ترجمه سوره بقره ( از آیه 281 تا آیه 286 )
ساعت ۱:٥۸ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱٠ امرداد ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: مذهبی ،ترجمه سوره بقره

وَ اتَّقُوا یَوْماً تُرْجَعُونَ فیهِ إِلَى اللَّهِ ثُمَّ تُوَفَّى کُلُّ نَفْسٍ ما کَسَبَتْ وَ هُمْ لا یُظْلَمُونَ281یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا إِذا تَدایَنْتُمْ بِدَیْنٍ إِلى‏ أَجَلٍ مُسَمًّى فَاکْتُبُوهُ وَ لْیَکْتُبْ بَیْنَکُمْ کاتِبٌ بِالْعَدْلِ وَ لا یَأْبَ کاتِبٌ أَنْ یَکْتُبَ کَما عَلَّمَهُ اللَّهُ فَلْیَکْتُبْ وَ لْیُمْلِلِ الَّذی عَلَیْهِ الْحَقُّ وَ لْیَتَّقِ اللَّهَ رَبَّهُ وَ لا یَبْخَسْ مِنْهُ شَیْئاً فَإِنْ کانَ الَّذی عَلَیْهِ الْحَقُّ سَفیهاً أَوْ ضَعیفاً أَوْ لا یَسْتَطیعُ أَنْ یُمِلَّ هُوَ فَلْیُمْلِلْ وَلِیُّهُ بِالْعَدْلِ وَ اسْتَشْهِدُوا شَهیدَیْنِ مِنْ رِجالِکُمْ فَإِنْ لَمْ یَکُونا رَجُلَیْنِ فَرَجُلٌ وَ امْرَأَتانِ مِمَّنْ تَرْضَوْنَ مِنَ الشُّهَداءِ أَنْ تَضِلَّ إِحْداهُما فَتُذَکِّرَ إِحْداهُمَا الْأُخْرى‏ وَ لا یَأْبَ الشُّهَداءُ إِذا ما دُعُوا وَ لا تَسْئَمُوا أَنْ تَکْتُبُوهُ صَغیراً أَوْ کَبیراً إِلى‏ أَجَلِهِ ذلِکُمْ أَقْسَطُ عِنْدَ اللَّهِ وَ أَقْوَمُ لِلشَّهادَةِ وَ أَدْنى‏ أَلاَّ تَرْتابُوا إِلاَّ أَنْ تَکُونَ تِجارَةً حاضِرَةً تُدیرُونَها بَیْنَکُمْ فَلَیْسَ عَلَیْکُمْ جُناحٌ أَلاَّ تَکْتُبُوها وَ أَشْهِدُوا إِذا تَبایَعْتُمْ وَ لا یُضَارَّ کاتِبٌ وَ لا شَهیدٌ وَ إِنْ تَفْعَلُوا فَإِنَّهُ فُسُوقٌ بِکُمْ وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ یُعَلِّمُکُمُ اللَّهُ وَ اللَّهُ بِکُلِّ شَیْ‏ءٍ عَلیمٌ282وَ إِنْ کُنْتُمْ عَلى‏ سَفَرٍ وَ لَمْ تَجِدُوا کاتِباً فَرِهانٌ مَقْبُوضَةٌ فَإِنْ أَمِنَ بَعْضُکُمْ بَعْضاً فَلْیُؤَدِّ الَّذِی اؤْتُمِنَ أَمانَتَهُ وَ لْیَتَّقِ اللَّهَ رَبَّهُ وَ لا تَکْتُمُوا الشَّهادَةَ وَ مَنْ یَکْتُمْها فَإِنَّهُ آثِمٌ قَلْبُهُ وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ عَلیمٌ283لِلَّهِ ما فِی السَّماواتِ وَ ما فِی الْأَرْضِ وَ إِنْ تُبْدُوا ما فی‏ أَنْفُسِکُمْ أَوْ تُخْفُوهُ یُحاسِبْکُمْ بِهِ اللَّهُ فَیَغْفِرُ لِمَنْ یَشاءُ وَ یُعَذِّبُ مَنْ یَشاءُ وَ اللَّهُ عَلى‏ کُلِّ شَیْ‏ءٍ قَدیرٌ284آمَنَ الرَّسُولُ بِما أُنْزِلَ إِلَیْهِ مِنْ رَبِّهِ وَ الْمُؤْمِنُونَ کُلٌّ آمَنَ بِاللَّهِ وَ مَلائِکَتِهِ وَ کُتُبِهِ وَ رُسُلِهِ لا نُفَرِّقُ بَیْنَ أَحَدٍ مِنْ رُسُلِهِ وَ قالُوا سَمِعْنا وَ أَطَعْنا غُفْرانَکَ رَبَّنا وَ إِلَیْکَ الْمَصیرُ285لا یُکَلِّفُ اللَّهُ نَفْساً إِلاَّ وُسْعَها لَها ما کَسَبَتْ وَ عَلَیْها مَا اکْتَسَبَتْ رَبَّنا لا تُؤاخِذْنا إِنْ نَسینا أَوْ أَخْطَأْنا رَبَّنا وَ لا تَحْمِلْ عَلَیْنا إِصْراً کَما حَمَلْتَهُ عَلَى الَّذینَ مِنْ قَبْلِنا رَبَّنا وَ لا تُحَمِّلْنا ما لا طاقَةَ لَنا بِهِ وَ اعْفُ عَنَّا وَ اغْفِرْ لَنا وَ ارْحَمْنا أَنْتَ مَوْلانا فَانْصُرْنا عَلَى الْقَوْمِ الْکافِرینَ286

 

ترجمه آیت الله مشکینی :

(281) و بپرهیزید از روزی که در آن به سوی خدا بازگردانده می شوید ، سپس به هر کسی جزای آنچه کسب کرده و یا تجسم عینی آنچه کرده به کمال داده می شود و آنان مورد ستم قرار نمی گیرند و از پاداششان کم گذاشته نمی شود.

(282) ای کسانی که ایمان آورده اید ، هنگامی که دینی را تا مدت معینی ( به خاطر گرفتن وام یا داد و ستد ) به یکدیگر بدهکار شدید آن را بنویسید ، و باید نویسنده ای ( سند آن را ) در میان خودتان به عدالت بنگارد ، و هرگز نباید نویسنده از نوشتن آن- همان گونه که خدا به وی آموخته- امتناع ورزد ، او باید بنویسد و کسی که حق به گردن اوست ( بدهکار ) املا کند ، و از خداوند که پروردگار اوست پروا نماید و از حق چیزی را کم نگذارد ، و اگر کسی که حق به گردن اوست سفیه یا ناتوان ( سنّی ) باشد یا ( به خاطر آفت زبان ) نتواند املا کند ، ولیّ او به عدالت املا نماید. و دو گواه از مردانتان ( مردان مسلمان ) را به شهادت بطلبید ، و اگر دو مرد نباشد ، یک مرد و دو زن را از میان گواهانی که ( از دینشان ) رضایت دارید گواه بگیرید ، تا اگر یکی از آن دو زن فراموش نمود آن دیگری او را یادآوری نماید. و چون گواهان ( برای تحمل شهادت یا اداء آن ) دعوت شوند خودداری نکنند. و از نوشتن بدهیی که تا مدتی معین مهلت دارد ، کوچک باشد یا بزرگ ، ملول نشوید. این کار در نزد خدا عادلانه تر و برای گواهی استوارتر و به اینکه شک نکنید ( و نزاعی برنخیزد ) نزدیکتر است ، مگر آنکه داد و ستدی نقدی باشد که در میان خود تبادل می کنید ، که بر شما گناهی نیست که آن را ننویسید. و ( بهتر است که ) هر زمان داد و ستد کنید شاهد بگیرید ، و نباید نویسنده و گواه ( به واسطه زیاد و کم کردن ، به صاحب حق ) ضرر بزنند و نباید به نویسنده و شاهد به سبب ندادن حقشان ضرر برسد ، و اگر چنین کنید برای شما فسق و گناه است. و از خدا پروا کنید ، و خدا به شما می آموزد و خدا به همه چیز داناست.

(283) و اگر در سفر بودید و نویسنده ای نیافتید ، وثیقه های دریافت شده ( جایگزین سند و گواه ) است. و اگر برخی از شما برخی دیگر را امین شمرد ( و وثیقه نگرفت ) آن کس که امینش شمرده اند باید امانت ( بدهی ) خود را ادا نماید و از خداوند ، پروردگار خود پروا کند. و شهادت را ( در مرحله ادا ) کتمان نکنید ، و هر که آن را کتمان کند قلب او گنهکار است ، و خدا به آنچه می کنید داناست.

(284) آنچه در آسمان ها و آنچه در زمین است ( علاوه بر خود آنها ) ملک حقیقی خداست ، و اگر آنچه در دل دارید ( از عقاید فاسده و ملکات رذیله ، نه مجرد خطورات و نه ملکات غیر اختیاری ) آشکار نمایید یا پنهان سازید خدا شما را به آن محاسبه می کند ، پس هر که را بخواهد ( به اقتضای رحمتش ) می بخشد و هر که را بخواهد ( به اقتضای عدلش ) عذاب می کند ، و خدا بر هر چیزی تواناست.

(285) فرستاده ما بدانچه از جانب پروردگارش به سوی او نازل شده ایمان آورده و مؤمنان همگی به خدا و فرشتگان و کتاب ها و فرستادگان او ایمان آورده اند ( و گفتند ) میان هیچ یک از فرستادگان او فرق نمی گذاریم ، و گفتند: شنیدیم و اطاعت کردیم ، پروردگارا عفوت را می طلبیم ، و بازگشت ( همه ) به سوی توست.

(286) خداوند هیچ کس را جز به اندازه توانش تکلیف نمی کند ، هر کس هر کار خیری کسب کرده به سود اوست ، و هر کار بدی کسب نموده به زیان اوست ، ( و مؤمنان گویند ) پروردگارا ، اگر ما فراموش نمودیم یا خطا کردیم ما را مؤاخذه مکن پروردگارا ، و بار تکالیف سنگینی ( به کیفر گناهانمان ) بر دوش ما منه چنان که بر کسانی که پیش از ما بودند نهادی. پروردگارا ، و آنچه بدان طاقت نداریم ( از عذاب آخرت ) بر ما تحمیل مکن ، و از ما درگذر ، و بر ما ببخشای ، و بر ما رحم کن ، تو مولای مایی ، پس ما را بر گروه کافران پیروز گردان.


ترجمه سوره بقره ( از آیه 261 تا آیه 280 )
ساعت ٢:٤٠ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٩ امرداد ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: مذهبی ،ترجمه سوره بقره

مَثَلُ الَّذینَ یُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ فی‏ سَبیلِ اللَّهِ کَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنابِلَ فی‏ کُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَ اللَّهُ یُضاعِفُ لِمَنْ یَشاءُ وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلیمٌ261الَّذینَ یُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ فی‏ سَبیلِ اللَّهِ ثُمَّ لا یُتْبِعُونَ ما أَنْفَقُوا مَنًّا وَ لا أَذىً لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَ لا هُمْ یَحْزَنُونَ262قَوْلٌ مَعْرُوفٌ وَ مَغْفِرَةٌ خَیْرٌ مِنْ صَدَقَةٍ یَتْبَعُها أَذىً وَ اللَّهُ غَنِیٌّ حَلیمٌ263یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا لا تُبْطِلُوا صَدَقاتِکُمْ بِالْمَنِّ وَ الْأَذى‏ کَالَّذی یُنْفِقُ مالَهُ رِئاءَ النَّاسِ وَ لا یُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ الْیَوْمِ الْآخِرِ فَمَثَلُهُ کَمَثَلِ صَفْوانٍ عَلَیْهِ تُرابٌ فَأَصابَهُ وابِلٌ فَتَرَکَهُ صَلْداً لا یَقْدِرُونَ عَلى‏ شَیْ‏ءٍ مِمَّا کَسَبُوا وَ اللَّهُ لا یَهْدِی الْقَوْمَ الْکافِرینَ264وَ مَثَلُ الَّذینَ یُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ وَ تَثْبیتاً مِنْ أَنْفُسِهِمْ کَمَثَلِ جَنَّةٍ بِرَبْوَةٍ أَصابَها وابِلٌ فَآتَتْ أُکُلَها ضِعْفَیْنِ فَإِنْ لَمْ یُصِبْها وابِلٌ فَطَلٌّ وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ بَصیرٌ265أَ یَوَدُّ أَحَدُکُمْ أَنْ تَکُونَ لَهُ جَنَّةٌ مِنْ نَخیلٍ وَ أَعْنابٍ تَجْری مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ لَهُ فیها مِنْ کُلِّ الثَّمَراتِ وَ أَصابَهُ الْکِبَرُ وَ لَهُ ذُرِّیَّةٌ ضُعَفاءُ فَأَصابَها إِعْصارٌ فیهِ نارٌ فَاحْتَرَقَتْ کَذلِکَ یُبَیِّنُ اللَّهُ لَکُمُ الْآیاتِ لَعَلَّکُمْ تَتَفَکَّرُونَ266یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا أَنْفِقُوا مِنْ طَیِّباتِ ما کَسَبْتُمْ وَ مِمَّا أَخْرَجْنا لَکُمْ مِنَ الْأَرْضِ وَ لا تَیَمَّمُوا الْخَبیثَ مِنْهُ تُنْفِقُونَ وَ لَسْتُمْ بِآخِذیهِ إِلاَّ أَنْ تُغْمِضُوا فیهِ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ غَنِیٌّ حَمیدٌ267الشَّیْطانُ یَعِدُکُمُ الْفَقْرَ وَ یَأْمُرُکُمْ بِالْفَحْشاءِ وَ اللَّهُ یَعِدُکُمْ مَغْفِرَةً مِنْهُ وَ فَضْلاً وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلیمٌ268یُؤْتِی الْحِکْمَةَ مَنْ یَشاءُ وَ مَنْ یُؤْتَ الْحِکْمَةَ فَقَدْ أُوتِیَ خَیْراً کَثیراً وَ ما یَذَّکَّرُ إِلاَّ أُولُوا الْأَلْبابِ269وَ ما أَنْفَقْتُمْ مِنْ نَفَقَةٍ أَوْ نَذَرْتُمْ مِنْ نَذْرٍ فَإِنَّ اللَّهَ یَعْلَمُهُ وَ ما لِلظَّالِمینَ مِنْ أَنْصارٍ270إِنْ تُبْدُوا الصَّدَقاتِ فَنِعِمَّا هِیَ وَ إِنْ تُخْفُوها وَ تُؤْتُوهَا الْفُقَراءَ فَهُوَ خَیْرٌ لَکُمْ وَ یُکَفِّرُ عَنْکُمْ مِنْ سَیِّئاتِکُمْ وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ خَبیرٌ271لَیْسَ عَلَیْکَ هُداهُمْ وَ لکِنَّ اللَّهَ یَهْدی مَنْ یَشاءُ وَ ما تُنْفِقُوا مِنْ خَیْرٍ فَلِأَنْفُسِکُمْ وَ ما تُنْفِقُونَ إِلاَّ ابْتِغاءَ وَجْهِ اللَّهِ وَ ما تُنْفِقُوا مِنْ خَیْرٍ یُوَفَّ إِلَیْکُمْ وَ أَنْتُمْ لا تُظْلَمُونَ272لِلْفُقَراءِ الَّذینَ أُحْصِرُوا فی‏ سَبیلِ اللَّهِ لا یَسْتَطیعُونَ ضَرْباً فِی الْأَرْضِ یَحْسَبُهُمُ الْجاهِلُ أَغْنِیاءَ مِنَ التَّعَفُّفِ تَعْرِفُهُمْ بِسیماهُمْ لا یَسْئَلُونَ النَّاسَ إِلْحافاً وَ ما تُنْفِقُوا مِنْ خَیْرٍ فَإِنَّ اللَّهَ بِهِ عَلیمٌ273الَّذینَ یُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ بِاللَّیْلِ وَ النَّهارِ سِرًّا وَ عَلانِیَةً فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَ لا هُمْ یَحْزَنُونَ274الَّذینَ یَأْکُلُونَ الرِّبا لا یَقُومُونَ إِلاَّ کَما یَقُومُ الَّذی یَتَخَبَّطُهُ الشَّیْطانُ مِنَ الْمَسِّ ذلِکَ بِأَنَّهُمْ قالُوا إِنَّمَا الْبَیْعُ مِثْلُ الرِّبا وَ أَحَلَّ اللَّهُ الْبَیْعَ وَ حَرَّمَ الرِّبا فَمَنْ جاءَهُ مَوْعِظَةٌ مِنْ رَبِّهِ فَانْتَهى‏ فَلَهُ ما سَلَفَ وَ أَمْرُهُ إِلَى اللَّهِ وَ مَنْ عادَ فَأُولئِکَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فیها خالِدُونَ275یَمْحَقُ اللَّهُ الرِّبا وَ یُرْبِی الصَّدَقاتِ وَ اللَّهُ لا یُحِبُّ کُلَّ کَفَّارٍ أَثیمٍ276إِنَّ الَّذینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ آتَوُا الزَّکاةَ لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَ لا هُمْ یَحْزَنُونَ277یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ ذَرُوا ما بَقِیَ مِنَ الرِّبا إِنْ کُنْتُمْ مُؤْمِنینَ278فَإِنْ لَمْ تَفْعَلُوا فَأْذَنُوا بِحَرْبٍ مِنَ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ إِنْ تُبْتُمْ فَلَکُمْ رُؤُسُ أَمْوالِکُمْ لا تَظْلِمُونَ وَ لا تُظْلَمُونَ279وَ إِنْ کانَ ذُو عُسْرَةٍ فَنَظِرَةٌ إِلى‏ مَیْسَرَةٍ وَ أَنْ تَصَدَّقُوا خَیْرٌ لَکُمْ إِنْ کُنْتُمْ تَعْلَمُونَ280

 

ترجمه آیت الله مشکینی :

(261) مثل ( انفاقات ) کسانی که اموالشان را در راه خدا انفاق می کنند مثل دانه ای است که هفت خوشه برویاند ، در هر خوشه ای یکصد دانه باشد ( پس انفاق هر چیزی هفتصد برابر پاداش دارد ) و خداوند برای هر که بخواهد ( و حکمتش اقتضا کند ) چند برابر می کند ، و خداوند ( از نظر وجود و توان و رحمت ) دارای وسعت است و داناست.

