وَ ما یَکُونُ لَنا أَنْ نَعُودَ فیها إِلاَّ أَنْ یَشاءَ اللَّهُ رَبُّنا وَسِعَ رَبُّنا کُلَّ شَیْ‏ءٍ عِلْماً عَلَى اللَّهِ تَوَکَّلْنا رَبَّنَا افْتَحْ بَیْنَنا وَ بَیْنَ قَوْمِنا بِالْحَقِّ وَ أَنْتَ خَیْرُ الْفاتِحینَ89وَ قالَ الْمَلَأُ الَّذینَ کَفَرُوا مِنْ قَوْمِهِ لَئِنِ اتَّبَعْتُمْ شُعَیْباً إِنَّکُمْ إِذاً لَخاسِرُونَ90فَأَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ فَأَصْبَحُوا فی‏ دارِهِمْ جاثِمینَ91الَّذینَ کَذَّبُوا شُعَیْباً کَأَنْ لَمْ یَغْنَوْا فیهَا الَّذینَ کَذَّبُوا شُعَیْباً کانُوا هُمُ الْخاسِرینَ92فَتَوَلَّى عَنْهُمْ وَ قالَ یا قَوْمِ لَقَدْ أَبْلَغْتُکُمْ رِسالاتِ رَبِّی وَ نَصَحْتُ لَکُمْ فَکَیْفَ آسى‏ عَلى‏ قَوْمٍ کافِرینَ93وَ ما أَرْسَلْنا فی‏ قَرْیَةٍ مِنْ نَبِیٍّ إِلاَّ أَخَذْنا أَهْلَها بِالْبَأْساءِ وَ الضَّرَّاءِ لَعَلَّهُمْ یَضَّرَّعُونَ94ثُمَّ بَدَّلْنا مَکانَ السَّیِّئَةِ الْحَسَنَةَ حَتَّى عَفَوْا وَ قالُوا قَدْ مَسَّ آباءَنَا الضَّرَّاءُ وَ السَّرَّاءُ فَأَخَذْناهُمْ بَغْتَةً وَ هُمْ لا یَشْعُرُونَ95وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرى‏ آمَنُوا وَ اتَّقَوْا لَفَتَحْنا عَلَیْهِمْ بَرَکاتٍ مِنَ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ وَ لکِنْ کَذَّبُوا فَأَخَذْناهُمْ بِما کانُوا یَکْسِبُونَ96أَ فَأَمِنَ أَهْلُ الْقُرى‏ أَنْ یَأْتِیَهُمْ بَأْسُنا بَیاتاً وَ هُمْ نائِمُونَ97أَ وَ أَمِنَ أَهْلُ الْقُرى‏ أَنْ یَأْتِیَهُمْ بَأْسُنا ضُحًى وَ هُمْ یَلْعَبُونَ98أَ فَأَمِنُوا مَکْرَ اللَّهِ فَلا یَأْمَنُ مَکْرَ اللَّهِ إِلاَّ الْقَوْمُ الْخاسِرُونَ99أَ وَ لَمْ یَهْدِ لِلَّذینَ یَرِثُونَ الْأَرْضَ مِنْ بَعْدِ أَهْلِها أَنْ لَوْ نَشاءُ أَصَبْناهُمْ بِذُنُوبِهِمْ وَ نَطْبَعُ عَلى‏ قُلُوبِهِمْ فَهُمْ لا یَسْمَعُونَ100
 
 
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی :
 
(81)  آیا شما از روی شهوت به سراغ مردان می روید ، نه زنان؟! شما گروه اسرافکار ( و منحرفی ) هستید!
(82) ولی پاسخ قومش چیزی جز این نبود که گفتند: «اینها را از شهر و دیار خود بیرون کنید ، که اینها مردمی هستند که پاکدامنی را می طلبند ( و با ما همصدا نیستند! ) »
(83) ( چون کار به اینجا رسید ، ) ما او و خاندانش را رهایی بخشیدیم جز همسرش ، که از بازماندگان ( در شهر ) بود.
(84) و ( سپس چنان ) بارانی ( از سنگ ) بر آنها فرستادیم ( که آنها را در هم کوبید و نابود ساخت. ) پس بنگر سرانجام کار مجرمان چه شد!
(85) و به سوی مدین ، برادرشان شعیب را ( فرستادیم ) گفت: «ای قوم من! خدا را بپرستید ، که جز او معبودی ندارید! دلیل روشنی از طرف پروردگارتان برای شما آمده است بنا بر این ، حق پیمانه و وزن را ادا کنید! و از اموال مردم چیزی نکاهید! و در روی زمین ، بعد از آنکه ( در پرتو ایمان و دعوت انبیاء ) اصلاح شده است ، فساد نکنید! این برای شما بهتر است اگر با ایمان هستید!
(86) و بر سر هر راه ننشینید که ( مردم با ایمان را ) تهدید کنید و مؤمنان را از راه خدا باز دارید ، و با ( القای شبهات ، ) آن را کج و معوج نشان دهید! و به خاطر بیاورید زمانی را که اندک بودید ، و او شما را فزونی داد! و بنگرید سرانجام مفسدان چگونه بود!
(87)  و اگر گروهی از شما به آنچه من به آن فرستاده شده ام ایمان آورده اند ، و گروهی ایمان نیاورده اند ، صبر کنید تا خداوند میان ما داوری کند ، که او بهترین داوران است!
(88) اشراف زورمند و متکبّر از قوم او گفتند: «ای شعیب! به یقین ، تو و کسانی را که به تو ایمان آورده اند ، از شهر و دیار خود بیرون خواهیم کرد ، یا به آیین ما بازگردید!» کفت: «آیا ( می خواهید ما را بازگردانید ) اگر چه مایل نباشیم؟!
(89)  اگر ما به آیین شما بازگردیم ، بعد از آنکه خدا ما را از آن نجات بخشیده ، به خدا دروغ بسته ایم و شایسته نیست که ما به آن بازگردیم مگر اینکه خدایی که پروردگار ماست بخواهد علم پروردگار ما ، به همه چیز احاطه دارد. تنها بر خدا توکل کرده ایم. پروردگارا! میان ما و قوم ما بحق داوری کن ، که تو بهترین داورانی!»
(90)  اشراف زورمند از قوم او که کافر شده بودند گفتند: «اگر از شعیب پیروی کنید ، شما هم زیانکار خواهید شد!»
(91) سپس زمین لرزه آنها را فرا گرفت و صبحگاهان بصورت اجسادی بی جان در خانه هاشان مانده بودند.
(92)  آنها که شعیب را تکذیب کردند ، ( آن چنان نابود شدند که ) گویا هرگز در آن ( خانه ها ) سکونت نداشتند! آنها که شعیب را تکذیب کردند ، زیانکار بودند!
(93) سپس از آنان روی برتافت و گفت: «ای قوم من! من رسالتهای پروردگارم را به شما ابلاغ کردم و برای شما خیرخواهی نمودم با این حال ، چگونه بر حال قوم بی ایمان تأسف بخورم؟!»
(94) و ما در هیچ شهر و آبادی پیامبری نفرستادیم مگر اینکه اهل آن را به ناراحتیها و خسارتها گرفتار ساختیم شاید ( به خود آیند ، و به سوی خدا ) بازگردند و تضرع کنند!
(95)  سپس ( هنگامی که این هشدارها در آنان اثر نگذاشت ) ، نیکی ( و فراوانی نعمت و رفاه ) را به جای بدی ( و ناراحتی و گرفتاری ) قرار دادیم آن چنان که فزونی گرفتند ، ( و همه گونه نعمت و برکت یافتند ، و مغرور شدند ، ) و گفتند: « ( تنها ما نبودیم که گرفتار این مشکلات شدیم ) به پدران ما نیز ناراحتیهای جسمی و مالی رسید.» چون چنین شد ، آنها را ناگهان ( به سبب اعمالشان ) گرفتیم ( و مجازات کردیم ) ، در حالی که نمی فهمیدند.
(96) و اگر اهل شهرها و آبادیها ، ایمان می آوردند و تقوا پیشه می کردند ، برکات آسمان و زمین را بر آنها می گشودیم ولی ( آنها حق را ) تکذیب کردند ما هم آنان را به کیفر اعمالشان مجازات کردیم.
(97)  آیا اهل این آبادیها ، از این ایمنند که عذاب ما شبانه به سراغ آنها بیاید در حالی که در خواب باشند؟!
(98) آیا اهل این آبادیها ، از این ایمنند که عذاب ما هنگام روز به سراغشان بیاید در حالی که سرگرم بازی هستند؟!
(99)  آیا آنها خود را از مکر الهی در امان می دانند؟! در حالی که جز زیانکاران ، خود را از مکر ( و مجازات ) خدا ایمن نمی دانند!
(100)  آیا کسانی که وارث روی زمین بعد از صاحبان آن می شوند ، عبرت نمی گیرند که اگر بخواهیم ، آنها را نیز به گناهانشان هلاک می کنیم ، و بر دلهایشان مهر می نهیم تا ( صدای حق را ) نشنوند؟!

ترجمه سوره اعراف ( از آیه 61 تا آیه 80 )
ساعت ۱٠:۳٢ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱۱ اردیبهشت ۱۳٩۳   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،ترجمه سوره اعراف
قالَ یا قَوْمِ لَیْسَ بی‏ ضَلالَةٌ وَ لکِنِّی رَسُولٌ مِنْ رَبِّ الْعالَمینَ61أُبَلِّغُکُمْ رِسالاتِ رَبِّی وَ أَنْصَحُ لَکُمْ وَ أَعْلَمُ مِنَ اللَّهِ ما لا تَعْلَمُونَ62أَ وَ عَجِبْتُمْ أَنْ جاءَکُمْ ذِکْرٌ مِنْ رَبِّکُمْ عَلى‏ رَجُلٍ مِنْکُمْ لِیُنْذِرَکُمْ وَ لِتَتَّقُوا وَ لَعَلَّکُمْ تُرْحَمُونَ63فَکَذَّبُوهُ فَأَنْجَیْناهُ وَ الَّذینَ مَعَهُ فِی الْفُلْکِ وَ أَغْرَقْنَا الَّذینَ کَذَّبُوا بِآیاتِنا إِنَّهُمْ کانُوا قَوْماً عَمینَ64وَ إِلى‏ عادٍ أَخاهُمْ هُوداً قالَ یا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ ما لَکُمْ مِنْ إِلهٍ غَیْرُهُ أَ فَلا تَتَّقُونَ65قالَ الْمَلَأُ الَّذینَ کَفَرُوا مِنْ قَوْمِهِ إِنَّا لَنَراکَ فی‏ سَفاهَةٍ وَ إِنَّا لَنَظُنُّکَ مِنَ الْکاذِبینَ66قالَ یا قَوْمِ لَیْسَ بی‏ سَفاهَةٌ وَ لکِنِّی رَسُولٌ مِنْ رَبِّ الْعالَمینَ67أُبَلِّغُکُمْ رِسالاتِ رَبِّی وَ أَنَا لَکُمْ ناصِحٌ أَمینٌ68أَ وَ عَجِبْتُمْ أَنْ جاءَکُمْ ذِکْرٌ مِنْ رَبِّکُمْ عَلى‏ رَجُلٍ مِنْکُمْ لِیُنْذِرَکُمْ وَ اذْکُرُوا إِذْ جَعَلَکُمْ خُلَفاءَ مِنْ بَعْدِ قَوْمِ نُوحٍ وَ زادَکُمْ فِی الْخَلْقِ بَصْطَةً فَاذْکُرُوا آلاءَ اللَّهِ لَعَلَّکُمْ تُفْلِحُونَ69قالُوا أَ جِئْتَنا لِنَعْبُدَ اللَّهَ وَحْدَهُ وَ نَذَرَ ما کانَ یَعْبُدُ آباؤُنا فَأْتِنا بِما تَعِدُنا إِنْ کُنْتَ مِنَ الصَّادِقینَ70قالَ قَدْ وَقَعَ عَلَیْکُمْ مِنْ رَبِّکُمْ رِجْسٌ وَ غَضَبٌ أَ تُجادِلُونَنی‏ فی‏ أَسْماءٍ سَمَّیْتُمُوها أَنْتُمْ وَ آباؤُکُمْ ما نَزَّلَ اللَّهُ بِها مِنْ سُلْطانٍ فَانْتَظِرُوا إِنِّی مَعَکُمْ مِنَ الْمُنْتَظِرینَ71فَأَنْجَیْناهُ وَ الَّذینَ مَعَهُ بِرَحْمَةٍ مِنَّا وَ قَطَعْنا دابِرَ الَّذینَ کَذَّبُوا بِآیاتِنا وَ ما کانُوا مُؤْمِنینَ72وَ إِلى‏ ثَمُودَ أَخاهُمْ صالِحاً قالَ یا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ ما لَکُمْ مِنْ إِلهٍ غَیْرُهُ قَدْ جاءَتْکُمْ بَیِّنَةٌ مِنْ رَبِّکُمْ هذِهِ ناقَةُ اللَّهِ لَکُمْ آیَةً فَذَرُوها تَأْکُلْ فی‏ أَرْضِ اللَّهِ وَ لا تَمَسُّوها بِسُوءٍ فَیَأْخُذَکُمْ عَذابٌ أَلیمٌ73وَ اذْکُرُوا إِذْ جَعَلَکُمْ خُلَفاءَ مِنْ بَعْدِ عادٍ وَ بَوَّأَکُمْ فِی الْأَرْضِ تَتَّخِذُونَ مِنْ سُهُولِها قُصُوراً وَ تَنْحِتُونَ الْجِبالَ بُیُوتاً فَاذْکُرُوا آلاءَ اللَّهِ وَ لا تَعْثَوْا فِی الْأَرْضِ مُفْسِدینَ74قالَ الْمَلَأُ الَّذینَ اسْتَکْبَرُوا مِنْ قَوْمِهِ لِلَّذینَ اسْتُضْعِفُوا لِمَنْ آمَنَ مِنْهُمْ أَ تَعْلَمُونَ أَنَّ صالِحاً مُرْسَلٌ مِنْ رَبِّهِ قالُوا إِنَّا بِما أُرْسِلَ بِهِ مُؤْمِنُونَ75قالَ الَّذینَ اسْتَکْبَرُوا إِنَّا بِالَّذی آمَنْتُمْ بِهِ کافِرُونَ76فَعَقَرُوا النَّاقَةَ وَ عَتَوْا عَنْ أَمْرِ رَبِّهِمْ وَ قالُوا یا صالِحُ ائْتِنا بِما تَعِدُنا إِنْ کُنْتَ مِنَ الْمُرْسَلینَ77فَأَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ فَأَصْبَحُوا فی‏ دارِهِمْ جاثِمینَ78فَتَوَلَّى عَنْهُمْ وَ قالَ یا قَوْمِ لَقَدْ أَبْلَغْتُکُمْ رِسالَةَ رَبِّی وَ نَصَحْتُ لَکُمْ وَ لکِنْ لا تُحِبُّونَ النَّاصِحینَ79وَ لُوطاً إِذْ قالَ لِقَوْمِهِ أَ تَأْتُونَ الْفاحِشَةَ ما سَبَقَکُمْ بِها مِنْ أَحَدٍ مِنَ الْعالَمینَ80
 
 
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی :
(61)  گفت: «ای قوم من! هیچ گونه گمراهی در من نیست ولی من فرستاده ای از جانب پروردگار جهانیانم!
(62)  رسالتهای پروردگارم را به شما ابلاغ می کنم و خیرخواه شما هستم و از خداوند چیزهایی می دانم که شما نمی دانید.
(63)  آیا تعجّب کرده اید که دستور آگاه کننده پروردگارتان به وسیله مردی از میان شما به شما برسد ، تا ( از عواقب اعمال خلاف ) بیمتان دهد ، و ( در پرتو این دستور ، ) پرهیزگاری پیشه کنید و شاید مشمول رحمت ( الهی ) گردید؟!
(64)  امّا سرانجام او را تکذیب کردند و ما او و کسانی را که با وی در کشتی بودند ، رهایی بخشیدیم و کسانی که آیات ما را تکذیب کردند ، غرق کردیم چه اینکه آنها گروهی نابینا ( و کوردل ) بودند.
(65)  و به سوی قوم عاد ، برادرشان «هود» را ( فرستادیم ) گفت: «ای قوم من! ( تنها ) خدا را پرستش کنید ، که جز او معبودی برای شما نیست! آیا پرهیزگاری پیشه نمی کنید؟!»
(66) اشراف کافر قوم او گفتند: «ما تو را در سفاهت ( و نادانی و سبک مغزی ) می بینیم ، و ما مسلّماً تو را از دروغگویان می دانیم!»
(67) گرفت: «ای قوم من! هیچ گونه سفاهتی در من نیست ولی فرستاده ای از طرف پروردگار جهانیانم.
(68) رسالتهای پروردگارم را به شما ابلاغ می کنم و من خیرخواه امینی برای شما هستم.
(69) آیا تعجّب کرده اید که دستور آگاه کننده پروردگارتان به وسیله مردی از میان شما به شما برسد تا ( از مجازات الهی ) بیمتان دهد؟! و به یاد آورید هنگامی که شما را جانشینان قوم نوح قرار داد و شما را از جهت خلقت ( جسمانی ) گسترش ( و قدرت ) داد پس نعمتهای خدا را به یاد آورید ، شاید رستگار شوید!»
(70)  گفتند: «آیا به سراغ ما آمده ای که تنها خدای یگانه را بپرستیم ، و آنچه را پدران ما می پرستند ، رها کنیم؟! پس اگر راست می گویی آنچه را ( از بلا و عذاب الهی ) به ما وعده می دهی ، بیاور»!
(71) گفت: «پلیدی و غضب پروردگارتان ، شما را فرا گرفته است! آیا با من در مورد نامهایی مجادله می کنید که شما و پدرانتان 0 بعنوان معبود و خدا ، بر بتها ) گذارده اید ، در حالی که خداوند هیچ دلیلی درباره آن نازل نکرده است؟! پس شما منتظر باشید ، من هم با شما انتظار می کشم! ( شما انتظار شکست من ، و من انتظار عذاب الهی برای شما! ) »
(72) سرانجام ، او و کسانی را که با او بودند ، برحمت خود نجات بخشیدیم و ریشه کسانی که آیات ما را تکذیب کردند و ایمان نیاوردند ، قطع کردیم!
(73) و به سوی ( قوم ) ثمود ، برادرشان صالح را ( فرستادیم ) گفت: «ای قوم من! ( تنها ) خدا را بپرستید ، که جز او ، معبودی برای شما نیست! دلیل روشنی از طرف پروردگارتان برای شما آمده: این «ناقه» الهی برای شما معجزه ای است او را به حال خود واگذارید که در زمین خدا ( از علفهای بیابان ) بخورد! و آن را آزار نرسانید ، که عذاب دردناکی شما را خواهد گرفت!
(74) و به خاطر بیاورید که شما را جانشینان قوم «عاد» قرار داد ، و در زمین مستقر ساخت ، که در دشتهایش ، قصرها برای خود بنا می کنید و در کوه ها ، برای خود خانه ها می تراشید! بنا بر این ، نعمتهای خدا را متذکر شوید! و در زمین ، به فساد نکوشید!»
(75) ( ولی ) اشراف متکبر قوم او ، به مستضعفانی که ایمان آورده بودند ، گفتند: «آیا ( براستی ) شما یقین دارید که صالح از طرف پروردگارش فرستاده شده است؟!» آنها گفتند: «ما به آنچه او بدان مأموریت یافته ، ایمان آورده ایم.»
(76) متکبران گفتند: « ( ولی ) ما به آنچه شما به آن ایمان آورده اید ، کافریم!»
(77) سپس «ناقه» را پی کردند ، و از فرمان پروردگارشان سرپیچیدند و گفتند: «ای صالح! اگر تو از فرستادگان ( خدا ) هستی ، آنچه ما را با آن تهدید می کنی ، بیاور!»
(78)  سرانجام زمین لرزه آنها را فرا گرفت و صبحگاهان ، ( تنها ) جسم بی جانشان در خانه هاشان باقی مانده بود.
(79) ( صالح ) از آنها روی برتافت و گفت: «ای قوم! من رسالت پروردگارم را به شما ابلاغ کردم ، و شرط خیرخواهی را انجام دادم ، ولی ( چه کنم که ) شما خیرخواهان را دوست ندارید!»
(80) و ( به خاطر آورید ) لوط را ، هنگامی که به قوم خود گفت: «آیا عمل بسیار زشتی را انجام می دهید که هیچیک از جهانیان ، پیش از شما انجام نداده است؟!

ترجمه سوره اعراف ( از آیه 41 تا آیه 60 )
ساعت ۱٠:٢۱ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱۱ اردیبهشت ۱۳٩۳   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،ترجمه سوره اعراف
لَهُمْ مِنْ جَهَنَّمَ مِهادٌ وَ مِنْ فَوْقِهِمْ غَواشٍ وَ کَذلِکَ نَجْزِی الظَّالِمینَ41وَ الَّذینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لا نُکَلِّفُ نَفْساً إِلاَّ وُسْعَها أُولئِکَ أَصْحابُ الْجَنَّةِ هُمْ فیها خالِدُونَ42وَ نَزَعْنا ما فی‏ صُدُورِهِمْ مِنْ غِلٍّ تَجْری مِنْ تَحْتِهِمُ الْأَنْهارُ وَ قالُوا الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذی هَدانا لِهذا وَ ما کُنَّا لِنَهْتَدِیَ لَوْ لا أَنْ هَدانَا اللَّهُ لَقَدْ جاءَتْ رُسُلُ رَبِّنا بِالْحَقِّ وَ نُودُوا أَنْ تِلْکُمُ الْجَنَّةُ أُورِثْتُمُوها بِما کُنْتُمْ تَعْمَلُونَ43وَ نادى‏ أَصْحابُ الْجَنَّةِ أَصْحابَ النَّارِ أَنْ قَدْ وَجَدْنا ما وَعَدَنا رَبُّنا حَقًّا فَهَلْ وَجَدْتُمْ ما وَعَدَ رَبُّکُمْ حَقًّا قالُوا نَعَمْ فَأَذَّنَ مُؤَذِّنٌ بَیْنَهُمْ أَنْ لَعْنَةُ اللَّهِ عَلَى الظَّالِمینَ44الَّذینَ یَصُدُّونَ عَنْ سَبیلِ اللَّهِ وَ یَبْغُونَها عِوَجاً وَ هُمْ بِالْآخِرَةِ کافِرُونَ45وَ بَیْنَهُما حِجابٌ وَ عَلَى الْأَعْرافِ رِجالٌ یَعْرِفُونَ کُلاًّ بِسیماهُمْ وَ نادَوْا أَصْحابَ الْجَنَّةِ أَنْ سَلامٌ عَلَیْکُمْ لَمْ یَدْخُلُوها وَ هُمْ یَطْمَعُونَ46وَ إِذا صُرِفَتْ أَبْصارُهُمْ تِلْقاءَ أَصْحابِ النَّارِ قالُوا رَبَّنا لا تَجْعَلْنا مَعَ الْقَوْمِ الظَّالِمینَ47وَ نادى‏ أَصْحابُ الْأَعْرافِ رِجالاً یَعْرِفُونَهُمْ بِسیماهُمْ قالُوا ما أَغْنى‏ عَنْکُمْ جَمْعُکُمْ وَ ما کُنْتُمْ تَسْتَکْبِرُونَ48أَ هؤُلاءِ الَّذینَ أَقْسَمْتُمْ لا یَنالُهُمُ اللَّهُ بِرَحْمَةٍ ادْخُلُوا الْجَنَّةَ لا خَوْفٌ عَلَیْکُمْ وَ لا أَنْتُمْ تَحْزَنُونَ49وَ نادى‏ أَصْحابُ النَّارِ أَصْحابَ الْجَنَّةِ أَنْ أَفیضُوا عَلَیْنا مِنَ الْماءِ أَوْ مِمَّا رَزَقَکُمُ اللَّهُ قالُوا إِنَّ اللَّهَ حَرَّمَهُما عَلَى الْکافِرینَ50الَّذینَ اتَّخَذُوا دینَهُمْ لَهْواً وَ لَعِباً وَ غَرَّتْهُمُ الْحَیاةُ الدُّنْیا فَالْیَوْمَ نَنْساهُمْ کَما نَسُوا لِقاءَ یَوْمِهِمْ هذا وَ ما کانُوا بِآیاتِنا یَجْحَدُونَ51وَ لَقَدْ جِئْناهُمْ بِکِتابٍ فَصَّلْناهُ عَلى‏ عِلْمٍ هُدىً وَ رَحْمَةً لِقَوْمٍ یُؤْمِنُونَ52هَلْ یَنْظُرُونَ إِلاَّ تَأْویلَهُ یَوْمَ یَأْتی‏ تَأْویلُهُ یَقُولُ الَّذینَ نَسُوهُ مِنْ قَبْلُ قَدْ جاءَتْ رُسُلُ رَبِّنا بِالْحَقِّ فَهَلْ لَنا مِنْ شُفَعاءَ فَیَشْفَعُوا لَنا أَوْ نُرَدُّ فَنَعْمَلَ غَیْرَ الَّذی کُنَّا نَعْمَلُ قَدْ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ وَ ضَلَّ عَنْهُمْ ما کانُوا یَفْتَرُونَ53إِنَّ رَبَّکُمُ اللَّهُ الَّذی خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ فی‏ سِتَّةِ أَیَّامٍ ثُمَّ اسْتَوى‏ عَلَى الْعَرْشِ یُغْشِی اللَّیْلَ النَّهارَ یَطْلُبُهُ حَثیثاً وَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ وَ النُّجُومَ مُسَخَّراتٍ بِأَمْرِهِ أَلا لَهُ الْخَلْقُ وَ الْأَمْرُ تَبارَکَ اللَّهُ رَبُّ الْعالَمینَ54ادْعُوا رَبَّکُمْ تَضَرُّعاً وَ خُفْیَةً إِنَّهُ لا یُحِبُّ الْمُعْتَدینَ55وَ لا تُفْسِدُوا فِی الْأَرْضِ بَعْدَ إِصْلاحِها وَ ادْعُوهُ خَوْفاً وَ طَمَعاً إِنَّ رَحْمَتَ اللَّهِ قَریبٌ مِنَ الْمُحْسِنینَ56وَ هُوَ الَّذی یُرْسِلُ الرِّیاحَ بُشْراً بَیْنَ یَدَیْ رَحْمَتِهِ حَتَّى إِذا أَقَلَّتْ سَحاباً ثِقالاً سُقْناهُ لِبَلَدٍ مَیِّتٍ فَأَنْزَلْنا بِهِ الْماءَ فَأَخْرَجْنا بِهِ مِنْ کُلِّ الثَّمَراتِ کَذلِکَ نُخْرِجُ الْمَوْتى‏ لَعَلَّکُمْ تَذَکَّرُونَ57وَ الْبَلَدُ الطَّیِّبُ یَخْرُجُ نَباتُهُ بِإِذْنِ رَبِّهِ وَ الَّذی خَبُثَ لا یَخْرُجُ إِلاَّ نَکِداً کَذلِکَ نُصَرِّفُ الْآیاتِ لِقَوْمٍ یَشْکُرُونَ58لَقَدْ أَرْسَلْنا نُوحاً إِلى‏ قَوْمِهِ فَقالَ یا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ ما لَکُمْ مِنْ إِلهٍ غَیْرُهُ إِنِّی أَخافُ عَلَیْکُمْ عَذابَ یَوْمٍ عَظیمٍ59قالَ الْمَلَأُ مِنْ قَوْمِهِ إِنَّا لَنَراکَ فی‏ ضَلالٍ مُبینٍ60
 
 
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی :
(41) برای آنها بستری از ( آتش ) دوزخ ، و روی آنها پوششهایی ( از آن ) است و اینچنین ظالمان را جزا میدهیم!
(42) و کسانی که ایمان آورده و اعمال صالح انجام داده اند- البته هیچ کس را جز به اندازه تواناییش تکلیف نمی کنیم- آنها اهل بهشتند و جاودانه در آن خواهند ماند.
(43) و آنچه در دلها از کینه و حسد دارند ، برمی کنیم ( تا در صفا و صمیمیّت با هم زندگی کنند ) و از زیر ( قصرها و درختان ) آنها ، نهرها جریان دارد می گویند: «ستایش مخصوص خداوندی است که ما را به این ( همه نعمتها ) رهنمون شد و اگر خدا ما را هدایت نکرده بود ، ما ( به اینها ) راه نمی یافتیم! مسلّماً فرستادگان پروردگار ما حق را آوردند!» و ( در این هنگام ) به آنان ندا داده می شود که: «این بهشت را در برابر اعمالی که انجام می دادید ، به ارث بردید!»
(44)  و بهشتیان دوزخیان را صدا می زنند که: «آنچه را پروردگارمان به ما وعده داده بود ، همه را حق یافتیم آیا شما هم آنچه را پروردگارتان به شما وعده داده بود حق یافتید؟!» در این هنگام ، ندادهنده ای در میان آنها ندا می دهد که: «لعنت خدا بر ستمگران باد!
(45) همانها که ( مردم را ) از راه خدا بازمی دارند ، و ( با القای شبهات ) می خواهند آن را کج و معوج نشان دهند و آنها به آخرت کافرند!»
(46) و در میان آن دو [ بهشتیان و دوزخیان ] ، حجابی است و بر «اعراف» مردانی هستند که هر یک از آن دو را از چهره شان می شناسند و به بهشتیان صدا می زنند که: «درود بر شما باد!» امّا داخل بهشت نمی شوند ، در حالی که امید آن را دارند.
(47) و هنگامی که چشمشان به دوزخیان می افتد می گویند: «پروردگارا! ما را با گروه ستمگران قرار مده!»
(48) و اصحاب اعراف ، مردانی ( از دوزخیان را ) که از سیمایشان آنها را می شناسند ، صدا می زنند و می گویند: « ( دیدید که ) گردآوری شما ( از مال و ثروت و آن و فرزند ) و تکبّرهای شما ، به حالتان سودی نداد!»
(49)  آیا اینها [ این واماندگان بر اعراف ] همانان نیستند که سوگند یاد کردید رحمت خدا هرگز شامل حالشان نخواهد شد؟! ( ولی خداوند بخاطر ایمان و بعضی اعمال خیرشان ، آنها را بخشید هم اکنون به آنها گفته می شود: ) داخل بهشت شوید ، که نه ترسی دارید و نه غمناک می شوید!
(50) و دوزخیان ، بهشتیان را صدا می زنند که: « ( محبّت کنید ) و مقداری آب ، یا از آنچه خدا به شما روزی داده ، به ما ببخشید!» آنها ( در پاسخ ) می گویند: «خداوند اینها را بر کافران حرام کرده است!»
(51) همانها که دین و آیین خود را سرگرمی و بازیچه گرفتند و زندگی دنیا آنان را مغرور ساخت امروز ما آنها را فراموش می کنیم ، همان گونه که لقای چنین روزی را فراموش کردند و آیات ما را انکار نمودند.
(52) ما کتابی برای آنها آوردیم که ( اسرار و رموز ) آن را با آگاهی شرح دادیم ( کتابی ) که مایه هدایت و رحمت برای جمعیّتی است که ایمان می آورند.
(53)  آیا آنها جز انتظار تأویل آیات ( و فرا رسیدن تهدیدهای الهی ) دارند؟ آن روز که تأویل آنها فرا رسد ، ( کار از کار گذشته ، و پشیمانی سودی ندارد و ) کسانی که قبلًا آن را فراموش کرده بودند می گویند: «فرستادگان پروردگار ما ، حق را آوردند آیا ( امروز ) شفیعانی برای ما وجود دارند که برای ما شفاعت کنند؟ یا ( به ما اجازه داده شود به دنیا ) بازگردیم ، و اعمالی غیر از آنچه انجام می دادیم ، انجام دهیم؟!» ( ولی ) آنها سرمایه وجود خود را از دست داده اند و معبودهایی را که به دروغ ساخته بودند ، همگی از نظرشان: گم می شوند. ( نه راه بازگشتی دارند ، و نه شفیعانی! )
(54) پروردگار شما ، خداوندی است که آسمانها و زمین را در شش روز [ شش دوران ] آفرید سپس به تدبیر جهان هستی پرداخت با ( پرده تاریک ) شب ، روز را می پوشاند و شب به دنبال روز ، به سرعت در حرکت است و خورشید و ماه و ستارگان را آفرید ، که مسخّر فرمان او هستند. آگاه باشید که آفرینش و تدبیر ( جهان ) ، از آن او ( و به فرمان او ) ست! پر برکت ( و زوال ناپذیر ) است خداوندی که پروردگار جهانیان است!
(55) پروردگار خود را ( آشکارا ) از روی تضرّع ، و در پنهانی ، بخوانید! ( و از تجاوز ، دست بردارید که ) او متجاوزان را دوست نمی دارد!
(56) و در زمین پس از اصلاح آن فساد نکنید ، و او را با بیم و امید بخوانید! ( بیم از مسئولیتها ، و امید به رحمتش. و نیکی کنید ) زیرا رحمت خدا به نیکوکاران نزدیک است!
(57)  او کسی است که بادها را بشارت دهنده در پیشاپیش ( باران ) رحمتش می فرستد تا ابرهای سنگین بار را ( بر دوش ) کشند ( سپس ) ما آنها را به سوی زمینهای مرده می فرستیم و به وسیله آنها ، آب ( حیاتبخش ) را نازل می کنیم و با آن ، از هر گونه میوه ای ( از خاک تیره ) بیرون می آوریم این گونه ( که زمینهای مرده را زنده کردیم ، ) مردگان را ( نیز در قیامت ) زنده می کنیم ، شاید ( با توجه به این مثال ) متذکّر شوید!
(58)  سرزمین پاکیزه 0 و شیرین ) ، گیاهش به فرمان پروردگار می روید امّا سرزمینهای بد طینت ( و شوره زار ) ، جز گیاه ناچیز و بی ارزش ، از آن نمی روید این گونه آیات ( خود ) را برای آنها که شکرگزارند ، بیان می کنیم!
(59) ما نوح را به سوی قومش فرستادیم او به آنان گفت: «ای قوم من! ( تنها ) خداوند یگانه را پرستش کنید ، که معبودی جز او برای شما نیست! ( و اگر غیر او را عبادت کنید ، ) من بر شما از عذاب روز بزرگی می ترسم!»
(60) ( ولی ) اشراف قومش به او گفتند: «ما تو را در گمراهی آشکاری می بینیم!»

ترجمه سوره اعراف ( از آیه 21 تا آیه 40 )
ساعت ۸:٤٢ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٤ اردیبهشت ۱۳٩۳   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،ترجمه سوره اعراف
وَ قاسَمَهُما إِنِّی لَکُما لَمِنَ النَّاصِحینَ21فَدَلاَّهُما بِغُرُورٍ فَلَمَّا ذاقَا الشَّجَرَةَ بَدَتْ لَهُما سَوْآتُهُما وَ طَفِقا یَخْصِفانِ عَلَیْهِما مِنْ وَرَقِ الْجَنَّةِ وَ ناداهُما رَبُّهُما أَ لَمْ أَنْهَکُما عَنْ تِلْکُمَا الشَّجَرَةِ وَ أَقُلْ لَکُما إِنَّ الشَّیْطانَ لَکُما عَدُوٌّ مُبینٌ22قالا رَبَّنا ظَلَمْنا أَنْفُسَنا وَ إِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَنا وَ تَرْحَمْنا لَنَکُونَنَّ مِنَ الْخاسِرینَ23قالَ اهْبِطُوا بَعْضُکُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ وَ لَکُمْ فِی الْأَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَ مَتاعٌ إِلى‏ حینٍ24قالَ فیها تَحْیَوْنَ وَ فیها تَمُوتُونَ وَ مِنْها تُخْرَجُونَ25یا بَنی‏ آدَمَ قَدْ أَنْزَلْنا عَلَیْکُمْ لِباساً یُواری سَوْآتِکُمْ وَ ریشاً وَ لِباسُ التَّقْوى‏ ذلِکَ خَیْرٌ ذلِکَ مِنْ آیاتِ اللَّهِ لَعَلَّهُمْ یَذَّکَّرُونَ26یا بَنی‏ آدَمَ لا یَفْتِنَنَّکُمُ الشَّیْطانُ کَما أَخْرَجَ أَبَوَیْکُمْ مِنَ الْجَنَّةِ یَنْزِعُ عَنْهُما لِباسَهُما لِیُرِیَهُما سَوْآتِهِما إِنَّهُ یَراکُمْ هُوَ وَ قَبیلُهُ مِنْ حَیْثُ لا تَرَوْنَهُمْ إِنَّا جَعَلْنَا الشَّیاطینَ أَوْلِیاءَ لِلَّذینَ لا یُؤْمِنُونَ27وَ إِذا فَعَلُوا فاحِشَةً قالُوا وَجَدْنا عَلَیْها آباءَنا وَ اللَّهُ أَمَرَنا بِها قُلْ إِنَّ اللَّهَ لا یَأْمُرُ بِالْفَحْشاءِ أَ تَقُولُونَ عَلَى اللَّهِ ما لا تَعْلَمُونَ28قُلْ أَمَرَ رَبِّی بِالْقِسْطِ وَ أَقیمُوا وُجُوهَکُمْ عِنْدَ کُلِّ مَسْجِدٍ وَ ادْعُوهُ مُخْلِصینَ لَهُ الدِّینَ کَما بَدَأَکُمْ تَعُودُونَ29فَریقاً هَدى‏ وَ فَریقاً حَقَّ عَلَیْهِمُ الضَّلالَةُ إِنَّهُمُ اتَّخَذُوا الشَّیاطینَ أَوْلِیاءَ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَ یَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ مُهْتَدُونَ30یا بَنی‏ آدَمَ خُذُوا زینَتَکُمْ عِنْدَ کُلِّ مَسْجِدٍ وَ کُلُوا وَ اشْرَبُوا وَ لا تُسْرِفُوا إِنَّهُ لا یُحِبُّ الْمُسْرِفینَ31قُلْ مَنْ حَرَّمَ زینَةَ اللَّهِ الَّتی‏ أَخْرَجَ لِعِبادِهِ وَ الطَّیِّباتِ مِنَ الرِّزْقِ قُلْ هِیَ لِلَّذینَ آمَنُوا فِی الْحَیاةِ الدُّنْیا خالِصَةً یَوْمَ الْقِیامَةِ کَذلِکَ نُفَصِّلُ الْآیاتِ لِقَوْمٍ یَعْلَمُونَ32قُلْ إِنَّما حَرَّمَ رَبِّیَ الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَ ما بَطَنَ وَ الْإِثْمَ وَ الْبَغْیَ بِغَیْرِ الْحَقِّ وَ أَنْ تُشْرِکُوا بِاللَّهِ ما لَمْ یُنَزِّلْ بِهِ سُلْطاناً وَ أَنْ تَقُولُوا عَلَى اللَّهِ ما لا تَعْلَمُونَ33وَ لِکُلِّ أُمَّةٍ أَجَلٌ فَإِذا جاءَ أَجَلُهُمْ لا یَسْتَأْخِرُونَ ساعَةً وَ لا یَسْتَقْدِمُونَ34یا بَنی‏ آدَمَ إِمَّا یَأْتِیَنَّکُمْ رُسُلٌ مِنْکُمْ یَقُصُّونَ عَلَیْکُمْ آیاتی‏ فَمَنِ اتَّقى‏ وَ أَصْلَحَ فَلا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَ لا هُمْ یَحْزَنُونَ35وَ الَّذینَ کَذَّبُوا بِآیاتِنا وَ اسْتَکْبَرُوا عَنْها أُولئِکَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فیها خالِدُونَ36فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرى‏ عَلَى اللَّهِ کَذِباً أَوْ کَذَّبَ بِآیاتِهِ أُولئِکَ یَنالُهُمْ نَصیبُهُمْ مِنَ الْکِتابِ حَتَّى إِذا جاءَتْهُمْ رُسُلُنا یَتَوَفَّوْنَهُمْ قالُوا أَیْنَ ما کُنْتُمْ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ قالُوا ضَلُّوا عَنَّا وَ شَهِدُوا عَلى‏ أَنْفُسِهِمْ أَنَّهُمْ کانُوا کافِرینَ37قالَ ادْخُلُوا فی‏ أُمَمٍ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِکُمْ مِنَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ فِی النَّارِ کُلَّما دَخَلَتْ أُمَّةٌ لَعَنَتْ أُخْتَها حَتَّى إِذَا ادَّارَکُوا فیها جَمیعاً قالَتْ أُخْراهُمْ لِأُولاهُمْ رَبَّنا هؤُلاءِ أَضَلُّونا فَآتِهِمْ عَذاباً ضِعْفاً مِنَ النَّارِ قالَ لِکُلٍّ ضِعْفٌ وَ لکِنْ لا تَعْلَمُونَ38وَ قالَتْ أُولاهُمْ لِأُخْراهُمْ فَما کانَ لَکُمْ عَلَیْنا مِنْ فَضْلٍ فَذُوقُوا الْعَذابَ بِما کُنْتُمْ تَکْسِبُونَ39إِنَّ الَّذینَ کَذَّبُوا بِآیاتِنا وَ اسْتَکْبَرُوا عَنْها لا تُفَتَّحُ لَهُمْ أَبْوابُ السَّماءِ وَ لا یَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ حَتَّى یَلِجَ الْجَمَلُ فی‏ سَمِّ الْخِیاطِ وَ کَذلِکَ نَجْزِی الْمُجْرِمینَ40
 
 
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی :
 
(21) و برای آنها سوگند یاد کرد که من برای شما از خیرخواهانم.
(22) و به این ترتیب ، آنها را با فریب ( از مقامشان ) فرودآورد. و هنگامی که از آن درخت چشیدند ، اندامشان [ عورتشان ] بر آنها آشکار شد و شروع کردند به قرار دادن برگهای ( درختان ) بهشتی بر خود ، تا آن را بپوشانند. و پروردگارشان آنها را نداد داد که: «آیا شما را از آن درخت نهی نکردم؟! و نگفتم که شیطان برای شما دشمن آشکاری است؟!»
(23) گفتند: «پروردگارا! ما به خویشتن ستم کردیم! و اگر ما را نبخشی و بر ما رحم نکنی ، از زیانکاران خواهیم بود!»
(24) فرمود: « ( از مقام خویش ، ) فرود آیید ، در حالی که بعضی از شما نسبت به بعض دیگر ، دشمن خواهید بود! ( شیطان دشمن شماست ، و شما دشمن او! ) و برای شما در زمین ، قرارگاه و وسیله بهره گیری تا زمان معینی خواهد بود.»
(25) فرمود: «در آن [ زمین ] زنده می شوید و در آن می میرید و ( در رستاخیز ) از آن خارج خواهید شد.»
(26) ای فرزندان آدم! لباسی برای شما فرستادیم که اندام شما را می پوشاند و مایه زینت شماست اما لباس پرهیزگاری بهتر است! اینها ( همه ) از آیات خداست ، تا متذکّر ( نعمتهای او ) شوند!
(27) ای فرزندان آدم! شیطان شما را نفریبد ، آن گونه که پدر و مادر شما را از بهشت بیرون کرد ، و لباسشان را از تنشان بیرون ساخت تا عورتشان را به آنها نشان دهد! چه اینکه او و همکارانش شما را می بینند از جایی که شما آنها را نمی بینید ( امّا بدانید ) ما شیاطین را اولیای کسانی قرار دادیم که ایمان نمی آورند!
(28) و هنگامی که کار زشتی انجام می دهند می گویند: «پدران خود را بر این عمل یافتیم و خداوند ما را به آن دستور داده است!» بگو: «خداوند ( هرگز ) به کار زشت فرمان نمی دهد! آیا چیزی به خدا نسبت می دهید که نمی دانید؟!»
(29) بگو: «پروردگارم امر به عدالت کرده است و توجّه خویش را در هر مسجد ( و به هنگام عبادت ) به سوی او کنید! و او را بخوانید ، در حالی که دین ( خود ) را برای او خالص گردانید! ( و بدانید ) همان گونه که در آغاز شما را آفرید ، ( بار دیگر در رستاخیز ) بازمی گردید!
(30) جمعی را هدایت کرده و جمعی ( که شایستگی نداشته اند ، ) گمراهی بر آنها مسلّم شده است. آنها ( کسانی هستند که ) شیاطین را به جای خداوند ، اولیای خود انتخاب کردند و گمان می کنند هدایت یافته اند!
(31) ای فرزندان آدم! زینت خود را به هنگام رفتن به مسجد ، با خود بردارید! و ( از نعمتهای الهی ) بخورید و بیاشامید ، ولی اسراف نکنید که خداوند مسرفان را دوست نمی دارد!
(32) بگو: «چه کسی زینتهای الهی را که برای بندگان خود آفریده ، و روزیهای پاکیزه را حرام کرده است؟!» بگو: «اینها در زندگی دنیا ، برای کسانی است که ایمان آورده اند ( اگر چه دیگران نیز با آنها مشارکت دارند ولی ) در قیامت ، خالص ( برای مؤمنان ) خواهد بود.» این گونه آیات ( خود ) را برای کسانی که آگاهند ، شرح می دهیم!
(33)  بگو: «خداوند ، تنها اعمال زشت را ، چه آشکار باشد چه پنهان ، حرام کرده است و ( همچنین ) گناه و ستم بناحق را و اینکه چیزی را که خداوند دلیلی برای آن نازل نکرده ، شریک او قرار دهید و به خدا مطلبی نسبت دهید که نمی دانید.»
(34) برای هر قوم و جمعیّتی ، زمان و سرآمد ( معیّنی ) است و هنگامی که سرآمد آنها فرا رسد ، نه ساعتی از آن تأخیر می کنند ، و نه بر آن پیشی می گیرند.
(35) ای فرزندان آدم! اگر رسولانی از خود شما به سراغتان بیایند که آیات مرا برای شما بازگو کنند ، ( از آنها پیروی کنید ) کسانی که پرهیزگاری پیشه کنند و عمل صالح انجام دهند ( و در اصلاح خویش و دیگران بکوشند ) ، نه ترسی بر آنهاست و نه غمناک می شوند.
(36) و آنها که آیات ما را تکذیب کنند ، و در برابر آن تکبّر ورزند ، اهل دوزخند جاودانه در آن خواهند ماند.
(37) چه کسی ستمکارتر است از آنها که بر خدا دروغ می بندند ، یا آیات او را تکذیب می کنند؟! آنها نصیبشان را از آنچه مقدّر شده ( از نعمتها و مواهب این جهان ) می برند تا زمانی که فرستادگان ما [ فرشتگان قبض ارواح ] به سراغشان روند و جانشان را بگیرند از آنها می پرسند: «کجایند معبودهایی که غیر از خدا می خواندید؟! ( چرا به یاری شما نمی آیند؟! ) » می گویند: «آنها ( همه ) گم شدند ( و از ما دور گشتند! ) » و بر ضدّ خود گواهی می دهند که کافر بودند!
(38) ( خداوند به آنها ) می گوید: «در صفّ گروه های مشابه خود از جنّ و انس در آتش وارد شوید!» هر زمان که گروهی وارد می شوند ، گروه دیگر را لعن می کنند تا همگی با ذلّت در آن قرار گیرند. ( در این هنگام ) گروه پیروان درباره پیشوایان خود می گویند: «خداوندا! اینها بودند که ما را گمراه ساختند پس کیفر آنها را از آتش دو برابر کن! ( کیفری برای گمراهیشان ، و کیفری بخاطر گمراه ساختن ما. ) » می فرماید: «برای هر کدام ( از شما ) عذاب مضاعف است ولی نمی دانید! ( چرا که پیروان اگر گرد پیشوایان گمراه را نگرفته بودند ، قدرتی بر اغوای مردم نداشتند. ) »
(39) و پیشوایان آنها به پیروان خود می گویند: «شما امتیازی بر ما نداشتید پس بچشید عذاب ( الهی ) را در برابر آنچه انجام می دادید!
(40) کسانی که آیات ما را تکذیب کردند ، و در برابر آن تکبّر ورزیدند ، ( هرگز ) درهای آسمان به رویشان گشوده نمی شود و ( هیچ گاه ) داخل بهشت نخواهند شد مگر اینکه شتر از سوراخ سوزن بگذرد! این گونه ، گنهکاران را جزا می دهیم!

ترجمه سوره اعراف ( از آیه 1 تا آیه 20 )
ساعت ٦:٢٧ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٥ فروردین ۱۳٩۳   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،ترجمه سوره اعراف
المص1کِتابٌ أُنْزِلَ إِلَیْکَ فَلا یَکُنْ فی‏ صَدْرِکَ حَرَجٌ مِنْهُ لِتُنْذِرَ بِهِ وَ ذِکْرى‏ لِلْمُؤْمِنینَ2اتَّبِعُوا ما أُنْزِلَ إِلَیْکُمْ مِنْ رَبِّکُمْ وَ لا تَتَّبِعُوا مِنْ دُونِهِ أَوْلِیاءَ قَلیلاً ما تَذَکَّرُونَ3وَ کَمْ مِنْ قَرْیَةٍ أَهْلَکْناها فَجاءَها بَأْسُنا بَیاتاً أَوْ هُمْ قائِلُونَ4فَما کانَ دَعْواهُمْ إِذْ جاءَهُمْ بَأْسُنا إِلاَّ أَنْ قالُوا إِنَّا کُنَّا ظالِمینَ5فَلَنَسْئَلَنَّ الَّذینَ أُرْسِلَ إِلَیْهِمْ وَ لَنَسْئَلَنَّ الْمُرْسَلینَ6فَلَنَقُصَّنَّ عَلَیْهِمْ بِعِلْمٍ وَ ما کُنَّا غائِبینَ7وَ الْوَزْنُ یَوْمَئِذٍ الْحَقُّ فَمَنْ ثَقُلَتْ مَوازینُهُ فَأُولئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ8وَ مَنْ خَفَّتْ مَوازینُهُ فَأُولئِکَ الَّذینَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ بِما کانُوا بِآیاتِنا یَظْلِمُونَ9وَ لَقَدْ مَکَّنَّاکُمْ فِی الْأَرْضِ وَ جَعَلْنا لَکُمْ فیها مَعایِشَ قَلیلاً ما تَشْکُرُونَ10وَ لَقَدْ خَلَقْناکُمْ ثُمَّ صَوَّرْناکُمْ ثُمَّ قُلْنا لِلْمَلائِکَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ فَسَجَدُوا إِلاَّ إِبْلیسَ لَمْ یَکُنْ مِنَ السَّاجِدینَ11قالَ ما مَنَعَکَ أَلاَّ تَسْجُدَ إِذْ أَمَرْتُکَ قالَ أَنَا خَیْرٌ مِنْهُ خَلَقْتَنی‏ مِنْ نارٍ وَ خَلَقْتَهُ مِنْ طینٍ12قالَ فَاهْبِطْ مِنْها فَما یَکُونُ لَکَ أَنْ تَتَکَبَّرَ فیها فَاخْرُجْ إِنَّکَ مِنَ الصَّاغِرینَ13قالَ أَنْظِرْنی‏ إِلى‏ یَوْمِ یُبْعَثُونَ14قالَ إِنَّکَ مِنَ الْمُنْظَرینَ15قالَ فَبِما أَغْوَیْتَنی‏ لَأَقْعُدَنَّ لَهُمْ صِراطَکَ الْمُسْتَقیمَ16ثُمَّ لَآتِیَنَّهُمْ مِنْ بَیْنِ أَیْدیهِمْ وَ مِنْ خَلْفِهِمْ وَ عَنْ أَیْمانِهِمْ وَ عَنْ شَمائِلِهِمْ وَ لا تَجِدُ أَکْثَرَهُمْ شاکِرینَ17قالَ اخْرُجْ مِنْها مَذْؤُماً مَدْحُوراً لَمَنْ تَبِعَکَ مِنْهُمْ لَأَمْلَأَنَّ جَهَنَّمَ مِنْکُمْ أَجْمَعینَ18وَ یا آدَمُ اسْکُنْ أَنْتَ وَ زَوْجُکَ الْجَنَّةَ فَکُلا مِنْ حَیْثُ شِئْتُما وَ لا تَقْرَبا هذِهِ الشَّجَرَةَ فَتَکُونا مِنَ الظَّالِمینَ19فَوَسْوَسَ لَهُمَا الشَّیْطانُ لِیُبْدِیَ لَهُما ما وُورِیَ عَنْهُما مِنْ سَوْآتِهِما وَ قالَ ما نَهاکُما رَبُّکُما عَنْ هذِهِ الشَّجَرَةِ إِلاَّ أَنْ تَکُونا مَلَکَیْنِ أَوْ تَکُونا مِنَ الْخالِدینَ20
 
 
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی :
 
(1) المص
(2) این کتابی است که بر تو نازل شده و نباید از ناحیه آن ، ناراحتی در سینه داشته باشی! تا به وسیله آن ، ( مردم را از عواقب سوء عقاید و اعمال نادرستشان ) بیم دهی و تذکّری است برای مؤمنان.
(3) از چیزی که از طرف پروردگارتان بر شما نازل شده ، پیروی کنید! و از اولیا و معبودهای دیگر جز او ، پیروی نکنید! اما کمتر متذکّر می شوید!
(4) چه بسیار شهرها و آبادیها که آنها را ( بر اثر گناه فراوانشان ) هلاک کردیم! و عذاب ما شب هنگام ، یا در روز هنگامی که استراحت کرده بودند ، به سراغشان آمد.
(5) و در آن موقع که عذاب ما به سراغ آنها آمد ، سخنی نداشتند جز اینکه گفتند: «ما ظالم بودیم!» ( ولی این اعتراف به گناه ، دیگر دیر شده بود و سودی به حالشان نداشت. )
(6) به یقین ، ( هم ) از کسانی که پیامبران به سوی آنها فرستاده شدند سؤال خواهیم کرد ( و هم ) از پیامبران سؤال می کنیم!
(7)  و مسلماً ( اعمالشان را ) با علم ( خود ) برای آنان شرح خواهیم داد و ما هرگز غایب نبودیم ( بلکه همه جا حاضر و ناظر اعمال بندگان هستیم ) !
(8) وزن کردن ( اعمال ، و سنجش ارزش آنها ) در آن روز ، حقّ است! کسانی که میزانهای ( عمل ) آنها سنگین است ، همان رستگارانند!
(9) و کسانی که میزانهای ( عمل ) آنها سبک است ، افرادی هستند که سرمایه وجود خود را ، بخاطر ظلم و ستمی که نسبت به آیات ما می کردند ، از دست داده اند.
(10) ما تسلّط و مالکیّت و حکومت بر زمین را برای شما قرار دادیم و انواع وسایل زندگی را برای شما فراهم ساختیم اما کمتر شکرگزاری می کنید!
(11) ما شما را آفریدیم سپس صورت بندی کردیم بعد به فرشتگان گفتیم: «برای آدم خضوع کنید!» آنها همه سجده کردند جز ابلیس که از سجده کنندگان نبود.
(12) ( خداوند به او ) فرمود: «در آن هنگام که به تو فرمان دادم ، چه چیز تو را مانع شد که سجده کنی؟» گفت: «من از او بهترم مرا از آتش آفریده ای و او را از گل!»
(13) گفت: «از آن ( مقام و مرتبه ات ) فرود آی! تو حقّ نداری در آن ( مقام و مرتبه ) تکبّر کنی! بیرون رو ، که تو از افراد پست و کوچکی!
(14) گفت: «مرا تا روزی که ( مردم ) برانگیخته می شوند مهلت ده ( و زنده بگذار! ) »
(15) فرمود: «تو از مهلت داده شدگانی!»
(16) گفت: «اکنون که مرا گمراه ساختی ، من بر سر راه مستقیم تو ، در برابر آنها کمین می کنم!
(17) سپس از پیش رو و از پشت سر ، و از طرف راست و از طرف چپ آنها ، به سراغشان می روم و بیشتر آنها را شکرگزار نخواهی یافت!»
(18)  فرمود: «از آن ( مقام ) ، با ننگ و عار و خواری ، بیرون رو! و سوگند یاد می کنم که هر کس از آنها از تو پیروی کند ، جهنم را از شما همگی پر می کنم!
(19) و ای آدم! تو و همسرت در بهشت ساکن شوید! و از هر جا که خواستید ، بخورید! امّا به این درخت نزدیک نشوید ، که از ستمکاران خواهید بود!»
(20) سپس شیطان آن دو را وسوسه کرد ، تا آنچه را از اندامشان پنهان بود ، آشکار سازد و گفت: «پروردگارتان شما را از این درخت نهی نکرده مگر بخاطر اینکه ( اگر از آن بخورید ، ) فرشته خواهید شد ، یا جاودانه ( در بهشت ) خواهید ماند!»

همجنس گرایی چه حکمی در قرآن دارد؟
ساعت ۱:٢۱ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٧ اسفند ۱۳٩٢   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن

این موضوع را می‌توان به دو مقصود حمل کرد: یکی منظر «فقهی»، یعنی احکام حلال و حرام و مجازات آن چیست؟ و دیگری منظر نگاه و جایگاه. یعنی مثلاً قرآن به این رفتار چه نگاهی دارد و چه فرموده است؟

 

 

فریاد گناه

 

 

بدیهی است که «منظر فقهی» موضوع بحث ما نمی‌باشد، چرا که اولاً تمامی احکام فقهی در قرآن نیامده است، بلکه فرموده است از حضرت رسول اکرم صلوات الله علیه و آله اخذ کنید، مثل احکام رکعات نماز که اصلی‌ترین عبادت و ستون دین است – و دیگر آن که ما نوعاً فقیه و مجتهد نیستیم که بخواهیم با رجوع به قرآن کریم و حتی احادیث و سایر منابع، استنباط و استخراج و بیان احکام نماییم. لذا برای اطلاع از احکام جزایی همجنس‌بازی مردان یا زنان، باید به فقه رجوع کرد. این یک حقه‌ی وهابیت است که رایج کرده‌اند هر حکم فقهی را می‌پرسند در کدام سوره و آیه آمده است؟ چرا که آنان بدون هیچ حجتی به «حسبنا کتاب الله» و ظاهر آیات بسنده کرده‌اند و ما به حکم خداوند متعال در آیات بسیار، تابع «اطیعوالله و اطیعوالرسول و اولی الامر منکم» هستیم و تفسیر و تأویل آیات و نیز شرح و بیان احکام را از آنان اخذ می‌کنیم:

 

 

«یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ أَطِیعُواْ اللّهَ وَأَطِیعُواْ الرَّسُولَ وَأُوْلِی الأَمْرِ مِنکُمْ فَإِن تَنَازَعْتُمْ فِی شَیْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللّهِ وَالرَّسُولِ إِن کُنتُمْ تُۆْمِنُونَ بِاللّهِ وَالْیَوْمِ الآخِرِ ذَلِکَ خَیْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِیلاً» (النساء، 59)

 

ترجمه: اى کسانى که ایمان آورده‏اید، خدا را اطاعت کنید و از فرستاده او و صاحبان امرتان (که جانشینان معصوم پیامبرند) اطاعت نمایید. پس اگر درباره چیزى (از امور دین یا دنیا) نزاع داشتید آن را به خدا و رسولش برگردانید (اختلاف در دین را به وسیله فقیه و اختلاف در دنیا را به واسطه قاضى به کتاب و سنّت بازگردانید) اگر ایمان به خدا و روز واپسین دارید، این (براى شما) بهتر و خوش عاقبت‏تر است.

 

اما در خصوص منظر دوم، یعنی نگاه به همجنس‌گرایی، مذمّت و نکوهش و منع آن، مباحث بسیاری در قرآن کریم وجود دارد که ذیلاً به برخی از آنها اشاره می‌گردد:

 

الف – نظام خلقت و آرامش

 

خلقت علیمانه و حکیمانه و بر اساس نظم است. رعایت این نظم در هر امری، موجب آرامش می‌گردد و عدم رعایت آن آرامش (تسکین) و بالتبع رشد در هر زمینه‌ای را مختل می‌سازد. از این رو می‌فرماید: شما را زوج (زن و مرد) آفریدم و برای شما همسری و عشق، محبت و جاذبه فی‌مابین را قرار دادم « لِّتَسْکُنُوا إِلَیْهَا» تا با آنها به آرامش دست‌یابید. پس هر گونه جایگزینی و هنجارشکنی در امور و روابط همسری که «زناشویی، همبستری یا جماع» از اهمّ آن است، سبب می‌شود که آرامش فردی [جسمی، روانی، روحی، اخلاقی، ایمانی و ...] به هم بریزد و بالتبع آرامش اجتماعی [اخلاقی، امنیتی، اقتصادی، حتی سیاسی و ...] نیز مختل گردد (چنان چه امروزه در امریکا و اروپا شاهد این ناآرامی فردی و اختلال اجتماعی هستیم):

«و َمِنْ آیَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَکُم مِّنْ أَنفُسِکُمْ أَزْوَاجًا لِّتَسْکُنُوا إِلَیْهَا وَ جَعَلَ بَیْنَکُم مَّوَدَّةً وَرَحْمَةً إِنَّ فِی ذَلِکَ لَآیَاتٍ لِّقَوْمٍ یَتَفَکَّرُونَ» (الرّوم - 22)

 

ترجمه: و از نشانه‏هاى او این است که از خودتان (نوع انسان، نه ملک یا جن یا حیوان) همسرانى براى شما آفرید تا در کنارشان آرام گیرید، و میانتان دوستى و مهربانى نهاد. آرى در این [نعمت‏] براى مردمى که مى‏اندیشند نشانه‏هایى است.

هم جنس‌گرایی، جهالت و اسراف است:

بدیهی است که حرکت در جهت خلاف نظام آفرینش در هر امری و از جمله ارضای غریزه شهوت جنسی، از یک سو «جهالت» است و از سوی دیگر «اسراف».

جهالت است، چون عامل به آن نه تنها راه درست و کامل لذت و ارضای شهوت را نمی‌داند و به خلافی عمل می‌کند که حتی حیوان نمی‌کند، بلکه خلاف طبیعت خود و نظام خلقت حرکت می‌کند – پس این عمل او، صرفاً از روی شهوت نیست، بلکه در اصل از جهالت است:

«أ َئِنَّکُمْ لَتَأْتُونَ الرِّجَالَ شَهْوَةً مِّن دُونِ النِّسَاء بَلْ أَنتُمْ قَوْمٌ تَجْهَلُونَ» (النّمل، 55)

ترجمه: آیا شما به جاى زنان از روى شهوت با مردها در مى‏آمیزید [نه] بلکه شما مردمى جهالت‏پیشه‏اید.

و اسراف است به خاطر آن که «نعمت جنسیت» و نیز حقوق خود، هم جنسان و جنس متفاوت و هم چنین نعمت سلامت و کمال فردی و اجتماعی را ضایع می‌کند.

«إِنَّکُمْ لَتَأْتُونَ الرِّجَالَ شَهْوَةً مِّن دُونِ النِّسَاء بَلْ أَنتُمْ قَوْمٌ مُّسْرِفُونَ» (الأعراف، 81)

ترجمه: همانا شما از روى شهوت به جاى زنان با مردان مى‏آمیزید، (نه تنها در این امر متجاوز از فطرتید) بلکه شما (در هر کارى) گروهى اسرافکارید.

 

کیفر و استحقاق عذاب

خداوند متعال در قرآن کریم از دو قوم قدرتمند و غنی به نام‌های «قوم لوط» و «اصحاب الرّس» یاد می‌کند. دو قومی که به رغم برخورداری از ثروت و قدرت و آسایش و آرامش در زندگی، از یک سو به بت پرستی و تکذیب نبی خود روی آوردند و از سوی دیگر به عمل شنیع همجنس‌گرایی پرداختند و هر دو قوم با عذاب الهی به طور کلی نابود شدند. در حالی که در هیچ کجا تصریح نشده است که قومی به خاطر رواج «زنا» به طور کلی نابود شده باشد.