(262) کسانی که اموالشان را در راه خدا انفاق می کنند سپس منّت و آزاری ( زخم زبانی ) به دنبال انفاقشان نمی آورند ، آنان را در نزد پروردگارشان پاداشی درخور آنهاست ، و ( در آن جهان ) نه بیمی بر آنهاست و نه اندوهی خواهند داشت.

(263) گفتاری پسندیده و بخشیدن ( اصرار و بدزبانی سائلان ) بهتر از صدقه ای است که دنبالش آزاری باشد ، و خداوند بی نیاز و بردبار است.

(264) ای کسانی که ایمان آورده اید ، صدقه های خود را با منّت آزردن باطل نکنید ، مانند کسی که مالش را به ریا و خودنمایی به مردم انفاق می کند و به خدا و روز واپسین ایمان ندارد ، که مثل او مثل سنگ سخت و صافی است که خاکی ( اندک ) بر آن نشسته ، پس باران تند و درشتی به آن برسد و آن را سنگی صاف ( و بدون خاک و گیاه ) واگذارد ( صدقه او نظیر آن خاک است. و ریاکاران ) به چیزی از آنچه کسب کرده اند دست نمی یابند ، و خداوند مردم کافر را هدایت نمی کند.

(265) و مثل ( انفاقات ) کسانی که اموالشان را برای طلب خشنودی خدا و استوارسازی روحشان ( در ایمان و عمل ) انفاق می کنند ، مثل باغی است در جایی مرتفع که باران تندی بدان رسیده پس میوه خود را دو چندان داده باشد ، پس اگر باران تندی نرسیده باران نرمی رسیده ( و بی گیاه نمانده است ) ، و خداوند به آنچه عمل می کنید بیناست.

(266) آیا یکی از شما دوست دارد که او را باغی باشد از درختان خرما و انگور ، که از زیر ( درختان ) آن نهرها جاری گردد ، و او را در آن باغ از هر گونه میوه ای باشد ، در حالی که پیری به او رسیده و فرزندانی خردسال و ناتوان دارد ، پس گردبادی محتوی آتش سوزان به آن برسد و یکسره بسوزد؟! این گونه خداوند آیات ( احکام و معارف دینی ) خود را برای شما روشن می کند ، شاید بیندیشید ( در اینکه مبادا در آخرت در شدت احتیاج ، عمل های خیر خود را به وسیله آتش ریا و منّت و کفر نابود بیابید ) .

(267) ای کسانی که ایمان آورده اید ، از پاکیزه ها و حلال های آنچه کسب کرده اید و آنچه برای شما از زمین بیرون آورده ایم ( از کشت و معادن ) انفاق نمایید و قصد مال ناپاک ( بد و حرام ) نکنید که از آن انفاق نمایید ، در حالی که آن را ( اگر در برابر حق خودتان می دادند ) جز با چشم پوشی ( و بی میلی ) نمی گرفتید ، و بدانید که خداوند بی نیاز و ستوده ( صفات و ستوده افعال ) است.

(268) شیطان شما را ( به هنگام هر انفاقی ) وعده فقر می دهد و شما را به کار زشت ( بخل و غیره ) امر می کند ، و خداوند شما را وعده آمرزش از جانب خود و فضل و فزونی می دهد ، و خدا صاحب سعه ( وجودی ، توانی و رحمتی ) و دانا ( به همه چیز ) است.

(269) حکمت را ( احکام شریعت و معارف عقلی و عملی را ) به هر کس بخواهد ( و در وجود او اقتضا داشته و با حکمت حق موافق باشد ) می دهد ، و کسی که به او حکمت داده شود حقّا که خیری فراوان داده شده ، و جز صاحبان خرد ناب کسی پند نمی گیرد.

(270) و هر نفقه ای که ( در راه حق ) انفاق نمودید و هر تعهدی که ( در راه خدا ) بر عهده گرفتید ، بی تردید خدا آن را می داند ( و پاداش می دهد ، و تخلف از آن ستمکاری است ) و هرگز برای ستمکاران یاوری نیست.

(271) اگر صدقه ها ( ی مستحبی ) را آشکار سازید کاری نیکوست ، و اگر آنها را پنهان دارید و به فقرا بدهید آن برای شما بهتر است و ( خداوند ) از گناهانتان می زداید ، و خداوند به آنچه می کنید آگاه است.

(272) هدایت ( باطنی ) آنها بر عهده تو نیست ( بلکه وظیفه تو ابلاغ و بیم و مژده دادن و اقامه حجت است ) و لکن خداست که هر کس را بخواهد ( طبق اقتضاء حکمت و رحمتش ) هدایت می کند ، و هر مالی که انفاق کنید به سود خودتان است ، و جز برای طلب رضای خدا انفاق نمی کنید ( پس بهترین را انفاق کنید و منّت هم ننهید ) و هر مالی انفاق کنید ( پاداش آن در آخرت یا تجسم عینی آن ) به طور کامل به شما داده می شود و هرگز بر شما ستم نمی رود و از حقّتان کم نمی گذارند.

(273) ( صدقات ) از آن فقیرانی است که در راه خدا ( مانند جهاد یا غارت رفتن اموال یا بیماری مزمن یا تحصیل علم ) گرفتار آمده اند ، نمی توانند ( برای تحصیل معاش خود ) هیچ گونه در روی زمین سفر کنند ، فرد ناآگاه آنها را از شدت محافظتی که دارند توانگر می پندارد آنها را از سیمایشان می شناسی از مردم به اصرار چیزی نمی خواهند. و هر چه از مال انفاق کنید مسلّما خداوند به آن داناست.

(274) کسانی که اموال خود را در شب و روز ، پنهان و آشکار ، انفاق می کنند ، آنها را در نزد پروردگارشان پاداشی است درخور مقامشان ، و ( در آخرت ) نه بیمی بر آنهاست و نه اندوهی خواهند داشت.

(275) کسانی که ربا می خورند ، ( در میان مردم ) قیام و رفتاری ندارند مگر مانند رفتار کسی که شیطان او را به برخورد خود دیوانه کرده ( تعادل رفتار او را به هم زده ) . این بدان سبب است که آنها گفتند: بی تردید داد و ستد نیز مانند رباست ، در حالی که خداوند داد و ستد را حلال و ربا را حرام نموده. پس هر که پندی از جانب پروردگارش بدو رسد و ( از رباخواری ) باز ایستد ، آنچه گذشته از آن اوست ( سودی که پیش از نزول حکم ربا گرفته مال اوست ) ، و کارش ( از نظر کیفر اخروی ) با خداست ، و کسانی که ( به رباخواری ) بازگردند آنها اهل آتشند ، در آن جاودان خواهند ماند.

(276) خداوند ربا را نابود می کند ( برکت مال ربوی را می برد ) و صدقات را فزونی می بخشد ، و خداوند هیچ کفران کننده گنهکاری را دوست نمی دارد.

(277) همانا کسانی که ایمان آورده و عمل های شایسته کرده و نماز را به پا داشته و زکات پرداخته اند ، برای آنان در نزد پروردگارشان پاداشی در خور شأن آنهاست ، و ( در آخرت ) نه بیمی بر آنهاست و نه اندوهی خواهند داشت.

(278) ای کسانی که ایمان آورده اید ، از خدا پروا کنید ، و آنچه از ربا ( اضافه بر سرمایه بر ذمّه دیگران ) باقی مانده رها کنید اگر ایمان دارید.

(279) و اگر چنین نکردید ( و به رباخواری ادامه دادید ) پس یقین کنید به پیکاری از سوی خدا و فرستاده او ( که متوجه شما می شود ، و دولت حقّه یا جامعه انفجار یافته آن را از شما می گیرد ) . و اگر توبه کردید سرمایه های شما از آن شماست ( و سودش را رد کنید ، که در این صورت ) نه ستم می کنید و نه ستم می بینید.

(280) و اگر ( بدهکار ) تنگدست بود پس ( بر شماست ) مهلت دادن او تا وقت توانایی. و صدقه دادن شما ( گذشت از اصل بدهی ) برای شما بهتر است اگر بدانید.


ترجمه سوره بقره ( از آیه 241 تا آیه 260 )
ساعت ٢:۱٩ ‎ق.ظ روز شنبه ۸ امرداد ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: مذهبی ،ترجمه سوره بقره

وَ لِلْمُطَلَّقاتِ مَتاعٌ بِالْمَعْرُوفِ حَقًّا عَلَى الْمُتَّقینَ241کَذلِکَ یُبَیِّنُ اللَّهُ لَکُمْ آیاتِهِ لَعَلَّکُمْ تَعْقِلُونَ242أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذینَ خَرَجُوا مِنْ دِیارِهِمْ وَ هُمْ أُلُوفٌ حَذَرَ الْمَوْتِ فَقالَ لَهُمُ اللَّهُ مُوتُوا ثُمَّ أَحْیاهُمْ إِنَّ اللَّهَ لَذُو فَضْلٍ عَلَى النَّاسِ وَ لکِنَّ أَکْثَرَ النَّاسِ لا یَشْکُرُونَ243وَ قاتِلُوا فی‏ سَبیلِ اللَّهِ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ سَمیعٌ عَلیمٌ244مَنْ ذَا الَّذی یُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً فَیُضاعِفَهُ لَهُ أَضْعافاً کَثیرَةً وَ اللَّهُ یَقْبِضُ وَ یَبْصُطُ وَ إِلَیْهِ تُرْجَعُونَ245أَ لَمْ تَرَ إِلَى الْمَلَإِ مِنْ بَنی‏ إِسْرائیلَ مِنْ بَعْدِ مُوسى‏ إِذْ قالُوا لِنَبِیٍّ لَهُمُ ابْعَثْ لَنا مَلِکاً نُقاتِلْ فی‏ سَبیلِ اللَّهِ قالَ هَلْ عَسَیْتُمْ إِنْ کُتِبَ عَلَیْکُمُ الْقِتالُ أَلاَّ تُقاتِلُوا قالُوا وَ ما لَنا أَلاَّ نُقاتِلَ فی‏ سَبیلِ اللَّهِ وَ قَدْ أُخْرِجْنا مِنْ دِیارِنا وَ أَبْنائِنا فَلَمَّا کُتِبَ عَلَیْهِمُ الْقِتالُ تَوَلَّوْا إِلاَّ قَلیلاً مِنْهُمْ وَ اللَّهُ عَلیمٌ بِالظَّالِمینَ246وَ قالَ لَهُمْ نَبِیُّهُمْ إِنَّ اللَّهَ قَدْ بَعَثَ لَکُمْ طالُوتَ مَلِکاً قالُوا أَنَّى یَکُونُ لَهُ الْمُلْکُ عَلَیْنا وَ نَحْنُ أَحَقُّ بِالْمُلْکِ مِنْهُ وَ لَمْ یُؤْتَ سَعَةً مِنَ الْمالِ قالَ إِنَّ اللَّهَ اصْطَفاهُ عَلَیْکُمْ وَ زادَهُ بَسْطَةً فِی الْعِلْمِ وَ الْجِسْمِ وَ اللَّهُ یُؤْتی‏ مُلْکَهُ مَنْ یَشاءُ وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلیمٌ247وَ قالَ لَهُمْ نَبِیُّهُمْ إِنَّ آیَةَ مُلْکِهِ أَنْ یَأْتِیَکُمُ التَّابُوتُ فیهِ سَکینَةٌ مِنْ رَبِّکُمْ وَ بَقِیَّةٌ مِمَّا تَرَکَ آلُ مُوسى‏ وَ آلُ هارُونَ تَحْمِلُهُ الْمَلائِکَةُ إِنَّ فی‏ ذلِکَ لَآیَةً لَکُمْ إِنْ کُنْتُمْ مُؤْمِنینَ248فَلَمَّا فَصَلَ طالُوتُ بِالْجُنُودِ قالَ إِنَّ اللَّهَ مُبْتَلیکُمْ بِنَهَرٍ فَمَنْ شَرِبَ مِنْهُ فَلَیْسَ مِنِّی وَ مَنْ لَمْ یَطْعَمْهُ فَإِنَّهُ مِنِّی إِلاَّ مَنِ اغْتَرَفَ غُرْفَةً بِیَدِهِ فَشَرِبُوا مِنْهُ إِلاَّ قَلیلاً مِنْهُمْ فَلَمَّا جاوَزَهُ هُوَ وَ الَّذینَ آمَنُوا مَعَهُ قالُوا لا طاقَةَ لَنَا الْیَوْمَ بِجالُوتَ وَ جُنُودِهِ قالَ الَّذینَ یَظُنُّونَ أَنَّهُمْ مُلاقُوا اللَّهِ کَمْ مِنْ فِئَةٍ قَلیلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً کَثیرَةً بِإِذْنِ اللَّهِ وَ اللَّهُ مَعَ الصَّابِرینَ249وَ لَمَّا بَرَزُوا لِجالُوتَ وَ جُنُودِهِ قالُوا رَبَّنا أَفْرِغْ عَلَیْنا صَبْراً وَ ثَبِّتْ أَقْدامَنا وَ انْصُرْنا عَلَى الْقَوْمِ الْکافِرینَ250فَهَزَمُوهُمْ بِإِذْنِ اللَّهِ وَ قَتَلَ داوُدُ جالُوتَ وَ آتاهُ اللَّهُ الْمُلْکَ وَ الْحِکْمَةَ وَ عَلَّمَهُ مِمَّا یَشاءُ وَ لَوْ لا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَفَسَدَتِ الْأَرْضُ وَ لکِنَّ اللَّهَ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْعالَمینَ251تِلْکَ آیاتُ اللَّهِ نَتْلُوها عَلَیْکَ بِالْحَقِّ وَ إِنَّکَ لَمِنَ الْمُرْسَلینَ252تِلْکَ الرُّسُلُ فَضَّلْنا بَعْضَهُمْ عَلى‏ بَعْضٍ مِنْهُمْ مَنْ کَلَّمَ اللَّهُ وَ رَفَعَ بَعْضَهُمْ دَرَجاتٍ وَ آتَیْنا عیسَى ابْنَ مَرْیَمَ الْبَیِّناتِ وَ أَیَّدْناهُ بِرُوحِ الْقُدُسِ وَ لَوْ شاءَ اللَّهُ مَا اقْتَتَلَ الَّذینَ مِنْ بَعْدِهِمْ مِنْ بَعْدِ ما جاءَتْهُمُ الْبَیِّناتُ وَ لکِنِ اخْتَلَفُوا فَمِنْهُمْ مَنْ آمَنَ وَ مِنْهُمْ مَنْ کَفَرَ وَ لَوْ شاءَ اللَّهُ مَا اقْتَتَلُوا وَ لکِنَّ اللَّهَ یَفْعَلُ ما یُریدُ253یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا أَنْفِقُوا مِمَّا رَزَقْناکُمْ مِنْ قَبْلِ أَنْ یَأْتِیَ یَوْمٌ لا بَیْعٌ فیهِ وَ لا خُلَّةٌ وَ لا شَفاعَةٌ وَ الْکافِرُونَ هُمُ الظَّالِمُونَ254اللَّهُ لا إِلهَ إِلاَّ هُوَ الْحَیُّ الْقَیُّومُ لا تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَ لا نَوْمٌ لَهُ ما فِی السَّماواتِ وَ ما فِی الْأَرْضِ مَنْ ذَا الَّذی یَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلاَّ بِإِذْنِهِ یَعْلَمُ ما بَیْنَ أَیْدیهِمْ وَ ما خَلْفَهُمْ وَ لا یُحیطُونَ بِشَیْ‏ءٍ مِنْ عِلْمِهِ إِلاَّ بِما شاءَ وَسِعَ کُرْسِیُّهُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ لا یَؤُدُهُ حِفْظُهُما وَ هُوَ الْعَلِیُّ الْعَظیمُ255لا إِکْراهَ فِی الدِّینِ قَدْ تَبَیَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَیِّ فَمَنْ یَکْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَ یُؤْمِنْ بِاللَّهِ فقد استَمْسَکَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقى‏ لاَ انْفِصامَ لَها وَ اللَّهُ سَمیعٌ عَلیمٌ256اللَّهُ وَلِیُّ الَّذینَ آمَنُوا یُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ وَ الَّذینَ کَفَرُوا أَوْلِیاؤُهُمُ الطَّاغُوتُ یُخْرِجُونَهُمْ مِنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُماتِ أُولئِکَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فیها خالِدُونَ257أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذی حَاجَّ إِبْراهیمَ فی‏ رَبِّهِ أَنْ آتاهُ اللَّهُ الْمُلْکَ إِذْ قالَ إِبْراهیمُ رَبِّیَ الَّذی یُحْیی‏ وَ یُمیتُ قالَ أَنَا أُحْیی‏ وَ أُمیتُ قالَ إِبْراهیمُ فَإِنَّ اللَّهَ یَأْتی‏ بِالشَّمْسِ مِنَ الْمَشْرِقِ فَأْتِ بِها مِنَ الْمَغْرِبِ فَبُهِتَ الَّذی کَفَرَ وَ اللَّهُ لا یَهْدِی الْقَوْمَ الظَّالِمینَ258أَوْ کَالَّذی مَرَّ عَلى‏ قَرْیَةٍ وَ هِیَ خاوِیَةٌ عَلى‏ عُرُوشِها قالَ أَنَّى یُحْیی‏ هذِهِ اللَّهُ بَعْدَ مَوْتِها فَأَماتَهُ اللَّهُ مِائَةَ عامٍ ثُمَّ بَعَثَهُ قالَ کَمْ لَبِثْتَ قالَ لَبِثْتُ یَوْماً أَوْ بَعْضَ یَوْمٍ قالَ بَلْ لَبِثْتَ مِائَةَ عامٍ فَانْظُرْ إِلى‏ طَعامِکَ وَ شَرابِکَ لَمْ یَتَسَنَّهْ وَ انْظُرْ إِلى‏ حِمارِکَ وَ لِنَجْعَلَکَ آیَةً لِلنَّاسِ وَ انْظُرْ إِلَى الْعِظامِ کَیْفَ نُنْشِزُها ثُمَّ نَکْسُوها لَحْماً فَلَمَّا تَبَیَّنَ لَهُ قالَ أَعْلَمُ أَنَّ اللَّهَ عَلى‏ کُلِّ شَیْ‏ءٍ قَدیرٌ259وَ إِذْ قالَ إِبْراهیمُ رَبِّ أَرِنی‏ کَیْفَ تُحْیِ الْمَوْتى‏ قالَ أَ وَ لَمْ تُؤْمِنْ قالَ بَلى‏ وَ لکِنْ لِیَطْمَئِنَّ قَلْبی‏ قالَ فَخُذْ أَرْبَعَةً مِنَ الطَّیْرِ فَصُرْهُنَّ إِلَیْکَ ثُمَّ اجْعَلْ عَلى‏ کُلِّ جَبَلٍ مِنْهُنَّ جُزْءاً ثُمَّ ادْعُهُنَّ یَأْتینَکَ سَعْیاً وَ اعْلَمْ أَنَّ اللَّهَ عَزیزٌ حَکیمٌ260