در قوم لوط، همجنس‌گرایی بین مردان رواج یافت و متقابلاً در قوم «رس»، همجنس‌گرایی بین زنان رواج یافت. چنان چه از امام صادق علیه‌السلام نقل شده است:

 

«زنانی بر امام صادق وارد شدند و زنی از آنان از همجنس بازی زنان سۆال کرد و امام فرمود حد آن حد زنا است. زنی گفت: در قرآن سخنی از (هم جنس بازی زنان) آمده؟ امام فرمود: آری. اصحاب رس به این فساد گرفتار بودند». بنا بر این اگر خداوند ما را فقط به قرآن ارجاع داده بود، شما حق داشتید بگویید چون در قرآن در مورد مجازات زنای محصن و محصنه و هم جنس بازی کیفری خاص ذکر نشده، پس کیفر زنای محصن و محصنه، همان کیفر زنا است و هم جنس بازی هم کیفر ندارد و حداکثر باید تنبیه شود.» (من لا یحضره الفقیه ، ج 4 ، ص 42 - 43)

(دقت شود در این نقل ضمن بیان رذیلت اصحاب الرّس، تصریح شده که منشأ احکام، فقط آیات قرآن کریم نمی‌باشد).

«وَلُوطًا إِذْ قَالَ لِقَوْمِهِ إِنَّکُمْ لَتَأْتُونَ الْفَاحِشَةَ مَا سَبَقَکُم بِهَا مِنْ أَحَدٍ مِّنَ الْعَالَمِینَ ... إِنَّا مُنزِلُونَ عَلَى أَهْلِ هَذِهِ الْقَرْیَةِ رِجْزًا مِّنَ السَّمَاءِ بِمَا کَانُوا یَفْسُقُون» (العنکبوت، 28 تا 34)

ترجمه: و [یاد کن] لوط را هنگامى که به قوم خود گفت‏شما به کارى زشت مى‏پردازید که هیچ یک از مردم زمین در آن [کار] بر شما پیشى نگرفته است ... ما بر مردم این شهر به [سزاى] فسقى که مى‏کردند عذابى از آسمان فرو خواهیم فرستاد.

«وَعَادًا وَثَمُودَ وَأَصْحَابَ الرَّسِّ وَقُرُونًا بَیْنَ ذَلِکَ کَثِیرًا» (الفرقان، 38)

ترجمه: و عاد و ثمود و اصحاب رسّ و بسیاری نسل‌ها را که میان آنها بودند [هلاک کردیم‏].

فرآوری: بخش قرآن تبیان


آیه‌ای که معاویه خواند !
ساعت ٦:۱٧ ‎ب.ظ روز جمعه ۱۳ دی ۱۳٩٢   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن

جزء چهاردهم قرآن کریم که از ابتدای سوره مبارکه حجر آغاز و به پایان سوره مبارکه نحل ختم می شود در بردارنده آموزه ها و پیامهای روح افزای الهی است که این نوشته تعدادی از آنها را نقل می کند.

 

 

 

 

ثروت

 

 

 

آیه‌ای که معاویه خواند

 

روزی معاویه در توجیه ظلم و زراندوزی خود و ساکت کردن اعتراض های مردمی به آنها گفت: مردم! مگر شما حقانیت کتاب خدا را قبول ندارید؟ گفتند: بله قبول داریم. گفت: پس این آیه را در آن بخوانید که فرمود : وَإِن مِّن شَیْءٍ إِلاَّ عِندَنَا خَزَائِنُهُ وَمَا نُنَزِّلُهُ إِلاَّ بِقَدَرٍ مَّعْلُومٍ (آیه 21 سوره حجر)؛ خزائن همه چیز، تنها نزد ماست و ما جز به اندازه معیّن از آن نازل نمى‏کنیم‏.

 

معاویه این آیه را خواند و ادامه داد: مگر شما به این آیه ایمان ندارید؟ مگر حق بودن آن را قبول ندارید؟ گفتند: بله قبول داریم. گفت: پس چرا به دارایی من معترضید و مرا ملامت می کنید؟

 

منظور معاویه از این حرف این بود که بر اساس این آیه خدا به شما آن مقدار داده و به من هم اینقدر عنایت کرده است؛ شما که مسلمانید و قرآن را قبول دارید پس چرا به زر اندوزی و ثروت من اعتراض می کنید و از فقر خود گله مندید؟

 

این حیله و تفسیر به رای معاویه کارگر افتاد و مردم ساکت شدند. او سرخوش از این نیرنگ کارساز خود بود که ناگهان «احنف» از بین جمعیت به پا خاست و گفت: معاویه! ما آیه را قبول داریم و در آن سخنی نیست. دعوای ما با تو هم بر سر خزائن الهی و مقدار نزول بر خلائق نیست؛ اعتراض ما به تو برای آن دسته ارزاقی است که خدا از خزانه غیبش برای ما نازل کرده و تو ظالمانه آنها را غصب کرده و در انبارهایت ذخیره کرده ای.

 

معاویه که در برابر این سخن حق و منطق کوبنده احنف، دیگر حرفی برای گفتن نداشت ساکت شد " فسکت معاویة ".[1]

پایان مهلت شیطان

در آغاز خلقت انسان (آیات 28-29) و جریان نافرمانی شیطان از دستور خداوند (إِلاَّ إِبْلِیسَ أَبَى أَن یَکُونَ مَعَ السَّاجِدِینَ) و رانده شدنش از درگاه الهی(فَاخْرُجْ مِنهَْا فَإِنَّکَ رَجِیم)، او از خداوند مهلتی خواست تا قیامت (رَبّ‏ِ فَأَنظِرْنىِ إِلىَ‏ یَوْمِ یُبْعَثُون) برای گمراه کردن انسانها. خواسته اش اجابت شد (فَإِنَّکَ مِنَ الْمُنظَرِین)؛ اما تا روزى معلوم؛ نه تا قیامت (إِلىَ‏ یَوْمِ الْوَقْتِ الْمَعْلُوم).[2]

اینکه سرآمد مهلت شیطان چه روزی است سوالی است که علامه طباطبایی (ره) بعد از نقل ادله مفسران و نقد نتایج آنها در پاسخ به آن می نویسد:

دلیل عقلى و نقلى قائم است بر اینکه بشر به سوى سعادت سیر نموده و به زودى به کمال سعادت خویش رسیده و جامعه انسانى از گناه و شر رهایى یافته، به خیر و صلاح خالص دست پیدا مى کند؛ به گونه اى که در زمین جز خدا کسى پرستش نمى شود و بساط کفر و فسوق برچیده مى گردد و زندگى نیکو گشته، مرض هاى درونى و وساوس قلبى از میان مى رود.[3]

آنگاه در جمع بندی نهایی می نویسد:

«روز وقت معلوم» که سرآمد مهلت ابلیس است، روز اصلاح آسمانى بشر است که ریشه فساد به کلى کنده مى شود و جز خدا کسى پرستش نمى گردد، نه روز مرگ عمومى بشر با نفخه اول.[4]

اما تفسیر نمونه همین نظری که علامه ره نپذیرفت یعنی پایان این جهان و بر چیده شدن دوران تکلیف را می پذیرد و آن را در بین دیگر نظرها با روح و ظاهر آیه و ظاهر برخی روایات[5] موافق‌تر می داند.[6]

 

نا امید ناامید

 

چه کسانی از خدا ناامید می شوند؟

آیه 56 ناامیدی از رحمت پروردگار را از خصائص گمراهان بر شمرده[7] و فقط آنها را ناامید از رحمت پروردگار معرفی می کند (قَالَ وَمَن یَقْنَطُ مِن رَّحْمَةِ رَبِّهِ إِلاَّ الضَّآلُّونَ).

و گمراهان کسانی اند که خدا را به درستى نشناخته و پى به قدرت بى پایانش نبرده اند؛ برای همین در قدرت و توان او شک می کنند و امیدی به رحمت او ندارند.

در آیه 90 سوره آل عمران کسانی که به خدا کافر شدند نیز گمراه نامیده شدند (إنَّ الَّذِینَ کَفَرُواْ بَعْدَ إِیمَانِهِمْ ثُمَّ ازْدَادُواْ کُفْرًا لَّن تُقْبَلَ تَوْبَتُهُمْ وَأُوْلَـئِکَ هُمُ الضَّآلُّونَ)

با توجه به این آیه و آیاتی با همین موضوع ، می توان به این جمع بندی رسید که گمراهان(ضالون) کسانی اند که یا اساساً اعتقادی به خدا ندارند و یا از اعتقاد درستی نسبت به او برخوردار نیستند؛ برای همین نمی توانند به او دل ببندند و در گرفتاری‌ها و تنگناهای کوچک و بزرگ زندگی به او امیدوار باشند.

 

کاری که گناه با انسان می کند

خداوند متعال در جریان بازگو کردن داستان قوم لوط علیه السلام خطاب به رسول خدا صلی الله علیه وآله کرده و به جان شریف او سوگند یاد می کند که آنها در مستى خود سخت سرگردانند (لَعَمْرُکَ إِنَّهُمْ لَفِی سَکْرَتِهِمْ یَعْمَهُونَ).(آیه 72)

مستی ای که آیه از آن یاد می کند مستى شهوت، مستى انحراف، مستى غرور و لجاجت است که آن مردم نابکار گرفتار آن بودند.

از تعابیر آیه به دست می آید که گناه حتی اگر بدی، انحراف و غلط بودن آن، از روز هم روشن تر باشد ، اگر از انسان سر زد و قبح آن شکست و با تکرار، نفس به آن عادت کرد ، چهره زشت آن گناه در نظر گنه کار زیبا می شود به قدری که هوش از سرش برده و او را مست خود می کند.

چنین کسی وقتی در موقعیت آن گناه قرار می گیرد به مانند مستی است که عقل از سرش پریده و گوشش به هیچ منطقی بدهکار نیست؛ تنها چیزی که او را راضی می کند ارتکاب آن معصیت است.

و امروز می توانیم این مستی به خصوص رفتار زشت آن مردم منحرف را در مجامع به اصطلاح متمدن دید و بر تمدنی که اینها داعیه دار آن هستند دید.

این از عجایب روزگار است که عده ای کاری که حتی از حیوان هم سر نمی زند را به عنوان قانون تصویب می کنند و بر مخالفان خود حمله ور می شوند.

جاهلیت مستمر

ننگ دانستن جنس دختر که برخاسته از فکر جاهلی انسان‌های کوته اندیش کهن است ، مخصوص و محدود به عرب صحرانشین هزار و اندی سال پیش نماند و امروز هم ما شاهد این کج اندیشی و جاهلیت مدرن هستیم.

آیه 58 و 59 سوره نحل گزارشی از همین انحراف است.

آیه می فرماید: هنگامى که به یکى از آنها بشارت دهند خدا دخترى به تو داده ، آن چنان از فرط ناراحتى چهره اش تغییر مى کند که صورتش سیاه مى شود (وَإِذَا بُشِّرَ أَحَدُهُمْ بِالأُنثَى ظَلَّ وَجْهُهُ مُسْوَدًّا وَهُوَ کَظِیمٌ ) و مملو از خشم و غضب مى گردد (وَ هُوَ کَظِیمٌ).

کار به همین جا پایان نمى پذیرد ؛ او براى نجات از این ننگ و عار که به پندار نادرستش، دامنش را گرفته از قوم و قبیله خود به خاطر این بشارت بدى که به او داده شده است متوارى مى‏گردد (یتَوَارَى مِنَ الْقَوْمِ مِن سُوءِ مَا بُشِّرَ بِهِ ).

باز هم، موضوع خاتمه نمى یابد؛ بلکه او مدام در این فکر غوطه ور است که آیا این ننگ را بر خود بپذیرد و دختر را نگه دارد و یا آن را زنده در زیر خاک پنهان سازد (أَیُمْسِکُهُ عَلَى هُونٍ أَمْ یَدُسُّهُ فِی التُّرَابِ).

نکته مهم در این گزارش قرآنی، بیان ریشه این انحراف فکری در پایان آن است.

قرآن کریم ریشه این همه آلودگی و بدبختی را چنین معرفى مى کند که اینها همه زائیده عدم ایمان به آخرت است: آنهایى که ایمان به سراى دیگر ندارند صفات زشت و شوم خواهند داشت (لِلَّذِینَ لاَ یُۆْمِنُونَ بِالآخِرَةِ مَثَلُ السَّوْءِ ).

از این تحلیل قرآنی استفاده می شود که ریشه هر انحراف فکری و خروج از مسیر حق، باورنداشتن آخرت است و اگر امروز هم عده ای داشتن دختر را ننگ می دانند و از شنیدن خبر آن، همان حالات عرب جاهلی به آنها دست می دهد ، علتش باورهای غلط و نداشتن ایمانی صحیح به مبدأ و معاد این عالم است.

 

پی نوشت ها :

1.       الدر المنثور، جلال الدین السیوطی 4/96

2.       این فرق یوم وقت معلوم غیر از یوم یبعثون است از سیاق دو آیه بسیار نمایان است. المیزان فی تفسیر القرآن 12/159

3.       علاقه مندان تفصیل این مطلب را در مباحث نبوت، در جلد دوم و نیز در قصص نوح، در جلد دهم المیزان مطالعه بفرمایند.

4.       المیزان فی تفسیر القرآن 12/161

5.       نور الثقلین 3/13

6.       تفسیر نمونه 11/72

7.       المیزان فی تفسیر القرآن 12/181


تجلی ایثار بانویی بزرگ به بیان قرآن کریم
ساعت ۱۱:٢۱ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٢٧ اسفند ۱۳٩٢   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن

خداوند سبحان، جهاد با مال را در کنار جهاد با جان عنوان می‌نماید: «... وَجَاهِدُواْ بِأَمْوَالِکُمْ وَأَنفُسِکُمْ فِی سَبِیلِ اللّهِ  ...» : و با مال و جان خویش در راه خدا جهاد کنید؛ زیرا هدیه کردن مال در راه خدا همانند هدیه کردن جان در راه خداست.

 

 

 

 

بخشش

 

 

 

تجلی ایثار برای مهمان

 

قرآن کریم وابستگی انسان به مال و متاع دنیا را به عنوان یک واقعیت و بر اساس گرایش طبیعی انسان معرفی می‌نماید و برای رهانیدن انسان از این علاقمندی تلاش نموده و راه رهیدن از این وابستگی را، بریدن از دنیا و انفاق عنوان می‌نماید. لذا خداوند سبحان، به لحاظ شدت این وابستگی رهیدن از این خطر را آن چنان با اهمیت می‌داند که جهاد با مال را در کنار جهاد با جان عنوان می‌نماید: «... وَجَاهِدُواْ بِأَمْوَالِکُمْ وَأَنفُسِکُمْ فِی سَبِیلِ اللّهِ  ...»(1): و با مال و جان خویش در راه خدا جهاد کنید؛ زیرا هدیه کردن مال در راه خدا همانند هدیه کردن جان در راه خداست.

 

قرآن کریم افزون بر رهنمود، الگوهایی را نیز برای تأثیر گذاری بیشتر ارائه می‌دهد و زندگی برگزیدگان را در جلو دیدگان انسان‌ها ترسیم می‌نماید. آنان که از انفاق در راه خدا از هیچ تلاشی فروگذار نکردند. آنان که از بهترین امکانات خود در سخت‌ترین شرایط در راه خدا گذشتند و در رفتار آنها نه تنها انفاق، بلکه فراتر از انفاق، یعنی «ایثار» جلوه‌گر است. (2)

 

 

 

ایثار بهتر از سخاوت است

 

سخاوت و جوانمردی جزیی از اخلاق انبیاء و معصومین (علیهم السلام) و از مظاهر ایمان است. خداوند متعال در این باره می‌فرماید: «فَأَمَّا مَن أَعْطَی وَاتَّقَی * وَصَدَّقَ بِالْحُسْنَی * فَسَنُیَسِّرُهُ لِلْیُسْرَی»(3): امّا هرکس بخشش و سخاوت کرد و پرهیزگار شد و به نیکویی این عمل را تصدیق کرد، البته کارش را سهل و آسان می‌گردانیم.

 

با توجه به این آیه معنای سخاوت، بخشش مال با رضایت کامل به مستحقان، خویشان و مانند این‌هاست. خداوند متعال همه مشکلات کسی که سخاوت را به کمال برساند؛ آسان و ختم به خیر می‌نماید.

پیامبر خدا (صلّی الله علیه و آله و سلم) در این باره فرمود: «وَلا یَصْلُحُ لِدِینِکُمْ إلاَّ السَّخَاءُ وَحُسْنُ الْخُلْقِ»(4): خداوند صلاح و خیر دینتان را جز با سخاوت و خوش اخلاقی ممکن نمی‌کند.

 

امّا «ایثار، از سخاوت فراتر است. چنان‌که مولای متقیان امام علی علیه السلام فرمود: «الإِیثَارُ أَعْلَی الْمَکَارِم‏»(5): ایثار عالی‌ترین درجه مکارم است.

زیرا در سخاوت، انسان مالی که از نیاز او فزون‌تر است را می‌بخشد؛ اما در ایثار، چیزی را عطا می‌کند که خود نیز به آن احتیاج دارد.

 

نمونه ای از تجلی ایثار حضرت زهرا (سلام الله علیها)

ایثار و مقدم داشتن نیاز دیگران بر خود، یکی از مظاهر بارز حضرت زهرا (سلام الله علیها) است.

مردی نزد پیامبر خدا (صلّی الله علیه و آله و سلم) آمد و از گرسنگی شکایت کرد. پیامبر(صلّی الله علیه و آله و سلم) کسی را برای تهیه طعام به حجره‌های همسران خویش می‌فرستد. آنها می‌گویند چیزی جز آب در حجره‌ها پیدا نمی‌شود؛ سپس حضرت رو به یارانش کرد و فرمود: «کسی هست که امشب او را سیر کند؟

حضرت فاطمه

 

علی بن ابیطالب(علیه السلام) گفت: «أَنَــا یَا رَسُـول الله»؛ سپس مرد گرسنه را نزد فاطمه (سلام الله علیها) آورد و گفت: «مَا عِنْدَکَ یَا بِنْتَ رَسُولِ الله؟» فَقَالَتْ: «مَا عِنْدَنَا إِلاَّ قُوتُ الْعَشیَّةِ لَکِنّا نُۆْثِرُ ضَیْفَنَا.»(6): چه نزد توست ای دختر پیامبر خدا؟ پاسخ دادند: ما جز قوت شب چیزی نداریم ولی میهمان را بر خود ترجیح می‌دهیم. (غذای خود را با وجود نیازمندی به فقیر دادند.)(7)

پس علی بن ابیطالب (علیه السلام) گفت: بچه ها را بخوابان و من چراغ را برای میهمان روشن می نمایم. پس چنین کرد و میهمان خوراک خورد.

پس از آنکه از میهمان پذیرایی فرمودند، در بامداد، خداوند این آیه را درباره آنان نازل فرمود: «وَ یُۆْثِرُونَ عَلی أَنْفُسِهِمْ وَلَوْ کانَ بِهِمْ خَصاصَةٌ وَمَنْ یُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ»(8): آنها را بر خود مقدم می‌کنند در حالی که خود بدان محتاج بودند، و کسانی که [برای آسایش دیگران] به نفس خود سخت‌گیری کنند از رستگارانند.

آن ها کسانی اند که ایثار می کنند، از چیزهایی که واقعاً حق خودشان است می گذرند، از چیزهایی که حقِ مشروع و نیازهای طبیعیشان است، از راحتی و خواب و خوراک خویش می گذرند. با اینکه این ها مخصوص خودشان است و اگر خودشان استفاده کنند، همه می پذیرند. آن کسی که بتواند در دنیا نفس خودش را کنترل کند و قدرت ایثار و گذشت پیدا کند، رستگار می شود. پیامبر فرمودند که: «مهربانترین شما کسانی اند که به فکر خودشان نباشند، خودشان ساده و راحت زندگی می کنند و بیشتر به فکر دیگرانند.» و این رابطه ای است میان مهربانی و زهد. سخت گرفتن بر خود، ساده گرفتن بر دیگران. (9)

ما باید این راه را برویم

ما باید این راه را برویم. ما هم باید گذشت کنیم، ایثار کنیم ... آن بزرگوار (حضرت زهرا سلام الله علیها) کاری کرد که سوره ی دهر (و حشر) درباره ی او و شوهر و فرزندانش نازل شد ، ایثار نسبت به فقرا و کمک به محرومان، به قیمت گرسنگی کشیدن خود: «وَیُۆْثِرُونَ عَلَى أَنْفُسِهِمْ وَلَوْ کَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ » ما هم باید همین کارها را بکنیم.

این نمی‌شود که ما دم از محبت فاطمه ی زهرا (سلام‌اللَّه‌علیها) بزنیم، در حالی که آن بزرگوار برای خاطر گرسنگان، نان را از گلوی خود و عزیزانش -مثل حسن و حسین (علیهماالسّلام) و پدر بزرگوارشان (علیه‌السّلام)- برید و به آن فقیر داد ... .

ما می‌گوییم پیرو چنین کسی هستیم؛ ولی ما نه فقط نان را از گلوی خود نمی‌بُریم که به فقرا بدهیم، اگر بتوانیم، نان را از گلوی فقرا هم می‌بُریم! این روایاتی که در «کافى» شریف و بعضی از کتب دیگر در باب علامات شیعه هست، ناظر به همین است؛ یعنی شیعه بایستی آن‌طور عمل کند. ما باید زندگی آنها را - ولو به صورت ضعیف - نمایش بدهیم. (10)

جاذبه مال و منال و مقام، و آنچه متاع دنیا به حساب می‌آید؛ انسان را از مسیر خود باز می‌دارد. وابستگی به دنیا پر خطرترین دام سر راه انسان است. بسیاری این خطر را احساس می‌کنند. لیکن مهم چاره‌سازی این مشکل است که چگونه باید از دام این خطر رهید.

انفاق و ایثار امامان از بهترین اموال خویش و در سخت‌ترین شرایط نیازمندی صورت می‌گرفت. این چنین است آنان الگوی زندگی و تلاش در سازندگی برای همگان هستند. آنان با این ارزش‌ها دل ها را شیفته خود و چشم‌ها را خیره هنرهای خویش نموده‌اند و وحی الهی و سروش آسمانی از سیره، انفاق و ایثار آنان، این چنین ستایش می‌نماید.

 

پی نوشت ها:

1.      سوره مبارکه توبه، آیه 41.

2.      حبیب الله احمدی؛ امام علی (علیه السلام) الگوی زندگی، صفحه 49، برگرفته از سایت امام علی نت.

3.      سوره مبارکه لیل، آیات 5-7.

4.      جامع السعادات، ج 1، ص 308.

5.      غررالحکم، ج 1، ص 986.

6.      عبدالعلی بن جمعه عروسی حویزی، تفسیر نور الثقلین، ج 5، ص 286 و نیز رجوع کنید به حاکم حسکانی، شواهدالتنزیل، ج 2، ص 246.

7.      اسماعیل منصوری لاریجانی، در ملکوت حج.

8.      سوره مبارکه حشر، آیه 9.

9.      گفتاری از استاد رحیم پور ازغدی پیرامون اردوی جهادی

10.  بیانات رهبر عزیزمان، سید علی خامنه ای در دیدار جمعی از مداحان 05/10/1370 با اندکی دخل و تصرف.

فرآوری: بخش قرآن تبیان


تفسیر قرآن به قرآن و تفسیرالاثری چیست؟
ساعت ۱۱:۱۸ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٢٧ اسفند ۱۳٩٢   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن

روش تفسیر قرآن به قرآن ریشه در آغازین روزهای نزول وحی و پیدایش تفسیر دارد؛ به گونه‌ای که نخستین نمودها و تجلیّات تفسیر و تبیین مفاهیم قرآن که توسّط معصومان (علیهم السلام) صورت گرفت، در قالب روش تفسیری «قرآن به قرآن» بوده است.

 

 

 

 

تفسیر

 

 

 

تفسیر قرآن به قرآن از چه زمانی آغاز شد؟

 

ردیابی پیشینه تفسیر قرآن به قرآن، از رهگذر تاریخ‌شناسی تفسیرهای کهن و نمونه‌شناسی تفاسیر معصومان (علیهم السلام) این حقیقت را آشکار می‌سازد که این روش تفسیری، ریشه در آغازین روزهای نزول وحی و پیدایش تفسیر دارد و اساساً سنگ بنیادین آن به دست مبارک شخص پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) و سپس امامان معصوم (علیهم السلام) استوار گردیده، به گونه‌ای که نخستین نمودها و تجلیّات تفسیر و تبیین مفاهیم قرآن که توسّط معصومان (علیهم السلام) صورت گرفت، در قالب روش تفسیری «قرآن به قرآن» بوده است.

 

قبل از ذکر نمونه‌های عینی از این نوع تفسیر در کلمات معصومان (علیهم السلام)؛ به گوشه‌ای از گفتار آنان و برخی از مفسران در این‌باره اشاره می‌شود.

 

از پیامبر بزرگوار اسلام (صلی الله علیه و آله) در منابع اهل سنت نقل شده است: همانا قرآن برخی [از آیاتش] برخی دیگر را تصدیق [و تأیید] می‌کند. (کنز العمال فی سنن الأقوال و الأفعال، ج 1، ص 619، ح 2861)

 

امیر المۆمنین علی (علیه السلام) نیز فرمود: «قرآن، کتاب خداوند است که با آن می‌بینید [حقایق را] و به کمک آن سخن [حق‏] می‌گویید و می‌شنوید و بعضى از آیات آن بعضى دیگر را توضیح می‌دهند و بعضى از آن به [تفسیر و تأویل‏] بعضى دیگر گواهى می‌دهند». (نهج البلاغه صالح، صبحی، خطبه 133، ص 192)

همچنین، علّامه طباطبائی (ره)، که تفسیرش به عنوان نمونه‌ای روشن از تفسیر قرآن به قرآن شناخته شده است، بر این باور است که اساس و بنیان تفسیر معصومان (علیهم السلام) را تفسیر قرآن به قرآن شکل داده و این روش، شیوه رایج تفسیر آنان است، ایشان می‌گوید: «پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) و اهل بیت (علیهم السلام)، روششان در تعلیم و تفسیر قرآن کریم – به‌طورى که از احادیث تفسیرى آنان بر می‌آید- همین روش ]تفسیر قرآن به قرآن[ است که ما بیان کردیم». (المیزان فی تفسیر القرآن، ج 1، ص 12)

 

ایشان معتقدند که حجم انبوهی از روایات تفسیری معصومان (علیهم السلام) از نوع استدلال به یک آیه برای توضیح آیه‌ای دیگر و یا استشهاد به مفهوم یک آیه برای آشکار شدن معنای آیه دیگر است، و این همان تفسیر قرآن به قرآن است. (المیزان فی تفسیر القرآن، ج 1، ص 12)

بنابر این؛ روش یاد شده، افزون بر آن‌که از سوی پیامبر (صلی الله علیه و آله) و اهل بیت گرامیش مورد تأکید قرار گرفته و شایستگان و قرآن دوستان را بدان ترغیب و تشویق نموده‌اند، بارها توسّط ایشان به اجرا درآمده، به گونه‌ای که هم اکنون نمونه‌هایی از آن در میراث تفسیریشان شاهد هستیم:

ضمیر کی آواز

 

نمونه اوّل: از امام علی (علیه السلام) روایت شده است (کنز الدقائق و بحر الغرائب، ج ‌2، ص 140) که در تفسیر واژه «الظّالمین» در آیه «لا یَنالُ عَهْدِی الظَّالِمِینَ» (بقره، 124) فرموده است «أى المشرکین»، و دلیل تفسیر و ترجمه «ظالمین» به «مشرکین» را به کمک آیه دیگری از قرآن چنین فرمود: «لأنّه سمّى الشّرک ظلماً بقوله إِنَّ الشِّرْکَ لَظُلْمٌ عَظِیمٌ»؛ یعنی، تفسیر ظالمین به مشرکین از آن جهت است که «خداوند متعال خود در آیه «إِنَّ الشِّرْکَ لَظُلْمٌ عَظِیمٌ»، (لقمان، 13) شرک را ظلم خوانده است.

نمونه دوم: از امام رضا (علیه السلام) درباره معنای «ختم بر قلوب» در آیه «خَتَمَ اللَّهُ عَلى‏ قُلُوبِهِمْ وَ عَلى‏ سَمْعِهِمْ ...» (بقره، 7) پرسیده شده و امام (علیه السلام) در پاسخ به آن، با یادآوری آیه‌ای دیگر، فرمود: «ختم بر قلوب کفار، به معناى آن است که، به دلیل کفرورزى و انکار کافران، گویى بر دل‌هاى آنان مُهرى زده شده و بسته شده است، به گونه‌اى که ایمان به خداوند، به دل‌هایشان راه ندارد خداوند می‌فرماید: بَلْ طَبَعَ اللَّهُ عَلَیْها بِکُفْرِهِمْ فَلا یُۆْمِنُونَ إِلَّا قَلِیلا (نساء، 155)». (کنز الدقائق و بحر الغرائب، ج ‌1، ص 153)

چنان‌که می‌بینیم، امام رضا (علیه السلام) این معنا و تفسیر را به کمک آیه 155 سوره مبارکه «نساء» بیان فرمودند، در این تفسیر، گرچه معنای واژگان آیه، یعنی؛ «ختم، قلوب، کفار و ...» روشن است و نیازی به توضیح و تفسیر ندارند ولی چنان‌که پیدا است، آنچه برای پرسش کننده روشن نبوده، تعبیر و اصطلاح «ختم بر قلوب» بوده است، که امام (علیه السلام) به کمک قرآن و به خوبی، معنای آن‌را تبیین فرمود.

بنابر این، می‌توان ریشه‌های تفسیر قرآن به قرآن را در کلام معصومان (علیهم السلام) به خوبی مشاهده کرد.

معنای تفسیرالاثری چیست؟ لطفاً دو نوع تفسیرالاثری معرفی کنید؟

مقصود از تفسیر اثری (روایی) تفسیری است که نویسنده آن در تفسیر قرآن، از روایات رسول خدا (صلی الله علیه و آله) و امامان معصوم (علیهم السلام) که به ما رسیده است، استفاده می کند.

برخی از تفاسیری که به صورت روایی نگاشته شده است عبارت است از:

1. البرهان فی تفسیر القرآن (بحرانی، سید هاشم، البرهان فی تفسیر القرآن)

2. تفسیر نور الثقلین (عروسی حویزی، عبد علی بن جمعه، تفسیر نور الثقلین)

(شایان ذکر است، برای اطلاع از روش های مختلف تفسیری (روایی، ادبی، فقهی، عرفانی...) که مفسران از آن بهره برده اند، می توانید از نرم افزار جامع التفاسیر تولید مرکز تحقیقات اسلامی (نور) استفاده نمایید.)