 

ترجمه آیت الله مشکینی :

(241) و برای زن های طلاق داده شده متاع و وسیله برخورداری به شیوه پسندیده ( از جانب شوهر ) لازم است ( هزینه مدت عدّه ، تمام مهر ، بعض مهر و متعه بر حسب اختلاف طلاق ) ، که این بر عهده پرهیزکاران ثابت و الزامی است.

(242) این گونه خداوند آیات ( احکام دین ) خود را برای شما روشن می کند ، شاید بیندیشید.

(243) آیا ( به دیده عبرت ) ننگریستی به کسانی که از خانه های خود در حالی که هزاران نفر بودند از بیم مرگ ( و برای فرار از جهاد ) بیرون آمدند ، پس خداوند به آنها گفت:

(244) و در راه خدا ( با دشمنان ) بجنگید ، و بدانید که خداوند شنوا و داناست.

(245) کیست آن که به خداوند قرض الحسنه دهد تا خدا آن را برایش ( در وقت پرداخت ) چندین برابر فزونتر کند؟! و خداست که ( روزی را ) تنگ می کند و می گسترد ، و به سوی او بازگردانده می شوید.

(246) آیا ( به دیده دل ) ننگریستی به ( حال ) آن گروه از سران و اشراف بنی اسرائیل پس از ( فوت ) موسی که به یکی از پیامبران خود ( شموئیل ) گفتند: برای ما فرمانروایی برانگیز تا در راه خدا پیکار کنیم ، گفت: آیا احتمال نمی دهید که اگر پیکار بر شما نوشته و مقرر شد نجنگید ( و نافرمانی کنید ) ؟ گفتند: ما را چیست که در راه خدا نجنگیم در حالی که از میان خانه ها و فرزندانمان بیرون شده ایم! پس هنگامی که کارزار بر آنها مقرر گردید جز اندکی از آنان ( همگی ) پشت کردند ، و خداوند به ستمکاران داناست.

(247) و پیامبرشان به آنان گفت: همانا خداوند طالوت را برای شما به عنوان فرمانروا برانگیخت. گفتند: چگونه او را بر ما فرمانروایی است در حالی که ما به فرمانروایی از او سزاوارتریم ، و به او وسعت مالی داده نشده؟! ( پیامبرشان ) گفت: بی تردید خدا او را بر شما برگزیده و او را در دانش و نیروی بدنی فزونی بخشیده ، و خدا ملک و شاهی خود را به هر کس بخواهد می دهد ، و خدا ( از نظر وجود و توان و رحمت ) دارای وسعت است و داناست.

(248) و پیامبرشان به آنها گفت: همانا نشانه فرمانروایی او این است که آن تابوت ( صندوق عهدی که موسی را در داخل آن به آب افکنده بودند ) نزد شما بیاید که در آن آرامش دلی از جانب پروردگارتان ( برای شما ) ست و بازمانده ای از آنچه خاندان موسی و خاندان هارون به جای نهاده اند ( از قبیل عصا و زره و نعلین موسی و الواحی از تورات و عمامه هارون ) که آن را فرشتگان حمل می کنند. البته در آن نشانه ای است ( از صدق حاکمیت طالوت ) برای شما اگر اهل ایمان باشید.

(249) پس چون طالوت با سپاهیان ( به قصد جنگ با عمالقه از مقرّشان ) فاصله گرفتند ، گفت:

(250) و چون برای جنگ با جالوت و سپاهیانش ظاهر شدند ، گفتند: پروردگارا ، بر ( دل های ) ما صبر و شکیبایی فرو ریز و قدم های ما را استوار کن و ما را بر گروه کافران نصرت ده.

(251) پس آنها را به توفیق خداوند شکست دادند ، و داود ( که یکی از سربازان طالوت بود ) جالوت را کشت ، و خدا او را سلطنت و فرمانروایی و حکمت ( علوم شریعت و معارف عقلی ) داد و از آنچه می خواست به او آموخت ( مانند کتاب زبور ، داوری بر طبق واقع ، منطق پرندگان و بافتن زره از آهن ) . و اگر نبود بازداشتن خداوند برخی مردم را به وسیله برخی دیگر حتما فساد زمین را فرا می گرفت و لکن خداوند دارای فضل بر همه جهانیان است.

(252) اینها آیات ( و نشانه های توحید و قدرت ) خداست که به حق و راستی بر تو می خوانیم ، و حقّا که تو از فرستادگانی.

(253) از این فرستادگان ، برخی را ( که ذکرشان گذشت ) بر برخی برتری دادیم ، از آنان کسی هست که خدا با وی سخن گفت ( مانند موسی ) ، و برخی را چندین درجه بالا برد ، ( مانند پیامبران اولوا العزم ) و عیسی بن مریم را دلایل روشن ( معجزات آشکار ) عطا کردیم و او را با روح القدس تأیید نمودیم. و اگر خداوند اراده حتمی می کرد ، کسانی که بعد آنها ( از امت های آنان در طول تاریخ ) آمدند پس از آنکه ( آن همه ) دلایل روشن به آنها رسید با هم نمی جنگیدند ، ولی اختلاف کردند ، پس برخی از آنان ایمان آوردند و برخی کافر شدند ( و جنگ ها در جهان به راه انداختند ) . و حتما اگر خدا می خواست نمی جنگیدند ، و لکن خدا آنچه را اراده کند ( مختار قرار دادن بندگان در عقاید و اعمال ) انجام می دهد.

(254) ای کسانی که ایمان آورده اید از آنچه به شما روزی کرده ایم انفاق کنید ، پیش از آنکه روزی بیاید که در آن نه خرید و فروشی است و نه دوستی و نه شفاعتی و کافرانند که ستمکارند.

(255) خدای یکتاست که جز او معبودی نیست ، زنده قائم به ذات و برپا دارنده توانا و دائم ( جهان هستی ) است ، هیچ گاه او را خواب سبک و سنگین فرا نمی گیرد ، آنچه در آسمان ها و آنچه در این زمین است ( علاوه بر خود آنها ) از آن اوست ( به ملاک آنکه آفرینش و حفظ و تدبیر و فانی کردن همه در تحت اراده اوست ) کیست آنکه جز به اذن او در محضرش وساطت کند ( وساطت تکوینی در میان اسباب و مسببات در این جهان ، و شفاعت ارادی در سقوط کیفر اعمال و فزونی پاداش در جهان دیگر ) ؟! آنچه را در جلو روی مردم و آنچه را در پشت سر آنهاست ( حوادث آینده و گذشته جهان را ) می داند و آنها به چیزی از علم او احاطه ندارند جز به آنچه او بخواهد. کرسی ( سلطه و ربوبیت ) او آسمان ها و زمین را فرا گرفته و نگهداری آنها بر او سنگینی و خستگی ندارد ، و او والا و بزرگ است.

(256) در ( اصول اعتقادات ) دین اکراه نیست ( زیرا اذعان و باورهای باطنی اکراه پذیر نیست بلکه تابع دلیل و برهان است ، و ) بی تردید راه هدایت از گمراهی ( به واسطه این قرآن ) روشن شده است ، پس هر که به طغیانگر ( شیطان و پیروانش ) کفر ورزد و به خدا ایمان آورد حقّا که به دستگیره محکم چنگ زده که گسستن ندارد ، و خداوند شنوا و داناست.

(257) خداوند دوست و سرپرست کسانی است که ایمان آورده اند ، آنها را از تاریکی ها ( ی جهل و کفر و فسق ) به سوی نور ( علم و ایمان و تقوا ) بیرون می برد ، و کسانی که کفر ورزیدند سرپرستان آنها طغیانگرانند که آنها را از نور ( هدایت ) به سوی تاریکی ها ( ی گمراهی ) بیرون می برند. آنها اهل آتشند که در آنجا جاودانند.

(258) آیا ( به دیده دل ) ننگریستی به آن که ( نمرود ) با ابراهیم درباره پروردگارش- از سر غروری که خدا او را پادشاهی داده بود- به محاجّه و گفتگو پرداخت؟ آن گاه که ابراهیم گفت: پروردگار من آن است که زنده می کند و می میراند. او گفت: من ( نیز ) زنده می کنم و می میرانم ( از دو نفر محکوم یکی را آزاد می کنم و دیگری را می کشم ) . ابراهیم گفت:

(259) یا ( کسی را دیده ای ) مانند آن که به دهکده ای عبور کرد که ( سقف خانه ها فرود آمده و ) دیوارها بر روی سقف هایش فرو ریخته ( و اجساد ساکنانش پراکنده و پوسیده ) بود؟

(260) و ( به یاد آر ) هنگامی که ابراهیم گفت ، پروردگارا به من نشان ده که مردگان را چگونه زنده می کنی ، گفت: آیا ( به قدرت من یا به روز جزا ) ایمان نداری؟ گفت: چرا ، و لکن ( درخواست کردم ) تا قلبم ( با عین الیقین ) آرامش یابد. گفت: پس چهار ( نوع ) پرنده بگیر و آنها را به خود نزدیک گردان ( تا علائم جسمی آنها را به دقت ببینی ) و ریز ریز ( و مخلوط به هم ) کن ، سپس بر هر کوهی ( در این اطراف ) پاره ای از آنها را قرار ده ، آن گاه آنها را بخوان ، که شتابان به سوی تو می آیند. و بدان که خداوند مقتدر شکست ناپذیر و حکیم است.


ترجمه سوره بقره ( از آیه 221 تا آیه 240 )
ساعت ٢:٥۸ ‎ق.ظ روز جمعه ٧ امرداد ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: مذهبی ،ترجمه سوره بقره

وَ لا تَنْکِحُوا الْمُشْرِکاتِ حَتَّى یُؤْمِنَّ وَ لَأَمَةٌ مُؤْمِنَةٌ خَیْرٌ مِنْ مُشْرِکَةٍ وَ لَوْ أَعْجَبَتْکُمْ وَ لا تُنْکِحُوا الْمُشْرِکینَ حَتَّى یُؤْمِنُوا وَ لَعَبْدٌ مُؤْمِنٌ خَیْرٌ مِنْ مُشْرِکٍ وَ لَوْ أَعْجَبَکُمْ أُولئِکَ یَدْعُونَ إِلَى النَّارِ وَ اللَّهُ یَدْعُوا إِلَى الْجَنَّةِ وَ الْمَغْفِرَةِ بِإِذْنِهِ وَ یُبَیِّنُ آیاتِهِ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ یَتَذَکَّرُونَ221وَ یَسْئَلُونَکَ عَنِ الْمَحیضِ قُلْ هُوَ أَذىً فَاعْتَزِلُوا النِّساءَ فِی الْمَحیضِ وَ لا تَقْرَبُوهُنَّ حَتَّى یَطْهُرْنَ فَإِذا تَطَهَّرْنَ فَأْتُوهُنَّ مِنْ حَیْثُ أَمَرَکُمُ اللَّهُ إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ التَّوَّابینَ وَ یُحِبُّ الْمُتَطَهِّرینَ222نِساؤُکُمْ حَرْثٌ لَکُمْ فَأْتُوا حَرْثَکُمْ أَنَّى شِئْتُمْ وَ قَدِّمُوا لِأَنْفُسِکُمْ وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ اعْلَمُوا أَنَّکُمْ مُلاقُوهُ وَ بَشِّرِ الْمُؤْمِنینَ223وَ لا تَجْعَلُوا اللَّهَ عُرْضَةً لِأَیْمانِکُمْ أَنْ تَبَرُّوا وَ تَتَّقُوا وَ تُصْلِحُوا بَیْنَ النَّاسِ وَ اللَّهُ سَمیعٌ عَلیمٌ224لا یُؤاخِذُکُمُ اللَّهُ بِاللَّغْوِ فی‏ أَیْمانِکُمْ وَ لکِنْ یُؤاخِذُکُمْ بِما کَسَبَتْ قُلُوبُکُمْ وَ اللَّهُ غَفُورٌ حَلیمٌ225لِلَّذینَ یُؤْلُونَ مِنْ نِسائِهِمْ تَرَبُّصُ أَرْبَعَةِ أَشْهُرٍ فَإِنْ فاؤُ فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحیمٌ226وَ إِنْ عَزَمُوا الطَّلاقَ فَإِنَّ اللَّهَ سَمیعٌ عَلیمٌ227وَ الْمُطَلَّقاتُ یَتَرَبَّصْنَ بِأَنْفُسِهِنَّ ثَلاثَةَ قُرُوءٍ وَ لا یَحِلُّ لَهُنَّ أَنْ یَکْتُمْنَ ما خَلَقَ اللَّهُ فی‏ أَرْحامِهِنَّ إِنْ کُنَّ یُؤْمِنَّ بِاللَّهِ وَ الْیَوْمِ الْآخِرِ وَ بُعُولَتُهُنَّ أَحَقُّ بِرَدِّهِنَّ فی‏ ذلِکَ إِنْ أَرادُوا إِصْلاحاً وَ لَهُنَّ مِثْلُ الَّذی عَلَیْهِنَّ بِالْمَعْرُوفِ وَ لِلرِّجالِ عَلَیْهِنَّ دَرَجَةٌ وَ اللَّهُ عَزیزٌ حَکیمٌ228الطَّلاقُ مَرَّتانِ فَإِمْساکٌ بِمَعْرُوفٍ أَوْ تَسْریحٌ بِإِحْسانٍ وَ لا یَحِلُّ لَکُمْ أَنْ تَأْخُذُوا مِمَّا آتَیْتُمُوهُنَّ شَیْئاً إِلاَّ أَنْ یَخافا أَلاَّ یُقیما حُدُودَ اللَّهِ فَإِنْ خِفْتُمْ أَلاَّ یُقیما حُدُودَ اللَّهِ فَلا جُناحَ عَلَیْهِما فیمَا افْتَدَتْ بِهِ تِلْکَ حُدُودُ اللَّهِ فَلا تَعْتَدُوها وَ مَنْ یَتَعَدَّ حُدُودَ اللَّهِ فَأُولئِکَ هُمُ الظَّالِمُونَ229فَإِنْ طَلَّقَها فَلا تَحِلُّ لَهُ مِنْ بَعْدُ حَتَّى تَنْکِحَ زَوْجاً غَیْرَهُ فَإِنْ طَلَّقَها فَلا جُناحَ عَلَیْهِما أَنْ یَتَراجَعا إِنْ ظَنَّا أَنْ یُقیما حُدُودَ اللَّهِ وَ تِلْکَ حُدُودُ اللَّهِ یُبَیِّنُها لِقَوْمٍ یَعْلَمُونَ230وَ إِذا طَلَّقْتُمُ النِّساءَ فَبَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَأَمْسِکُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ أَوْ سَرِّحُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ وَ لا تُمْسِکُوهُنَّ ضِراراً لِتَعْتَدُوا وَ مَنْ یَفْعَلْ ذلِکَ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ وَ لا تَتَّخِذُوا آیاتِ اللَّهِ هُزُواً وَ اذْکُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَیْکُمْ وَ ما أَنْزَلَ عَلَیْکُمْ مِنَ الْکِتابِ وَ الْحِکْمَةِ یَعِظُکُمْ بِهِ وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ بِکُلِّ شَیْ‏ءٍ عَلیمٌ231وَ إِذا طَلَّقْتُمُ النِّساءَ فَبَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَلا تَعْضُلُوهُنَّ أَنْ یَنْکِحْنَ أَزْواجَهُنَّ إِذا تَراضَوْا بَیْنَهُمْ بِالْمَعْرُوفِ ذلِکَ یُوعَظُ بِهِ مَنْ کانَ مِنْکُمْ یُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ الْیَوْمِ الْآخِرِ ذلِکُمْ أَزْکى‏ لَکُمْ وَ أَطْهَرُ وَ اللَّهُ یَعْلَمُ وَ أَنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ232وَ الْوالِداتُ یُرْضِعْنَ أَوْلادَهُنَّ حَوْلَیْنِ کامِلَیْنِ لِمَنْ أَرادَ أَنْ یُتِمَّ الرَّضاعَةَ وَ عَلَى الْمَوْلُودِ لَهُ رِزْقُهُنَّ وَ کِسْوَتُهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ لا تُکَلَّفُ نَفْسٌ إِلاَّ وُسْعَها لا تُضَارَّ والِدَةٌ بِوَلَدِها وَ لا مَوْلُودٌ لَهُ بِوَلَدِهِ وَ عَلَى الْوارِثِ مِثْلُ ذلِکَ فَإِنْ أَرادا فِصالاً عَنْ تَراضٍ مِنْهُما وَ تَشاوُرٍ فَلا جُناحَ عَلَیْهِما وَ إِنْ أَرَدْتُمْ أَنْ تَسْتَرْضِعُوا أَوْلادَکُمْ فَلا جُناحَ عَلَیْکُمْ إِذا سَلَّمْتُمْ ما آتَیْتُمْ بِالْمَعْرُوفِ وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ بِما تَعْمَلُونَ بَصیرٌ233وَ الَّذینَ یُتَوَفَّوْنَ مِنْکُمْ وَ یَذَرُونَ أَزْواجاً یَتَرَبَّصْنَ بِأَنْفُسِهِنَّ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَ عَشْراً فَإِذا بَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَلا جُناحَ عَلَیْکُمْ فیما فَعَلْنَ فی‏ أَنْفُسِهِنَّ بِالْمَعْرُوفِ وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ خَبیرٌ234وَ لا جُناحَ عَلَیْکُمْ فیما عَرَّضْتُمْ بِهِ مِنْ خِطْبَةِ النِّساءِ أَوْ أَکْنَنْتُمْ فی‏ أَنْفُسِکُمْ عَلِمَ اللَّهُ أَنَّکُمْ سَتَذْکُرُونَهُنَّ وَ لکِنْ لا تُواعِدُوهُنَّ سِرًّا إِلاَّ أَنْ تَقُولُوا قَوْلاً مَعْرُوفاً وَ لا تَعْزِمُوا عُقْدَةَ النِّکاحِ حَتَّى یَبْلُغَ الْکِتابُ أَجَلَهُ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ یَعْلَمُ ما فی‏ أَنْفُسِکُمْ فَاحْذَرُوهُ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ غَفُورٌ حَلیمٌ235لا جُناحَ عَلَیْکُمْ إِنْ طَلَّقْتُمُ النِّساءَ ما لَمْ تَمَسُّوهُنَّ أَوْ تَفْرِضُوا لَهُنَّ فَریضَةً وَ مَتِّعُوهُنَّ عَلَى الْمُوسِعِ قَدَرُهُ وَ عَلَى الْمُقْتِرِ قَدَرُهُ مَتاعاً بِالْمَعْرُوفِ حَقًّا عَلَى الْمُحْسِنینَ236وَ إِنْ طَلَّقْتُمُوهُنَّ مِنْ قَبْلِ أَنْ تَمَسُّوهُنَّ وَ قَدْ فَرَضْتُمْ لَهُنَّ فَریضَةً فَنِصْفُ ما فَرَضْتُمْ إِلاَّ أَنْ یَعْفُونَ أَوْ یَعْفُوَا الَّذی بِیَدِهِ عُقْدَةُ النِّکاحِ وَ أَنْ تَعْفُوا أَقْرَبُ لِلتَّقْوى‏ وَ لا تَنْسَوُا الْفَضْلَ بَیْنَکُمْ إِنَّ اللَّهَ بِما تَعْمَلُونَ بَصیرٌ237حافِظُوا عَلَى الصَّلَواتِ وَ الصَّلاةِ الْوُسْطى‏ وَ قُومُوا لِلَّهِ قانِتینَ238فَإِنْ خِفْتُمْ فَرِجالاً أَوْ رُکْباناً فَإِذا أَمِنْتُمْ فَاذْکُرُوا اللَّهَ کَما عَلَّمَکُمْ ما لَمْ تَکُونُوا تَعْلَمُونَ239وَ الَّذینَ یُتَوَفَّوْنَ مِنْکُمْ وَ یَذَرُونَ أَزْواجاً وَصِیَّةً لِأَزْواجِهِمْ مَتاعاً إِلَى الْحَوْلِ غَیْرَ إِخْراجٍ فَإِنْ خَرَجْنَ فَلا جُناحَ عَلَیْکُمْ فی‏ ما فَعَلْنَ فی‏ أَنْفُسِهِنَّ مِنْ مَعْرُوفٍ وَ اللَّهُ عَزیزٌ حَکیمٌ240

 

ترجمه آیت الله مشکینی :

(221) و زن های مشرک را به همسری مگیرید تا ایمان بیاورند ، و البته کنیزی با ایمان از زنی آزاد و مشرک بهتر است هر چند ( جمال و مال ) او شما را خوش آید ، و به مردان مشرک زن ندهید تا ایمان بیاورند ، و حتما برده ای باایمان از مردی آزاد و مشرک بهتر است هر چند ( مال و جاه ) او شما را خوش آید. آنها ( مرد و زن مشرک در طول مدت زوجیت در کفر و فسق همسر خود ، اثر می گذارند و در نتیجه ) به سوی آتش می خوانند و خداوند به توفیق خود به سوی بهشت و آمرزش می خواند و آیات خود را برای مردم بیان می کند ، شاید متذکر شوند.

(222) و از تو درباره عادت زنانه می پرسند ، بگو: آن نوعی آزار و ناراحتی است. پس از ( آمیزش با ) زنان در زمان عادت کناره گیری نمایید و تا پاک نشوند به آنها نزدیک نشوید و چون ( از عادت ) پاک شدند ( یا غسل کردند ) از همان جا که خدا دستور داده با آنان آمیزش نمایید ، همانا خداوند کسانی را که زود و زیاد توبه می کنند و کسانی را که کوشا در پاکی اند دوست دارد.

(223) زنان شما کشتزار شمایند ، پس از هر سو و هر وقت که خواستید به کشتزار خود درآیید و ( با نیّت اکتفاء به حلال در مقابل حرام و طلب فرزندی صالح از این عمل ، ثوابی ) برای خودتان پیش فرستید و از خدا پروا کنید و بدانید که او را ملاقات خواهید کرد و مؤمنان را مژده بده.

(224) و خدا را در معرض سوگندهای خود قرار ندهید ( به خاطر بهانه هایی سوگند نخورید ) که نیکی و تقوا و اصلاح میان مردم انجام ندهید و خدا را در معرض سوگندهای ( مکرر ) خود قرار ندهید که نیکی و تقوا و اصلاح کنید ، ( تا آنجا که این نام را به ابتذال کشانید ) و خداوند شنوا و داناست.

(225) خداوند شما را به خاطر سوگندهای بیهوده و لغوتان مؤاخذه نمی کند ، و لکن شما را به خاطر آنچه دل هایتان کسب کرده ( قصد سوگند حقیقی داشته ) مؤاخذه می کند ، و خداوند بسیار آمرزنده و بردبار است.

(226) برای کسانی که برای دوری از زنان خود ( به قصد آزار آنها ) سوگند یاد می کنند ( که بیش از چهار ماه با آنها آمیزش جنسی نکنند ) چهار ماه مهلت است ، پس اگر بازگشتند ( و کفاره دادند و همبستر شدند ) همانا خداوند بسیار آمرزنده و مهربان است. ( این سوگند گرچه بر امر حرام و خود نیز حرام است لکن منعقد می شود و باطل کردن و دادن کفاره واجب می گردد. )

(227) و اگر تصمیم طلاق گرفتند ( مانعی ندارد ، سوگند منحلّ و کفّاره ساقط می شود ) همانا خداوند شنوا و داناست.

(228) و زنان طلاق داده شده باید مدت سه پاکی ( از عادت زنانه ) خود را در انتظار دارند ( عدّه نگه دارند ) و اگر به خدا و روز واپسین ایمان دارند بر آنها جایز نیست که آنچه را خداوند در رحم هایشان آفریده ( از خون حیض یا فرزند ) پنهان دارند ( مثلا حیض سوم را دیده ولی انکار کنند تا به وسیله رجوع به شوهر اول بازگردند یا ندیده ادعای دیدن کنند تا مانع از رجوع شوهر شوند یا وجود اولاد را انکار نمایند تا شوهر دیگر کنند ) ، و شوهرانشان ( در طلاق رجعی ) سزاوارترند آنها را در زمان عده ( به همسری ) بازگردانند اگر قصد آشتی و سازش دارند ، و برای آنها بر عهده مردان ( در سنت فطرت و حکم شریعت ) حقوقی شایسته است ( چون حق استمتاع و نفقه و حسن معاشرت و ارث ) مانند حقوقی که ( برای مردان ) بر عهده آنهاست ( مثل حق طلاق ، استمتاع ، حسن معاشرت ، و انتخاب همسر دیگر ، منع از سفر ، ولایت بر اولاد ، ارث و غیره ) و مردان را ( به شهادت اختلاف کمّ و کیف حقوق ) بر آنها برتری است. و خداوند مقتدر و حکیم مصلحت دان ( در تکوین و تشریع ) است.

(229) طلاق ( رجعی که شوهر در آن حق رجوع دارد ) دو بار است ، پس ( در هر بار بر شوهر است یا در عده رجوع کردن و او را ) به نیکی نگه داشتن و یا ( ترک ، رجوع و او را ) به خوشی و احسان رها ساختن. و برای شما جایز نیست از آنچه به آنها ( به عنوان مهر ) داده اید چیزی را پس بگیرید مگر آنکه هر دو بترسند که حدود خدا را برپا ندارند پس اگر ( شما حکّام شرع ) بیم آن داشتید که آن دو حدود خدا را برپا ندارند ( در صورتی که هر دو یکدیگر را نمی خواهند یا زن کراهت شدیده دارد به آنها اعلام کنید که ) گناهی بر آنها نیست در آنچه زن ( برای رهایی خود بعضی از مهر یا همه آن یا بیشتر از آن را به عنوان عوض طلاق ) فدیه دهد. اینها مرزهای خداوند است ، از آنها تجاوز نکنید ، و کسانی که از مرزهای خدا تجاوز کنند آنها حقیقتا ستمکارند.

(230) پس اگر ( بار سوم ) او را طلاق داد دیگر آن زن بر وی حلال نخواهد بود تا آنکه با شوهری غیر او ازدواج کند ، و اگر ( شوهر دوم ) او را طلاق داد گناهی بر او و شوهر اوّل او نیست که به یکدیگر بازگردند ، در صورتی که امیدوار باشند که حدود الهی را برپا می دارند ، و اینها حدود و احکام خداوند است که برای گروهی که می دانند ( و عمل می کنند ) بیان می نماید.

(231) و چون زن ها را طلاق دادید و به انتهای عدّه خود نزدیک شدند ، پس ( یا دوباره رجوع کنید و ) آنها را به خوبی و خوشی نگه دارید و یا ( به ترک رجوع ) به خوبی و خوشی رها سازید ، و هرگز آنان را برای آزار و زیان نگه ندارید تا به آنها تعدی و ستم روا دارید ، و هر که چنین کند پس حتما به خویشتن ستم کرده. و آیات خدا را به مسخره نگیرید و نعمت ( بی حدّ ) خدا را بر خودتان و آنچه را که بر شما از کتاب و حکمت ( احکام شرعی و معارف عقلی ) فرو فرستاده که شما را بدان پند می دهد به یاد آرید ، و از خدا پروا کنید و بدانید که خداوند به همه چیز داناست.

(232) و چون زنان را طلاق دادید و به پایان عدّه خود رسیدند آنها را از ازدواج با شوهران خود ( شوهران سابق یا آنان که انتخاب خواهند کرد ) اگر در میان خودشان به نیکی توافق کنند باز مدارید. با این ( دستور ) کسانی از شما که به خدا و روز آخرت ایمان می آورند پند داده می شوند. این برای شما رشد دهنده تر و پاکیزه تر است ، و خدا می داند و شما نمی دانید.

(233) و مادران باید فرزندان خود را دو سال کامل شیر دهند این ( دستور ) برای کسی است که می خواهد دوران شیرخوارگی ( طفل ) را تکمیل کند ، و روزی و لباس آنها به نحو متعارف بر عهده کسی است که طفل از آن اوست ( پدر ) هیچ کس جز به مقدار توانش مکلّف نمی شود ، نباید مادری به خاطر فرزندش به زیان افتد و نه صاحب فرزندی برای فرزندش ( نه به مادر تحمیل شود که مجّانا شیر دهد و نه به پدر که هزینه بیشتر بپردازد ) و نباید مادر و پدر ( به خاطر اختلافات خود ) به فرزند خود ضرر و آسیب برسانند. و مانند این تکلیف بر عهده وارث ( پدر ) نیز می باشد ( که اگر پدر بمیرد و ترکه به همان طفل رسد ، نفقه مادر با شرایط فوق از آن مال ادا می شود ) ، حال اگر پدر و مادر بخواهند روی توافق و مشورتشان ( فرزند را قبل از موعد مقرر ) از شیر بگیرند بر آنها گناهی نیست. و اگر بخواهید برای شیر دادن اولادتان دایه طلبید بر شما گناهی نیست در صورتی که آنچه را که باید بدهید به نیکی و معروف بپردازید. و از خدا پروا کنید و بدانید خدا به آنچه می کنید بیناست.