فرآوری: بخش قرآن تبیان 

منابع:

سایت اسلام کوئیست

کنز الدقائق و بحر الغرائب، ج ‌1

المیزان فی تفسیر القرآن، ج 1

نهج البلاغه صالح، صبحی، خطبه 133


ترجمه سوره انعام ( از آیه 161 تا آیه 165 )
ساعت ۱٢:۳٤ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢٤ بهمن ۱۳٩٢   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،ترجمه سوره انعام
قُلْ إِنَّنی‏ هَدانی‏ رَبِّی إِلى‏ صِراطٍ مُسْتَقیمٍ دیناً قِیَماً مِلَّةَ إِبْراهیمَ حَنیفاً وَ ما کانَ مِنَ الْمُشْرِکینَ161قُلْ إِنَّ صَلاتی‏ وَ نُسُکی‏ وَ مَحْیایَ وَ مَماتی‏ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمینَ162لا شَریکَ لَهُ وَ بِذلِکَ أُمِرْتُ وَ أَنَا أَوَّلُ الْمُسْلِمینَ163قُلْ أَ غَیْرَ اللَّهِ أَبْغی‏ رَبًّا وَ هُوَ رَبُّ کُلِّ شَیْ‏ءٍ وَ لا تَکْسِبُ کُلُّ نَفْسٍ إِلاَّ عَلَیْها وَ لا تَزِرُ وازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرى‏ ثُمَّ إِلى‏ رَبِّکُمْ مَرْجِعُکُمْ فَیُنَبِّئُکُمْ بِما کُنْتُمْ فیهِ تَخْتَلِفُونَ164وَ هُوَ الَّذی جَعَلَکُمْ خَلائِفَ الْأَرْضِ وَ رَفَعَ بَعْضَکُمْ فَوْقَ بَعْضٍ دَرَجاتٍ لِیَبْلُوَکُمْ فی‏ ما آتاکُمْ إِنَّ رَبَّکَ سَریعُ الْعِقابِ وَ إِنَّهُ لَغَفُورٌ رَحیمٌ165
 
 

بگو: «پروردگارم مرا به راه راست هدایت کرده؛ آیینى پابرجا (و ضامن سعادت دین و دنیا)؛ آیین ابراهیم؛ که از آیینهاى خرافى روى برگرداند؛ و از مشرکان نبود.» (161)

بگو: «نماز و تمام عبادات من، و زندگى و مرگ من، همه براى خداوند پروردگار جهانیان است. (162)

همتایى براى او نیست؛ و به همین مامور شده‏ام؛ و من نخستین مسلمانم!» (163)

بگو: «آیا غیر خدا، پروردگارى را بطلبم، در حالى که او پروردگار همه چیز است؟! هیچ کس، عمل (بدى) جز به زیان خودش، انجام نمى‏دهد؛ و هیچ گنهکارى گناه دیگرى را متحمل نمى‏شود؛ سپس بازگشت همه شما به سوى پروردگارتان است؛ و شما را از آنچه در آن اختلاف داشتید، خبر خواهد داد. (164)

و او کسى است که شما را جانشینان (و نمایندگان) خود در زمین ساخت، و درجات بعضى از شما را بالاتر از بعضى دیگر قرار داد، تا شما را به وسیله آنچه در اختیارتان قرار داده بیازماید؛ به یقین پروردگار تو سریع العقاب و آمرزنده مهربان است. (کیفر کسانى را که از بوته امتحان نادرست درآیند، زود مى‏دهد؛ و نسبت به حق پویان مهربان است.) (165)


ترجمه سوره انعام ( از آیه 141 تا آیه 160 )
ساعت ۱٢:٥٩ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢٤ آذر ۱۳٩٢   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،ترجمه سوره انعام

وَ هُوَ الَّذی أَنْشَأَ جَنَّاتٍ مَعْرُوشاتٍ وَ غَیْرَ مَعْرُوشاتٍ وَ النَّخْلَ وَ الزَّرْعَ مُخْتَلِفاً أُکُلُهُ وَ الزَّیْتُونَ وَ الرُّمَّانَ مُتَشابِهاً وَ غَیْرَ مُتَشابِهٍ کُلُوا مِنْ ثَمَرِهِ إِذا أَثْمَرَ وَ آتُوا حَقَّهُ یَوْمَ حَصادِهِ وَ لا تُسْرِفُوا إِنَّهُ لا یُحِبُّ الْمُسْرِفینَ141وَ مِنَ الْأَنْعامِ حَمُولَةً وَ فَرْشاً کُلُوا مِمَّا رَزَقَکُمُ اللَّهُ وَ لا تَتَّبِعُوا خُطُواتِ الشَّیْطانِ إِنَّهُ لَکُمْ عَدُوٌّ مُبینٌ142ثَمانِیَةَ أَزْواجٍ مِنَ الضَّأْنِ اثْنَیْنِ وَ مِنَ الْمَعْزِ اثْنَیْنِ قُلْ آلذَّکَرَیْنِ حَرَّمَ أَمِ الْأُنْثَیَیْنِ أَمَّا اشْتَمَلَتْ عَلَیْهِ أَرْحامُ الْأُنْثَیَیْنِ نَبِّئُونی‏ بِعِلْمٍ إِنْ کُنْتُمْ صادِقینَ143وَ مِنَ الْإِبِلِ اثْنَیْنِ وَ مِنَ الْبَقَرِ اثْنَیْنِ قُلْ آلذَّکَرَیْنِ حَرَّمَ أَمِ الْأُنْثَیَیْنِ أَمَّا اشْتَمَلَتْ عَلَیْهِ أَرْحامُ الْأُنْثَیَیْنِ أَمْ کُنْتُمْ شُهَداءَ إِذْ وَصَّاکُمُ اللَّهُ بِهذا فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرى‏ عَلَى اللَّهِ کَذِباً لِیُضِلَّ النَّاسَ بِغَیْرِ عِلْمٍ إِنَّ اللَّهَ لا یَهْدِی الْقَوْمَ الظَّالِمینَ144قُلْ لا أَجِدُ فی‏ ما أُوحِیَ إِلَیَّ مُحَرَّماً عَلى‏ طاعِمٍ یَطْعَمُهُ إِلاَّ أَنْ یَکُونَ مَیْتَةً أَوْ دَماً مَسْفُوحاً أَوْ لَحْمَ خِنزیرٍ فَإِنَّهُ رِجْسٌ أَوْ فِسْقاً أُهِلَّ لِغَیْرِ اللَّهِ بِهِ فَمَنِ اضْطُرَّ غَیْرَ باغٍ وَ لا عادٍ فَإِنَّ رَبَّکَ غَفُورٌ رَحیمٌ145وَ عَلَى الَّذینَ هادُوا حَرَّمْنا کُلَّ ذی ظُفُرٍ وَ مِنَ الْبَقَرِ وَ الْغَنَمِ حَرَّمْنا عَلَیْهِمْ شُحُومَهُما إِلاَّ ما حَمَلَتْ ظُهُورُهُما أَوِ الْحَوایا أَوْ مَا اخْتَلَطَ بِعَظْمٍ ذلِکَ جَزَیْناهُمْ بِبَغْیِهِمْ وَ إِنَّا لَصادِقُونَ146فَإِنْ کَذَّبُوکَ فَقُلْ رَبُّکُمْ ذُو رَحْمَةٍ واسِعَةٍ وَ لا یُرَدُّ بَأْسُهُ عَنِ الْقَوْمِ الْمُجْرِمینَ147سَیَقُولُ الَّذینَ أَشْرَکُوا لَوْ شاءَ اللَّهُ ما أَشْرَکْنا وَ لا آباؤُنا وَ لا حَرَّمْنا مِنْ شَیْ‏ءٍ کَذلِکَ کَذَّبَ الَّذینَ مِنْ قَبْلِهِمْ حَتَّى ذاقُوا بَأْسَنا قُلْ هَلْ عِنْدَکُمْ مِنْ عِلْمٍ فَتُخْرِجُوهُ لَنا إِنْ تَتَّبِعُونَ إِلاَّ الظَّنَّ وَ إِنْ أَنْتُمْ إِلاَّ تَخْرُصُونَ148قُلْ فَلِلَّهِ الْحُجَّةُ الْبالِغَةُ فَلَوْ شاءَ لَهَداکُمْ أَجْمَعینَ149قُلْ هَلُمَّ شُهَداءَکُمُ الَّذینَ یَشْهَدُونَ أَنَّ اللَّهَ حَرَّمَ هذا فَإِنْ شَهِدُوا فَلا تَشْهَدْ مَعَهُمْ وَ لا تَتَّبِعْ أَهْواءَ الَّذینَ کَذَّبُوا بِآیاتِنا وَ الَّذینَ لا یُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ وَ هُمْ بِرَبِّهِمْ یَعْدِلُونَ150قُلْ تَعالَوْا أَتْلُ ما حَرَّمَ رَبُّکُمْ عَلَیْکُمْ أَلاَّ تُشْرِکُوا بِهِ شَیْئاً وَ بِالْوالِدَیْنِ إِحْساناً وَ لا تَقْتُلُوا أَوْلادَکُمْ مِنْ إِمْلاقٍ نَحْنُ نَرْزُقُکُمْ وَ إِیَّاهُمْ وَ لا تَقْرَبُوا الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَ ما بَطَنَ وَ لا تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتی‏ حَرَّمَ اللَّهُ إِلاَّ بِالْحَقِّ ذلِکُمْ وَصَّاکُمْ بِهِ لَعَلَّکُمْ تَعْقِلُونَ151وَ لا تَقْرَبُوا مالَ الْیَتیمِ إِلاَّ بِالَّتی‏ هِیَ أَحْسَنُ حَتَّى یَبْلُغَ أَشُدَّهُ وَ أَوْفُوا الْکَیْلَ وَ الْمیزانَ بِالْقِسْطِ لا نُکَلِّفُ نَفْساً إِلاَّ وُسْعَها وَ إِذا قُلْتُمْ فَاعْدِلُوا وَ لَوْ کانَ ذا قُرْبى‏ وَ بِعَهْدِ اللَّهِ أَوْفُوا ذلِکُمْ وَصَّاکُمْ بِهِ لَعَلَّکُمْ تَذَکَّرُونَ152وَ أَنَّ هذا صِراطی‏ مُسْتَقیماً فَاتَّبِعُوهُ وَ لا تَتَّبِعُوا السُّبُلَ فَتَفَرَّقَ بِکُمْ عَنْ سَبیلِهِ ذلِکُمْ وَصَّاکُمْ بِهِ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ153ثُمَّ آتَیْنا مُوسَى الْکِتابَ تَماماً عَلَى الَّذی أَحْسَنَ وَ تَفْصیلاً لِکُلِّ شَیْ‏ءٍ وَ هُدىً وَ رَحْمَةً لَعَلَّهُمْ بِلِقاءِ رَبِّهِمْ یُؤْمِنُونَ154وَ هذا کِتابٌ أَنْزَلْناهُ مُبارَکٌ فَاتَّبِعُوهُ وَ اتَّقُوا لَعَلَّکُمْ تُرْحَمُونَ155أَنْ تَقُولُوا إِنَّما أُنْزِلَ الْکِتابُ عَلى‏ طائِفَتَیْنِ مِنْ قَبْلِنا وَ إِنْ کُنَّا عَنْ دِراسَتِهِمْ لَغافِلینَ156أَوْ تَقُولُوا لَوْ أَنَّا أُنْزِلَ عَلَیْنَا الْکِتابُ لَکُنَّا أَهْدى‏ مِنْهُمْ فَقَدْ جاءَکُمْ بَیِّنَةٌ مِنْ رَبِّکُمْ وَ هُدىً وَ رَحْمَةٌ فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ کَذَّبَ بِآیاتِ اللَّهِ وَ صَدَفَ عَنْها سَنَجْزِی الَّذینَ یَصْدِفُونَ عَنْ آیاتِنا سُوءَ الْعَذابِ بِما کانُوا یَصْدِفُونَ157هَلْ یَنْظُرُونَ إِلاَّ أَنْ تَأْتِیَهُمُ الْمَلائِکَةُ أَوْ یَأْتِیَ رَبُّکَ أَوْ یَأْتِیَ بَعْضُ آیاتِ رَبِّکَ یَوْمَ یَأْتی‏ بَعْضُ آیاتِ رَبِّکَ لا یَنْفَعُ نَفْساً إیمانُها لَمْ تَکُنْ آمَنَتْ مِنْ قَبْلُ أَوْ کَسَبَتْ فی‏ إیمانِها خَیْراً قُلِ انْتَظِرُوا إِنَّا مُنْتَظِرُونَ158إِنَّ الَّذینَ فَرَّقُوا دینَهُمْ وَ کانُوا شِیَعاً لَسْتَ مِنْهُمْ فی‏ شَیْ‏ءٍ إِنَّما أَمْرُهُمْ إِلَى اللَّهِ ثُمَّ یُنَبِّئُهُمْ بِما کانُوا یَفْعَلُونَ159مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ عَشْرُ أَمْثالِها وَ مَنْ جاءَ بِالسَّیِّئَةِ فَلا یُجْزى‏ إِلاَّ مِثْلَها وَ هُمْ لا یُظْلَمُونَ160 

 

اوست که باغهاى معروش ( باغهایى که درختانش روى داربست‏ها قرار دارد)، و باغهاى غیرمعروش ( باغهایى که نیاز به داربست ندارد) را آفرید؛ همچنین نخل و انواع زراعت را، که از نظر میوه و طعم با هم متفاوتند؛ و (نیز) درخت زیتون و انار را، که از جهتى با هم شبیه، و از جهتى تفاوت دارند؛ (برگ و ساختمان ظاهریشان شبیه یکدیگر است، در حالى که طعم میوه آنها متفاوت مى‏باشد.) از میوه آن، به هنگامى که به ثمر مى‏نشیند، بخورید! و حق آن را به هنگام درو، بپردازید! و اسراف نکنید، که خداوند مسرفان را دوست ندارد! (141)

 

(او کسى است که) از چهارپایان، براى شما حیوانات باربر، و حیوانات کوچک (براى منافع دیگر) آفرید؛ از آنچه به شما روزى داده است، بخورید! و از گامهاى شیطان پیروى ننمایید، که او دشمن آشکار شماست! (142)

 

هشت جفت از چهارپایان (براى شما) آفرید؛ از میش دو جفت، و از بز دو جفت؛ بگو: «آیا خداوند نرهاى آنها را حرام کرده، یا ماده‏ها را؟ یا آنچه شکم ماده‏ها در برگرفته؟ اگر راست مى‏گویید (و بر تحریم اینها دلیلى دارید)، به من خبر دهید!» (143)

 

و از شتر یک جفت، و از گاو هم یک جفت (براى شما آفرید)؛ بگو: «کدامیک از اینها را خدا حرام کرده است؟ نرها یا ماده‏ها را؟ یا آنچه را شکم ماده‏ها دربرگرفته؟ یا هنگامى که خدا شما را به این موضوع توصیه کرد، شما گواه (بر این تحریم) بودید؟! پس چه کسى ستمکارتر است از آن کس که بر خدا دروغ مى‏بندد ، تا مردم را از روى جهل گمراه سازد؟! خداوند هیچ گاه ستمگران را هدایت نمى‏کند» (144)

 

بگو: «در آنچه بر من وحى شده، هیچ غذاى حرامى نمى‏یابم؛ بجز اینکه مردار باشد، یا خونى که (از بدن حیوان) بیرون ریخته، یا گوشت خوک -که اینها همه پلیدند- یا حیوانى که به گناه، هنگام سر بریدن، نام غیر خدا ( نام بتها) بر آن برده شده است.» اما کسى که مضطر (به خوردن این محرمات) شود، بى آنکه خواهان لذت باشد و یا زیاده روى کند (گناهى بر او نیست)؛ زیرا پروردگارت، آمرزنده مهربان است. (145)

 

و بر یهودیان، هر حیوان ناخن‏دار ( حیواناتى که سم یکپارچه دارند) را حرام کردیم؛ و از گاو و گوسفند، پیه و چربیشان را بر آنان تحریم نمودیم؛ مگر چربیهایى که بر پشت آنها قرار دارد، و یا در دو طرف پهلوها، و یا آنها که با استخوان آمیخته است؛ این را بخاطر ستمى که مى‏کردند به آنها کیفر دادیم؛ و ما راست مى‏گوییم. (146)

 

اگر تو را تکذیب کنند (و این حقایق را نپذیرند)، به آنها بگو: «پروردگار شما، رحمت گسترده‏اى دارد؛ اما مجازات او هم‏از مجرمان دفع شدنى نیست! (و اگر ادامه دهید کیفر شما حتمى است) (147)

 

بزودى مشرکان (براى تبرئه خویش) مى‏گویند: «اگر خدا مى‏خواست، نه ما مشرک مى‏شدیم و نه پدران ما؛ و نه چیزى را تحریم مى‏کردیم!» کسانى که پیش از آنها بودند نیز، همین گونه دروغ مى‏گفتند؛ و سرانجام (طعم) کیفر ما را چشیدند. بگو: «آیا دلیل روشنى (بر این موضوع) دارید؟ پس آن را به ما نشان دهید؟ شما فقط از پندارهاى بى‏اساس پیروى مى‏کنید، و تخمینهاى نابجا مى‏زنید.» (148)

 

بگو: «دلیل رسا (و قاطع) براى خداست (دلیلى که براى هیچ کس بهانه‏اى باقى نمى‏گذارد). و اگر او بخواهد، همه شما را (به اجبار) هدایت مى‏کند. (ولى چون هدایت اجبارى بى‏ثمر است، این کار را نمى‏کند.)» (149)

 

بگو: «گواهان خود را، که گواهى مى‏دهند خداوند اینها را حرام کرده است، بیاورید!» اگر آنها (بدروغ) گواهى دهند، تو با آنان (همصدا نشو! و) گواهى نده! و از هوى و هوس کسانى که آیات ما را تکذیب کردند، و کسانى که به آخرت ایمان ندارند و براى خدا شریک قائلند، پیروى مکن! (150)

 

بگو: «بیایید آنچه را پروردگارتان بر شما حرام کرده است برایتان بخوانم: اینکه چیزى را شریک خدا قرار ندهید! و به پدر و مادر نیکى کنید! و فرزندانتان را از (ترس) فقر، نکشید! ما شما و آنها را روزى مى‏دهیم؛ و نزدیک کارهاى زشت نروید، چه آشکار باشد چه پنهان! و انسانى را که خداوند محترم شمرده، به قتل نرسانید! مگر بحق (و از روى استحقاق)؛ این چیزى است که خداوند شما را به آن سفارش کرده، شاید درک کنید! (151)

 

و به مال یتیم، جز به بهترین صورت (و براى اصلاح)، نزدیک نشوید، تا به حد رشد خود برسد! و حق پیمانه و وزن را بعدالت ادا کنید! -هیچ کس را، جز بمقدار تواناییش، تکلیف نمى‏کنیم- و هنگامى که سخنى مى‏گویید، عدالت را رعایت نمایید، حتى اگر در مورد نزدیکان (شما) بوده باشد و به پیمان خدا وفا کنید، این چیزى است که خداوند شما را به آن سفارش مى‏کند، تا متذکر شوید! (152)

 

این راه مستقیم من است، از آن پیروى کنید! و از راه‏هاى پراکنده (و انحرافى) پیروى نکنید، که شما را از طریق حق، دور مى‏سازد! این چیزى است که خداوند شما را به آن سفارش مى‏کند، شاید پرهیزگارى پیشه کنید!» (153)

 

سپس به موسى کتاب (آسمانى) دادیم؛ (و نعمت خود را) بر آنها که نیکوکار بودند، کامل کردیم؛ و همه چیز را (که مورد نیاز آنها بود، درآن) روشن ساختیم؛ کتابى که مایه هدایت و رحمت بود؛ شاید به لقاى پروردگارشان (و روز رستاخیز)، ایمان بیاورند! (154)

 

و این کتابى است پر برکت، که ما (بر تو) نازل کردیم؛ از آن پیروى کنید،و پرهیزگارى پیشه نمائید، باشد که مورد رحمت (خدا) قرار گیرید! (155)

 

(ما این کتاب را با این امتیازات نازل کردیم) تا نگویید: «کتاب آسمانى تنها بر دو طایفه پیش از ما ( یهود و نصارى) نازل شده بود؛ و ما از بحث و بررسى آنها بى خبر بودیم‏»! (156)

 

یا نگویید: «اگر کتاب آسمانى بر ما نازل مى‏شد، از آنها هدایت یافته‏تر بودیم‏»! اینک آیات و دلایل روشن از جانب پروردگارتان، و هدایت و رحمت براى شما آمد! پس، چه کسى ستمکارتر است از کسى که آیات خدا را تکذیب کرده، و از آن روى گردانده است؟! اما بزودى کسانى را که از آیات ما روى مى‏گردانند، بخاطر همین اعراض بى‏دلیلشان، مجازات شدید خواهیم کرد! (157)

 

آیا جز این انتظار دارند که فرشتگان (مرگ) به سراغشان آیند، یا خداوند (خودش) به سوى آنها بیاید، یا بعضى از آیات پروردگارت (و نشانه‏هاى رستاخیز)؟! اما آن روز که بعضى از آیات پروردگارت تحقق پذیرد، ایمان‏آوردن افرادى که قبلا ایمان نیاورده‏اند، یا در ایمانشان عمل نیکى انجام نداده‏اند، سودى به حالشان نخواهد داشت! بگو: «(اکنون که شما چنین انتظارات نادرستى دارید،) انتظار بکشید ما هم انتظار (کیفر شما را) مى‏کشیم!» (158)

 

کسانى که آیین خود را پراکنده ساختند، و به دسته‏هاى گوناگون (و مذاهب مختلف) تقسیم شدند، تو هیچ گونه رابطه‏اى با آنها ندارى! سر و کار آنها تنها با خداست؛ سپس خدا آنها را از آنچه انجام مى‏دادند، با خبر مى‏کند. (159)

 

هر کس کار نیکى بجا آورد، ده برابر آن پاداش دارد، و هر کس کار بدى انجام دهد، جز بمانند آن، کیفر نخواهد دید؛ و ستمى بر آنها نخواهد شد. (160)


ترجمه سوره انعام ( از آیه 121 تا آیه 140 )
ساعت ۱:٢۳ ‎ب.ظ روز جمعه ٢٢ آذر ۱۳٩٢   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،ترجمه سوره انعام

وَ لا تَأْکُلُوا مِمَّا لَمْ یُذْکَرِ اسْمُ اللَّهِ عَلَیْهِ وَ إِنَّهُ لَفِسْقٌ وَ إِنَّ الشَّیاطینَ لَیُوحُونَ إِلى‏ أَوْلِیائِهِمْ لِیُجادِلُوکُمْ وَ إِنْ أَطَعْتُمُوهُمْ إِنَّکُمْ لَمُشْرِکُونَ121أَ وَ مَنْ کانَ مَیْتاً فَأَحْیَیْناهُ وَ جَعَلْنا لَهُ نُوراً یَمْشی‏ بِهِ فِی النَّاسِ کَمَنْ مَثَلُهُ فِی الظُّلُماتِ لَیْسَ بِخارِجٍ مِنْها کَذلِکَ زُیِّنَ لِلْکافِرینَ ما کانُوا یَعْمَلُونَ122وَ کَذلِکَ جَعَلْنا فی‏ کُلِّ قَرْیَةٍ أَکابِرَ مُجْرِمیها لِیَمْکُرُوا فیها وَ ما یَمْکُرُونَ إِلاَّ بِأَنْفُسِهِمْ وَ ما یَشْعُرُونَ123وَ إِذا جاءَتْهُمْ آیَةٌ قالُوا لَنْ نُؤْمِنَ حَتَّى نُؤْتى‏ مِثْلَ ما أُوتِیَ رُسُلُ اللَّهِ اللَّهُ أَعْلَمُ حَیْثُ یَجْعَلُ رِسالَتَهُ سَیُصیبُ الَّذینَ أَجْرَمُوا صَغارٌ عِنْدَ اللَّهِ وَ عَذابٌ شَدیدٌ بِما کانُوا یَمْکُرُونَ124فَمَنْ یُرِدِ اللَّهُ أَنْ یَهْدِیَهُ یَشْرَحْ صَدْرَهُ لِلْإِسْلامِ وَ مَنْ یُرِدْ أَنْ یُضِلَّهُ یَجْعَلْ صَدْرَهُ ضَیِّقاً حَرَجاً کَأَنَّما یَصَّعَّدُ فِی السَّماءِ کَذلِکَ یَجْعَلُ اللَّهُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذینَ لا یُؤْمِنُونَ125وَ هذا صِراطُ رَبِّکَ مُسْتَقیماً قَدْ فَصَّلْنَا الْآیاتِ لِقَوْمٍ یَذَّکَّرُونَ126لَهُمْ دارُ السَّلامِ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ هُوَ وَلِیُّهُمْ بِما کانُوا یَعْمَلُونَ127وَ یَوْمَ یَحْشُرُهُمْ جَمیعاً یا مَعْشَرَ الْجِنِّ قَدِ اسْتَکْثَرْتُمْ مِنَ الْإِنْسِ وَ قالَ أَوْلِیاؤُهُمْ مِنَ الْإِنْسِ رَبَّنَا اسْتَمْتَعَ بَعْضُنا بِبَعْضٍ وَ بَلَغْنا أَجَلَنَا الَّذی أَجَّلْتَ لَنا قالَ النَّارُ مَثْواکُمْ خالِدینَ فیها إِلاَّ ما شاءَ اللَّهُ إِنَّ رَبَّکَ حَکیمٌ عَلیمٌ128وَ کَذلِکَ نُوَلِّی بَعْضَ الظَّالِمینَ بَعْضاً بِما کانُوا یَکْسِبُونَ129یا مَعْشَرَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ أَ لَمْ یَأْتِکُمْ رُسُلٌ مِنْکُمْ یَقُصُّونَ عَلَیْکُمْ آیاتی‏ وَ یُنْذِرُونَکُمْ لِقاءَ یَوْمِکُمْ هذا قالُوا شَهِدْنا عَلى‏ أَنْفُسِنا وَ غَرَّتْهُمُ الْحَیاةُ الدُّنْیا وَ شَهِدُوا عَلى‏ أَنْفُسِهِمْ أَنَّهُمْ کانُوا کافِرینَ130ذلِکَ أَنْ لَمْ یَکُنْ رَبُّکَ مُهْلِکَ الْقُرى‏ بِظُلْمٍ وَ أَهْلُها غافِلُونَ131وَ لِکُلٍّ دَرَجاتٌ مِمَّا عَمِلُوا وَ ما رَبُّکَ بِغافِلٍ عَمَّا یَعْمَلُونَ132وَ رَبُّکَ الْغَنِیُّ ذُو الرَّحْمَةِ إِنْ یَشَأْ یُذْهِبْکُمْ وَ یَسْتَخْلِفْ مِنْ بَعْدِکُمْ ما یَشاءُ کَما أَنْشَأَکُمْ مِنْ ذُرِّیَّةِ قَوْمٍ آخَرینَ133إِنَّ ما تُوعَدُونَ لَآتٍ وَ ما أَنْتُمْ بِمُعْجِزینَ134قُلْ یا قَوْمِ اعْمَلُوا عَلى‏ مَکانَتِکُمْ إِنِّی عامِلٌ فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ مَنْ تَکُونُ لَهُ عاقِبَةُ الدَّارِ إِنَّهُ لا یُفْلِحُ الظَّالِمُونَ135وَ جَعَلُوا لِلَّهِ مِمَّا ذَرَأَ مِنَ الْحَرْثِ وَ الْأَنْعامِ نَصیباً فَقالُوا هذا لِلَّهِ بِزَعْمِهِمْ وَ هذا لِشُرَکائِنا فَما کانَ لِشُرَکائِهِمْ فَلا یَصِلُ إِلَى اللَّهِ وَ ما کانَ لِلَّهِ فَهُوَ یَصِلُ إِلى‏ شُرَکائِهِمْ ساءَ ما یَحْکُمُونَ136وَ کَذلِکَ زَیَّنَ لِکَثیرٍ مِنَ الْمُشْرِکینَ قَتْلَ أَوْلادِهِمْ شُرَکاؤُهُمْ لِیُرْدُوهُمْ وَ لِیَلْبِسُوا عَلَیْهِمْ دینَهُمْ وَ لَوْ شاءَ اللَّهُ ما فَعَلُوهُ فَذَرْهُمْ وَ ما یَفْتَرُونَ137وَ قالُوا هذِهِ أَنْعامٌ وَ حَرْثٌ حِجْرٌ لا یَطْعَمُها إِلاَّ مَنْ نَشاءُ بِزَعْمِهِمْ وَ أَنْعامٌ حُرِّمَتْ ظُهُورُها وَ أَنْعامٌ لا یَذْکُرُونَ اسْمَ اللَّهِ عَلَیْهَا افْتِراءً عَلَیْهِ سَیَجْزیهِمْ بِما کانُوا یَفْتَرُونَ138وَ قالُوا ما فی‏ بُطُونِ هذِهِ الْأَنْعامِ خالِصَةٌ لِذُکُورِنا وَ مُحَرَّمٌ عَلى‏ أَزْواجِنا وَ إِنْ یَکُنْ مَیْتَةً فَهُمْ فیهِ شُرَکاءُ سَیَجْزیهِمْ وَصْفَهُمْ إِنَّهُ حَکیمٌ عَلیمٌ139قَدْ خَسِرَ الَّذینَ قَتَلُوا أَوْلادَهُمْ سَفَهاً بِغَیْرِ عِلْمٍ وَ حَرَّمُوا ما رَزَقَهُمُ اللَّهُ افْتِراءً عَلَى اللَّهِ قَدْ ضَلُّوا وَ ما کانُوا مُهْتَدینَ140 

 

 

و از آنچه نام خدا بر آن برده نشده، نخورید! این کار گناه است؛ و شیاطین به دوستان خود مطالبى مخفیانه القا مى‏کنند، تا با شما به مجادله برخیزند؛ اگر از آنها اطاعت کنید، شما هم مشرک خواهید بود! (121)

 

آیا کسى که مرده بود، سپس او را زنده کردیم، و نورى برایش قرار دادیم که با آن در میان مردم راه برود، همانند کسى است که در ظلمتها باشد و از آن خارج نگردد؟! این گونه براى کافران، اعمال (زشتى) که انجام مى‏دادند، تزیین شده (و زیبا جلوه کرده) است. (122)

 

و (نیز) این گونه در هر شهر و آبادى، بزرگان گنهکارى قرار دادیم؛ (افرادى که همه گونه قدرت در اختیارشان گذاردیم؛ اما آنها سوء استفاده کرده، و راه خطا پیش گرفتند؛) و سرانجام کارشان این شد که به مکر (و فریب مردم) پرداختند؛ ولى تنها خودشان را فریب مى‏دهند و نمى‏فهمند! (123)

 

و هنگامى که آیه‏اى براى آنها بیاید، مى‏گویند: «ما هرگز ایمان نمى‏آوریم، مگر اینکه همانند چیزى که به پیامبران خدا داده شده، به ما هم داده شود!» خداوند آگاهتر است که رسالت خویش را کجا قرار دهد! بزودى کسانى که مرتکب گناه شدند، (و مردم را از راه حق منحرف ساختند،) در مقابل مکر (و فریب و نیرنگى) که مى‏کردند، گرفتار حقارت در پیشگاه خدا، و عذاب شدید خواهند شد. (124)

 

آن کس را که خدا بخواهد هدایت کند، سینه‏اش را براى (پذیرش) اسلام، گشاده مى سازد؛ و آن کس را که بخاطر اعمال خلافش بخواهد گمراه سازد، سینه‏اش را آنچنان تنگ مى‏کند که گویا مى‏خواهد به آسمان بالا برود؛ این گونه خداوند پلیدى را بر افرادى که ایمان نمى‏آورند قرار مى‏دهد! (125)

 

و این راه مستقیم (و سنت جاویدان) پروردگار توست؛ ما آیات خود را براى کسانى که پند مى‏گیرند، بیان کردیم! (126)

 

براى آنها (در بهشت) خانه امن و امان نزد پروردگارشان خواهد بود؛ و او، ولى و یاور آنهاست بخاطر اعمال (نیکى) که انجام مى‏دادند. (127)

 

در آن روز که (خدا) همه آنها را جمع و محشور میسازد، (مى‏گوید:) اى جمعیت شیاطین و جن! شما افراد زیادى از انسانها را گمراه ساختید! دوستان و پیروان آنها از میان انسانها مى‏گویند: س‏خ‏للّهپروردگارا! هر یک از ما دو گروه ( پیشوایان و پیروان‏گمراه) از دیگرى استفاده کردیم؛ (ما به لذات هوس آلود و زودگذر رسیدیم؛ و آنها بر ما حکومت کردند؛) و به اجلى که براى ما مقرر داشته بودى رسیدیم.» (خداوند) مى‏گوید: «آتش جایگاه شماست؛ جاودانه در آن خواهید ماند، مگر آنچه خدا بخواهد» پروردگار تو حکیم و داناست. (128)

 

ما این‏گونه بعضى از ستمگران را به بعضى دیگر وامى‏گذاریم به سبب اعمالى که انجام مى‏دادند. (129)

 

(در آن روز به آنها مى‏گوید:) اى گروه جن و انس! آیا رسولانى از شما به سوى شما نیامدند که آیات مرا برایتان بازگو مى‏کردند، و شما را از ملاقات چنین روزى بیم مى دادند؟! آنها مى‏گویند: «بر ضد خودمان گواهى مى‏دهیم؛ (آرى،) ما بد کردیم)» و زندگى (پر زرق و برق) دنیا آنها را فریب داد؛ و به زیان خود گواهى مى‏دهند که کافر بودند! (130)

 

این بخاطر آن است که پروردگارت هیچ‏گاه (مردم) شهرها و آبادیها را بخاطر ستمهایشان در حال غفلت و بى‏خبرى هلاک نمى‏کند. (بلکه قبلا رسولانى براى آنها مى‏فرستد.) (131)

 

و براى هر یک (از این دو دسته)، درجات (و مراتبى) است از آنچه عمل کردند؛ و پروردگارت از اعمالى که انجام مى‏دهند، غافل نیست. (132)

 

پروردگارت بى‏نیاز و مهربان است؛ (پس به کسى ستم نمى‏کند؛ بلکه همه، نتیجه اعمال خود را مى‏گیرند؛) اگر بخواهد، همه شما را مى‏برد؛ سپس هر کس را بخواهد جانشین شما مى‏سازد؛ همان‏طور که شما را از نسل اقوام دیگرى به وجود آورد. (133)