(234) و کسانی از شما که قبض روح می شوند و همسرانی باقی می گذارند ، آنها خودشان را چهار ماه و ده روز ( به عنوان عدّه وفات ) در انتظار نگه می دارند و چون به پایان مدت خود رسیدند پس در آنچه درباره خودشان به نیکی و معروف انجام دهند ( انتخاب همسر یا ترک آن ) بر شما ( حکّام جامعه یا مسلمین ) گناهی نیست ، و خدا از آنچه می کنید آگاه است.

(235) و در آنچه از خواستگاری زن ها ( یی که در عدّه وفات اند ) به کنایه گویید یا در دل های خود پنهان دارید بر شما گناهی نیست ، خداوند می داند که شما به زودی آنها را ( طبق غرایز فطری ) یاد خواهید کرد ، و لکن با آنها در خلوت قرارداد زناشویی نگذارید جز آنکه گفتاری پسندیده ( و اشاره و کنایه دار ) بگویید ، و هرگز تصمیم بستن عقد زوجیت نگیرید تا عدّه مقرر به پایان رسد ، و بدانید که خداوند آنچه در دل دارید می داند پس ، از ( خشم ) او بر حذر باشید و بدانید که خداوند بسیار آمرزنده و بردبار است.

(236) اگر زنان را در صورتی که با آنها نزدیکی نکرده اید و برای آنها مهری تعیین ننموده اید طلاق دادید بر شما گناهی نیست ( نه از جهت طلاق قبل از آمیزش و نه طلاق بدون تعیین مهر ) و باید آنها را بهره ای از مال خود دهید و به طرزی پسندیده از مال خود برخوردار کنید ، توانگر به مقدار خویش و تنگدست به مقدار خویش ، که این حق بر نیکوکاران ثابت و الزامی است.

(237) و اگر آنان را پیش از آنکه نزدیکی کنید طلاق دادید در حالی که مهری معین کرده اید پس نصف آنچه تعیین کرده اید ( بر عهده شماست ) مگر آنکه ( آن را ) خود آنها گذشت کنند یا آن کس که عقد ازدواج به دست اوست ( ولیّ یا وکیل مطلق ) گذشت کند. و گذشت شما ( که همه مهر را بدهید ) به تقوی نزدیکتر است ، و احسان و فزونبخشی را در میان خودتان فراموش نکنید ، که خداوند به آنچه می کنید بیناست.

(238) بر همه نمازها و ( به ویژه ) نماز میانه ( نماز ظهر ) محافظت نمایید و ( در نماز و در هر امری ) برای خدا خاضعانه به پا خیزید.

(239) پس اگر ( از دشمن یا خطر دیگر ) بیم داشتید ، پیاده یا سواره ( نماز خوف یا مطارده بخوانید ) و چون امنیت یافتید خدا را ( در نماز معمولی و غیر نماز ) به یاد آورید همان گونه که به شما چیزهایی را که نمی دانستید بیاموخت.

(240) و کسانی از شما که مرگشان نزدیک می شود و همسرانی باقی می گذارند بر آنهاست که برای همسرانشان و هزینه زندگی تا یک سال را بدون بیرون کردن ( آنها از خانه ) وصیت نمایند. و اگر خود آنها بیرون رفتند ، پس راجع به آنچه درباره خودشان به طور شایسته انجام دهند ( ازدواج یا اشتغالی انتخاب نمایند ، ) بر شما ( وارثان میّت ) گناهی نیست ( و هزینه ساقط می شود ) و خداوند توانا و حکیم است ( این حکم در صدر اسلام بود بعدا نسخ و تبدیل به ارث و عدّه شد ) .


ترجمه سوره بقره ( از آیه 201 تا آیه 220 )
ساعت ٦:٤٠ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٦ امرداد ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: مذهبی ،ترجمه سوره بقره

وَ مِنْهُمْ مَنْ یَقُولُ رَبَّنا آتِنا فِی الدُّنْیا حَسَنَةً وَ فِی الْآخِرَةِ حَسَنَةً وَ قِنا عَذابَ النَّارِ201أُولئِکَ لَهُمْ نَصیبٌ مِمَّا کَسَبُوا وَ اللَّهُ سَریعُ الْحِسابِ202وَ اذْکُرُوا اللَّهَ فی‏ أَیَّامٍ مَعْدُوداتٍ فَمَنْ تَعَجَّلَ فی‏ یَوْمَیْنِ فَلا إِثْمَ عَلَیْهِ وَ مَنْ تَأَخَّرَ فَلا إِثْمَ عَلَیْهِ لِمَنِ اتَّقى‏ وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ اعْلَمُوا أَنَّکُمْ إِلَیْهِ تُحْشَرُونَ203وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ یُعْجِبُکَ قَوْلُهُ فِی الْحَیاةِ الدُّنْیا وَ یُشْهِدُ اللَّهَ عَلى‏ ما فی‏ قَلْبِهِ وَ هُوَ أَلَدُّ الْخِصامِ204وَ إِذا تَوَلَّى سَعى‏ فِی الْأَرْضِ لِیُفْسِدَ فیها وَ یُهْلِکَ الْحَرْثَ وَ النَّسْلَ وَ اللَّهُ لا یُحِبُّ الْفَسادَ205وَ إِذا قیلَ لَهُ اتَّقِ اللَّهَ أَخَذَتْهُ الْعِزَّةُ بِالْإِثْمِ فَحَسْبُهُ جَهَنَّمُ وَ لَبِئْسَ الْمِهادُ206وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ یَشْری نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ وَ اللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ207یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا ادْخُلُوا فِی السِّلْمِ کَافَّةً وَ لا تَتَّبِعُوا خُطُواتِ الشَّیْطانِ إِنَّهُ لَکُمْ عَدُوٌّ مُبینٌ208فَإِنْ زَلَلْتُمْ مِنْ بَعْدِ ما جاءَتْکُمُ الْبَیِّناتُ فَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ عَزیزٌ حَکیمٌ209هَلْ یَنْظُرُونَ إِلاَّ أَنْ یَأْتِیَهُمُ اللَّهُ فی‏ ظُلَلٍ مِنَ الْغَمامِ وَ الْمَلائِکَةُ وَ قُضِیَ الْأَمْرُ وَ إِلَى اللَّهِ تُرْجَعُ الْأُمُورُ210سَلْ بَنی‏ إِسْرائیلَ کَمْ آتَیْناهُمْ مِنْ آیَةٍ بَیِّنَةٍ وَ مَنْ یُبَدِّلْ نِعْمَةَ اللَّهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَتْهُ فَإِنَّ اللَّهَ شَدیدُ الْعِقابِ211زُیِّنَ لِلَّذینَ کَفَرُوا الْحَیاةُ الدُّنْیا وَ یَسْخَرُونَ مِنَ الَّذینَ آمَنُوا وَ الَّذینَ اتَّقَوْا فَوْقَهُمْ یَوْمَ الْقِیامَةِ وَ اللَّهُ یَرْزُقُ مَنْ یَشاءُ بِغَیْرِ حِسابٍ212کانَ النَّاسُ أُمَّةً واحِدَةً فَبَعَثَ اللَّهُ النَّبِیِّینَ مُبَشِّرینَ وَ مُنْذِرینَ وَ أَنْزَلَ مَعَهُمُ الْکِتابَ بِالْحَقِّ لِیَحْکُمَ بَیْنَ النَّاسِ فیمَا اخْتَلَفُوا فیهِ وَ مَا اخْتَلَفَ فیهِ إِلاَّ الَّذینَ أُوتُوهُ مِنْ بَعْدِ ما جاءَتْهُمُ الْبَیِّناتُ بَغْیاً بَیْنَهُمْ فَهَدَى اللَّهُ الَّذینَ آمَنُوا لِمَا اخْتَلَفُوا فیهِ مِنَ الْحَقِّ بِإِذْنِهِ وَ اللَّهُ یَهْدی مَنْ یَشاءُ إِلى‏ صِراطٍ مُسْتَقیمٍ213أَمْ حَسِبْتُمْ أَنْ تَدْخُلُوا الْجَنَّةَ وَ لَمَّا یَأْتِکُمْ مَثَلُ الَّذینَ خَلَوْا مِنْ قَبْلِکُمْ مَسَّتْهُمُ الْبَأْساءُ وَ الضَّرَّاءُ وَ زُلْزِلُوا حَتَّى یَقُولَ الرَّسُولُ وَ الَّذینَ آمَنُوا مَعَهُ مَتى‏ نَصْرُ اللَّهِ أَلا إِنَّ نَصْرَ اللَّهِ قَریبٌ214یَسْئَلُونَکَ ما ذا یُنْفِقُونَ قُلْ ما أَنْفَقْتُمْ مِنْ خَیْرٍ فَلِلْوالِدَیْنِ وَ الْأَقْرَبینَ وَ الْیَتامى‏ وَ الْمَساکینِ وَ ابْنِ السَّبیلِ وَ ما تَفْعَلُوا مِنْ خَیْرٍ فَإِنَّ اللَّهَ بِهِ عَلیمٌ215کُتِبَ عَلَیْکُمُ الْقِتالُ وَ هُوَ کُرْهٌ لَکُمْ وَ عَسى‏ أَنْ تَکْرَهُوا شَیْئاً وَ هُوَ خَیْرٌ لَکُمْ وَ عَسى‏ أَنْ تُحِبُّوا شَیْئاً وَ هُوَ شَرٌّ لَکُمْ وَ اللَّهُ یَعْلَمُ وَ أَنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ216یَسْئَلُونَکَ عَنِ الشَّهْرِ الْحَرامِ قِتالٍ فیهِ قُلْ قِتالٌ فیهِ کَبیرٌ وَ صَدٌّ عَنْ سَبیلِ اللَّهِ وَ کُفْرٌ بِهِ وَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ وَ إِخْراجُ أَهْلِهِ مِنْهُ أَکْبَرُ عِنْدَ اللَّهِ وَ الْفِتْنَةُ أَکْبَرُ مِنَ الْقَتْلِ وَ لا یَزالُونَ یُقاتِلُونَکُمْ حَتَّى یَرُدُّوکُمْ عَنْ دینِکُمْ إِنِ اسْتَطاعُوا وَ مَنْ یَرْتَدِدْ مِنْکُمْ عَنْ دینِهِ فَیَمُتْ وَ هُوَ کافِرٌ فَأُولئِکَ حَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ فِی الدُّنْیا وَ الْآخِرَةِ وَ أُولئِکَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فیها خالِدُونَ217إِنَّ الَّذینَ آمَنُوا وَ الَّذینَ هاجَرُوا وَ جاهَدُوا فی‏ سَبیلِ اللَّهِ أُولئِکَ یَرْجُونَ رَحْمَتَ اللَّهِ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحیمٌ218یَسْئَلُونَکَ عَنِ الْخَمْرِ وَ الْمَیْسِرِ قُلْ فیهِما إِثْمٌ کَبیرٌ وَ مَنافِعُ لِلنَّاسِ وَ إِثْمُهُما أَکْبَرُ مِنْ نَفْعِهِما وَ یَسْئَلُونَکَ ما ذا یُنْفِقُونَ قُلِ الْعَفْوَ کَذلِکَ یُبَیِّنُ اللَّهُ لَکُمُ الْآیاتِ لَعَلَّکُمْ تَتَفَکَّرُونَ219فِی الدُّنْیا وَ الْآخِرَةِ وَ یَسْئَلُونَکَ عَنِ الْیَتامى‏ قُلْ إِصْلاحٌ لَهُمْ خَیْرٌ وَ إِنْ تُخالِطُوهُمْ فَإِخْوانُکُمْ وَ اللَّهُ یَعْلَمُ الْمُفْسِدَ مِنَ الْمُصْلِحِ وَ لَوْ شاءَ اللَّهُ لَأَعْنَتَکُمْ إِنَّ اللَّهَ عَزیزٌ حَکیمٌ220

 

ترجمه آیت الله مشکینی :

(201) و برخی از آنان گویند: پروردگارا ، به ما در دنیا نیکی و در آخرت نیکی عطا کن و ما را از عذاب آتش ( دوزخ ) نگاه دار.

(202) آنها هستند که از دستاوردشان نصیبی خواهند داشت ، و خداوند زودرس به حساب است ( در لمحه ای قیامت را برپا خواهد کرد و در لحظه ای به حساب اجمالی سرّی خلایق پیش از حساب تفصیلی علنی خواهد رسید ) .

(203) و خدا را در ( شب و ) روزهای معدودی ( 11 و 12 و 13 ذی حجه ، که حاجیان باید در منی باشند ، به ذکر و نماز و سنگ زدن به جمره ها ) یاد کنید. پس هر که در دو روز ( اعمال را انجام دهد و ) شتاب به کوچ کند گناهی بر او نیست ، و کسی هم که ( تا روز سوم ) تأخیر کند گناهی بر او نیست ، ( و این اختیار ) برای کسی است ( که در حال احرام از صید و آمیزش با زن ) پرهیز کرده باشد. و از خدا پروا کنید و بدانید که حتما همه شما ( در آخرت ) به سوی او گرد آورده می شوید.

(204) و از مردم کس هست که گفتارش در زندگی دنیا تو را به شگفت می آورد و خدا را بر آنچه در دل دارد گواه می گیرد در حالی که سرسخت ترین دشمنان است.

(205) و چون روی گرداند ( و از نزد تو بیرون رود ، یا چون سرپرست کاری شود ) در زمین به راه افتد تا در آن فساد کند و کشت و نسل را نابود نماید ، و خداوند فساد را دوست ندارد.

(206) و چون به او گفته شود: از خدا پروا کن ، تعصب و نخوت او را به گناه وادارد ( و عکس العمل ظالمانه نشان دهد ) پس جهنم او را کافی است و البته بد جایگاهی است.

(207) و از مردم کس هست که جان خود را برای خشنودی خداوند می فروشد ( در راه خدا جانبازی می کند ، مانند علی علیه السّلام که در شب هجرت در جای پیامبر صلّی اللَّه علیه و آله خوابید ) ، و خداوند به بندگان دلسوز و مهربان است.

(208) ای کسانی که ایمان آورده اید ، همگی در تسلیم و طاعت ( خدا ) درآیید و پیروی از گام های شیطان نکنید ، که او برای شما دشمنی آشکار است.

(209) پس اگر بعد از آنکه دلایل روشن ( توحید و نبوت ) برای شما آمد لغزش کردید ( و شرک و کفر اختیار نمودید ) بدانید که خداوند مقتدر و با حکمت است ( و شما را طبق حکمت عذاب خواهد کرد ) .

(210) آیا ( منکران دعوتت پس از اتمام حجت ) جز این را انتظار دارند که ( فرمان ) خداوند در میان سایبان هایی از ابر سفید بر آنها بیاید و فرشتگان ( عذاب ) در رسند و کار ( هلاکت آنها ) تمام شود؟! و همه کارها به سوی خدا بازگردانده می شود.

(211) از بنی اسرائیل بپرس تا چه اندازه به آنها دلیل روشن دادیم ( مانند عصا ، ید بیضاء ، شکافتن دریا ، منّ و سلوی و تورات که همه نعمت و وسیله رحمت بود ، لکن به وسیله کفرانشان همه را تبدیل به اسباب عذاب کردند ) ! و هر کس نعمت خدا را پس از آنکه به او رسید تبدیل نماید پس ( بداند که ) خدا سخت کیفر است.

(212) زندگی دنیا در نظر کسانی که کفر ورزیده اند ( به وسیله شیطان و نفس امّاره ) آراسته شده ، و مؤمنان ( تهیدست ) را مسخره می کنند ، در حالی که آنها که پرواپیشه اند در روز قیامت از آنان برتر و بالاترند ، و خداوند هر کس را بخواهد بی شمار روزی می دهد.

(213) همه مردم ( پیش از بعثت پیامبران صاحب شریعت ) یک گروه بودند ( که بدون شریعت آسمانی طبق اقتضای عقولشان زندگی می کردند ، اما کم کم در امور دنیوی خود به اختلاف افتادند ) پس خداوند پیامبران را ( با دین و شرایع آسمانی ) مژده رسان و بیم دهنده برانگیخت و همراه آنها کتاب ( آسمانی ) را به حق ( و هدفی والا و عقلانی ) فرو فرستاد تا میان مردم در آنچه با هم اختلاف داشتند داوری کند. ( سپس در خود کتاب اختلاف پیدا شد که گروهی اصل آن یا معارفی از آن را نپذیرفتند ) و اختلاف در آن را پدید نیاوردند مگر کسانی که کتاب به آنها داده شد آن هم پس از آنکه دلایل روشنی ( در این باره ) برای آنها آمد ، از روی حسد و برتری طلبی در میان خودشان. پس خداوند کسانی را که ایمان آوردند ، به توفیق خود ، به حقی که در آن اختلاف داشتند راهنمایی نمود و خداوند هر که را بخواهد به راهی راست هدایت می کند.

(214) آیا ( شما مؤمنان ) گمان کرده اید که داخل بهشت می شوید و حال آنکه هنوز حالات کسانی که پیش از شما درگذشته اند برای شما نیامده! آنها را زیان های مالی و بدنی رسید ، و متزلزل و مضطرب شدند تا جایی که فرستاده خدا و کسانی که با او ایمان آورده بودند می گفتند: نصرت و یاری خدا کی می رسد؟ ( گفتیم ) آگاه باشید که حتما نصرت خدا نزدیک است.

(215) از تو می پرسند که ( در راه خدا ) چه انفاق کنند ، بگو: ( جنس مال مهم نیست ، بلکه ) هر مالی را انفاق کنید برای پدر و مادر و نزدیکان و یتیمان و فقیران و در راه مانده باشد. و هر کار خیری انجام دهید بی تردید خداوند به آن داناست.

(216) بر شما کارزار ( با کفار ) نوشته و مقرر شد و حال آنکه برای شما ناخوشایند است ، و بسا چیزی را خوش ندارید و آن برای شما بهتر است ، و بسا چیزی را دوست دارید و آن برای شما بدتر است ، و خدا می داند و شما نمی دانید.

(217) از تو درباره جنگ در ماه حرام ( رجب ، شوال ، ذی قعده و ذی حجه ) می پرسند ( چون عده ای از سپاهیان اسلام اشتباها در آن ماه جنگیده بودند ) ، بگو: هر نوع جنگی در آن ( گناهی ) بزرگ است ، ولی هر نوع جلوگیری از راه خدا ( از اسلام آوردن مردم ) ، و کافر شدن به او و ( منع مردم از ) مسجد الحرام ، و بیرون کردن اهلش از آن ، ( گناه این اموری که کفار انجام می دهند ) در نزد خداوند بزرگتر ( از جنگ در ماه حرام ) است ، و فتنه ( شرک و آزار مسلمین ) از کشتار بزرگتر است! و همواره ( مشرکان ) با شما خواهند جنگید تا اگر بتوانند شما را از دینتان بازگردانند ، و هر که از شما از دینش برگردد و در حال کفر بمیرد ، چنین کسانی عمل های نیکشان در دنیا و آخرت تباه می شود ( در دنیا نیز ذکر خیر و دعا و ترحم مردم به واسطه آثار نیکشان تبدیل به عکس می شود ) و آنها اهل آتش اند و در آنجا جاودانند.

(218) البته کسانی که ایمان آورده و کسانی که هجرت نموده و در راه خدا جهاد کرده اند ، آنها به رحمت خداوند امیدوارند ، و خداوند بسیار آمرزنده و مهربان است.

(219) از تو درباره شراب و قمار می پرسند ، بگو: در ارتکاب آن دو گناهی است بزرگ و سودهایی ( مادی ) برای مردم ، و گناه آنها بزرگتر از سودشان است. و از تو می پرسند که چه چیز انفاق کنند؟ بگو: آنچه میسور است. این گونه خداوند برای شما آیات خود را روشن می کند ، شاید بیندیشید ،

(220) در ( باره کارهای ) دنیا و آخرت. و از تو درباره ( دخالت در امور ) یتیمان پرسند ، بگو:


ترجمه سوره بقره ( از آیه 181 تا آیه 200 )
ساعت ۱۱:۱٠ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٥ امرداد ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: مذهبی ،ترجمه سوره بقره

فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَ ما سَمِعَهُ فَإِنَّما إِثْمُهُ عَلَى الَّذینَ یُبَدِّلُونَهُ إِنَّ اللَّهَ سَمیعٌ عَلیمٌ181فَمَنْ خافَ مِنْ مُوصٍ جَنَفاً أَوْ إِثْماً فَأَصْلَحَ بَیْنَهُمْ فَلا إِثْمَ عَلَیْهِ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحیمٌ182یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا کُتِبَ عَلَیْکُمُ الصِّیامُ کَما کُتِبَ عَلَى الَّذینَ مِنْ قَبْلِکُمْ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ183أَیَّاماً مَعْدُوداتٍ فَمَنْ کانَ مِنْکُمْ مَریضاً أَوْ عَلى‏ سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِنْ أَیَّامٍ أُخَرَ وَ عَلَى الَّذینَ یُطیقُونَهُ فِدْیَةٌ طَعامُ مِسْکینٍ فَمَنْ تَطَوَّعَ خَیْراً فَهُوَ خَیْرٌ لَهُ وَ أَنْ تَصُومُوا خَیْرٌ لَکُمْ إِنْ کُنْتُمْ تَعْلَمُونَ184شَهْرُ رَمَضانَ الَّذی أُنْزِلَ فیهِ الْقُرْآنُ هُدىً لِلنَّاسِ وَ بَیِّناتٍ مِنَ الْهُدى‏ وَ الْفُرْقانِ فَمَنْ شَهِدَ مِنْکُمُ الشَّهْرَ فَلْیَصُمْهُ وَ مَنْ کانَ مَریضاً أَوْ عَلى‏ سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِنْ أَیَّامٍ أُخَرَ یُریدُ اللَّهُ بِکُمُ الْیُسْرَ وَ لا یُریدُ بِکُمُ الْعُسْرَ وَ لِتُکْمِلُوا الْعِدَّةَ وَ لِتُکَبِّرُوا اللَّهَ عَلى‏ ما هَداکُمْ وَ لَعَلَّکُمْ تَشْکُرُونَ185وَ إِذا سَأَلَکَ عِبادی عَنِّی فَإِنِّی قَریبٌ أُجیبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذا دَعانِ فَلْیَسْتَجیبُوا لی‏ وَ لْیُؤْمِنُوا بی‏ لَعَلَّهُمْ یَرْشُدُونَ186أُحِلَّ لَکُمْ لَیْلَةَ الصِّیامِ الرَّفَثُ إِلى‏ نِسائِکُمْ هُنَّ لِباسٌ لَکُمْ وَ أَنْتُمْ لِباسٌ لَهُنَّ عَلِمَ اللَّهُ أَنَّکُمْ کُنْتُمْ تَخْتانُونَ أَنْفُسَکُمْ فَتابَ عَلَیْکُمْ وَ عَفا عَنْکُمْ فَالْآنَ بَاشِرُوهُنَّ وَ ابْتَغُوا ما کَتَبَ اللَّهُ لَکُمْ وَ کُلُوا وَ اشْرَبُوا حَتَّى یَتَبَیَّنَ لَکُمُ الْخَیْطُ الْأَبْیَضُ مِنَ الْخَیْطِ الْأَسْوَدِ مِنَ الْفَجْرِ ثُمَّ أَتِمُّوا الصِّیامَ إِلَى اللَّیْلِ وَ لا تُبَاشِرُوهُنَّ وَ أَنْتُمْ عاکِفُونَ فِی الْمَساجِدِ تِلْکَ حُدُودُ اللَّهِ فَلا تَقْرَبُوها کَذلِکَ یُبَیِّنُ اللَّهُ آیاتِهِ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ یَتَّقُونَ187وَ لا تَأْکُلُوا أَمْوالَکُمْ بَیْنَکُمْ بِالْباطِلِ وَ تُدْلُوا بِها إِلَى الْحُکَّامِ لِتَأْکُلُوا فَریقاً مِنْ أَمْوالِ النَّاسِ بِالْإِثْمِ وَ أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ188یَسْئَلُونَکَ عَنِ الْأَهِلَّةِ قُلْ هِیَ مَواقیتُ لِلنَّاسِ وَ الْحَجِّ وَ لَیْسَ الْبِرُّ بِأَنْ تَأْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ ظُهُورِها وَ لکِنَّ الْبِرَّ مَنِ اتَّقى‏ وَ أْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ أَبْوابِها وَ اتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّکُمْ تُفْلِحُونَ189وَ قاتِلُوا فی‏ سَبیلِ اللَّهِ الَّذینَ یُقاتِلُونَکُمْ وَ لا تَعْتَدُوا إِنَّ اللَّهَ لا یُحِبُّ الْمُعْتَدینَ190وَ اقْتُلُوهُمْ حَیْثُ ثَقِفْتُمُوهُمْ وَ أَخْرِجُوهُمْ مِنْ حَیْثُ أَخْرَجُوکُمْ وَ الْفِتْنَةُ أَشَدُّ مِنَ الْقَتْلِ وَ لا تُقاتِلُوهُمْ عِنْدَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ حَتَّى یُقاتِلُوکُمْ فیهِ فَإِنْ قاتَلُوکُمْ فَاقْتُلُوهُمْ کَذلِکَ جَزاءُ الْکافِرینَ191فَإِنِ انْتَهَوْا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحیمٌ192وَ قاتِلُوهُمْ حَتَّى لا تَکُونَ فِتْنَةٌ وَ یَکُونَ الدِّینُ لِلَّهِ فَإِنِ انْتَهَوْا فَلا عُدْوانَ إِلاَّ عَلَى الظَّالِمینَ193الشَّهْرُ الْحَرامُ بِالشَّهْرِ الْحَرامِ وَ الْحُرُماتُ قِصاصٌ فَمَنِ اعْتَدى‏ عَلَیْکُمْ فَاعْتَدُوا عَلَیْهِ بِمِثْلِ مَا اعْتَدى‏ عَلَیْکُمْ وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ مَعَ الْمُتَّقینَ194وَ أَنْفِقُوا فی‏ سَبیلِ اللَّهِ وَ لا تُلْقُوا بِأَیْدیکُمْ إِلَى التَّهْلُکَةِ وَ أَحْسِنُوا إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ الْمُحْسِنینَ195وَ أَتِمُّوا الْحَجَّ وَ الْعُمْرَةَ لِلَّهِ فَإِنْ أُحْصِرْتُمْ فَمَا اسْتَیْسَرَ مِنَ الْهَدْیِ وَ لا تَحْلِقُوا رُؤُسَکُمْ حَتَّى یَبْلُغَ الْهَدْیُ مَحِلَّهُ فَمَنْ کانَ مِنْکُمْ مَریضاً أَوْ بِهِ أَذىً مِنْ رَأْسِهِ فَفِدْیَةٌ مِنْ صِیامٍ أَوْ صَدَقَةٍ أَوْ نُسُکٍ فَإِذا أَمِنْتُمْ فَمَنْ تَمَتَّعَ بِالْعُمْرَةِ إِلَى الْحَجِّ فَمَا اسْتَیْسَرَ مِنَ الْهَدْیِ فَمَنْ لَمْ یَجِدْ فَصِیامُ ثَلاثَةِ أَیَّامٍ فِی الْحَجِّ وَ سَبْعَةٍ إِذا رَجَعْتُمْ تِلْکَ عَشَرَةٌ کامِلَةٌ ذلِکَ لِمَنْ لَمْ یَکُنْ أَهْلُهُ حاضِرِی الْمَسْجِدِ الْحَرامِ وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ شَدیدُ الْعِقابِ196الْحَجُّ أَشْهُرٌ مَعْلُوماتٌ فَمَنْ فَرَضَ فیهِنَّ الْحَجَّ فَلا رَفَثَ وَ لا فُسُوقَ وَ لا جِدالَ فِی الْحَجِّ وَ ما تَفْعَلُوا مِنْ خَیْرٍ یَعْلَمْهُ اللَّهُ وَ تَزَوَّدُوا فَإِنَّ خَیْرَ الزَّادِ التَّقْوى‏ وَ اتَّقُونِ یا أُولِی الْأَلْبابِ197لَیْسَ عَلَیْکُمْ جُناحٌ أَنْ تَبْتَغُوا فَضْلاً مِنْ رَبِّکُمْ فَإِذا أَفَضْتُمْ مِنْ عَرَفاتٍ فَاذْکُرُوا اللَّهَ عِنْدَ الْمَشْعَرِ الْحَرامِ وَ اذْکُرُوهُ کَما هَداکُمْ وَ إِنْ کُنْتُمْ مِنْ قَبْلِهِ لَمِنَ الضَّالِّینَ198ثُمَّ أَفیضُوا مِنْ حَیْثُ أَفاضَ النَّاسُ وَ اسْتَغْفِرُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحیمٌ199فَإِذا قَضَیْتُمْ مَناسِکَکُمْ فَاذْکُرُوا اللَّهَ کَذِکْرِکُمْ آباءَکُمْ أَوْ أَشَدَّ ذِکْراً فَمِنَ النَّاسِ مَنْ یَقُولُ رَبَّنا آتِنا فِی الدُّنْیا وَ ما لَهُ فِی الْآخِرَةِ مِنْ خَلاقٍ200

 

ترجمه آیت الله مشکینی :

(181) پس هر کس آن ( وصیت ) را پس از شنیدنش تبدیل کند ( ترک نماید یا تغییر دهد ) جز این نیست که گناهش بر کسانی است که آن را تغییر می دهند. به یقین خداوند شنوا و داناست.

(182) پس هر که از انحراف یا از گناه وصیت کننده بترسد ( بفهمد که اشتباها یا عمدا حقوق ورثه را تضییع کرده ) پس میان آنها ( ورثه و اهل وصیت به تغییر دادن آن ) اصلاح نماید بر او گناهی ( در این تبدیل ) نیست ، همانا خداوند بسیار آمرزنده و مهربان است.

(183) ای کسانی که ایمان آورده اید ، روزه بر شما نوشته و مقرر شده همان گونه که بر کسانی که پیش از شما بودند مقرر شد ، شاید ( روحتان نیرومند شود و از هواهای نفسانی ) پرهیز کنید.

(184) در روزهایی چند پس هر که از شما مریض یا در سفر باشد تعدادی ( به مقدار آنچه فوت شده ) از روزهای دیگر ( را روزه بدارد ) ، و بر کسانی که روزه طاقت فرسا باشد ( مانند پیران و خردسالان و بیماران مزمن افطار جایز است و ) دادن طعام به یک فقیر ( یک مد به ازاء هر روز ) کفاره و بدل آن است ، و هر که بر خیر بیفزاید ( و دو مد بدهد ) برای او بهتر است ، و روزه گرفتن ( هر چند توان فرسا باشد ) بهتر است ، اگر بدانید.

(185) ماه رمضان ماهی است که قرآن در آن فرو فرستاده شده که راهنمای مردم و دلایلی روشن از هدایت و جدایی ( بین حق و باطل ) است. پس کسی که در این ماه حاضر باشد ( در وطن باشد ) باید آن را روزه بدارد ، و کسی که بیمار یا در سفر باشد تعدادی از روزهای دیگر ( را به مقدار آنچه فوت شده روزه بدارد ) . خداوند برای شما آسانی می خواهد و برای شما دشواری نمی خواهد ، و ( می خواهد ) تا شماره معین ( سی روز ) را تمام کنید و خدا را به پاس آنکه شما را هدایت نموده تکبیر گویید و بزرگ شمارید ، و شاید سپاس گزارید.

(186) و چون بندگان من از تو درباره من بپرسند ( بگو که ) من حتما ( به همه ) نزدیکم ، دعای دعاکننده را هنگامی که مرا بخواند اجابت می کنم ، پس دعوت مرا بپذیرند و به من ایمان آورند ، شاید که راه یابند.

(187) برای شما در شب روزه همبستر شدن با زنانتان حلال شد ، آنها لباسند برای شما و شما لباسید برای آنها ( هر یک زینت دیگری هستید و پوشاننده عیوب و حافظ از گناه او ) .

(188) و اموالتان را در میان خود به ناحق مخورید و آن را به سوی قاضیان ( به عنوان رشوه ) سرازیر نکنید تا پاره ای از اموال مردم را به گناه و ناحق بخورید در حالی که ( حرمت کارتان را ) می دانید.

(189) از تو درباره ماه های نو ( و حکمت تغییر شکل آنها از هلال تا بدر ) می پرسند ، بگو: آنها وسیله تعیین اوقات ( تقویم طبیعی برای کارهای دنیوی ) مردم و ( برای وقت ) حج ( و سایر اعمال دینی دارای وقت معین ) است. و نیکی آن نیست که به خانه ها از پشت آنها درآیید ( مانند سنّت جاهلیت که محرم باید به خانه خود از پشت دیوار وارد شود نه از در ورودی ) ، و لکن نیکی ( عمل ) کسی است که ( از گناه ) می پرهیزد ، و به خانه ها از درهای آنها درآیید و از خدا پروا کنید ، شاید رستگار گردید.

(190) و در راه خدا با کسانی که با شما می جنگند بجنگید و ( وقت جنگ از حدود شرعی و قوانین عقلایی جنگ ) تجاوز نکنید ( بدون عذر قانونی حمله ننمایید ، با هم پیمان متارکه نجنگید ، ضعیفان بی آزار را مکشید ، کشته ها را مثله نکنید و اموال را بی جهت اتلاف ننمایید ) که خداوند تجاوزکاران را دوست ندارد.