 

آنچه به شما وعده داده مى‏شود، یقینا مى‏آید؛ و شما نمى‏توانید (خدا را) ناتوان سازید (و از عدالت و کیفر او فرار کنید)! (134)

 

بگو: «اى قوم من! هر کار در قدرت دارید بکنید! من (هم به وظیفه خود) عمل مى‏کنم؛ اما بزودى خواهید دانست چه کسى سرانجام نیک خواهد داشت (و پیروزى با چه کسى است! اما) به یقین، ظالمان رستگار نخواهند شد!» (135)

 

آنها ( مشرکان) سهمى از آنچه خداوند از زراعت و چهارپایان آفریده، براى او قرار دادند؛ (و سهمى براى بتها!) و بگمان خود گفتند: «این مال خداست! و این هم مال شرکاى ما ( یعنى بتها) است!» آنچه مال شرکاى آنها بود، به خدا نمى‏رسید؛ ولى آنچه مال خدا بود، به شرکایشان مى‏رسید! (آرى، اگر سهم بتها با کمبودى مواجه مى‏شد، مال خدا را به بتها مى‏دادند؛ اما عکس آن را مجاز نمى‏دانستند!) چه بد حکم مى‏کنند (که علاوه بر شرک، حتى خدا را کمتر از بتها مى‏دانند)! (136)

 

همین‏گونه شرکاى آنها ( بتها)، قتل فرزندانشان را در نظرشان جلوه دادند؛ (کودکان خود را قربانى بتها مى‏کردند، و افتخار مى‏نمودند!) سرانجام آنها را به هلاکت افکندند؛ و آیینشان را بر آنان مشتبه ساختند. و اگر خدا مى‏خواست، چنین نمى‏کردند؛ (زیرا مى‏توانست جلو آنان را بگیرد؛ ولى اجبار سودى ندارد.) بنابر این، آنها و تهمتهایشان را به حال خود واگذار (وبه آنها اعتنا مکن)! (137)

 

و گفتند: «این قسمت از چهارپایان و زراعت (که مخصوص بتهاست، براى همه) ممنوع است؛ و جز کسانى که ما بخواهیم -به گمان آنها- نباید از آن بخورند! و (اینها) چهارپایانى است که سوارشدن بر آنها (بر ما) حرام شده است!» و (نیز) چهارپایانى (بود) که (هنگام ذبح،) نام خدا را بر آن نمى‏بردند، و به خدا دروغ مى‏بستند؛ (و مى‏گفتند: «این احکام، همه از ناحیه اوست.») بزودى (خدا) کیفر افتراهاى آنها را مى‏دهد! (138)

 

و گفتند: «آنچه (از بچه) در شکم این حیوانات است، مخصوص مردان ماست؛ و بر همسران ما حرام است! اما اگر مرده باشد ( مرده متولد شود)، همگى در آن شریکند.» بزودى (خدا) کیفر این توصیف (و احکام دروغین) آنها را مى‏دهد؛ او حکیم و داناست. (139)

 

به یقین آنها که فرزندان خود را از روى جهل و نادانى کشتند، گرفتار خسران شدند؛ (زیرا) آنچه را خدا به آنها روزى داده بود، بر خود تحریم کردند؛ و بر خدا افترا بستند. آنها گمراه شدند؛ و (هرگز) هدایت نیافته بودند. (140)

 


ترجمه سوره انعام ( از آیه 101 تا آیه 120 )
ساعت ۱:۱۳ ‎ب.ظ روز جمعه ٢٢ آذر ۱۳٩٢   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،ترجمه سوره انعام

بَدیعُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ أَنَّى یَکُونُ لَهُ وَلَدٌ وَ لَمْ تَکُنْ لَهُ صاحِبَةٌ وَ خَلَقَ کُلَّ شَیْ‏ءٍ وَ هُوَ بِکُلِّ شَیْ‏ءٍ عَلیمٌ101ذلِکُمُ اللَّهُ رَبُّکُمْ لا إِلهَ إِلاَّ هُوَ خالِقُ کُلِّ شَیْ‏ءٍ فَاعْبُدُوهُ وَ هُوَ عَلى‏ کُلِّ شَیْ‏ءٍ وَکیلٌ102لا تُدْرِکُهُ الْأَبْصارُ وَ هُوَ یُدْرِکُ الْأَبْصارَ وَ هُوَ اللَّطیفُ الْخَبیرُ103قَدْ جاءَکُمْ بَصائِرُ مِنْ رَبِّکُمْ فَمَنْ أَبْصَرَ فَلِنَفْسِهِ وَ مَنْ عَمِیَ فَعَلَیْها وَ ما أَنَا عَلَیْکُمْ بِحَفیظٍ104وَ کَذلِکَ نُصَرِّفُ الْآیاتِ وَ لِیَقُولُوا دَرَسْتَ وَ لِنُبَیِّنَهُ لِقَوْمٍ یَعْلَمُونَ105اتَّبِعْ ما أُوحِیَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ لا إِلهَ إِلاَّ هُوَ وَ أَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِکینَ106وَ لَوْ شاءَ اللَّهُ ما أَشْرَکُوا وَ ما جَعَلْناکَ عَلَیْهِمْ حَفیظاً وَ ما أَنْتَ عَلَیْهِمْ بِوَکیلٍ107وَ لا تَسُبُّوا الَّذینَ یَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ فَیَسُبُّوا اللَّهَ عَدْواً بِغَیْرِ عِلْمٍ کَذلِکَ زَیَّنَّا لِکُلِّ أُمَّةٍ عَمَلَهُمْ ثُمَّ إِلى‏ رَبِّهِمْ مَرْجِعُهُمْ فَیُنَبِّئُهُمْ بِما کانُوا یَعْمَلُونَ108وَ أَقْسَمُوا بِاللَّهِ جَهْدَ أَیْمانِهِمْ لَئِنْ جاءَتْهُمْ آیَةٌ لَیُؤْمِنُنَّ بِها قُلْ إِنَّمَا الْآیاتُ عِنْدَ اللَّهِ وَ ما یُشْعِرُکُمْ أَنَّها إِذا جاءَتْ لا یُؤْمِنُونَ109وَ نُقَلِّبُ أَفْئِدَتَهُمْ وَ أَبْصارَهُمْ کَما لَمْ یُؤْمِنُوا بِهِ أَوَّلَ مَرَّةٍ وَ نَذَرُهُمْ فی‏ طُغْیانِهِمْ یَعْمَهُونَ110وَ لَوْ أَنَّنا نَزَّلْنا إِلَیْهِمُ الْمَلائِکَةَ وَ کَلَّمَهُمُ الْمَوْتى‏ وَ حَشَرْنا عَلَیْهِمْ کُلَّ شَیْ‏ءٍ قُبُلاً ما کانُوا لِیُؤْمِنُوا إِلاَّ أَنْ یَشاءَ اللَّهُ وَ لکِنَّ أَکْثَرَهُمْ یَجْهَلُونَ111وَ کَذلِکَ جَعَلْنا لِکُلِّ نَبِیٍّ عَدُوًّا شَیاطینَ الْإِنْسِ وَ الْجِنِّ یُوحی‏ بَعْضُهُمْ إِلى‏ بَعْضٍ زُخْرُفَ الْقَوْلِ غُرُوراً وَ لَوْ شاءَ رَبُّکَ ما فَعَلُوهُ فَذَرْهُمْ وَ ما یَفْتَرُونَ112وَ لِتَصْغى‏ إِلَیْهِ أَفْئِدَةُ الَّذینَ لا یُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ وَ لِیَرْضَوْهُ وَ لِیَقْتَرِفُوا ما هُمْ مُقْتَرِفُونَ113أَ فَغَیْرَ اللَّهِ أَبْتَغی‏ حَکَماً وَ هُوَ الَّذی أَنْزَلَ إِلَیْکُمُ الْکِتابَ مُفَصَّلاً وَ الَّذینَ آتَیْناهُمُ الْکِتابَ یَعْلَمُونَ أَنَّهُ مُنَزَّلٌ مِنْ رَبِّکَ بِالْحَقِّ فَلا تَکُونَنَّ مِنَ الْمُمْتَرینَ114وَ تَمَّتْ کَلِمَةُ رَبِّکَ صِدْقاً وَ عَدْلاً لا مُبَدِّلَ لِکَلِماتِهِ وَ هُوَ السَّمیعُ الْعَلیمُ115وَ إِنْ تُطِعْ أَکْثَرَ مَنْ فِی الْأَرْضِ یُضِلُّوکَ عَنْ سَبیلِ اللَّهِ إِنْ یَتَّبِعُونَ إِلاَّ الظَّنَّ وَ إِنْ هُمْ إِلاَّ یَخْرُصُونَ116إِنَّ رَبَّکَ هُوَ أَعْلَمُ مَنْ یَضِلُّ عَنْ سَبیلِهِ وَ هُوَ أَعْلَمُ بِالْمُهْتَدینَ117فَکُلُوا مِمَّا ذُکِرَ اسْمُ اللَّهِ عَلَیْهِ إِنْ کُنْتُمْ بِآیاتِهِ مُؤْمِنینَ118وَ ما لَکُمْ أَلاَّ تَأْکُلُوا مِمَّا ذُکِرَ اسْمُ اللَّهِ عَلَیْهِ وَ قَدْ فَصَّلَ لَکُمْ ما حَرَّمَ عَلَیْکُمْ إِلاَّ مَا اضْطُرِرْتُمْ إِلَیْهِ وَ إِنَّ کَثیراً لَیُضِلُّونَ بِأَهْوائِهِمْ بِغَیْرِ عِلْمٍ إِنَّ رَبَّکَ هُوَ أَعْلَمُ بِالْمُعْتَدینَ119وَ ذَرُوا ظاهِرَ الْإِثْمِ وَ باطِنَهُ إِنَّ الَّذینَ یَکْسِبُونَ الْإِثْمَ سَیُجْزَوْنَ بِما کانُوا یَقْتَرِفُونَ120 

 

 

او پدید آورنده آسمانها و زمین است؛ چگونه ممکن است فرزندى داشته باشد؟! حال آنکه همسرى نداشته، و همه چیز را آفریده؛ و او به همه چیز داناست. (101)

 

(آرى،) این است پروردگار شما! هیچ معبودى جز او نیست؛ آفریدگار همه چیز است؛ او را بپرستید و او نگهبان و مدبر همه موجودات است. (102)

 

چشمها او را نمى‏بینند؛ ولى او همه چشمها را مى‏بیند؛ و او بخشنده (انواع نعمتها، و با خبر از دقایق موجودات،) و آگاه (از همه) چیز است. (103)

 

دلایل روشن از طرف پروردگارتان براى شما آمد؛ کسى که (به وسیله آن، حق را) ببیند، به سود خود اوست؛ و کسى که از دیدن آن چشم بپوشد، به زیان خودش مى‏باشد؛ و من نگاهبان شما نیستم (و شما را بر قبول ایمان مجبور نمى‏کنم) (104)

 

و اینچنین آیات (خود) را تشریح مى‏کنیم؛ بگذار آنها بگویند: «تو درس خوانده‏اى (و آنها را از دیگرى آموخته‏اى)»! مى‏خواهیم آن را براى کسانى که آماده درک حقایقند، روشن سازیم. (105)

 

از آنچه که از سوى پروردگارت بر تو وحى شده، پیروى کن! هیچ معبودى جز او نیست! و از مشرکان، روى بگردان! (106)

 

اگر خدا مى‏خواست، (همه به اجبار ایمان مى‏آوردند،) و هیچ یک مشرک نمى‏شدند؛ و ما تو را مسؤول (اعمال) آنها قرار نداده‏ایم؛ و وظیفه ندارى آنها را (به ایمان) مجبور سازى! (107)

 

(به معبود) کسانى که غیر خدا را مى‏خوانند دشنام ندهید، مبادا آنها (نیز) از روى (ظلم و) جهل، خدا را دشنام دهند! اینچنین براى هر امتى عملشان را زینت دادیم سپس بازگشت همه آنان به سوى پروردگارشان است؛ و آنها را از آنچه عمل مى‏کردند، آگاه مى‏سازد (و پاداش و کیفر مى‏دهد). (108)

 

با نهایت اصرار، به خدا سوگند یاد کردند که اگر نشانه‏اى ( معجزه‏اى) براى آنان بیاید، حتما به آن ایمان مى‏آورند؛ بگو: «معجزات فقط از سوى خداست (و در اختیار من نیست که به میل شما معجزه‏اى بیاورم)؛ و شما از کجا مى‏دانید که هرگاه معجزه‏اى بیاید (ایمان مى‏آورند؟ خیر،) ایمان نمى‏آورند!» (109)

 

و ما دلها و چشمهاى آنها را واژگونه مى‏سازیم؛ (آرى آنها ایمان نمى‏آورند) همان‏گونه که در آغاز، به آن ایمان نیاوردند! و آنان را در حال طغیان و سرکشى، به خود وامى‏گذاریم تا سرگردان شوند! (110)

 

(و حتى) اگر فرشتگان را بر آنها نازل مى‏کردیم، و مردگان با آنان سخن مى‏گفتند، و همه چیز را در برابر آنها جمع مى‏نمودیم، هرگز ایمان نمى‏آوردند؛ مگر آنکه خدا بخواهد! ولى بیشتر آنها نمى‏دانند! (111)

 

اینچنین در برابر هر پیامبرى، دشمنى از شیاطین انس و جن قرار دادیم؛ آنها بطور سرى (و درگوشى) سخنان فریبنده و بى‏اساس (براى اغفال مردم) به یکدیگر مى‏گفتند؛ و اگر پروردگارت مى‏خواست، چنین نمى‏کردند؛ (و مى‏توانست جلو آنها را بگیرد؛ ولى اجبار سودى ندارد.) بنابر این، آنها و تهمتهایشان را به حال خود واگذار! (112)

 

نتیجه (وسوسه‏هاى شیطان و تبلیغات شیطان‏صفتان) این خواهد شد که دلهاى منکران قیامت، به آنها متمایل گردد؛ و به آن راضى شوند؛ و هر گناهى که بخواهند، انجام دهند! (113)

 

(با این حال،) آیا غیر خدا را به داورى طلبم؟! در حالى که اوست که این کتاب آسمانى را، که همه چیز در آن آمده، به سوى شما فرستاده است؛ و کسانى که به آنها کتاب آسمانى داده‏ایم مى‏دانند این کتاب، بحق از طرف پروردگارت نازل شده؛ بنابر این از تردیدکنندگان مباش! (114)

 

و کلام پروردگار تو، با صدق و عدل، به حد تمام رسید؛ هیچ کس نمى‏تواند کلمات او را دگرگون سازد؛ و او شنونده داناست. (115)

 

اگر از بیشتر کسانى که در روى زمین هستند اطاعت کنى، تو را از راه خدا گمراه مى کنند؛ (زیرا) آنها تنها از گمان پیروى مى‏نمایند، و تخمین و حدس (واهى) مى‏زنند. (116)

 

پروردگارت به کسانى که از راه او گمراه گشته‏اند، آگاهتر است؛ و همچنین از کسانى که هدایت یافته‏اند. (117)

 

از (گوشت) آنچه نام خدا (هنگام سر بریدن) بر آن گفته شده، بخورید (و غیر از آن نخورید) اگر به آیات او ایمان دارید! (118)

 

چرا از چیزها ( گوشتها)ئى که نام خدا بر آنها برده شده نمى‏خورید؟! در حالى که (خداوند) آنچه را بر شما حرام بوده، بیان کرده است! مگر اینکه ناچار باشید؛ (که در این صورت، خوردن از گوشت آن حیوانات جایز است.) و بسیارى از مردم، به خاطر هوى و هوس و بى‏دانشى، (دیگران را) گمراه مى‏سازند؛ و پروردگارت، تجاوزکاران را بهتر مى‏شناسد. (119)

 

گناهان آشکار و پنهان را رها کنید! زیرا کسانى که گناه مى‏کنند، بزودى در برابر آنچه مرتکب مى‏شدند، مجازات خواهند شد. (120)

 


ترجمه سوره انعام ( از آیه 81 تا آیه 100 )
ساعت ۱:٠٤ ‎ب.ظ روز جمعه ٢٢ آذر ۱۳٩٢   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،ترجمه سوره انعام

وَ کَیْفَ أَخافُ ما أَشْرَکْتُمْ وَ لا تَخافُونَ أَنَّکُمْ أَشْرَکْتُمْ بِاللَّهِ ما لَمْ یُنَزِّلْ بِهِ عَلَیْکُمْ سُلْطاناً فَأَیُّ الْفَریقَیْنِ أَحَقُّ بِالْأَمْنِ إِنْ کُنْتُمْ تَعْلَمُونَ81الَّذینَ آمَنُوا وَ لَمْ یَلْبِسُوا إیمانَهُمْ بِظُلْمٍ أُولئِکَ لَهُمُ الْأَمْنُ وَ هُمْ مُهْتَدُونَ82وَ تِلْکَ حُجَّتُنا آتَیْناها إِبْراهیمَ عَلى‏ قَوْمِهِ نَرْفَعُ دَرَجاتٍ مَنْ نَشاءُ إِنَّ رَبَّکَ حَکیمٌ عَلیمٌ83وَ وَهَبْنا لَهُ إِسْحاقَ وَ یَعْقُوبَ کُلاًّ هَدَیْنا وَ نُوحاً هَدَیْنا مِنْ قَبْلُ وَ مِنْ ذُرِّیَّتِهِ داوُدَ وَ سُلَیْمانَ وَ أَیُّوبَ وَ یُوسُفَ وَ مُوسى‏ وَ هارُونَ وَ کَذلِکَ نَجْزِی الْمُحْسِنینَ84وَ زَکَرِیَّا وَ یَحْیى‏ وَ عیسى‏ وَ إِلْیاسَ کُلٌّ مِنَ الصَّالِحینَ85وَ إِسْماعیلَ وَ الْیَسَعَ وَ یُونُسَ وَ لُوطاً وَ کلاًّ فَضَّلْنا عَلَى الْعالَمینَ86وَ مِنْ آبائِهِمْ وَ ذُرِّیَّاتِهِمْ وَ إِخْوانِهِمْ وَ اجْتَبَیْناهُمْ وَ هَدَیْناهُمْ إِلى‏ صِراطٍ مُسْتَقیمٍ87ذلِکَ هُدَى اللَّهِ یَهْدی بِهِ مَنْ یَشاءُ مِنْ عِبادِهِ وَ لَوْ أَشْرَکُوا لَحَبِطَ عَنْهُمْ ما کانُوا یَعْمَلُونَ88أُولئِکَ الَّذینَ آتَیْناهُمُ الْکِتابَ وَ الْحُکْمَ وَ النُّبُوَّةَ فَإِنْ یَکْفُرْ بِها هؤُلاءِ فَقَدْ وَکَّلْنا بِها قَوْماً لَیْسُوا بِها بِکافِرینَ89أُولئِکَ الَّذینَ هَدَى اللَّهُ فَبِهُداهُمُ اقْتَدِهْ قُلْ لا أَسْئَلُکُمْ عَلَیْهِ أَجْراً إِنْ هُوَ إِلاَّ ذِکْرى‏ لِلْعالَمینَ90وَ ما قَدَرُوا اللَّهَ حَقَّ قَدْرِهِ إِذْ قالُوا ما أَنْزَلَ اللَّهُ عَلى‏ بَشَرٍ مِنْ شَیْ‏ءٍ قُلْ مَنْ أَنْزَلَ الْکِتابَ الَّذی جاءَ بِهِ مُوسى‏ نُوراً وَ هُدىً لِلنَّاسِ تَجْعَلُونَهُ قَراطیسَ تُبْدُونَها وَ تُخْفُونَ کَثیراً وَ عُلِّمْتُمْ ما لَمْ تَعْلَمُوا أَنْتُمْ وَ لا آباؤُکُمْ قُلِ اللَّهُ ثُمَّ ذَرْهُمْ فی‏ خَوْضِهِمْ یَلْعَبُونَ91وَ هذا کِتابٌ أَنْزَلْناهُ مُبارَکٌ مُصَدِّقُ الَّذی بَیْنَ یَدَیْهِ وَ لِتُنْذِرَ أُمَّ الْقُرى‏ وَ مَنْ حَوْلَها وَ الَّذینَ یُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ یُؤْمِنُونَ بِهِ وَ هُمْ عَلى‏ صَلاتِهِمْ یُحافِظُونَ92وَ مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرى‏ عَلَى اللَّهِ کَذِباً أَوْ قالَ أُوحِیَ إِلَیَّ وَ لَمْ یُوحَ إِلَیْهِ شَیْ‏ءٌ وَ مَنْ قالَ سَأُنْزِلُ مِثْلَ ما أَنْزَلَ اللَّهُ وَ لَوْ تَرى‏ إِذِ الظَّالِمُونَ فی‏ غَمَراتِ الْمَوْتِ وَ الْمَلائِکَةُ باسِطُوا أَیْدیهِمْ أَخْرِجُوا أَنْفُسَکُمُ الْیَوْمَ تُجْزَوْنَ عَذابَ الْهُونِ بِما کُنْتُمْ تَقُولُونَ عَلَى اللَّهِ غَیْرَ الْحَقِّ وَ کُنْتُمْ عَنْ آیاتِهِ تَسْتَکْبِرُونَ93وَ لَقَدْ جِئْتُمُونا فُرادى‏ کَما خَلَقْناکُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ وَ تَرَکْتُمْ ما خَوَّلْناکُمْ وَراءَ ظُهُورِکُمْ وَ ما نَرى‏ مَعَکُمْ شُفَعاءَکُمُ الَّذینَ زَعَمْتُمْ أَنَّهُمْ فیکُمْ شُرَکاءُ لَقَدْ تَقَطَّعَ بَیْنَکُمْ وَ ضَلَّ عَنْکُمْ ما کُنْتُمْ تَزْعُمُونَ94إِنَّ اللَّهَ فالِقُ الْحَبِّ وَ النَّوى‏ یُخْرِجُ الْحَیَّ مِنَ الْمَیِّتِ وَ مُخْرِجُ الْمَیِّتِ مِنَ الْحَیِّ ذلِکُمُ اللَّهُ فَأَنَّى تُؤْفَکُونَ95فالِقُ الْإِصْباحِ وَ جَعَلَ اللَّیْلَ سَکَناً وَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ حُسْباناً ذلِکَ تَقْدیرُ الْعَزیزِ الْعَلیمِ96وَ هُوَ الَّذی جَعَلَ لَکُمُ النُّجُومَ لِتَهْتَدُوا بِها فی‏ ظُلُماتِ الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ قَدْ فَصَّلْنَا الْآیاتِ لِقَوْمٍ یَعْلَمُونَ97وَ هُوَ الَّذی أَنْشَأَکُمْ مِنْ نَفْسٍ واحِدَةٍ فَمُسْتَقَرٌّ وَ مُسْتَوْدَعٌ قَدْ فَصَّلْنَا الْآیاتِ لِقَوْمٍ یَفْقَهُونَ98وَ هُوَ الَّذی أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَأَخْرَجْنا بِهِ نَباتَ کُلِّ شَیْ‏ءٍ فَأَخْرَجْنا مِنْهُ خَضِراً نُخْرِجُ مِنْهُ حَبًّا مُتَراکِباً وَ مِنَ النَّخْلِ مِنْ طَلْعِها قِنْوانٌ دانِیَةٌ وَ جَنَّاتٍ مِنْ أَعْنابٍ وَ الزَّیْتُونَ وَ الرُّمَّانَ مُشْتَبِهاً وَ غَیْرَ مُتَشابِهٍ انْظُرُوا إِلى‏ ثَمَرِهِ إِذا أَثْمَرَ وَ یَنْعِهِ إِنَّ فی‏ ذلِکُمْ لَآیاتٍ لِقَوْمٍ یُؤْمِنُونَ99وَ جَعَلُوا لِلَّهِ شُرَکاءَ الْجِنَّ وَ خَلَقَهُمْ وَ خَرَقُوا لَهُ بَنینَ وَ بَناتٍ بِغَیْرِ عِلْمٍ سُبْحانَهُ وَ تَعالى‏ عَمَّا یَصِفُونَ100 

 

 

چگونه من از بتهاى شما بترسم؟! در حالى که شما از این نمى‏ترسید که براى خدا، همتایى قرار داده‏اید که هیچ گونه دلیلى درباره آن، بر شما نازل نکرده است! (راست بگویید) کدام یک از این دو دسته (بت‏پرستان و خداپرستان)، شایسته‏تر به ایمنى (از مجازات) هستند اگر مى‏دانید؟! (81)

 

(آرى،) آنها که ایمان آوردند، و ایمان خود را با شرک و ستم نیالودند، ایمنى تنها از آن آنهاست؛ و آنها هدایت‏یافتگانند!» (82)

 

اینها دلایل ما بود که به ابراهیم در برابر قومش دادیم! درجات هر کس را بخواهیم (و شایسته بدانیم،) بالا مى‏بریم؛ پروردگار تو، حکیم و داناست. (83)

 

و اسحاق و یعقوب را به او ( ابراهیم) بخشیدیم؛ و هر دو را هدایت کردیم؛ و نوح را (نیز) پیش از آن هدایت نمودیم؛ و از فرزندان او، داوود و سلیمان و ایوب و یوسف و موسى و هارون را (هدایت کردیم)؛ این‏گونه نیکوکاران را پاداش مى‏دهیم! (84)

 

و (همچنین) زکریا و یحیى و عیسى و الیاس را؛ همه از صالحان بودند. (85)

 

و اسماعیل و الیسع و یونس و لوط را؛ و همه را بر جهانیان برترى دادیم. (86)

 

و از پدران و فرزندان و برادران آنها (افرادى را برترى دادیم) و برگزیدیم و به راه راست، هدایت نمودیم. (87)

 

این، هدایت خداست؛ که هر کس از بندگان خود را بخواهد با آن راهنمایى مى‏کند! و اگر آنها مشرک شوند، اعمال (نیکى) که انجام داده‏اند، نابود مى‏گردد (و نتیجه‏اى از آن نمى‏گیرند). (88)

 

آنها کسانى هستند که کتاب و حکم و نبوت به آنان دادیم؛ و اگر (بفرض) نسبت به آن کفر ورزند، (آیین حق زمین نمى‏ماند؛ زیرا) کسان دیگرى را نگاهبان آن مى‏سازیم که نسبت به آن، کافر نیستند. (89)

 

آنها کسانى هستند که خداوند هدایتشان کرده؛ پس به هدایت آنان اقتدا کن! (و) بگو: «در برابر این (رسالت و تبلیغ)، پاداشى از شما نمى‏طلبم! این (رسالت)، چیزى جز یک یادآورى براى جهانیان نیست! (این وظیفه من است)» (90)

 

آنها خدا را درست نشناختند که گفتند: «خدا، هیچ چیز بر هیچ انسانى، نفرستاده است!» بگو: ؛ س‏خ‏للّهچه کسى کتابى را که موسى آورد، نازل کرد؟! کتابى که براى مردم، نور و هدایت بود؛ 0اما شما) آن را بصورت پراکنده قرارمى‏دهید؛ قسمتى را آشکار، و قسمت زیادى را پنهان مى‏دارید؛ و مطالبى به شما تعلیم داده شده که نه شما و نه پدرانتان، از آن با خبر نبودید!» بگو: ؛ س‏خ‏للّهخدا!» سپس آنها را در گفتگوهاى لجاجت‏آمیزشان رها کن، تا بازى کنند! (91)

 

و این کتابى است که ما آن را نازل کردیم؛ کتابى است پربرکت، که آنچه را پیش از آن آمده، تصدیق مى‏کند؛ (آن را فرستادیم تا مردم را به پاداشهاى الهى، بشارت دهى،) و تا (اهل) ام‏القرى ( مکه) و کسانى را که گرد آن هستند، بترسانى! (یقین بدان) آنها که به آخرت ایمان دارند، و به آن ایمان مى‏آورند؛ و بر نمازهاى خویش، مراقبت مى کنند! (92)

 

چه کسى ستمکارتر است از کسى که دروغى به خدا ببندد، یا بگوید: «بر من، وحى فرستاده شده‏»، در حالى که به او وحى نشده است، و کسى که بگوید: «من نیز همانند آنچه خدا نازل کرده است، نازل مى‏کنم‏»؟! و اگر ببینى هنگامى که (این) ظالمان در شداید مرگ فرو رفته‏اند، و فرشتگان دستها را گشوده، به آنان مى‏گویند: «جان خود را خارج سازید! امروز در برابر دروغهایى که به خدا بستید و نسبت به آیات او تکبر ورزیدید، مجازات خوارکننده‏اى خواهید دید»! (به حال آنها تاسف خواهى خورد) (93)

 

و (روز قیامت به آنها گفته مى‏شود:) همه شما تنها به سوى ما بازگشت نمودید، همان‏گونه که روز اول شما را آفریدیم! و آنچه را به شما بخشیده بودیم، پشت سر گذاردید! و شفیعانى را که شریک در شفاعت خود مى‏پنداشتید، با شما نمى‏بینیم! پیوندهاى شما بریده شده است؛ و تمام آنچه را تکیه‏گاه خود تصور مى‏کردید، از شما دور و گم شده‏اند! (94)

 

خداوند، شکافنده دانه و هسته است؛ زنده را از مرده خارج مى‏سازد، و مرده را از زنده بیرون مى‏آورد؛ این است خداى شما! پس چگونه از حق منحرف مى‏شوید؟! (95)

 

او شکافنده صبح است؛ و شب را مایه آرامش، و خورشید و ماه را وسیله حساب قرار داده است؛ این، اندازه‏گیرى خداوند تواناى داناست! (96)

 

او کسى است که ستارگان را براى شما قرار داد، تا در تاریکیهاى خشکى و دریا، به وسیله آنها راه یابید! ما نشانه‏ها(ى خود) را براى کسانى که مى‏دانند، (و اهل فکر و اندیشه‏اند) بیان داشتیم! (97)

 

او کسى است که شما را از یک نفس آفرید! و شما دو گروه هستید: بعضى پایدار (از نظر ایمان یا خلقت کامل)، و بعضى ناپایدار؛ ما آیات خود را براى کسانى که مى‏فهمند، تشریح نمودیم! (98)

 

او کسى است که از آسمان، آبى نازل کرد، و به وسیله آن، گیاهان گوناگون رویاندیم؛ و از آن، ساقه‏ها و شاخه‏هاى سبز، خارج ساختیم؛ و از آنها دانه‏هاى متراکم، و از شکوفه نخل، شکوفه‏هایى با رشته‏هاى باریک بیرون فرستادیم؛ و باغهایى از انواع انگور و زیتون و انار، (گاه) شبیه به یکدیگر، و (گاه) بى‏شباهت! هنگامى که میوه مى دهد، به میوه آن و طرز رسیدنش بنگرید که در آن، نشانه‏هایى (از عظمت خدا) براى افراد باایمان است! (99)

 

آنان براى خدا همتایانى از جن قرار دادند، در حالى که خداوند همه آنها را آفریده است؛ و براى خدا، به دروغ و از روى جهل، پسران و دخترانى ساختند؛ منزه است خدا، و برتر است از آنچه توصیف مى‏کنند! (100)

 


ترجمه سوره انعام ( از آیه 61 تا آیه 80 )
ساعت ۱٢:٥٥ ‎ب.ظ روز جمعه ٢٢ آذر ۱۳٩٢   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،ترجمه سوره انعام