(191) و هر جا به آنها ( به مشرکین مکه ) دست یافتید آنها را بکشید ، و از جایی که شما را بیرون راندند ( از مکه ) بیرون رانید ، و فتنه ( شرک آنها و آزار دادن مسلمان ها و بیرون کردن آنها از مکه ) از کشتن بدتر است. و با آنها در نزد مسجد الحرام نجنگید مگر آنکه در آنجا با شما بجنگند ، پس اگر ( در آنجا ) با شما جنگیدند آنها را بکشید ، که کیفر کافران همین است.

(192) و اگر ( از شرک و ستیزه ) باز ایستند ، همانا خداوند بسیار آمرزنده مهربان است.

(193) و با آنها بجنگید تا فتنه ای نباشد ( تا ریشه شرک کنده شود ) و آیین و اطاعت تنها از آن خدا باشد. پس اگر ( از شرکشان ) باز ایستادند ، تعدّی جز بر ستمکاران روا نیست.

(194) ماه حرام در مقابل ماه حرام است ( ماه های رجب ، ذو القعده ، ذو الحجّه و محرم محترم اند و نباید در آنها جنگید ، اما اگر کسی حرمت آن را شکست و شروع به جنگ کرد ، باید در همان ماه حرام با او جنگید ) و همه محترم ها ( مانند حرم ، مسجد الحرام ، جان و عرض مؤمن در مقابل هم اند و ) قصاص دارند ، پس هر که بر شما تعدّی کرد ( و احترامی را شکست ) شما هم به مانند آن بر او تعدّی کنید ، و از خدا پروا نمایید ( که از مرز مقابله به مثل تجاوز نکنید ) و بدانید که خدا با پرهیزکاران است.

(195) و در راه خدا انفاق کنید و ( به واسطه ترک انفاق در راه جهاد ، یا صرف آن در غیر راه خدا ) خود را به دست خود به هلاکت نیفکنید ، و نیکی کنید که بی تردید خداوند نیکوکاران را دوست دارد.

(196) و ( عمل ) حج و عمره را برای خدا به اتمام رسانید ، و اگر ( پس از بستن احرام به واسطه دشمن یا بیماری ) ممنوع از عمل شدید ( بر شماست ) قربانی کردن آنچه میسر گردد ( از شتر یا گاو یا گوسفند ، که به قربانگاه مکه یا منی بفرستید ) ، و سر خود را نتراشید تا آن قربانی به محل خود برسد و اگر کسی از شما ( در حال احرام ) مریض باشد یا ناراحتی از ناحیه سر داشته باشد ( و مجبور به تراشیدن سر شود ، سر را بتراشد و ) کفّاره ای از قبیل روزه یا صدقه یا قربانی انجام دهد. و اگر ( در مورد حج و عمره از دشمن و بیماری ) ایمن بودید پس هر که با تقدیم عمره تمتّع ( عمره بهره مندی از تقرب به خدا ، و برخورداری از ممنوعات احرام پس از احرام آن ) به سوی حج تمتّع رود بر اوست آنچه میسر گردد از قربانی ( شتر یا گاو یا گوسفند ) و کسی که قربانی نیابد ( یا پول آن را نداشته باشد ) بر اوست سه روز در همان سفر حج روزه داشتن و هفت روز هنگامی که برگشتید این ده روز کامل است. این ( حج که تمتّع نامیده می شود ) فریضه کسی است که ( خود و ) خانواده اش ساکن مسجد الحرام ( مکه و اطرافش تا 24 کیلومتر ) نباشند. و از خدا پروا کنید و بدانید که خداوند سخت کیفر است.

(197) ( زمان ) حج ماه های معینی است ( شوال ، ذی قعده و ذی حجه ) ، پس کسی که در این ماه ها حج را ( به واسطه بستن احرام ، بر خود ) واجب ساخت ( بداند که ) در ( حال احرام ) حج ، بدزبانی و آمیزش با زنان و گناه و مجادله در سخن ( روا ) نیست ، و هر کار خیری انجام دهید خداوند می داند ، و برای خود توشه برگیرید که بهترین توشه تقواست ، و از من پروا کنید ای صاحبان خرد.

(198) بر شما گناهی نیست که ( در اثنای حج ) از پروردگارتان فضل و روزی طلبید ، و چون از عرفات ( به سوی مشعر ) سرازیر شدید خدا را ( در وادی مزدلفه ) در نزد ( کوه ) مشعر الحرام یاد کنید ، و او را یاد کنید به پاس آنکه شما را هدایت نمود ، و واقعیت این است که شما پیش از آن از گمراهان بودید.

(199) سپس ( از وادی مشعر به سوی منی ) از همان جایی که مردم سرازیر می شوند روانه شوید ( نه از راهی که مشرکان می روند ) ، و از خدا آمرزش طلبید ، که خداوند بسیار آمرزنده و مهربان است.

(200) پس چون اعمال و آداب حجّتان را به جا آورید خدا را یاد کنید آن گونه که پدرانتان را یاد می کنید یا بهتر و رساتر از آن ( رسم عرب این بود که پس از انجام حج در منی به ذکر افتخارات پدران خود می پرداختند ) . پس برخی از مردم گویند: پروردگارا ، به ما در دنیا ( نعمت ) ده و آنان را در آخرت نصیبی نیست.


ترجمه سوره بقره ( از آیه 161 تا آیه 180 )
ساعت ۱٢:٠٩ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٤ امرداد ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: مذهبی ،ترجمه سوره بقره

إِنَّ الَّذینَ کَفَرُوا وَ ماتُوا وَ هُمْ کُفَّارٌ أُولئِکَ عَلَیْهِمْ لَعْنَةُ اللَّهِ وَ الْمَلائِکَةِ وَ النَّاسِ أَجْمَعینَ161خالِدینَ فیها لا یُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذابُ وَ لا هُمْ یُنْظَرُونَ162وَ إِلهُکُمْ إِلهٌ واحِدٌ لا إِلهَ إِلاَّ هُوَ الرَّحْمنُ الرَّحیمُ163إِنَّ فی‏ خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ اخْتِلافِ اللَّیْلِ وَ النَّهارِ وَ الْفُلْکِ الَّتی‏ تَجْری فِی الْبَحْرِ بِما یَنْفَعُ النَّاسَ وَ ما أَنْزَلَ اللَّهُ مِنَ السَّماءِ مِنْ ماءٍ فَأَحْیا بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها وَ بَثَّ فیها مِنْ کُلِّ دابَّةٍ وَ تَصْریفِ الرِّیاحِ وَ السَّحابِ الْمُسَخَّرِ بَیْنَ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ لَآیاتٍ لِقَوْمٍ یَعْقِلُونَ164وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ یَتَّخِذُ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَنْداداً یُحِبُّونَهُمْ کَحُبِّ اللَّهِ وَ الَّذینَ آمَنُوا أَشَدُّ حُبًّا لِلَّهِ وَ لَوْ یَرَى الَّذینَ ظَلَمُوا إِذْ یَرَوْنَ الْعَذابَ أَنَّ الْقُوَّةَ لِلَّهِ جَمیعاً وَ أَنَّ اللَّهَ شَدیدُ الْعَذابِ165إِذْ تَبَرَّأَ الَّذینَ اتُّبِعُوا مِنَ الَّذینَ اتَّبَعُوا وَ رَأَوُا الْعَذابَ وَ تَقَطَّعَتْ بِهِمُ الْأَسْبابُ166وَ قالَ الَّذینَ اتَّبَعُوا لَوْ أَنَّ لَنا کَرَّةً فَنَتَبَرَّأَ مِنْهُمْ کَما تَبَرَّؤُا مِنَّا کَذلِکَ یُریهِمُ اللَّهُ أَعْمالَهُمْ حَسَراتٍ عَلَیْهِمْ وَ ما هُمْ بِخارِجینَ مِنَ النَّارِ167یا أَیُّهَا النَّاسُ کُلُوا مِمَّا فِی الْأَرْضِ حَلالاً طَیِّباً وَ لا تَتَّبِعُوا خُطُواتِ الشَّیْطانِ إِنَّهُ لَکُمْ عَدُوٌّ مُبینٌ168إِنَّما یَأْمُرُکُمْ بِالسُّوءِ وَ الْفَحْشاءِ وَ أَنْ تَقُولُوا عَلَى اللَّهِ ما لا تَعْلَمُونَ169وَ إِذا قیلَ لَهُمُ اتَّبِعُوا ما أَنْزَلَ اللَّهُ قالُوا بَلْ نَتَّبِعُ ما أَلْفَیْنا عَلَیْهِ آباءَنا أَ وَ لَوْ کانَ آباؤُهُمْ لا یَعْقِلُونَ شَیْئاً وَ لا یَهْتَدُونَ170وَ مَثَلُ الَّذینَ کَفَرُوا کَمَثَلِ الَّذی یَنْعِقُ بِما لا یَسْمَعُ إِلاَّ دُعاءً وَ نِداءً صُمٌّ بُکْمٌ عُمْیٌ فَهُمْ لا یَعْقِلُونَ171یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا کُلُوا مِنْ طَیِّباتِ ما رَزَقْناکُمْ وَ اشْکُرُوا لِلَّهِ إِنْ کُنْتُمْ إِیَّاهُ تَعْبُدُونَ172إِنَّما حَرَّمَ عَلَیْکُمُ الْمَیْتَةَ وَ الدَّمَ وَ لَحْمَ الْخِنْزیرِ وَ ما أُهِلَّ بِهِ لِغَیْرِ اللَّهِ فَمَنِ اضْطُرَّ غَیْرَ باغٍ وَ لا عادٍ فَلا إِثْمَ عَلَیْهِ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحیمٌ173إِنَّ الَّذینَ یَکْتُمُونَ ما أَنْزَلَ اللَّهُ مِنَ الْکِتابِ وَ یَشْتَرُونَ بِهِ ثَمَناً قَلیلاً أُولئِکَ ما یَأْکُلُونَ فی‏ بُطُونِهِمْ إِلاَّ النَّارَ وَ لا یُکَلِّمُهُمُ اللَّهُ یَوْمَ الْقِیامَةِ وَ لا یُزَکِّیهِمْ وَ لَهُمْ عَذابٌ أَلیمٌ174أُولئِکَ الَّذینَ اشْتَرَوُا الضَّلالَةَ بِالْهُدى‏ وَ الْعَذابَ بِالْمَغْفِرَةِ فَما أَصْبَرَهُمْ عَلَى النَّارِ175ذلِکَ بِأَنَّ اللَّهَ نَزَّلَ الْکِتابَ بِالْحَقِّ وَ إِنَّ الَّذینَ اخْتَلَفُوا فِی الْکِتابِ لَفی‏ شِقاقٍ بَعیدٍ176لَیْسَ الْبِرَّ أَنْ تُوَلُّوا وُجُوهَکُمْ قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَ الْمَغْرِبِ وَ لکِنَّ الْبِرَّ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْیَوْمِ الْآخِرِ وَ الْمَلائِکَةِ وَ الْکِتابِ وَ النَّبِیِّینَ وَ آتَى الْمالَ عَلى‏ حُبِّهِ ذَوِی الْقُرْبى‏ وَ الْیَتامى‏ وَ الْمَساکینَ وَ ابْنَ السَّبیلِ وَ السَّائِلینَ وَ فِی الرِّقابِ وَ أَقامَ الصَّلاةَ وَ آتَى الزَّکاةَ وَ الْمُوفُونَ بِعَهْدِهِمْ إِذا عاهَدُوا وَ الصَّابِرینَ فِی الْبَأْساءِ وَ الضَّرَّاءِ وَ حینَ الْبَأْسِ أُولئِکَ الَّذینَ صَدَقُوا وَ أُولئِکَ هُمُ الْمُتَّقُونَ177یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا کُتِبَ عَلَیْکُمُ الْقِصاصُ فِی الْقَتْلى‏ الْحُرُّ بِالْحُرِّ وَ الْعَبْدُ بِالْعَبْدِ وَ الْأُنْثى‏ بِالْأُنْثى‏ فَمَنْ عُفِیَ لَهُ مِنْ أَخیهِ شَیْ‏ءٌ فَاتِّباعٌ بِالْمَعْرُوفِ وَ أَداءٌ إِلَیْهِ بِإِحْسانٍ ذلِکَ تَخْفیفٌ مِنْ رَبِّکُمْ وَ رَحْمَةٌ فَمَنِ اعْتَدى‏ بَعْدَ ذلِکَ فَلَهُ عَذابٌ أَلیمٌ178وَ لَکُمْ فِی الْقِصاصِ حَیاةٌ یا أُولِی الْأَلْبابِ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ179کُتِبَ عَلَیْکُمْ إِذا حَضَرَ أَحَدَکُمُ الْمَوْتُ إِنْ تَرَکَ خَیْراً الْوَصِیَّةُ لِلْوالِدَیْنِ وَ الْأَقْرَبینَ بِالْمَعْرُوفِ حَقًّا عَلَى الْمُتَّقینَ180

 

ترجمه آیت الله مشکینی :

(161) به یقین کسانی که کفر ورزیدند و در حال کفر مردند لعنت خدا و فرشتگان و همه مردم بر آنها باد.

(162) جاودانه در آن ( لعنت ) باشند ، نه عذابی از آنها کاسته گردد و نه مهلت داده شوند ( تا پوزش طلبند ) .

(163) و خدای شما خدایی یگانه است ، جز او خدایی ( مستحق پرستش ) نیست که بخشنده و مهربان است.

(164) به یقین در آفرینش آسمان ها و زمین ، و آمد و شد شب و روز ، و کشتی هایی که در دریا به سود مردم جریان دارند ، و آبی که خداوند از آسمان نازل کرده و با آن زمین را پس از مرگش زنده نموده ، و در آن از هر نوع جنبنده ای پراکنده کرده ، و گرداندن بادها ( از سویی به سویی ) ، و ابری که در میان آسمان و زمین مسخّر است ، ( در هر یک از این امور هفتگانه ) نشانه هایی است ( از توحید و قدرت و حکمت خدا ) برای گروهی که می اندیشند.

(165) و برخی از مردم به جای خدا همتایانی ( از بت ها و ستارگان و اجنّه ) برمی گزینند که آنها را چنان که باید خدا را دوست داشت دوست می دارند ، ولی کسانی که ایمان آورده اند محبتشان به خداوند بیشتر است ( از محبت آنها به معبوداتشان ) . و اگر کسانی که ستم کرده اند آن هنگام که عذاب ( آخرت ) را مشاهده می کنند ببینند که قدرت و نیرو همه از آن خداست و خدا سخت کیفر است ( به شدت پشیمان خواهند شد ) .

(166) آن گاه که پیشوایان ( کفر و جور ) از پیروان خود بیزاری جویند و عذاب را ( به چشم ) ببینند و همه روابط و پیوندها از آنها بریده شود.

(167) و کسانی که پیروی کردند گویند: کاش برای ما بازگشتی ( به دنیا ) بود تا ما نیز از آنها بیزاری می جستیم همان گونه که آنها از ما بیزاری جستند. این چنین خداوند عمل های ( دنیوی ) آنها را مایه های حسرتی به آنها ارائه می دهد ، و آنها هرگز از آتش بیرون آمدنی نیستند.

(168) ای مردم ، از آنچه در این زمین است ( از انواع خوردنی ها و موجودات دیگر ) حلال و پاکیزه بخورید و برخوردار شوید ، و پیروی از گام های شیطان نکنید ، که او برای شما دشمنی آشکار است.

(169) جز این نیست که شما را به بدی و زشتی فرمان می دهد و اینکه نادانسته چیزهایی را به خدا نسبت دهید.

(170) و چون به آنها ( به مشرکین و کفار ) گفته شود: از آنچه خدا فرو فرستاده پیروی کنید ، گویند: ( نه ، ) بلکه از آنچه پدرانمان را بر آن یافتیم پیروی می کنیم. آیا ( پیروی می کنند ) هر چند پدرانشان چیزی را تعقّل نمی کردند و ( به راهی ) هدایت نمی یافتند؟!

(171) مثال ( دعوت کننده ) کافران مثال کسی است که به حیوانی بانگ می زند که جز فریاد و بانگ زدن مبهم را نمی شنود ( آنها نیز کلام را می شنوند و گویی معنی را نمی فهمند ) .

(172) ای کسانی که ایمان آورده اید ، از چیزهای پاکیزه ای که روزی شما کرده ایم بخورید ( از تمام آنچه در روی زمین برای شما آفریده ایم و پاکیزه است برخوردار شوید ) و خدا را سپاس گزارید اگر تنها او را می پرستید ( زیرا بدون شکر پرستش تمام نیست ) .