وَ هُوَ الْقاهِرُ فَوْقَ عِبادِهِ وَ یُرْسِلُ عَلَیْکُمْ حَفَظَةً حَتَّى إِذا جاءَ أَحَدَکُمُ الْمَوْتُ تَوَفَّتْهُ رُسُلُنا وَ هُمْ لا یُفَرِّطُونَ61ثُمَّ رُدُّوا إِلَى اللَّهِ مَوْلاهُمُ الْحَقِّ أَلا لَهُ الْحُکْمُ وَ هُوَ أَسْرَعُ الْحاسِبینَ62قُلْ مَنْ یُنَجِّیکُمْ مِنْ ظُلُماتِ الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ تَدْعُونَهُ تَضَرُّعاً وَ خُفْیَةً لَئِنْ أَنْجانا مِنْ هذِهِ لَنَکُونَنَّ مِنَ الشَّاکِرینَ63قُلِ اللَّهُ یُنَجِّیکُمْ مِنْها وَ مِنْ کُلِّ کَرْبٍ ثُمَّ أَنْتُمْ تُشْرِکُونَ64قُلْ هُوَ الْقادِرُ عَلى‏ أَنْ یَبْعَثَ عَلَیْکُمْ عَذاباً مِنْ فَوْقِکُمْ أَوْ مِنْ تَحْتِ أَرْجُلِکُمْ أَوْ یَلْبِسَکُمْ شِیَعاً وَ یُذیقَ بَعْضَکُمْ بَأْسَ بَعْضٍ انْظُرْ کَیْفَ نُصَرِّفُ الْآیاتِ لَعَلَّهُمْ یَفْقَهُونَ65وَ کَذَّبَ بِهِ قَوْمُکَ وَ هُوَ الْحَقُّ قُلْ لَسْتُ عَلَیْکُمْ بِوَکیلٍ66لِکُلِّ نَبَإٍ مُسْتَقَرٌّ وَ سَوْفَ تَعْلَمُونَ67وَ إِذا رَأَیْتَ الَّذینَ یَخُوضُونَ فی‏ آیاتِنا فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ حَتَّى یَخُوضُوا فی‏ حَدیثٍ غَیْرِهِ وَ إِمَّا یُنْسِیَنَّکَ الشَّیْطانُ فَلا تَقْعُدْ بَعْدَ الذِّکْرى‏ مَعَ الْقَوْمِ الظَّالِمینَ68وَ ما عَلَى الَّذینَ یَتَّقُونَ مِنْ حِسابِهِمْ مِنْ شَیْ‏ءٍ وَ لکِنْ ذِکْرى‏ لَعَلَّهُمْ یَتَّقُونَ69وَ ذَرِ الَّذینَ اتَّخَذُوا دینَهُمْ لَعِباً وَ لَهْواً وَ غَرَّتْهُمُ الْحَیاةُ الدُّنْیا وَ ذَکِّرْ بِهِ أَنْ تُبْسَلَ نَفْسٌ بِما کَسَبَتْ لَیْسَ لَها مِنْ دُونِ اللَّهِ وَلِیٌّ وَ لا شَفیعٌ وَ إِنْ تَعْدِلْ کُلَّ عَدْلٍ لا یُؤْخَذْ مِنْها أُولئِکَ الَّذینَ أُبْسِلُوا بِما کَسَبُوا لَهُمْ شَرابٌ مِنْ حَمیمٍ وَ عَذابٌ أَلیمٌ بِما کانُوا یَکْفُرُونَ70قُلْ أَ نَدْعُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ ما لا یَنْفَعُنا وَ لا یَضُرُّنا وَ نُرَدُّ عَلى‏ أَعْقابِنا بَعْدَ إِذْ هَدانَا اللَّهُ کَالَّذِی اسْتَهْوَتْهُ الشَّیاطینُ فِی الْأَرْضِ حَیْرانَ لَهُ أَصْحابٌ یَدْعُونَهُ إِلَى الْهُدَى ائْتِنا قُلْ إِنَّ هُدَى اللَّهِ هُوَ الْهُدى‏ وَ أُمِرْنا لِنُسْلِمَ لِرَبِّ الْعالَمینَ71وَ أَنْ أَقیمُوا الصَّلاةَ وَ اتَّقُوهُ وَ هُوَ الَّذی إِلَیْهِ تُحْشَرُونَ72وَ هُوَ الَّذی خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ بِالْحَقِّ وَ یَوْمَ یَقُولُ کُنْ فَیَکُونُ قَوْلُهُ الْحَقُّ وَ لَهُ الْمُلْکُ یَوْمَ یُنْفَخُ فِی الصُّورِ عالِمُ الْغَیْبِ وَ الشَّهادَةِ وَ هُوَ الْحَکیمُ الْخَبیرُ73وَ إِذْ قالَ إِبْراهیمُ لِأَبیهِ آزَرَ أَ تَتَّخِذُ أَصْناماً آلِهَةً إِنِّی أَراکَ وَ قَوْمَکَ فی‏ ضَلالٍ مُبینٍ74وَ کَذلِکَ نُری إِبْراهیمَ مَلَکُوتَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ لِیَکُونَ مِنَ الْمُوقِنینَ75فَلَمَّا جَنَّ عَلَیْهِ اللَّیْلُ رَأى‏ کَوْکَباً قالَ هذا رَبِّی فَلَمَّا أَفَلَ قالَ لا أُحِبُّ الْآفِلینَ76فَلَمَّا رَأَى الْقَمَرَ بازِغاً قالَ هذا رَبِّی فَلَمَّا أَفَلَ قالَ لَئِنْ لَمْ یَهْدِنی‏ رَبِّی لَأَکُونَنَّ مِنَ الْقَوْمِ الضَّالِّینَ77فَلَمَّا رَأَى الشَّمْسَ بازِغَةً قالَ هذا رَبِّی هذا أَکْبَرُ فَلَمَّا أَفَلَتْ قالَ یا قَوْمِ إِنِّی بَری‏ءٌ مِمَّا تُشْرِکُونَ78إِنِّی وَجَّهْتُ وَجْهِیَ لِلَّذی فَطَرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ حَنیفاً وَ ما أَنَا مِنَ الْمُشْرِکینَ79وَ حاجَّهُ قَوْمُهُ قالَ أَ تُحاجُّونِّی فِی اللَّهِ وَ قَدْ هَدانِ وَ لا أَخافُ ما تُشْرِکُونَ بِهِ إِلاَّ أَنْ یَشاءَ رَبِّی شَیْئاً وَسِعَ رَبِّی کُلَّ شَیْ‏ءٍ عِلْماً أَ فَلا تَتَذَکَّرُونَ80 

 

 

او بر بندگان خود تسلط کامل دارد؛ و مراقبانى بر شما مى‏گمارد؛ تا زمانى که یکى از شما را مرگ فرا رسد؛ (در این موقع،) فرستادگان ما جان او را مى‏گیرند؛ و آنها (در نگاهدارى حساب عمر و اعمال بندگان،) کوتاهى نمى‏کنند. (61)

 

سپس (تمام بندگان) به سوى خدا، که مولاى حقیقى آنهاست، بازمى‏گردند. بدانید که حکم و داورى، مخصوص اوست؛ و او، سریعترین حسابگران است! (62)

 

بگو: «چه کسى شما را از تاریکیهاى خشکى و دریا رهایى مى‏بخشد؟ در حالى که او را با حالت تضرع (و آشکارا) و در پنهانى مى‏خوانید؛ (و مى‏گویید:) اگر از این (خطرات و ظلمتها) ما را رهایى مى‏بخشد، از شکرگزاران خواهیم بود.» (63)

 

بگو: «خداوند شما را از اینها، و از هر مشکل و ناراحتى، نجات مى‏دهد؛ باز هم شما براى او شریک قرار مى‏دهید! (و راه کفر مى‏پویید.)» (64)

 

بگو: «او قادر است که از بالا یا از زیر پاى شما، عذابى بر شما بفرستد؛ یا بصورت دسته‏هاى پراکنده شما را با هم بیامیزد؛ و طعم جنگ (و اختلاف) را به هر یک از شما بوسیله دیگرى بچشاند.» ببین چگونه آیات گوناگون را (براى آنها) بازگو مى‏کنیم! شاید بفهمند (و بازگردند)! (65)

 

قوم و جمعیت تو، آن (آیات الهى) را تکذیب و انکار کردند، در حالى که حق است! (به آنها) بگو: «من مسؤول (ایمان‏آوردن) شما نیستم! (وظیفه من، تنها ابلاغ رسالت است، نه اجبار شما بر ایمان.)» (66)

 

هر خیرى (که خداوند به شما داده،) سرانجام قرارگاهى دارد، (و در موعد خود انجام میگیرد.) و بزودى خواهید دانست! (67)

 

هرگاه کسانى را دیدى که آیات ما را استهزا مى‏کنند، از آنها روى بگردان تا به سخن دیگرى بپردازند! و اگر شیطان از یاد تو ببرد، هرگز پس از یادآمدن با این جمعیت ستمگر منشین! (68)

 

و (اگر) افراد با تقوا (براى ارشاد و اندرز با آنها بنشینند)، چیزى از حساب (و گناه) آنها بر ایشان نیست؛ ولى (این کار، باید تنها) براى یادآورى آنها باشد، شاید (بشنوند و) تقوى پیشه کنند! (69)

 

و رها کن کسانى را که آیین (فطرى) خود را به بازى و سرگرمى گرفتند، و زندگى دنیا، آنها را مغرور ساخته، و با این (قرآن)، به آنها یادآورى نما، تا گرفتار (عواقب شوم) اعمال خود نشوند! (و در قیامت) جز خدا، نه یاورى دارند، و نه شفاعت‏کننده‏اى! و (چنین کسى) هر گونه عوضى بپردازد، از او پذیرفته نخواهد شد؛ آنها کسانى هستند که گرفتار اعمالى شده‏اند که خود انجام داده‏اند؛ نوشابه‏اى از آب سوزان براى آنهاست؛ و عذاب دردناکى بخاطر اینکه کفر مى‏ورزیدند (و آیات الهى را انکار) مى‏کردند. (70)

 

بگو: «آیا غیر از خدا، چیزى را بخوانیم (و عبادت کنیم) که نه سودى به حال مال دارد، نه زیانى؛ و (به این ترتیب،) به عقب برگردیم بعد از آنکه خداوند ما را هدایت کرده است؟! همانند کسى که بر اثر وسوسه‏هاى شیطان، در روى زمین راه را گم کرده، و سرگردان مانده است؛ در حالى که یارانى هم دارد که او را به هدایت دعوت مى‏کنند (و مى‏گویند:) به سوى ما بیا!» بگو: «تنها هدایت خداوند، هدایت است؛ و ما دستور دادیم که تسلیم پروردگار عالمیان باشیم. (71)

 

و (نیز به ما فرمان داده شده به) اینکه: نماز را برپا دارید! و از او بپرهیزید! و تنها اوست که به سویش محشور خواهید شد.» (72)

 

اوست که آسمانها و زمین را بحق آفرید؛ و آن روز که (به هر چیز) مى‏گوید: «موجود باش!» موجود مى‏شود؛ سخن او، حق است؛ و در آن روز که در «صور» دمیده مى‏شود، حکومت مخصوص اوست، از پنهان و آشکار با خبر است، و اوست حکیم و آگاه. (73)

 

(به خاطر بیاورید) هنگامى را که ابراهیم به پدرش ( عمویش) «آزر» گفت: «آیا بتهائى را معبودان خود انتخاب مى‏کنى؟! من، تو و قوم تو را در گمراهى آشکارى مى‏بینم.» (74)

 

و این چنین، ملکوت آسمانها و زمین (و حکومت مطلقه خداوند بر آنها) را به ابراهیم نشان دادیم؛ (تا به آن استدلال کند،) و اهل یقین گردد. (75)

 

هنگامى که (تاریکى) شب او را پوشانید، ستاره‏اى مشاهده کرد، گفت: «این خداى من است؟ س‏ذللّه اما هنگامى که غروب کرد، گفت: «غروب‏کنندگان را دوست ندارم !» (76)

 

و هنگامى که ماه را دید که (سینه افق را) مى‏شکافد، گفت: «این خداى من است؟» اما هنگامى که (آن هم) غروب کرد، گفت: «اگر پروردگارم مرا راهنمایى نکند، مسلما از گروه گمراهان خواهم بود.»(77)

 

و هنگامى که خورشید را دید که (سینه افق را) مى‏شکافت، گفت: «این خداى من است؟ این (که از همه) بزرگتر است!» اما هنگامى که غروب کرد، گفت: «اى قوم من از شریکهایى که شما (براى خدا) مى‏سازید، بیزارم! (78)

 

من روى خود را به سوى کسى کردم که آسمانها و زمین را آفریده؛ من در ایمان خود خالصم؛ و از مشرکان نیستم! (79)

 

ولى قوم او ( ابراهیم)، با وى به گفتگو و ستیز پرداختند؛ گفت: «آیا درباره خدا با من گفتگو و ستیز مى‏کنید؟! در حالى که خداوند، مرا با دلایل روشن هدایت کرده؛ و من از آنچه شما همتاى (خدا) قرار مى‏دهید، نمى‏ترسم (و به من زیانى نمى رسانند)! مگر پروردگارم چیزى را بخواهد! وسعت آگاهى پروردگارم همه چیز را در برمى‏گیرد؛ آیا متذکر (و بیدار) نمى‏شوید؟! (80)

 


ترجمه سوره انعام ( از آیه 41 تا آیه 60 )
ساعت ۱٢:٤٧ ‎ب.ظ روز جمعه ٢٢ آذر ۱۳٩٢   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،ترجمه سوره انعام

بَلْ إِیَّاهُ تَدْعُونَ فَیَکْشِفُ ما تَدْعُونَ إِلَیْهِ إِنْ شاءَ وَ تَنْسَوْنَ ما تُشْرِکُونَ41وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا إِلى‏ أُمَمٍ مِنْ قَبْلِکَ فَأَخَذْناهُمْ بِالْبَأْساءِ وَ الضَّرَّاءِ لَعَلَّهُمْ یَتَضَرَّعُونَ42فَلَوْ لا إِذْ جاءَهُمْ بَأْسُنا تَضَرَّعُوا وَ لکِنْ قَسَتْ قُلُوبُهُمْ وَ زَیَّنَ لَهُمُ الشَّیْطانُ ما کانُوا یَعْمَلُونَ43فَلَمَّا نَسُوا ما ذُکِّرُوا بِهِ فَتَحْنا عَلَیْهِمْ أَبْوابَ کُلِّ شَیْ‏ءٍ حَتَّى إِذا فَرِحُوا بِما أُوتُوا أَخَذْناهُمْ بَغْتَةً فَإِذا هُمْ مُبْلِسُونَ44فَقُطِعَ دابِرُ الْقَوْمِ الَّذینَ ظَلَمُوا وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمینَ45قُلْ أَ رَأَیْتُمْ إِنْ أَخَذَ اللَّهُ سَمْعَکُمْ وَ أَبْصارَکُمْ وَ خَتَمَ عَلى‏ قُلُوبِکُمْ مَنْ إِلهٌ غَیْرُ اللَّهِ یَأْتیکُمْ بِهِ انْظُرْ کَیْفَ نُصَرِّفُ الْآیاتِ ثُمَّ هُمْ یَصْدِفُونَ46قُلْ أَ رَأَیْتَکُمْ إِنْ أَتاکُمْ عَذابُ اللَّهِ بَغْتَةً أَوْ جَهْرَةً هَلْ یُهْلَکُ إِلاَّ الْقَوْمُ الظَّالِمُونَ47وَ ما نُرْسِلُ الْمُرْسَلینَ إِلاَّ مُبَشِّرینَ وَ مُنْذِرینَ فَمَنْ آمَنَ وَ أَصْلَحَ فَلا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَ لا هُمْ یَحْزَنُونَ48وَ الَّذینَ کَذَّبُوا بِآیاتِنا یَمَسُّهُمُ الْعَذابُ بِما کانُوا یَفْسُقُونَ49قُلْ لا أَقُولُ لَکُمْ عِنْدی خَزائِنُ اللَّهِ وَ لا أَعْلَمُ الْغَیْبَ وَ لا أَقُولُ لَکُمْ إِنِّی مَلَکٌ إِنْ أَتَّبِعُ إِلاَّ ما یُوحى‏ إِلَیَّ قُلْ هَلْ یَسْتَوِی الْأَعْمى‏ وَ الْبَصیرُ أَ فَلا تَتَفَکَّرُونَ50وَ أَنْذِرْ بِهِ الَّذینَ یَخافُونَ أَنْ یُحْشَرُوا إِلى‏ رَبِّهِمْ لَیْسَ لَهُمْ مِنْ دُونِهِ وَلِیٌّ وَ لا شَفیعٌ لَعَلَّهُمْ یَتَّقُونَ51وَ لا تَطْرُدِ الَّذینَ یَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَداةِ وَ الْعَشِیِّ یُریدُونَ وَجْهَهُ ما عَلَیْکَ مِنْ حِسابِهِمْ مِنْ شَیْ‏ءٍ وَ ما مِنْ حِسابِکَ عَلَیْهِمْ مِنْ شَیْ‏ءٍ فَتَطْرُدَهُمْ فَتَکُونَ مِنَ الظَّالِمینَ52وَ کَذلِکَ فَتَنَّا بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لِیَقُولُوا أَ هؤُلاءِ مَنَّ اللَّهُ عَلَیْهِمْ مِنْ بَیْنِنا أَ لَیْسَ اللَّهُ بِأَعْلَمَ بِالشَّاکِرینَ53وَ إِذا جاءَکَ الَّذینَ یُؤْمِنُونَ بِآیاتِنا فَقُلْ سَلامٌ عَلَیْکُمْ کَتَبَ رَبُّکُمْ عَلى‏ نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ أَنَّهُ مَنْ عَمِلَ مِنْکُمْ سُوءاً بِجَهالَةٍ ثُمَّ تابَ مِنْ بَعْدِهِ وَ أَصْلَحَ فَأَنَّهُ غَفُورٌ رَحیمٌ54وَ کَذلِکَ نُفَصِّلُ الْآیاتِ وَ لِتَسْتَبینَ سَبیلُ الْمُجْرِمینَ55قُلْ إِنِّی نُهیتُ أَنْ أَعْبُدَ الَّذینَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ قُلْ لا أَتَّبِعُ أَهْواءَکُمْ قَدْ ضَلَلْتُ إِذاً وَ ما أَنَا مِنَ الْمُهْتَدینَ56قُلْ إِنِّی عَلى‏ بَیِّنَةٍ مِنْ رَبِّی وَ کَذَّبْتُمْ بِهِ ما عِنْدی ما تَسْتَعْجِلُونَ بِهِ إِنِ الْحُکْمُ إِلاَّ لِلَّهِ یَقُصُّ الْحَقَّ وَ هُوَ خَیْرُ الْفاصِلینَ57قُلْ لَوْ أَنَّ عِنْدی ما تَسْتَعْجِلُونَ بِهِ لَقُضِیَ الْأَمْرُ بَیْنی‏ وَ بَیْنَکُمْ وَ اللَّهُ أَعْلَمُ بِالظَّالِمینَ58وَ عِنْدَهُ مَفاتِحُ الْغَیْبِ لا یَعْلَمُها إِلاَّ هُوَ وَ یَعْلَمُ ما فِی الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ وَ ما تَسْقُطُ مِنْ وَرَقَةٍ إِلاَّ یَعْلَمُها وَ لا حَبَّةٍ فی‏ ظُلُماتِ الْأَرْضِ وَ لا رَطْبٍ وَ لا یابِسٍ إِلاَّ فی‏ کِتابٍ مُبینٍ59وَ هُوَ الَّذی یَتَوَفَّاکُمْ بِاللَّیْلِ وَ یَعْلَمُ ما جَرَحْتُمْ بِالنَّهارِ ثُمَّ یَبْعَثُکُمْ فیهِ لِیُقْضى‏ أَجَلٌ مُسَمًّى ثُمَّ إِلَیْهِ مَرْجِعُکُمْ ثُمَّ یُنَبِّئُکُمْ بِما کُنْتُمْ تَعْمَلُونَ60 

 

 

(نه،) بلکه تنها او را مى‏خوانید! و او اگر بخواهد، مشکلى را که بخاطر آن او را خوانده‏اید، برطرف مى‏سازد؛ و آنچه را (امروز) همتاى خدا قرارمى‏دهید، (در آن روز) فراموش خواهید کرد. (41)

 

ما به سوى امتهایى که پیش از تو بودند، (پیامبرانى) فرستادیم؛ (و هنگامى که با این پیامبران به مخالفت برخاستند،) آنها را با شدت و رنج و ناراحتى مواجه ساختیم؛ شاید (بیدار شوند و در برابر حق،) خضوع کنند و تسلیم گردند! (42)

 

چرا هنگامى که مجازات ما به آنان رسید، (خضوع نکردند و) تسلیم نشدند؟! بلکه دلهاى آنها قساوت پیدا کرد؛ و شیطان، هر کارى را که مى‏کردند، در نظرشان زینت داد! (43)

 

(آرى،) هنگامى که (اندرزها سودى نبخشید، و) آنچه را به آنها یادآورى شده بود فراموش کردند، درهاى همه چیز (از نعمتها) را به روى آنها گشودیم؛ تا (کاملا) خوشحال شدند (و دل به آن بستند)؛ ناگهان آنها را گرفتیم (و سخت مجازات کردیم)؛ در این هنگام، همگى مایوس شدند؛ (و درهاى امید به روى آنها بسته شد). (44)

 

و (به این ترتیب،) دنباله (زندگى) جمعیتى که ستم کرده بودند، قطع شد. و ستایش مخصوص خداوند، پروردگار جهانیان است. (45)

 

بگو: «به من خبر دهید اگر خداوند، گوش و چشمهایتان را بگیرد، و بر دلهاى شما مهر نهد (که چیزى را نفهمید)، چه کسى جز خداست که آنها را به شما بدهد؟!» ببین چگونه آیات را به گونه‏هاى مختلف براى آنها شرح مى‏دهیم، سپس آنها روى مى‏گردانند! (46)

 

بگو: «به من خبر دهید اگر عذاب خدا بطور ناگهانى (و پنهانى) یا آشکارا به سراغ شما بیاید، آیا جز جمعیت ستمکار هلاک مى‏شوند؟!» (47)

 

ما پیامبران را، جز (به عنوان) بشارت دهنده و بیم دهنده، نمى‏فرستیم؛ آنها که ایمان بیاورند و (خویشتن را) اصلاح کنند، نه ترسى بر آنهاست و نه غمگین مى‏شوند. (48)

 

و آنها که آیات ما را تکذیب کردند، عذاب (پروردگار) بخاطر نافرمانیها به آنان مى‏رسد. (49)

 

بگو: «من نمى‏گویم خزاین خدا نزد من است؛ و من، (جز آنچه خدا به من بیاموزد،) از غیب آگاه نیستم! و به شما نمى‏گویم من فرشته‏ام؛ تنها از آنچه به من وحى مى‏شود پیروى مى‏کنم.» بگو: س‏خ‏للّهآیا نابینا و بینا مساویند؟! پس چرا نمى‏اندیشید؟!» (50)

 

و به وسیله آن (قرآن)، کسانى را که از روز حشر و رستاخیز مى‏ترسند، بیم ده! (روزى که در آن،) یاور و سرپرست و شفاعت‏کننده‏اى جز او ( خدا) ندارند؛ شاید پرهیزگارى پیشه کنند! (51)

 

و کسانى را که صبح و شام خدا را مى‏خوانند، و جز ذات پاک او نظرى ندارند، از خود دور مکن! نه چیزى از حساب آنها بر توست، و نه چیزى از حساب تو بر آنها! اگر آنها را طرد کنى، از ستمگران خواهى بود! (52)

 

و این چنین بعضى از آنها را با بعض دیگر آزمودیم (توانگران را بوسیله فقیران)؛ تا بگویند: س‏خ‏للّهآیا اینها هستند که خداوند از میان ما (برگزیده، و) بر آنها منت گذارده (و نعمت ایمان بخشیده است؟!» آیا خداوند، شاکران را بهتر نمى‏شناسد؟! (53)

 

هرگاه کسانى که به آیات ما ایمان دارند نزد تو آیند، به آنها بگو: «سلام بر شما پروردگارتان، رحمت را بر خود فرض کرده؛ هر کس از شما کار بدى از روى نادانى کند، سپس توبه و اصلاح (و جبران) نماید، (مشمول رحمت خدا مى‏شود چرا که) او آمرزنده مهربان است.» (54)

 

و این چنین آیات را برمیشمریم، (تا حقیقت بر شما روشن شود،) و راه گناهکاران آشکار گردد. (55)

 

بگو: «من از پرستش کسانى که غیر از خدا مى‏خوانید، نهى شده‏ام!» بگو: «من از هوى و هوسهاى شما، پیروى نمى‏کنم؛ اگر چنین کنم، گمراه شده‏ام؛ و از هدایت‏یافتگان نخواهم بود! س‏ذللّه (56)

 

بگو: «من دلیل روشنى از پروردگارم دارم؛ و شما آن را تکذیب کرده‏اید! آنچه شما در باره آن (از نزول عذاب الهى) عجله دارید، به دست من نیست !حکم و فرمان، تنها از آن خداست! حق را از باطل جدا مى‏کند، و او بهترین جداکننده (حق از باطل) است.» (57)

 

بگو: «اگر آنچه درباره آن عجله دارید نزد من بود، (و به درخواست شما ترتیب‏اثر مى‏دادم، عذاب الهى بر شما نازل مى‏گشت؛) و کار میان من و شما پایان گرفته بود؛ ولى خداوند ظالمان را بهتر مى‏شناسد (و بموقع مجازات مى‏کند.)» (58)

 

کلیدهاى غیب، تنها نزد اوست؛ و جز او، کسى آنها را نمى‏داند. او آنچه را در خشکى و دریاست مى‏داند؛ هیچ برگى (از درختى) نمى‏افتد، مگر اینکه از آن آگاه است؛ و نه هیچ دانه‏اى در تاریکیهاى زمین، و نه هیچ تر و خشکى وجود دارد، جز اینکه در کتابى آشکار ( در کتاب علم خدا) ثبت است. (59)

 

او کسى است که (روح) شما را در شب (به هنگام خواب) مى‏گیرد؛ و از آنچه در روز کرده‏اید، با خبر است؛ سپس در روز شما را (از خواب) برمى‏انگیزد؛ و (این وضع همچنان ادامه مى‏یابد) تا سرآمد معینى فرا رسد؛ سپس بازگشت شما به سوى اوست؛ و سپس شما را از آنچه عمل مى‏کردید، با خبر مى‏سازد. (60)

 


ترجمه سوره انعام ( از آیه 21 تا آیه 40 )
ساعت ۱٢:٤۱ ‎ب.ظ روز جمعه ٢٢ آذر ۱۳٩٢   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،ترجمه سوره انعام

وَ مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرى‏ عَلَى اللَّهِ کَذِباً أَوْ کَذَّبَ بِآیاتِهِ إِنَّهُ لا یُفْلِحُ الظَّالِمُونَ21وَ یَوْمَ نَحْشُرُهُمْ جَمیعاً ثُمَّ نَقُولُ لِلَّذینَ أَشْرَکُوا أَیْنَ شُرَکاؤُکُمُ الَّذینَ کُنْتُمْ تَزْعُمُونَ22ثُمَّ لَمْ تَکُنْ فِتْنَتُهُمْ إِلاَّ أَنْ قالُوا وَ اللَّهِ رَبِّنا ما کُنَّا مُشْرِکینَ23انْظُرْ کَیْفَ کَذَبُوا عَلى‏ أَنْفُسِهِمْ وَ ضَلَّ عَنْهُمْ ما کانُوا یَفْتَرُونَ24وَ مِنْهُمْ مَنْ یَسْتَمِعُ إِلَیْکَ وَ جَعَلْنا عَلى‏ قُلُوبِهِمْ أَکِنَّةً أَنْ یَفْقَهُوهُ وَ فی‏ آذانِهِمْ وَقْراً وَ إِنْ یَرَوْا کُلَّ آیَةٍ لا یُؤْمِنُوا بِها حَتَّى إِذا جاؤُکَ یُجادِلُونَکَ یَقُولُ الَّذینَ کَفَرُوا إِنْ هذا إِلاَّ أَساطیرُ الْأَوَّلینَ25وَ هُمْ یَنْهَوْنَ عَنْهُ وَ یَنْأَوْنَ عَنْهُ وَ إِنْ یُهْلِکُونَ إِلاَّ أَنْفُسَهُمْ وَ ما یَشْعُرُونَ26وَ لَوْ تَرى‏ إِذْ وُقِفُوا عَلَى النَّارِ فَقالُوا یا لَیْتَنا نُرَدُّ وَ لا نُکَذِّبَ بِآیاتِ رَبِّنا وَ نَکُونَ مِنَ الْمُؤْمِنینَ27بَلْ بَدا لَهُمْ ما کانُوا یُخْفُونَ مِنْ قَبْلُ وَ لَوْ رُدُّوا لَعادُوا لِما نُهُوا عَنْهُ وَ إِنَّهُمْ لَکاذِبُونَ28وَ قالُوا إِنْ هِیَ إِلاَّ حَیاتُنَا الدُّنْیا وَ ما نَحْنُ بِمَبْعُوثینَ29وَ لَوْ تَرى‏ إِذْ وُقِفُوا عَلى‏ رَبِّهِمْ قالَ أَ لَیْسَ هذا بِالْحَقِّ قالُوا بَلى‏ وَ رَبِّنا قالَ فَذُوقُوا الْعَذابَ بِما کُنْتُمْ تَکْفُرُونَ30قَدْ خَسِرَ الَّذینَ کَذَّبُوا بِلِقاءِ اللَّهِ حَتَّى إِذا جاءَتْهُمُ السَّاعَةُ بَغْتَةً قالُوا یا حَسْرَتَنا عَلى‏ ما فَرَّطْنا فیها وَ هُمْ یَحْمِلُونَ أَوْزارَهُمْ عَلى‏ ظُهُورِهِمْ أَلا ساءَ ما یَزِرُونَ31وَ مَا الْحَیاةُ الدُّنْیا إِلاَّ لَعِبٌ وَ لَهْوٌ وَ لَلدَّارُ الْآخِرَةُ خَیْرٌ لِلَّذینَ یَتَّقُونَ أَ فَلا تَعْقِلُونَ32قَدْ نَعْلَمُ إِنَّهُ لَیَحْزُنُکَ الَّذی یَقُولُونَ فَإِنَّهُمْ لا یُکَذِّبُونَکَ وَ لکِنَّ الظَّالِمینَ بِآیاتِ اللَّهِ یَجْحَدُونَ33وَ لَقَدْ کُذِّبَتْ رُسُلٌ مِنْ قَبْلِکَ فَصَبَرُوا عَلى‏ ما کُذِّبُوا وَ أُوذُوا حَتَّى أَتاهُمْ نَصْرُنا وَ لا مُبَدِّلَ لِکَلِماتِ اللَّهِ وَ لَقَدْ جاءَکَ مِنْ نَبَإِ الْمُرْسَلینَ34وَ إِنْ کانَ کَبُرَ عَلَیْکَ إِعْراضُهُمْ فَإِنِ اسْتَطَعْتَ أَنْ تَبْتَغِیَ نَفَقاً فِی الْأَرْضِ أَوْ سُلَّماً فِی السَّماءِ فَتَأْتِیَهُمْ بِآیَةٍ وَ لَوْ شاءَ اللَّهُ لَجَمَعَهُمْ عَلَى الْهُدى‏ فَلا تَکُونَنَّ مِنَ الْجاهِلینَ35إِنَّما یَسْتَجیبُ الَّذینَ یَسْمَعُونَ وَ الْمَوْتى‏ یَبْعَثُهُمُ اللَّهُ ثُمَّ إِلَیْهِ یُرْجَعُونَ36وَ قالُوا لَوْ لا نُزِّلَ عَلَیْهِ آیَةٌ مِنْ رَبِّهِ قُلْ إِنَّ اللَّهَ قادِرٌ عَلى‏ أَنْ یُنَزِّلَ آیَةً وَ لکِنَّ أَکْثَرَهُمْ لا یَعْلَمُونَ37وَ ما مِنْ دَابَّةٍ فِی الْأَرْضِ وَ لا طائِرٍ یَطیرُ بِجَناحَیْهِ إِلاَّ أُمَمٌ أَمْثالُکُمْ ما فَرَّطْنا فِی الْکِتابِ مِنْ شَیْ‏ءٍ ثُمَّ إِلى‏ رَبِّهِمْ یُحْشَرُونَ38وَ الَّذینَ کَذَّبُوا بِآیاتِنا صُمٌّ وَ بُکْمٌ فِی الظُّلُماتِ مَنْ یَشَأِ اللَّهُ یُضْلِلْهُ وَ مَنْ یَشَأْ یَجْعَلْهُ عَلى‏ صِراطٍ مُسْتَقیمٍ39قُلْ أَ رَأَیْتَکُمْ إِنْ أَتاکُمْ عَذابُ اللَّهِ أَوْ أَتَتْکُمُ السَّاعَةُ أَ غَیْرَ اللَّهِ تَدْعُونَ إِنْ کُنْتُمْ صادِقینَ40 

 

 

چه کسى ستمکارتر است از آن کس که بر خدا دروغ بسته ( همتایى براى او قائل شده)، و یا آیات او را تکذیب کرده است؟! مسلما ظالمان، رستگار نخواهند شد! (21)

 

آن روز که همه آنها را محشور مى‏کنیم؛ سپس به مشرکان مى‏گوییم: «معبودهایتان، که همتاى خدا مى‏پنداشتید، کجایند؟» (چرا به یارى شما نمى‏شتابند؟!) (22)

 

سپس پاسخ‏و عذر آنها، چیزى جز این نیست که مى‏گویند: «به خداوندى که پروردگار ماست سوگند که ما مشرک نبودیم!» (23)

 

ببین چگونه به خودشان (نیز) دروغ مى‏گویند، و آنچه را بدروغ همتاى خدا مى‏پنداشتند، از دست مى‏دهند! (24)

 

پاره‏اى از آنها به (سخنان) تو، گوش فرامى‏دهند؛ ولى بر دلهاى آنان پرده‏ها افکنده‏ایم تا آن را نفهمند؛ و در گوش آنها، سنگینى قرار داده‏ایم. و (آنها بقدرى لجوجند که) اگر تمام نشانه‏هاى حق را ببینند، ایمان نمى‏آورند؛ تا آنجا که وقتى به سراغ تو مى‏آیند که با تو پرخاشگرى کنند، کافران مى‏گویند: «اینها فقط افسانه‏هاى پیشینیان است!» (25)

 

آنها دیگران را از آن بازمى‏دارند؛ و خود نیز از آن دورى مى‏کنند؛ آنها جز خود را هلاک نمى‏کنند، ولى نمى‏فهمند! (26)

 

کاش (حال آنها را) هنگامى که در برابر آتش (دوزخ) ایستاده‏اند، ببینى! مى‏گویند: اى کاش (بار دیگر، به دنیا) بازگردانده مى‏شدیم، و آیات پروردگارمان را تکذیب نمى‏کردیم، و از مؤمنان مى‏بودیم! (27)

 

(آنها در واقع پشیمان نیستند،) بلکه اعمال و نیاتى را که قبلا پنهان مى‏کردند، در برابر آنها آشکار شده (و به وحشت افتاده‏اند). و اگر بازگردند، به همان اعمالى که از آن نهى شده بودند بازمى‏گردند؛ آنها دروغگویانند. (28)

 

آنها گفتند: «چیزى جز این زندگى دنیاى ما نیست؛ و ما هرگز برانگیخته نخواهیم شد!» (29)

 

اگر آنها را به هنگامى که در پیشگاه پروردگارشان ایستاده‏اند، ببینى! (به آنها) مى‏گوید: «آیا این حق نیست؟» مى‏گویند: «آرى، قسم به پروردگارمان (حق است!)» مى‏گوید: «پس مجازات را بچشید به سزاى آنچه انکار مى‏کردید!» (30)

 

آنها که لقاى پروردگار را تکذیب کردند، مسلما زیان دیدند؛ (و این تکذیب، ادامه مى یابد) تا هنگامى که ناگهان قیامت به سراغشان بیاید؛ مى‏گویند: «اى افسوس بر ما که درباره آن، کوتاهى کردیم!» و آنها (بار سنگین) گناهانشان را بر دوش مى‏کشند؛ چه بد بارى بر دوش خواهند داشت! (31)

 

زندگى دنیا، چیزى جز بازى و سرگرمى نیست! و سراى آخرت، براى آنها که پرهیزگارند، بهتر است! آیا نمى‏اندیشید؟! (32)

 

ما مى‏دانیم که گفتار آنها، تو را غمگین مى‏کند؛ ولى (غم مخور! و بدان که) آنها تو را تکذیب نمى‏کنند؛ بلکه ظالمان، آیات خدا را انکار مى‏نمایند. (33)

 

پیش از تو نیز پیامبرانى تکذیب شدند؛ و در برابر تکذیبها، صبر و استقامت کردند؛ و (در این راه،) آزار دیدند، تا هنگامى که یارى ما به آنها رسید. (تو نیز چنین باش! و این، یکى از سنتهاى الهى است؛) و هیچ چیز نمى‏تواند سنن خدا را تغییر دهد؛ و اخبار پیامبران به تو رسیده است. (34)

 

و اگر اعراض آنها بر تو سنگین است، چنانچه بتوانى نقبى در زمین بزنى، یا نردبانى به آسمان بگذارى (و اعماق زمین و آسمانها را جستجو کنى، چنین کن) تا آیه (و نشانه دیگرى) براى آنها بیاورى! (ولى بدان که این لجوجان، ایمان نمى‏آورند!) اما اگر خدا بخواهد، آنها را (به اجبار) بر هدایت جمع خواهد کرد. (ولى هدایت اجبارى، چه سودى دارد؟) پس هرگز از جاهلان مباش! (35)

 

تنها کسانى (دعوت تو را) مى‏پذیرند که گوش شنوا دارند؛ اما مردگان (و آنها که روح انسانى را از دست داده‏اند، ایمان نمى‏آورند؛ و) خدا آنها را (در قیامت) برمى‏انگیزد؛ سپس به سوى او، بازمى‏گردند. (36)

 

و گفتند: «چرا نشانه (و معجزه‏اى) از طرف پروردگارش بر او نازل نمى‏شود؟!» بگو: «خداوند، قادر است که نشانه‏اى نازل کند؛ ولى بیشتر آنها نمى‏دانند!» (37)

 

هیچ جنبنده‏اى در زمین، و هیچ پرنده‏اى که با دو بال خود پرواز مى‏کند، نیست مگر اینکه امتهایى همانند شما هستند. ما هیچ چیزرا در این کتاب، فرو گذار نکردیم؛ سپس همگى به سوى پروردگارشان محشور مى‏گردند. (38)

 

آنها که آیات ما را تکذیب کردند، کرها و لالهایى هستند که در تاریکیها قرار دارند. هر کس را خدا بخواهد (و مستحق باشد،) گمراه مى‏کند؛ و هر کس را بخواهد (و شایسته بداند،) بر راه راست قرار خواهد داد. (39)

 

بگو: «به من خبر دهید اگر عذاب پروردگار به سراغ شما آید، یا رستاخیز برپا شود، آیا (براى حل مشکلات خود،) غیر خدا را مى‏خوانید اگر راست مى‏گویید؟!» (40)

 


ترجمه سوره انعام ( از آیه 1 تا آیه 20 )
ساعت ۱٢:۳۳ ‎ب.ظ روز جمعه ٢٢ آذر ۱۳٩٢   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،ترجمه سوره انعام

الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذی خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ جَعَلَ الظُّلُماتِ وَ النُّورَ ثُمَّ الَّذینَ کَفَرُوا بِرَبِّهِمْ یَعْدِلُونَ1هُوَ الَّذی خَلَقَکُمْ مِنْ طینٍ ثُمَّ قَضى‏ أَجَلاً وَ أَجَلٌ مُسَمًّى عِنْدَهُ ثُمَّ أَنْتُمْ تَمْتَرُونَ2وَ هُوَ اللَّهُ فِی السَّماواتِ وَ فِی الْأَرْضِ یَعْلَمُ سِرَّکُمْ وَ جَهْرَکُمْ وَ یَعْلَمُ ما تَکْسِبُونَ3وَ ما تَأْتیهِمْ مِنْ آیَةٍ مِنْ آیاتِ رَبِّهِمْ إِلاَّ کانُوا عَنْها مُعْرِضینَ4فَقَدْ کَذَّبُوا بِالْحَقِّ لَمَّا جاءَهُمْ فَسَوْفَ یَأْتیهِمْ أَنْباءُ ما کانُوا بِهِ یَسْتَهْزِؤُنَ5أَ لَمْ یَرَوْا کَمْ أَهْلَکْنا مِنْ قَبْلِهِمْ مِنْ قَرْنٍ مَکَّنَّاهُمْ فِی الْأَرْضِ ما لَمْ نُمَکِّنْ لَکُمْ وَ أَرْسَلْنَا السَّماءَ عَلَیْهِمْ مِدْراراً وَ جَعَلْنَا الْأَنْهارَ تَجْری مِنْ تَحْتِهِمْ فَأَهْلَکْناهُمْ بِذُنُوبِهِمْ وَ أَنْشَأْنا مِنْ بَعْدِهِمْ قَرْناً آخَرینَ6وَ لَوْ نَزَّلْنا عَلَیْکَ کِتاباً فی‏ قِرْطاسٍ فَلَمَسُوهُ بِأَیْدیهِمْ لَقالَ الَّذینَ کَفَرُوا إِنْ هذا إِلاَّ سِحْرٌ مُبینٌ7وَ قالُوا لَوْ لا أُنْزِلَ عَلَیْهِ مَلَکٌ وَ لَوْ أَنْزَلْنا مَلَکاً لَقُضِیَ الْأَمْرُ ثُمَّ لا یُنْظَرُونَ8وَ لَوْ جَعَلْناهُ مَلَکاً لَجَعَلْناهُ رَجُلاً وَ لَلَبَسْنا عَلَیْهِمْ ما یَلْبِسُونَ9وَ لَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِنْ قَبْلِکَ فَحاقَ بِالَّذینَ سَخِرُوا مِنْهُمْ ما کانُوا بِهِ یَسْتَهْزِؤُنَ10قُلْ سیرُوا فِی الْأَرْضِ ثُمَّ انْظُرُوا کَیْفَ کانَ عاقِبَةُ الْمُکَذِّبینَ11قُلْ لِمَنْ ما فِی السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ قُلْ لِلَّهِ کَتَبَ عَلى‏ نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ لَیَجْمَعَنَّکُمْ إِلى‏ یَوْمِ الْقِیامَةِ لا رَیْبَ فیهِ الَّذینَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ فَهُمْ لا یُؤْمِنُونَ12وَ لَهُ ما سَکَنَ فِی اللَّیْلِ وَ النَّهارِ وَ هُوَ السَّمیعُ الْعَلیمُ13قُلْ أَ غَیْرَ اللَّهِ أَتَّخِذُ وَلِیًّا فاطِرِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ هُوَ یُطْعِمُ وَ لا یُطْعَمُ قُلْ إِنِّی أُمِرْتُ أَنْ أَکُونَ أَوَّلَ مَنْ أَسْلَمَ وَ لا تَکُونَنَّ مِنَ الْمُشْرِکینَ14قُلْ إِنِّی أَخافُ إِنْ عَصَیْتُ رَبِّی عَذابَ یَوْمٍ عَظیمٍ15مَنْ یُصْرَفْ عَنْهُ یَوْمَئِذٍ فَقَدْ رَحِمَهُ وَ ذلِکَ الْفَوْزُ الْمُبینُ16وَ إِنْ یَمْسَسْکَ اللَّهُ بِضُرٍّ فَلا کاشِفَ لَهُ إِلاَّ هُوَ وَ إِنْ یَمْسَسْکَ بِخَیْرٍ فَهُوَ عَلى‏ کُلِّ شَیْ‏ءٍ قَدیرٌ17وَ هُوَ الْقاهِرُ فَوْقَ عِبادِهِ وَ هُوَ الْحَکیمُ الْخَبیرُ18قُلْ أَیُّ شَیْ‏ءٍ أَکْبَرُ شَهادَةً قُلِ اللَّهُ شَهیدٌ بَیْنی‏ وَ بَیْنَکُمْ وَ أُوحِیَ إِلَیَّ هذَا الْقُرْآنُ لِأُنْذِرَکُمْ بِهِ وَ مَنْ بَلَغَ أَ إِنَّکُمْ لَتَشْهَدُونَ أَنَّ مَعَ اللَّهِ آلِهَةً أُخْرى‏ قُلْ لا أَشْهَدُ قُلْ إِنَّما هُوَ إِلهٌ واحِدٌ وَ إِنَّنی‏ بَری‏ءٌ مِمَّا تُشْرِکُونَ19الَّذینَ آتَیْناهُمُ الْکِتابَ یَعْرِفُونَهُ کَما یَعْرِفُونَ أَبْناءَهُمُ الَّذینَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ فَهُمْ لا یُؤْمِنُونَ20 

 

 

ستایش براى خداوندى است که آسمانها و زمین را آفرید، و ظلمتها و نور را پدید آورد؛ اما کافران براى پروردگار خود، شریک و شبیه قرارمى‏دهند (با اینکه دلایل توحید و یگانگى او، در آفرینش جهان آشکار است)! (1)

 

او کسى است که شما را از گل آفرید؛ سپس مدتى مقرر داشت (تا انسان تکامل یابد)؛ و اجل حتمى نزد اوست (و فقط او از آن آگاه است). با این همه، شما (مشرکان در توحید و یگانگى و قدرت او،) تردید مى‏کنید! (2)

 

اوست خداوند در آسمانها و در زمین؛ پنهان و آشکار شما را مى‏داند؛ و از آنچه (انجام مى‏دهید و) به دست مى‏آورید، با خبر است. (3)

 

هیچ نشانه و آیه‏اى از آیات پروردگارشان براى آنان نمى‏آید، مگر اینکه از آن رویگردان مى‏شوند! (4)

 

آنان، حق را هنگامى که سراغشان آمد، تکذیب کردند! ولى بزودى خبر آنچه را به باد مسخره مى‏گرفتند، به آنان مى‏رسد؛ (و از نتایج کار خود، آگاه مى‏شوند). (5)

 

آیا ندیدند چقدر از اقوام پیشین را هلاک کردیم؟! اقوامى که (از شما نیرومندتر بودند؛ و) قدرتهایى به آنها داده بودیم که به شما ندادیم؛ بارانهاى پى‏درپى براى آنها فرستادیم؛ و از زیر (آبادیهاى) آنها، نهرها را جارى ساختیم؛ (اما هنگامى که سرکشى و طغیان کردند،) آنان را بخاطر گناهانشان نابود کردیم؛ و جمعیت دیگرى بعد از آنان پدید آوردیم. (6)

 

(حتى) اگر ما نامه‏اى روى صفحه‏اى بر تو نازل کنیم، و (علاوه بر دیدن و خواندن،) آن را با دستهاى خود لمس کنند، باز کافران مى‏گویند: «این، چیزى جز یک سحر آشکار نیست‏»! (7)

 

(از بهانه‏هاى آنها این بود که) گفتند: «چرا فرشته‏اى بر او نازل نشده (تا او را در دعوت مردم به سوى خدا همراهى کند؟!)» ولى اگر فرشته‏اى بفرستیم، (و موضوع، جنبه حسى و شهود پیدا کند،) کار تمام مى‏شود؛ (یعنى اگر مخالفت کنند،) دیگر به آنها مهلت داده نخواهد شد (و همه هلاک مى‏شوند). (8)

 

و اگر او را فرشته‏اى قرارمى‏دادیم، حتما وى را بصورت انسانى درمى‏آوردیم؛ (باز به پندار آنان،) کار را بر آنها مشتبه مى‏ساختیم؛ همان‏طور که آنها کار را بر دیگران مشتبه مى‏سازند! (9)

 

(با این حال، نگران نباش!) جمعى از پیامبران پیش از تو را استهزا کردند؛ اما سرانجام، آنچه را مسخره مى‏کردند، دامانشان را مى‏گرفت؛ (و عذاب الهى بر آنها فرود آمد). (10)

 

بگو: «روى زمین گردش کنید! سپس بنگرید سرانجام تکذیب‏کنندگان آیات الهى چه شد؟! س‏ذللّه (11)

 

بگو: «آنچه در آسمانها و زمین است، از آن کیست؟» بگو: «از آن خداست؛ رحمت (و بخشش) را بر خود، حتم کرده؛ (و به همین دلیل،) بطور قطع همه شما را در روز قیامت، که در آن شک و تردیدى نیست، گرد خواهد آورد. (آرى،) فقط کسانى که سرمایه‏هاى وجود خویش را از دست داده و گرفتار خسران شدند، ایمان نمى‏آورند. (12)

 

و براى اوست آنچه در شب و روز قرار دارد؛ و او، شنوا و داناست. (13)

 

بگو: «آیا غیر خدا را ولى خود انتخاب کنم؟! (خدایى) که آفریننده آسمانها و زمین است؛ اوست که روزى مى‏دهد، و از کسى روزى نمى‏گیرد.» بگو: «من مامورم که نخستین مسلمان باشم؛ و (خداوند به من دستور داده که) از مشرکان نباش!» (14)

 

بگو: «من (نیز) اگر نافرمانى پروردگارم کنم، از عذاب روزى بزرگ ( روز رستاخیز) مى‏ترسم! (15)

 

آن کس که در آن روز، مجازات الهى به او نرسد، خداوند او را مشمول رحمت خویش ساخته؛ و این همان پیروزى آشکار است.» (16)

 

اگر خداوند زیانى به تو برساند، هیچ کس جز او نمى‏تواند آن را برطرف سازد! و اگر خیرى به تو رساند، او بر همه چیز تواناست؛ (و از قدرت او، هرگونه نیکى ساخته است.) (17)

 

اوست که بر بندگان خود، قاهر و مسلط است؛ و اوست حکیم آگاه! (18)

 

بگو: «بالاترین گواهى، گواهى کیست؟» (و خودت پاسخ بده و) بگو: «خداوند، گواه میان من و شماست؛ و (بهترین دلیل آن این است که) این قرآن بر من وحى شده، تا شما و تمام کسانى را که این قرآن به آنها مى‏رسد، بیم دهم (و از مخالفت فرمان خدا بترسانم). آیا براستى شما گواهى مى‏دهید که معبودان دیگرى با خداست؟!» بگو: «من هرگز چنین گواهى نمى‏دهم‏». بگو: س‏خ‏للّهاوست تنها معبود یگانه؛ و من از آنچه براى او شریک قرارمى‏دهید، بیزارم!» (19)

 

آنان که کتاب آسمانى به ایشان داده‏ایم، بخوبى او ( پیامبر) را مى‏شناسند، همان‏گونه که فرزندان خود را مى‏شناسند؛ فقط کسانى که سرمایه وجود خود را از دست داده‏اند، ایمان نمى‏آورند. (20)

 


ترجمه سوره نساء ( از آیه 161 تا آیه 176 )
ساعت ۱٢:۱٦ ‎ب.ظ روز جمعه ٢٢ آذر ۱۳٩٢   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،ترجمه سوره نساء

وَ أَخْذِهِمُ الرِّبَوا وَ قَدْ نُهُوا عَنْهُ وَ أَکْلِهِمْ أَمْوالَ النَّاسِ بِالْباطِلِ وَ أَعْتَدْنا لِلْکافِرینَ مِنْهُمْ عَذاباً أَلیماً161لکِنِ الرَّاسِخُونَ فِی الْعِلْمِ مِنْهُمْ وَ الْمُؤْمِنُونَ یُؤْمِنُونَ بِما أُنْزِلَ إِلَیْکَ وَ ما أُنْزِلَ مِنْ قَبْلِکَ وَ الْمُقیمینَ الصَّلاةَ وَ الْمُؤْتُونَ الزَّکاةَ وَ الْمُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْیَوْمِ الْآخِرِ أُولئِکَ سَنُؤْتیهِمْ أَجْراً عَظیماً162إِنَّا أَوْحَیْنا إِلَیْکَ کَما أَوْحَیْنا إِلى‏ نُوحٍ وَ النَّبِیِّینَ مِنْ بَعْدِهِ وَ أَوْحَیْنا إِلى‏ إِبْراهیمَ وَ إِسْماعیلَ وَ إِسْحاقَ وَ یَعْقُوبَ وَ الْأَسْباطِ وَ عیسى‏ وَ أَیُّوبَ وَ یُونُسَ وَ هارُونَ وَ سُلَیْمانَ وَ آتَیْنا داوُدَ زَبُوراً163وَ رُسُلاً قَدْ قَصَصْناهُمْ عَلَیْکَ مِنْ قَبْلُ وَ رُسُلاً لَمْ نَقْصُصْهُمْ عَلَیْکَ وَ کَلَّمَ اللَّهُ مُوسى‏ تَکْلیماً164رُسُلاً مُبَشِّرینَ وَ مُنْذِرینَ لِئَلاَّ یَکُونَ لِلنَّاسِ عَلَى اللَّهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ وَ کانَ اللَّهُ عَزیزاً حَکیماً165لکِنِ اللَّهُ یَشْهَدُ بِما أَنْزَلَ إِلَیْکَ أَنْزَلَهُ بِعِلْمِهِ وَ الْمَلائِکَةُ یَشْهَدُونَ وَ کَفى‏ بِاللَّهِ شَهیداً166إِنَّ الَّذینَ کَفَرُوا وَ صَدُّوا عَنْ سَبیلِ اللَّهِ قَدْ ضَلُّوا ضَلالاً بَعیداً167إِنَّ الَّذینَ کَفَرُوا وَ ظَلَمُوا لَمْ یَکُنِ اللَّهُ لِیَغْفِرَ لَهُمْ وَ لا لِیَهْدِیَهُمْ طَریقاً168إِلاَّ طَریقَ جَهَنَّمَ خالِدینَ فیها أَبَداً وَ کانَ ذلِکَ عَلَى اللَّهِ یَسیراً169یا أَیُّهَا النَّاسُ قَدْ جاءَکُمُ الرَّسُولُ بِالْحَقِّ مِنْ رَبِّکُمْ فَآمِنُوا خَیْراً لَکُمْ وَ إِنْ تَکْفُرُوا فَإِنَّ لِلَّهِ ما فِی السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ کانَ اللَّهُ عَلیماً حَکیماً170یا أَهْلَ الْکِتابِ لا تَغْلُوا فی‏ دینِکُمْ وَ لا تَقُولُوا عَلَى اللَّهِ إِلاَّ الْحَقَّ إِنَّمَا الْمَسیحُ عیسَى ابْنُ مَرْیَمَ رَسُولُ اللَّهِ وَ کَلِمَتُهُ أَلْقاها إِلى‏ مَرْیَمَ وَ رُوحٌ مِنْهُ فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَ رُسُلِهِ وَ لا تَقُولُوا ثَلاثَةٌ انْتَهُوا خَیْراً لَکُمْ إِنَّمَا اللَّهُ إِلهٌ واحِدٌ سُبْحانَهُ أَنْ یَکُونَ لَهُ وَلَدٌ لَهُ ما فِی السَّماواتِ وَ ما فِی الْأَرْضِ وَ کَفى‏ بِاللَّهِ وَکیلاً171لَنْ یَسْتَنْکِفَ الْمَسیحُ أَنْ یَکُونَ عَبْداً لِلَّهِ وَ لاَ الْمَلائِکَةُ الْمُقَرَّبُونَ وَ مَنْ یَسْتَنْکِفْ عَنْ عِبادَتِهِ وَ یَسْتَکْبِرْ فَسَیَحْشُرُهُمْ إِلَیْهِ جَمیعاً172فَأَمَّا الَّذینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ فَیُوَفِّیهِمْ أُجُورَهُمْ وَ یَزیدُهُمْ مِنْ فَضْلِهِ وَ أَمَّا الَّذینَ اسْتَنْکَفُوا وَ اسْتَکْبَرُوا فَیُعَذِّبُهُمْ عَذاباً أَلیماً وَ لا یَجِدُونَ لَهُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَلِیًّا وَ لا نَصیراً173یا أَیُّهَا النَّاسُ قَدْ جاءَکُمْ بُرْهانٌ مِنْ رَبِّکُمْ وَ أَنْزَلْنا إِلَیْکُمْ نُوراً مُبیناً174فَأَمَّا الَّذینَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَ اعْتَصَمُوا بِهِ فَسَیُدْخِلُهُمْ فی‏ رَحْمَةٍ مِنْهُ وَ فَضْلٍ وَ یَهْدیهِمْ إِلَیْهِ صِراطاً مُسْتَقیماً175یَسْتَفْتُونَکَ قُلِ اللَّهُ یُفْتیکُمْ فِی الْکَلالَةِ إِنِ امْرُؤٌ هَلَکَ لَیْسَ لَهُ وَلَدٌ وَ لَهُ أُخْتٌ فَلَها نِصْفُ ما تَرَکَ وَ هُوَ یَرِثُها إِنْ لَمْ یَکُنْ لَها وَلَدٌ فَإِنْ کانَتَا اثْنَتَیْنِ فَلَهُمَا الثُّلُثانِ مِمَّا تَرَکَ وَ إِنْ کانُوا إِخْوَةً رِجالاً وَ نِساءً فَلِلذَّکَرِ مِثْلُ حَظِّ الْأُنْثَیَیْنِ یُبَیِّنُ اللَّهُ لَکُمْ أَنْ تَضِلُّوا وَ اللَّهُ بِکُلِّ شَیْ‏ءٍ عَلیمٌ176 

 

 

و (همچنین) بخاطر ربا گرفتن، در حالى که از آن نهى شده بودند؛ و خوردن اموال مردم بباطل؛ و براى کافران آنها، عذاب دردناکى آماده کرده‏ایم. (161)

 

ولى راسخان در علم از آنها، و مؤمنان (از امت اسلام،) به تمام آنچه بر تو نازل شده، و آنچه پیش از تو نازل گردیده، ایمان مى‏آورند. (همچنین) نمازگزاران و زکات‏دهندگان و ایمان‏آورندگان به خدا و روز قیامت، بزودى به همه آنان پاداش عظیمى خواهیم داد. (162)

 

ما به تو وحى فرستادیم؛ همان گونه که به نوح و پیامبران بعد از او وحى فرستادیم؛ و (نیز) به ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب و اسباط ( بنى اسرائیل) و عیسى و ایوب و یونس و هارون و سلیمان وحى نمودیم؛ و به داوود زبور دادیم. (163)

 

و پیامبرانى که سرگذشت آنها را پیش از این، براى تو باز گفته‏ایم؛ و پیامبرانى که سرگذشت آنها را بیان نکرده‏ایم؛ و خداوند با موسى سخن گفت. (و این امتیاز، از آن او بود.) (164)

 

پیامبرانى که بشارت‏دهنده و بیم‏دهنده بودند، تا بعد از این پیامبران، حجتى براى مردم بر خدا باقى نماند، (و بر همه اتمام حجت شود؛) و خداوند، توانا و حکیم است. (165)

 

ولى خداوند گواهى مى‏دهد به آنچه بر تو نازل کرده؛ که از روى علمش نازل کرده است، و فرشتگان (نیز) گواهى مى‏دهند؛ هر چند گواهى خدا کافى است. (166)

 

کسانى که کافر شدند، و (مردم را) از راه خدا بازداشتند، در گمراهى دورى گرفتار شده‏اند. (167)

 

کسانى که کافر شدند، و (به خود و دیگران) ستم کردند، هرگز خدا آنها را نخواهد بخشید، و آنان را به هیچ راهى هدایت نخواهد کرد، (168)

 

مگر به راه دوزخ! که جاودانه در آن خواهند ماند؛ و این کار براى خدا آسان است! (169)

 

اى مردم! پیامبر(ى که انتظارش را مى‏کشیدید،) حق را از جانب پروردگارتان آورد؛ به او ایمان بیاورید که براى شما بهتر است! و اگر کافر شوید، (به خدا زیانى نمى رسد، زیرا) آنچه در آسمانها و زمین است از آن خداست، و خداوند، دانا و حکیم است. (170)

 

اى اهل کتاب! در دین خود، غلو (و زیاده روى) نکنید! و در باره خدا، غیر از حق نگویید! مسیح عیسى بن مریم فقط فرستاده خدا، و کلمه (و مخلوق) اوست، که او را به مریم القا نمود؛ و روحى (شایسته) از طرف او بود. بنابر این، به خدا و پیامبران او، ایمان بیاورید! و نگویید: «(خداوند) سه‏گانه است!» (از این سخن) خوددارى کنید که براى شما بهتر است! خدا، تنها معبود یگانه است؛ او منزه است که فرزندى داشته باشد؛ (بلکه) از آن اوست آنچه در آسمانها و در زمین است؛ و براى تدبیر و سرپرستى آنها، خداوند کافى است. (171)

 

هرگز مسیح از این ابا نداشت که بنده خدا باشد؛ و نه فرشتگان مقرب او (از این ابا دارند). و آنها که از عبودیت و بندگى او، روى برتابند و تکبر کنند، بزودى همه آنها را (در قیامت) نزد خود جمع خواهد کرد. (172)

 

اما آنها که ایمان آوردند و اعمال صالح انجام دادند، پاداششان را بطور کامل خواهد داد؛ و از فضل و بخشش خود، بر آنها خواهد افزود. و آنها را که ابا کردند و تکبر ورزیدند، مجازات دردناکى خواهد کرد؛ و براى خود، غیر از خدا، سرپرست و یاورى نخواهند یافت. (173)

 

اى مردم! دلیل روشن از طرف پروردگارتان براى شما آمد؛ و نور آشکارى به سوى شما نازل کردیم. (174)

 

اما آنها که به خدا ایمان آوردند و به (آن کتاب آسمانى) چنگ زدند، بزودى همه را در رحمت و فضل خود، وارد خواهد ساخت؛ و در راه راستى، به سوى خودش هدایت مى‏کند. (175)

 

از تو (در باره ارث خواهران و برادران) سؤال مى‏کنند، بگو: «خداوند، حکم کلاله (خواهر و برادر) را براى شما بیان مى‏کند: اگر مردى از دنیا برود، که فرزند نداشته باشد، و براى او خواهرى باشد، نصف اموالى را که به جا گذاشته، از او (ارث) مى‏برد؛ و (اگر خواهرى از دنیا برود، وارث او یک برادر باشد،) او تمام مال را از آن خواهر به ارث مى‏برد، در صورتى که (میت) فرزند نداشته باشد؛ و اگر دو خواهر (از او) باقى باشند دو سوم اموال را مى‏برند؛ و اگر برادران و خواهران با هم باشند، (تمام اموال را میان خود تقسیم مى‏کنند؛ و) براى هر مذکر، دو برابر سهم مؤنث است. خداوند (احکام خود را) براى شما بیان مى‏کند تا گمراه نشوید؛ و خداوند به همه چیز داناست.  (176)

 


ترجمه سوره نساء ( از آیه 141 تا آیه 160 )
ساعت ۱٢:٠٩ ‎ب.ظ روز جمعه ٢٢ آذر ۱۳٩٢   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،ترجمه سوره نساء

الَّذینَ یَتَرَبَّصُونَ بِکُمْ فَإِنْ کانَ لَکُمْ فَتْحٌ مِنَ اللَّهِ قالُوا أَ لَمْ نَکُنْ مَعَکُمْ وَ إِنْ کانَ لِلْکافِرینَ نَصیبٌ قالُوا أَ لَمْ نَسْتَحْوِذْ عَلَیْکُمْ وَ نَمْنَعْکُمْ مِنَ الْمُؤْمِنینَ فَاللَّهُ یَحْکُمُ بَیْنَکُمْ یَوْمَ الْقِیامَةِ وَ لَنْ یَجْعَلَ اللَّهُ لِلْکافِرینَ عَلَى الْمُؤْمِنینَ سَبیلاً141إِنَّ الْمُنافِقینَ یُخادِعُونَ اللَّهَ وَ هُوَ خادِعُهُمْ وَ إِذا قامُوا إِلَى الصَّلاةِ قامُوا کُسالى‏ یُراؤُنَ النَّاسَ وَ لا یَذْکُرُونَ اللَّهَ إِلاَّ قَلیلاً142مُذَبْذَبینَ بَیْنَ ذلِکَ لا إِلى‏ هؤُلاءِ وَ لا إِلى‏ هؤُلاءِ وَ مَنْ یُضْلِلِ اللَّهُ فَلَنْ تَجِدَ لَهُ سَبیلاً143یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا الْکافِرینَ أَوْلِیاءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنینَ أَ تُریدُونَ أَنْ تَجْعَلُوا لِلَّهِ عَلَیْکُمْ سُلْطاناً مُبیناً144إِنَّ الْمُنافِقینَ فِی الدَّرْکِ الْأَسْفَلِ مِنَ النَّارِ وَ لَنْ تَجِدَ لَهُمْ نَصیراً145إِلاَّ الَّذینَ تابُوا وَ أَصْلَحُوا وَ اعْتَصَمُوا بِاللَّهِ وَ أَخْلَصُوا دینَهُمْ لِلَّهِ فَأُولئِکَ مَعَ الْمُؤْمِنینَ وَ سَوْفَ یُؤْتِ اللَّهُ الْمُؤْمِنینَ أَجْراً عَظیماً146ما یَفْعَلُ اللَّهُ بِعَذابِکُمْ إِنْ شَکَرْتُمْ وَ آمَنْتُمْ وَ کانَ اللَّهُ شاکِراً عَلیماً147لا یُحِبُّ اللَّهُ الْجَهْرَ بِالسُّوءِ مِنَ الْقَوْلِ إِلاَّ مَنْ ظُلِمَ وَ کانَ اللَّهُ سَمیعاً عَلیماً148إِنْ تُبْدُوا خَیْراً أَوْ تُخْفُوهُ أَوْ تَعْفُوا عَنْ سُوءٍ فَإِنَّ اللَّهَ کانَ عَفُوًّا قَدیراً149إِنَّ الَّذینَ یَکْفُرُونَ بِاللَّهِ وَ رُسُلِهِ وَ یُریدُونَ أَنْ یُفَرِّقُوا بَیْنَ اللَّهِ وَ رُسُلِهِ وَ یَقُولُونَ نُؤْمِنُ بِبَعْضٍ وَ نَکْفُرُ بِبَعْضٍ وَ یُریدُونَ أَنْ یَتَّخِذُوا بَیْنَ ذلِکَ سَبیلاً150أُولئِکَ هُمُ الْکافِرُونَ حَقًّا وَ أَعْتَدْنا لِلْکافِرینَ عَذاباً مُهیناً151وَ الَّذینَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَ رُسُلِهِ وَ لَمْ یُفَرِّقُوا بَیْنَ أَحَدٍ مِنْهُمْ أُولئِکَ سَوْفَ یُؤْتیهِمْ أُجُورَهُمْ وَ کانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحیماً152یَسْئَلُکَ أَهْلُ الْکِتابِ أَنْ تُنَزِّلَ عَلَیْهِمْ کِتاباً مِنَ السَّماءِ فَقَدْ سَأَلُوا مُوسى‏ أَکْبَرَ مِنْ ذلِکَ فَقالُوا أَرِنَا اللَّهَ جَهْرَةً فَأَخَذَتْهُمُ الصَّاعِقَةُ بِظُلْمِهِمْ ثُمَّ اتَّخَذُوا الْعِجْلَ مِنْ بَعْدِ ما جاءَتْهُمُ الْبَیِّناتُ فَعَفَوْنا عَنْ ذلِکَ وَ آتَیْنا مُوسى‏ سُلْطاناً مُبیناً153وَ رَفَعْنا فَوْقَهُمُ الطُّورَ بِمیثاقِهِمْ وَ قُلْنا لَهُمُ ادْخُلُوا الْبابَ سُجَّداً وَ قُلْنا لَهُمْ لا تَعْدُوا فِی السَّبْتِ وَ أَخَذْنا مِنْهُمْ میثاقاً غَلیظاً154فَبِما نَقْضِهِمْ میثاقَهُمْ وَ کُفْرِهِمْ بِآیاتِ اللَّهِ وَ قَتْلِهِمُ الْأَنْبِیاءَ بِغَیْرِ حَقٍّ وَ قَوْلِهِمْ قُلُوبُنا غُلْفٌ بَلْ طَبَعَ اللَّهُ عَلَیْها بِکُفْرِهِمْ فَلا یُؤْمِنُونَ إِلاَّ قَلیلاً155وَ بِکُفْرِهِمْ وَ قَوْلِهِمْ عَلى‏ مَرْیَمَ بُهْتاناً عَظیماً156وَ قَوْلِهِمْ إِنَّا قَتَلْنَا الْمَسیحَ عیسَى ابْنَ مَرْیَمَ رَسُولَ اللَّهِ وَ ما قَتَلُوهُ وَ ما صَلَبُوهُ وَ لکِنْ شُبِّهَ لَهُمْ وَ إِنَّ الَّذینَ اخْتَلَفُوا فیهِ لَفی‏ شَکٍّ مِنْهُ ما لَهُمْ بِهِ مِنْ عِلْمٍ إِلاَّ اتِّباعَ الظَّنِّ وَ ما قَتَلُوهُ یَقیناً157بَلْ رَفَعَهُ اللَّهُ إِلَیْهِ وَ کانَ اللَّهُ عَزیزاً حَکیماً158وَ إِنْ مِنْ أَهْلِ الْکِتابِ إِلاَّ لَیُؤْمِنَنَّ بِهِ قَبْلَ مَوْتِهِ وَ یَوْمَ الْقِیامَةِ یَکُونُ عَلَیْهِمْ شَهیداً159فَبِظُلْمٍ مِنَ الَّذینَ هادُوا حَرَّمْنا عَلَیْهِمْ طَیِّباتٍ أُحِلَّتْ لَهُمْ وَ بِصَدِّهِمْ عَنْ سَبیلِ اللَّهِ کَثیراً160 

 

 

منافقان همانها هستند که پیوسته انتظار مى‏کشند و مراقب شما هستند؛ اگر فتح و پیروزى نصیب شما گردد، مى‏گویند: مگر ما با شما نبودیم؟ (پس ما نیز در افتخارات و غنایم شریکیم!) ؛ س‏خ‏للّهو اگر بهره‏اى نصیب کافران گردد، به آنان مى‏گویند: مگر ما شما را به مبارزه و عدم تسلیم در برابر مؤمنان، تشویق نمى‏کردیم؟ (پس با شما شریک خواهیم بود!)» خداوند در روز رستاخیز، میان شما داورى مى‏کند؛ و خداوند هرگز کافران را بر مؤمنان تسلطى نداده است. (141)

 

منافقان مى‏خواهند خدا را فریب دهند؛ در حالى که او آنها را فریب مى‏دهد؛ و هنگامى که به نماز برمى‏خیزند، با کسالت برمى‏خیزند؛ و در برابر مردم ریا مى‏کنند؛ و خدا را جز اندکى یاد نمى‏نمایند! (142)

 

نم نم آنها افراد بى‏هدفى هستند که نه سوى اینها، و نه سوى آنهایند! (نه در صف مؤمنان قرار دارند، و نه در صف کافران!) و هر کس را خداوند گمراه کند، راهى براى او نخواهى یافت. (143)

 

اى کسانى که ایمان آورده‏اید! غیر از مؤمنان، کافران را ولى و تکیه‏گاه خود قرار ندهید! آیا مى‏خواهید (با این عمل،) دلیل آشکارى بر ضد خود در پیشگاه خدا قرار دهید؟! (144)

 

منافقان در پایین‏ترین درکات دوزخ قرار دارند؛ و هرگز یاورى براى آنها نخواهى یافت! (بنابر این، از طرح دوستى با دشمنان خدا، که نشانه نفاق است، بپرهیزید!) (145)

 

مگر آنها که توبه کنند، و جبران و اصلاح نمایند، به (دامن لطف) خدا، چنگ زنند، و دین خود را براى خدا خالص کنند؛ آنها با مؤمنان خواهند بود؛ و خداوند به افراد باایمان، پاداش عظیمى خواهد داد. (146)

 

خدا چه نیازى به مجازات شما دارد اگر شکرگزارى کنید و ایمان آورید؟ خدا شکرگزار و آگاه است. (اعمال و نیات شما را مى‏داند، و به اعمال نیک، پاداش نیک مى دهد.) (147)

 

خداوند دوست ندارد کسى با سخنان خود، بدیها(ى دیگران) را اظهار کند؛ مگر آن کس که مورد ستم واقع شده باشد. خداوند، شنوا و داناست. (148)

 

اگر نیکیها را آشکار یا مخفى سازید، و از بدیها گذشت نمایید، خداوند بخشنده و تواناست (و با اینکه قادر بر انتقام است، عفو و گذشت مى‏کند). (149)

 

کسانى که خدا و پیامبران او را انکار مى‏کنند، و مى‏خواهند میان خدا و پیامبرانش تبعیض قائل شوند، و مى‏گویند: «به بعضى ایمان مى‏آوریم، و بعضى را انکار مى کنیم‏» و مى‏خواهند در میان این دو، راهى براى خود انتخاب کنند... (150)

 

آنها کافران حقیقى‏اند؛ و براى کافران، مجازات خوارکننده‏اى فراهم ساخته‏ایم. (151)

 

(ولى) کسانى که به خدا و رسولان او ایمان آورده، و میان احدى از آنها فرق نمى‏گذارند، پاداششان را خواهد داد؛ خداوند، آمرزنده و مهربان است. (152)

 

اهل کتاب از تو مى‏خواهند کتابى از آسمان (یکجا) بر آنها نازل کنى؛ (در حالى که این یک بهانه است؛) آنها از موسى، بزرگتر از این را خواستند، و گفتند: «خدا را آشکارا به ما نشان ده! س‏ذللّه و بخاطر این ظلم و ستم، صاعقه آنها را فرا گرفت. سپس گوساله (سامرى) را، پس از آن همه دلایل روشن که براى آنها آمد، (به خدایى) انتخاب کردند، ولى ما از آن درگذشتیم (و عفو کردیم) و به موسى، برهان آشکارى دادیم. (153)

 

و کوه طور را بر فراز آنها برافراشتیم؛ و در همان حال از آنها پیمان گرفتیم، و به آنها گفتیم: س‏خ‏للّه(براى توبه،) از در (بیت المقدس) با خضوع درآیید!» و (نیز) گفتیم: «روز شنبه تعدى نکنید (و دست از کار بکشید!)» و از آنان (در برابر همه اینها،) پیمان محکمى گرفتیم. (154)

 

(ولى) بخاطر پیمان‏شکنى آنها، و انکار آیات خدا، و کشتن پیامبران بناحق، و بخاطر اینکه (از روى استهزا) مى‏گفتند: «بر دلهاى ما، پرده افکنده (شده و سخنان پیامبر را درک نمى‏کنیم! س‏ذللّه رانده درگاه خدا شدند.) آرى، خداوند بعلت کفرشان، بر دلهاى آنها مهر زده؛ که جز عده کمى (که راه حق مى‏پویند و لجاج ندارند،) ایمان نمى‏آورند. (155)

 

و (نیز) بخاطر کفرشان، و تهمت بزرگى که بر مریم زدند. (156)

 

و گفتارشان که: «ما، مسیح عیسى بن مریم، پیامبر خدا را کشتیم!» در حالى که نه او را کشتند، و نه بر دار آویختند؛ لکن امر بر آنها مشتبه شد. و کسانى که در مورد (قتل) او اختلاف کردند، از آن در شک هستند و علم به آن ندارند و تنها از گمان پیروى مى‏کنند؛ و قطعا او را نکشتند! (157)

 

بلکه خدا او را به سوى خود، بالا برد. و خداوند، توانا و حکیم است. (158)

 

و هیچ یک از اهل کتاب نیست مگر اینکه پیش از مرگش به او ( حضرت مسیح) ایمان مى‏آورد؛ و روز قیامت، بر آنها گواه خواهد بود. (159)

 

بخاطر ظلمى که از یهود صادر شد، و (نیز) بخاطر جلوگیرى بسیار آنها از راه خدا، بخشى از چیزهاى پاکیزه را که بر آنها حلال بود، حرام کردیم. (160)

 


ترجمه سوره نساء ( از آیه 121 تا آیه 140 )
ساعت ۱٢:٠۱ ‎ب.ظ روز جمعه ٢٢ آذر ۱۳٩٢   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،ترجمه سوره نساء

أُولئِکَ مَأْواهُمْ جَهَنَّمُ وَ لا یَجِدُونَ عَنْها مَحیصاً121وَ الَّذینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ سَنُدْخِلُهُمْ جَنَّاتٍ تَجْری مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدینَ فیها أَبَداً وَعْدَ اللَّهِ حَقًّا وَ مَنْ أَصْدَقُ مِنَ اللَّهِ قیلاً122لَیْسَ بِأَمانِیِّکُمْ وَ لا أَمانِیِّ أَهْلِ الْکِتابِ مَنْ یَعْمَلْ سُوءاً یُجْزَ بِهِ وَ لا یَجِدْ لَهُ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَلِیًّا وَ لا نَصیراً123وَ مَنْ یَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحاتِ مِنْ ذَکَرٍ أَوْ أُنْثى‏ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَأُولئِکَ یَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ وَ لا یُظْلَمُونَ نَقیراً124وَ مَنْ أَحْسَنُ دیناً مِمَّنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لِلَّهِ وَ هُوَ مُحْسِنٌ وَ اتَّبَعَ مِلَّةَ إِبْراهیمَ حَنیفاً وَ اتَّخَذَ اللَّهُ إِبْراهیمَ خَلیلاً125وَ لِلَّهِ ما فِی السَّماواتِ وَ ما فِی الْأَرْضِ وَ کانَ اللَّهُ بِکُلِّ شَیْ‏ءٍ مُحیطاً126وَ یَسْتَفْتُونَکَ فِی النِّساءِ قُلِ اللَّهُ یُفْتیکُمْ فیهِنَّ وَ ما یُتْلى‏ عَلَیْکُمْ فِی الْکِتابِ فی‏ یَتامَى النِّساءِ اللاَّتی‏ لا تُؤْتُونَهُنَّ ما کُتِبَ لَهُنَّ وَ تَرْغَبُونَ أَنْ تَنْکِحُوهُنَّ وَ الْمُسْتَضْعَفینَ مِنَ الْوِلْدانِ وَ أَنْ تَقُومُوا لِلْیَتامى‏ بِالْقِسْطِ وَ ما تَفْعَلُوا مِنْ خَیْرٍ فَإِنَّ اللَّهَ کانَ بِهِ عَلیماً127وَ إِنِ امْرَأَةٌ خافَتْ مِنْ بَعْلِها نُشُوزاً أَوْ إِعْراضاً فَلا جُناحَ عَلَیْهِما أَنْ یُصْلِحا بَیْنَهُما صُلْحاً وَ الصُّلْحُ خَیْرٌ وَ أُحْضِرَتِ الْأَنْفُسُ الشُّحَّ وَ إِنْ تُحْسِنُوا وَ تَتَّقُوا فَإِنَّ اللَّهَ کانَ بِما تَعْمَلُونَ خَبیراً128وَ لَنْ تَسْتَطیعُوا أَنْ تَعْدِلُوا بَیْنَ النِّساءِ وَ لَوْ حَرَصْتُمْ فَلا تَمیلُوا کُلَّ الْمَیْلِ فَتَذَرُوها کَالْمُعَلَّقَةِ وَ إِنْ تُصْلِحُوا وَ تَتَّقُوا فَإِنَّ اللَّهَ کانَ غَفُوراً رَحیماً129وَ إِنْ یَتَفَرَّقا یُغْنِ اللَّهُ کُلاًّ مِنْ سَعَتِهِ وَ کانَ اللَّهُ واسِعاً حَکیماً130وَ لِلَّهِ ما فِی السَّماواتِ وَ ما فِی الْأَرْضِ وَ لَقَدْ وَصَّیْنَا الَّذینَ أُوتُوا الْکِتابَ مِنْ قَبْلِکُمْ وَ إِیَّاکُمْ أَنِ اتَّقُوا اللَّهَ وَ إِنْ تَکْفُرُوا فَإِنَّ لِلَّهِ ما فِی السَّماواتِ وَ ما فِی الْأَرْضِ وَ کانَ اللَّهُ غَنِیًّا حَمیداً131وَ لِلَّهِ ما فِی السَّماواتِ وَ ما فِی الْأَرْضِ وَ کَفى‏ بِاللَّهِ وَکیلاً132إِنْ یَشَأْ یُذْهِبْکُمْ أَیُّهَا النَّاسُ وَ یَأْتِ بِآخَرینَ وَ کانَ اللَّهُ عَلى‏ ذلِکَ قَدیراً133مَنْ کانَ یُریدُ ثَوابَ الدُّنْیا فَعِنْدَ اللَّهِ ثَوابُ الدُّنْیا وَ الْآخِرَةِ وَ کانَ اللَّهُ سَمیعاً بَصیراً134یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا کُونُوا قَوَّامینَ بِالْقِسْطِ شُهَداءَ لِلَّهِ وَ لَوْ عَلى‏ أَنْفُسِکُمْ أَوِ الْوالِدَیْنِ وَ الْأَقْرَبینَ إِنْ یَکُنْ غَنِیًّا أَوْ فَقیراً فَاللَّهُ أَوْلى‏ بِهِما فَلا تَتَّبِعُوا الْهَوى‏ أَنْ تَعْدِلُوا وَ إِنْ تَلْوُوا أَوْ تُعْرِضُوا فَإِنَّ اللَّهَ کانَ بِما تَعْمَلُونَ خَبیراً135یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا آمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ الْکِتابِ الَّذی نَزَّلَ عَلى‏ رَسُولِهِ وَ الْکِتابِ الَّذی أَنْزَلَ مِنْ قَبْلُ وَ مَنْ یَکْفُرْ بِاللَّهِ وَ مَلائِکَتِهِ وَ کُتُبِهِ وَ رُسُلِهِ وَ الْیَوْمِ الْآخِرِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلالاً بَعیداً136إِنَّ الَّذینَ آمَنُوا ثُمَّ کَفَرُوا ثُمَّ آمَنُوا ثُمَّ کَفَرُوا ثُمَّ ازْدادُوا کُفْراً لَمْ یَکُنِ اللَّهُ لِیَغْفِرَ لَهُمْ وَ لا لِیَهْدِیَهُمْ سَبیلاً137بَشِّرِ الْمُنافِقینَ بِأَنَّ لَهُمْ عَذاباً أَلیماً138الَّذینَ یَتَّخِذُونَ الْکافِرینَ أَوْلِیاءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنینَ أَ یَبْتَغُونَ عِنْدَهُمُ الْعِزَّةَ فَإِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ جَمیعاً139وَ قَدْ نَزَّلَ عَلَیْکُمْ فِی الْکِتابِ أَنْ إِذا سَمِعْتُمْ آیاتِ اللَّهِ یُکْفَرُ بِها وَ یُسْتَهْزَأُ بِها فَلا تَقْعُدُوا مَعَهُمْ حَتَّى یَخُوضُوا فی‏ حَدیثٍ غَیْرِهِ إِنَّکُمْ إِذاً مِثْلُهُمْ إِنَّ اللَّهَ جامِعُ الْمُنافِقینَ وَ الْکافِرینَ فی‏ جَهَنَّمَ جَمیعاً140 

 

 

آنها ( پیروان شیطان) جایگاهشان جهنم است؛ و هیچ راه فرارى ندارند. (121)

 

و کسانى که ایمان آورده‏اند و اعمال صالح انجام داده‏اند، بزودى آن را در باغهایى از بهشت وارد مى‏کنیم که نهرها از زیر درختانش جارى است؛ جاودانه در آن خواهند ماند. وعده حق خداوند است و کیست که در گفتار و وعده‏هایش، از خدا صادقتر باشد؟! (122)

 

(فضیلت و برترى) به آرزوهاى شما و آرزوهاى اهل کتاب نیست؛ هر کس عمل بدى انجام دهد، کیفر داده مى‏شود؛ و کسى را جز خدا، ولى و یاور خود نخواهد یافت. (123)

 

و کسى که چیزى از اعمال صالح را انجام دهد، خواه مرد باشد یا زن، در حالى که ایمان داشته باشد، چنان کسانى داخل بهشت مى‏شوند؛ و کمترین ستمى به آنها نخواهد شد. (124)

 

دین و آیین چه کسى بهتر است از آن کس که خود را تسلیم خدا کند، و نیکوکار باشد، و پیرو آیین خالص و پاک ابراهیم گردد؟ و خدا ابراهیم را به دوستى خود، انتخاب کرد. (125)

 

آنچه در آسمانها و زمین است، از آن خداست؛ و خداوند به هر چیزى احاطه دارد. (126)

 

از تو درباره حکم زنان سؤال مى‏کنند؛ بگو: «خداوند درباره آنان به شما پاسخ مى دهد: آنچه در قرآن درباره زنان یتیمى که حقوقشان را به آنها نمى‏دهید، و مى‏خواهید با آنها ازدواج کنید، و نیز آنچه درباره کودکان صغیر و ناتوان براى شما بیان شده است، (قسمتى از سفارشهاى خداوند در این زمینه مى‏باشد؛ و نیز به شما سفارش مى‏کند که) با یتیمان به عدالت رفتار کنید! و آنچه از نیکیها انجام مى‏دهید؛ خداوند از آن آگاه است (و به شما پاداش شایسته مى‏دهد). (127)

 

و اگر زنى، از طغیان و سرکشى یا اعراض شوهرش، بیم داشته باشد، مانعى ندارد با هم صلح کنند (و زن یا مرد، از پاره‏اى از حقوق خود، بخاطر صلح، صرف نظر نماید.) و صلح، بهتر است؛ اگر چه مردم (طبق غریزه حب ذات، در این گونه موارد) بخل مى‏ورزند. و اگر نیکى کنید و پرهیزگارى پیشه سازید (و بخاطر صلح، گذشت نمایید)، خداوند به آنچه انجام مى‏دهید، آگاه است (و پاداش شایسته به شما خواهد داد). (128)

 

شما هرگز نمى‏توانید (از نظر محبت قلبى) در میان زنان، عدالت برقرار کنید، هر چند کوشش نمایید! ولى تمایل خود را بکلى متوجه یک طرف نسازید که دیگرى را بصورت زنى که شوهرش را از دست داده درآورید! و اگر راه صلاح و پرهیزگارى پیش گیرید، خداوند آمرزنده و مهربان است. (129)

 

(اما) اگر (راهى براى اصلاح در میان خود نیابند، و) از هم جدا شوند، خداوند هر کدام از آنها را با فضل و کرم خود، بى‏نیاز مى‏کند؛ و خداوند، داراى فضل و کرم، و حکیم است. (130)

 

آنچه در آسمانها و آنچه در زمین است، از آن خداست. و ما به کسانى که پیش از شما، کتاب آسمانى به آنها داده شده بود، سفارش کردیم، (همچنین) به شما (نیز) سفارش مى‏کنیم که از (نافرمانى) خدا بپرهیزید! و اگر کافر شوید، (به خدا زیانى نمى‏رسد؛ زیرا) براى خداست آنچه در آسمانها و آنچه در زمین است، و خداوند، بى‏نیاز و ستوده است. (131)

 

براى خداست آنچه در آسمانها و زمین است؛ و کافى است که خدا، حافظ و نگاهبان آنها باشد. (132)

 

اى مردم! اگر او بخواهد، شما را از میان مى‏برد و افراد دیگرى را (به جاى شما) مى آورد، و خداوند، بر این کار تواناست. (133)

 

کسانى که پاداش دنیوى بخواهند، (و در قید نتایج معنوى و اخروى نباشند، در اشتباهند؛ زیرا) پاداش دنیا و آخرت نزد خداست؛ و خداوند، شنوا و بیناست. (134)

 

اى کسانى که ایمان آورده‏اید! کاملا قیام به عدالت کنید! براى خدا شهادت دهید، اگر چه (این گواهى) به زیان خود شما، یا پدر و مادر و نزدیکان شما بوده باشد! (چرا که) اگر آنها غنى یا فقیر باشند، خداوند سزاوارتر است که از آنان حمایت کند. بنابراین، از هوى و هوس پیروى نکنید؛ که از حق، منحرف خواهید شد! و اگر حق را تحریف کنید، و یا از اظهار آن، اعراض نمایید، خداوند به آنچه انجام مى‏دهید، آگاه است. (135)

 

اى کسانى که ایمان آورده‏اید! به خدا و پیامبرش، و کتابى که بر او نازل کرده، و کتب (آسمانى) که پیش از این فرستاده است، ایمان (واقعى) بیاورید کسى که خدا و فرشتگان او و کتابها و پیامبرانش و روز واپسین را انکار کند، در گمراهى دور و درازى افتاده است. (136)

 

کسانى که ایمان آوردند، سپس کافر شدند، باز هم ایمان آوردند، و دیگربار کافر شدند، سپس بر کفر خود افزودند، خدا هرگز آنها را نخواهد بخشید، و آنها را به راه (راست) هدایت نخواهد کرد. (137)

 

به منافقان بشارت ده که مجازات دردناکى در انتظار آنهاست! (138)

 

همانها که کافران را به جاى مؤمنان، دوست خود انتخاب مى‏کنند. آیا عزت و آبرو نزد آنان مى‏جویند؟ با اینکه همه عزتها از آن خداست؟! (139)

 

و خداوند (این حکم را) در قرآن بر شما نازل کرده که هرگاه بشنوید افرادى آیات خدا را انکار و استهزا مى‏کنند، با آنها ننشینید تا به سخن دیگرى بپردازند! وگرنه، شما هم مثل آنان خواهید بود. خداوند، منافقان و کافران را همگى در دوزخ جمع مى‏کند. (140)

 


ترجمه سوره نساء ( از آیه 101 تا آیه 120 )
ساعت ۱۱:۳٩ ‎ق.ظ روز جمعه ٢٢ آذر ۱۳٩٢   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،ترجمه سوره نساء

وَ إِذا ضَرَبْتُمْ فِی الْأَرْضِ فَلَیْسَ عَلَیْکُمْ جُناحٌ أَنْ تَقْصُرُوا مِنَ الصَّلاةِ إِنْ خِفْتُمْ أَنْ یَفْتِنَکُمُ الَّذینَ کَفَرُوا إِنَّ الْکافِرینَ کانُوا لَکُمْ عَدُوًّا مُبیناً101وَ إِذا کُنْتَ فیهِمْ فَأَقَمْتَ لَهُمُ الصَّلاةَ فَلْتَقُمْ طائِفَةٌ مِنْهُمْ مَعَکَ وَ لْیَأْخُذُوا أَسْلِحَتَهُمْ فَإِذا سَجَدُوا فَلْیَکُونُوا مِنْ وَرائِکُمْ وَ لْتَأْتِ طائِفَةٌ أُخْرى‏ لَمْ یُصَلُّوا فَلْیُصَلُّوا مَعَکَ وَ لْیَأْخُذُوا حِذْرَهُمْ وَ أَسْلِحَتَهُمْ وَدَّ الَّذینَ کَفَرُوا لَوْ تَغْفُلُونَ عَنْ أَسْلِحَتِکُمْ وَ أَمْتِعَتِکُمْ فَیَمیلُونَ عَلَیْکُمْ مَیْلَةً واحِدَةً وَ لا جُناحَ عَلَیْکُمْ إِنْ کانَ بِکُمْ أَذىً مِنْ مَطَرٍ أَوْ کُنْتُمْ مَرْضى‏ أَنْ تَضَعُوا أَسْلِحَتَکُمْ وَ خُذُوا حِذْرَکُمْ إِنَّ اللَّهَ أَعَدَّ لِلْکافِرینَ عَذاباً مُهیناً102فَإِذا قَضَیْتُمُ الصَّلاةَ فَاذْکُرُوا اللَّهَ قِیاماً وَ قُعُوداً وَ عَلى‏ جُنُوبِکُمْ فَإِذَا اطْمَأْنَنْتُمْ فَأَقیمُوا الصَّلاةَ إِنَّ الصَّلاةَ کانَتْ عَلَى الْمُؤْمِنینَ کِتاباً مَوْقُوتاً103وَ لا تَهِنُوا فِی ابْتِغاءِ الْقَوْمِ إِنْ تَکُونُوا تَأْلَمُونَ فَإِنَّهُمْ یَأْلَمُونَ کَما تَأْلَمُونَ وَ تَرْجُونَ مِنَ اللَّهِ ما لا یَرْجُونَ وَ کانَ اللَّهُ عَلیماً حَکیماً104إِنَّا أَنْزَلْنا إِلَیْکَ الْکِتابَ بِالْحَقِّ لِتَحْکُمَ بَیْنَ النَّاسِ بِما أَراکَ اللَّهُ وَ لا تَکُنْ لِلْخائِنینَ خَصیماً105وَ اسْتَغْفِرِ اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ کانَ غَفُوراً رَحیماً106وَ لا تُجادِلْ عَنِ الَّذینَ یَخْتانُونَ أَنْفُسَهُمْ إِنَّ اللَّهَ لا یُحِبُّ مَنْ کانَ خَوَّاناً أَثیماً107یَسْتَخْفُونَ مِنَ النَّاسِ وَ لا یَسْتَخْفُونَ مِنَ اللَّهِ وَ هُوَ مَعَهُمْ إِذْ یُبَیِّتُونَ ما لا یَرْضى‏ مِنَ الْقَوْلِ وَ کانَ اللَّهُ بِما یَعْمَلُونَ مُحیطاً108ها أَنْتُمْ هؤُلاءِ جادَلْتُمْ عَنْهُمْ فِی الْحَیاةِ الدُّنْیا فَمَنْ یُجادِلُ اللَّهَ عَنْهُمْ یَوْمَ الْقِیامَةِ أَمْ مَنْ یَکُونُ عَلَیْهِمْ وَکیلاً109وَ مَنْ یَعْمَلْ سُوءاً أَوْ یَظْلِمْ نَفْسَهُ ثُمَّ یَسْتَغْفِرِ اللَّهَ یَجِدِ اللَّهَ غَفُوراً رَحیماً110وَ مَنْ یَکْسِبْ إِثْماً فَإِنَّما یَکْسِبُهُ عَلى‏ نَفْسِهِ وَ کانَ اللَّهُ عَلیماً حَکیماً111وَ مَنْ یَکْسِبْ خَطیئَةً أَوْ إِثْماً ثُمَّ یَرْمِ بِهِ بَریئاً فَقَدِ احْتَمَلَ بُهْتاناً وَ إِثْماً مُبیناً112وَ لَوْ لا فَضْلُ اللَّهِ عَلَیْکَ وَ رَحْمَتُهُ لَهَمَّتْ طائِفَةٌ مِنْهُمْ أَنْ یُضِلُّوکَ وَ ما یُضِلُّونَ إِلاَّ أَنْفُسَهُمْ وَ ما یَضُرُّونَکَ مِنْ شَیْ‏ءٍ وَ أَنْزَلَ اللَّهُ عَلَیْکَ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ وَ عَلَّمَکَ ما لَمْ تَکُنْ تَعْلَمُ وَ کانَ فَضْلُ اللَّهِ عَلَیْکَ عَظیماً113لا خَیْرَ فی‏ کَثیرٍ مِنْ نَجْواهُمْ إِلاَّ مَنْ أَمَرَ بِصَدَقَةٍ أَوْ مَعْرُوفٍ أَوْ إِصْلاحٍ بَیْنَ النَّاسِ وَ مَنْ یَفْعَلْ ذلِکَ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ فَسَوْفَ نُؤْتیهِ أَجْراً عَظیماً114وَ مَنْ یُشاقِقِ الرَّسُولَ مِنْ بَعْدِ ما تَبَیَّنَ لَهُ الْهُدى‏ وَ یَتَّبِعْ غَیْرَ سَبیلِ الْمُؤْمِنینَ نُوَلِّهِ ما تَوَلَّى وَ نُصْلِهِ جَهَنَّمَ وَ ساءَتْ مَصیراً115إِنَّ اللَّهَ لا یَغْفِرُ أَنْ یُشْرَکَ بِهِ وَ یَغْفِرُ ما دُونَ ذلِکَ لِمَنْ یَشاءُ وَ مَنْ یُشْرِکْ بِاللَّهِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلالاً بَعیداً116إِنْ یَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ إِلاَّ إِناثاً وَ إِنْ یَدْعُونَ إِلاَّ شَیْطاناً مَریداً117لَعَنَهُ اللَّهُ وَ قالَ لَأَتَّخِذَنَّ مِنْ عِبادِکَ نَصیباً مَفْرُوضاً118وَ لَأُضِلَّنَّهُمْ وَ لَأُمَنِّیَنَّهُمْ وَ لَآمُرَنَّهُمْ فَلَیُبَتِّکُنَّ آذانَ الْأَنْعامِ وَ لَآمُرَنَّهُمْ فَلَیُغَیِّرُنَّ خَلْقَ اللَّهِ وَ مَنْ یَتَّخِذِ الشَّیْطانَ وَلِیًّا مِنْ دُونِ اللَّهِ فَقَدْ خَسِرَ خُسْراناً مُبیناً119یَعِدُهُمْ وَ یُمَنِّیهِمْ وَ ما یَعِدُهُمُ الشَّیْطانُ إِلاَّ غُرُوراً120 

 

 

هنگامى که سفر مى‏کنید، گناهى بر