(173) جز این نیست که ( خداوند ) بر شما ، مردار و خون و گوشت خوک و حیوانی را که ( وقت تذکیه ) نام غیر خدا بر آن برده شده حرام کرده. اما کسی که ناچار ( از خوردن آنها ) شود در حالی که در اصل طالب آن نبوده ( و بر ضد امام عدل قیام نکرده ) و از حد ضرورت هم تجاوز ننموده باشد بر او گناهی نیست ، که خداوند بسیار آمرزنده و مهربان است.

(174) به یقین کسانی که آنچه را خداوند از کتاب ( کتاب آسمانی تورات و انجیل ) نازل کرده کتمان می کنند ( آیات حلّیّت چیزهایی را که علمایشان به نفع خود برای مردم حرام کرده اند پنهان می کنند ) و بدین وسیله بهای اندکی به دست می آورند. آنها جز آتش به شکم های خود فرو نمی برند ( در آخرت آن کتمان یا آن بهای به دست آمده به صورت خوردن آتش تجسّم می یابد ) و خدا در روز قیامت با آنان سخن نمی گوید و ( از پلیدی اعمال ) پاکشان نمی کند ، و آنها را عذابی دردناک خواهد بود.

(175) آنها هستند که گمراهی را به بهای هدایت و عذاب را به ازای آمرزش خریده اند ، وه! چه شکیبایند بر آتش!

(176) آن عذاب به خاطر این است که خداوند کتاب را به حق فرو فرستاده است ، ( همه کتاب های آسمانی را برای هدفی درست و والا و عقلانی نازل کرده ) و همانا کسانی که در کتاب خدا اختلاف نمودند ( در پذیرش کل یا بعض ، و تحریف لفظ یا معنی ) در دشمنی دور و درازی به سر می برند.

(177) تنها این که روی های خود را ( برای عبادت ) به سوی مشرق و مغرب بگردانید نیکی نیست ، و لکن نیکی حقیقی ( ایمان و رفتار ) کسی است که به خداوند و روز آخرت و فرشتگان و کتاب ( آسمانی ) و پیامبران ایمان آورد ( به مبدأ و معاد و اصول اعتقادی میان آن دو ایمان آورد ) و مال خود را با آنکه آن را دوست ( و بدان نیاز ) دارد روی محبت خدا به خویشان و یتیمان و فقیران و در راه ماندگان و سائلان و در ( راه آزادی ) بردگان بدهد و نماز را برپا دارد و زکات بپردازد ، و ( وفای ) وفاداران به پیمان خویش آن گاه که پیمان بندند و به ویژه ( استقامت ) شکیبایان در سختی مالی و ضرر جسمی و هنگام جهاد است. آنها هستند که راست گفته اند و آنها هستند که پرهیزکارند. ( و بالجمله نیکی در سه بعد اعتقادی و عملی و اخلاقی است. )

(178) ای کسانی که ایمان آورده اید ، بر شما درباره کشته شدگان ( به عمد ، حکم ) قصاص نوشته و مقرر شده: آزاد در برابر آزاد ، و برده در برابر برده ، و زن در برابر زن. پس هر که ( هر قاتلی که ) از جانب برادر ( دینی ) خود ( ولیّ مقتول ) مورد چیزی از عفو قرار گرفت ( همه حق قصاص یا بعضی از آن را بخشید یا تبدیل به دیه نمود ) پس ( بر عفوکننده است نسبت به بقیّه یا گرفتن دیه ) پیروی از معروف ، و ( بر قاتل است ) پرداخت دیه به او به نیکی و احسان. این ( دستور که قصاص حکم تخییری است نه واجب معین ) تخفیف و رحمتی است از جانب پروردگارتان. پس هر که بعد از عفو ، تجاوز کرد ( قاتل را کشت ) او را عذابی دردناک خواهد بود.

(179) و برای شما- ای صاحبان خرد- در قصاص ، زندگی است ( در پیاده کردن حکم قصاص زندگی جامعه است ) شاید ( از خونریزی به ناحق ) پرهیز کنید.

(180) بر شما نوشته و مقرر شده که چون یکی از شما را مرگ فرا رسد اگر مالی از خود باقی گذارده ( علاوه بر ارثی که در اسلام تشریع شده ) برای پدر و مادر و نزدیکان خود به طور پسندیده وصیت نماید. ( این دستور علاوه بر حق فریضه ) حقی بر عهده پرهیزکاران است.


ترجمه سوره بقره ( از آیه 141 تا آیه 160 )
ساعت ۳:٠٥ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۳ امرداد ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: مذهبی ،ترجمه سوره بقره

تِلْکَ أُمَّةٌ قَدْ خَلَتْ لَها ما کَسَبَتْ وَ لَکُمْ ما کَسَبْتُمْ وَ لا تُسْئَلُونَ عَمَّا کانُوا یَعْمَلُونَ141سَیَقُولُ السُّفَهاءُ مِنَ النَّاسِ ما وَلاَّهُمْ عَنْ قِبْلَتِهِمُ الَّتی‏ کانُوا عَلَیْها قُلْ لِلَّهِ الْمَشْرِقُ وَ الْمَغْرِبُ یَهْدی مَنْ یَشاءُ إِلى‏ صِراطٍ مُسْتَقیمٍ142وَ کَذلِکَ جَعَلْناکُمْ أُمَّةً وَسَطاً لِتَکُونُوا شُهَداءَ عَلَى النَّاسِ وَ یَکُونَ الرَّسُولُ عَلَیْکُمْ شَهیداً وَ ما جَعَلْنَا الْقِبْلَةَ الَّتی‏ کُنْتَ عَلَیْها إِلاَّ لِنَعْلَمَ مَنْ یَتَّبِعُ الرَّسُولَ مِمَّنْ یَنْقَلِبُ عَلى‏ عَقِبَیْهِ وَ إِنْ کانَتْ لَکَبیرَةً إِلاَّ عَلَى الَّذینَ هَدَى اللَّهُ وَ ما کانَ اللَّهُ لِیُضیعَ إیمانَکُمْ إِنَّ اللَّهَ بِالنَّاسِ لَرَؤُفٌ رَحیمٌ143قَدْ نَرى‏ تَقَلُّبَ وَجْهِکَ فِی السَّماءِ فَلَنُوَلِّیَنَّکَ قِبْلَةً تَرْضاها فَوَلِّ وَجْهَکَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ وَ حَیْثُ ما کُنْتُمْ فَوَلُّوا وُجُوهَکُمْ شَطْرَهُ وَ إِنَّ الَّذینَ أُوتُوا الْکِتابَ لَیَعْلَمُونَ أَنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَبِّهِمْ وَ مَا اللَّهُ بِغافِلٍ عَمَّا یَعْمَلُونَ144وَ لَئِنْ أَتَیْتَ الَّذینَ أُوتُوا الْکِتابَ بِکُلِّ آیَةٍ ما تَبِعُوا قِبْلَتَکَ وَ ما أَنْتَ بِتابِعٍ قِبْلَتَهُمْ وَ ما بَعْضُهُمْ بِتابِعٍ قِبْلَةَ بَعْضٍ وَ لَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْواءَهُمْ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ إِنَّکَ إِذاً لَمِنَ الظَّالِمینَ145الَّذینَ آتَیْناهُمُ الْکِتابَ یَعْرِفُونَهُ کَما یَعْرِفُونَ أَبْناءَهُمْ وَ إِنَّ فَریقاً مِنْهُمْ لَیَکْتُمُونَ الْحَقَّ وَ هُمْ یَعْلَمُونَ146الْحَقُّ مِنْ رَبِّکَ فَلا تَکُونَنَّ مِنَ الْمُمْتَرینَ147وَ لِکُلٍّ وِجْهَةٌ هُوَ مُوَلِّیها فَاسْتَبِقُوا الْخَیْراتِ أَیْنَ ما تَکُونُوا یَأْتِ بِکُمُ اللَّهُ جَمیعاً إِنَّ اللَّهَ عَلى‏ کُلِّ شَیْ‏ءٍ قَدیرٌ148وَ مِنْ حَیْثُ خَرَجْتَ فَوَلِّ وَجْهَکَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ وَ إِنَّهُ لَلْحَقُّ مِنْ رَبِّکَ وَ مَا اللَّهُ بِغافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ149وَ مِنْ حَیْثُ خَرَجْتَ فَوَلِّ وَجْهَکَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ وَ حَیْثُ ما کُنْتُمْ فَوَلُّوا وُجُوهَکُمْ شَطْرَهُ لِئَلاَّ یَکُونَ لِلنَّاسِ عَلَیْکُمْ حُجَّةٌ إِلاَّ الَّذینَ ظَلَمُوا مِنْهُمْ فَلا تَخْشَوْهُمْ وَ اخْشَوْنی‏ وَ لِأُتِمَّ نِعْمَتی‏ عَلَیْکُمْ وَ لَعَلَّکُمْ تَهْتَدُونَ150کَما أَرْسَلْنا فیکُمْ رَسُولاً مِنْکُمْ یَتْلُوا عَلَیْکُمْ آیاتِنا وَ یُزَکِّیکُمْ وَ یُعَلِّمُکُمُ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ وَ یُعَلِّمُکُمْ ما لَمْ تَکُونُوا تَعْلَمُونَ151فَاذْکُرُونی‏ أَذْکُرْکُمْ وَ اشْکُرُوا لی‏ وَ لا تَکْفُرُونِ152یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا اسْتَعینُوا بِالصَّبْرِ وَ الصَّلاةِ إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرینَ153وَ لا تَقُولُوا لِمَنْ یُقْتَلُ فی‏ سَبیلِ اللَّهِ أَمْواتٌ بَلْ أَحْیاءٌ وَ لکِنْ لا تَشْعُرُونَ154وَ لَنَبْلُوَنَّکُمْ بِشَیْ‏ءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَ الْجُوعِ وَ نَقْصٍ مِنَ الْأَمْوالِ وَ الْأَنْفُسِ وَ الثَّمَراتِ وَ بَشِّرِ الصَّابِرینَ155الَّذینَ إِذا أَصابَتْهُمْ مُصیبَةٌ قالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَیْهِ راجِعُونَ156أُولئِکَ عَلَیْهِمْ صَلَواتٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَ رَحْمَةٌ وَ أُولئِکَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ157إِنَّ الصَّفا وَ الْمَرْوَةَ مِنْ شَعائِرِ اللَّهِ فَمَنْ حَجَّ الْبَیْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلا جُناحَ عَلَیْهِ أَنْ یَطَّوَّفَ بِهِما وَ مَنْ تَطَوَّعَ خَیْراً فَإِنَّ اللَّهَ شاکِرٌ عَلیمٌ158إِنَّ الَّذینَ یَکْتُمُونَ ما أَنْزَلْنا مِنَ الْبَیِّناتِ وَ الْهُدى‏ مِنْ بَعْدِ ما بَیَّنَّاهُ لِلنَّاسِ فِی الْکِتابِ أُولئِکَ یَلْعَنُهُمُ اللَّهُ وَ یَلْعَنُهُمُ اللاَّعِنُونَ159إِلاَّ الَّذینَ تابُوا وَ أَصْلَحُوا وَ بَیَّنُوا فَأُولئِکَ أَتُوبُ عَلَیْهِمْ وَ أَنَا التَّوَّابُ الرَّحیمُ160

 

ترجمه آیت الله مشکینی :

(141) آنها گروهی بودند که درگذشتند ، دستاورد آنها از آن آنهاست و دستاورد شما ( اهل کتاب ) هم از آن شماست ، و شما هرگز از آنچه آنها می کردند بازخواست نمی شوید.

(142) به زودی مردم کم خرد خواهند گفت: چه چیزی مسلمان ها را از قبله ای که بر آن بودند ( از بیت المقدس ، به سوی کعبه ) روی گردان کرد؟ بگو: مشرق و مغرب از آن خداست ، هر که را بخواهد به راه راست ( راه اصلاح حال مجتمع بشری ) هدایت می کند ( و صلاح حال مدّتی در توجه به قدس بود و پس از آن در توجه به کعبه است ) .

(143) و همان گونه ( که برای شما قبله مستقل تعیین کردیم ) شما را امتی میانه ( معتدل میان افراط و تفریط ) قرار دادیم ، تا شما ( در روز قیامت ) بر مردم گواه باشید و این پیامبر هم بر شما گواه باشد. و ما قبله ای را که بر آن بودی ( بیت المقدس را ) قرار نداده بودیم جز برای آنکه کسی را که پیروی از این پیامبر می کند از کسی که به عقب بازمی گردد ( و در قبله سابق باقی می ماند ) بازشناسیم ( علم ازلی ما منطبق به معلوم خارجی شود ) ، هر چند که این حکم جز بر کسانی که خدا هدایت کرده دشوار و سنگین بود. و خداوند بر آن نیست که ایمان شما را ( پاداش اعتقاد پیشین شما یا عبادت های رو به قبله سابقتان را ) ضایع کند ، همانا خداوند به مردم رئوف و مهربان است.

(144) حتما ما به هر سو گشتن رویت را در آسمان ( مانند کسی که منتظر امری باشد ) می بینیم ، و اینک تو را به سوی قبله ای که بپسندی متوجه می کنیم پس روی خود را به سوی مسجد الحرام برگردان ، و هر جا که باشید روی خود را به سوی آن برگردانید ، و همانا کسانی که کتاب ( آسمانی ) به آنها داده شده می دانند که بی شک این ( توجه به کعبه ) از جانب پروردگارشان حق است ( زیرا در کتاب آنهاست که پیامبر اسلام به دو قبله نماز خواهد خواند ) ، و خداوند از آنچه می کنند ( از مخالفت آنها ) غافل نیست.

(145) و مسلما اگر برای اهل کتاب هر نشانه و برهانی بیاوری آنها از قبله تو پیروی نخواهند کرد و تو نیز هرگز پیرو قبله آنها نخواهی بود ، و نیز برخی از آنها پیرو قبله دیگری نخواهد شد ، و اگر از خواسته های آنها پس از آن دانشی که به تو رسیده پیروی کنی بی تردید در آن صورت از ستمکاران خواهی بود.

(146) کسانی که به آنها کتاب ( آسمانی ) داده ایم او را ( محمد صلّی اللَّه علیه و آله را طبق معرفی کامل تورات و انجیل ) می شناسند به گونه ای که پسرانشان را می شناسند ، و همانا گروهی از آنان حق را در حالی که می دانند شدیدا پنهان می کنند.

(147) این حق ( حکم تغییر قبله و هر حکم حقی ) از جانب پروردگار توست ، پس هرگز از تردیدکنندگان مباش.

(148) و برای هر گروهی قبله ای است که ( روی خود ) بدان سوی می گردانند ( یهود به بیت المقدس ، نصاری به مشرق ، مسلمین به کعبه ) پس ( در آن نزاع نکنید و ) به سوی کارهای خیر سبقت جویید هر جا که باشید خداوند همه شما را ( به صحنه محشر ) خواهد آورد ( تا جزای عمل دهد ) ، همانا خداوند بر همه چیز تواناست.

(149) و از هر جا ( برای سفر ) بیرون آمدی روی خود را ( در حال نماز ) به سوی مسجد الحرام بگردان ، و بی شک این ( دستور ) حقّ است از جانب پروردگار تو ، و خداوند هرگز از آنچه می کنید غافل نیست.

(150) ( آری ) و از هر جا بیرون آمدی روی خود را ( در حال نماز ) به سوی مسجد الحرام بگردان و هر جا که باشید روی خود را به سوی آن بگردانید تا مردم را بر شما حجتی نباشد ( مشرکان نگویند: مدعی آیین ابراهیم است و مخالف قبله او ، و اهل کتاب نگویند: آن پیامبر موعود قبله اش کعبه است ، پس این شخص او نیست ) ، مگر کسانی از آنها که ستم ورزیده اند ( و بی منطق سخن می گویند ) - پس از آنها نترسید و از من بترسید- و ( نیز تعیین این قبله ) برای آن است که نعمتم را بر شما تمام کنم و شاید هدایت شوید.

(151) ( تشریع این قبله نعمت است ) همان گونه که در میان شما رسولی از خودتان ( انسانی هم نوع و هم زبانتان ، نه از فرشتگان و نه از پریان ) فرستادیم که همواره آیات و نشانه های ( توحید ) ما را بر شما می خواند و ( روح ) شما را پاکیزه می کند و رشد می دهد و کتاب ( آسمانی ) و احکام شرع و معارف عقلی به شما می آموزد و آنچه را نمی دانستید به شما یاد می دهد.

(152) پس مرا یاد کنید تا شما را یاد کنم ، و مرا سپاس گزارید و کفر نورزید و کفران نعمت من نکنید.

(153) ای کسانی که ایمان آورده اید از صبر و نماز کمک بجویید ، که همانا خداوند با صابران است.

(154) و به کسانی که در راه خدا کشته می شوند مرده نگویید ، بلکه ( ارواح آنها در عالم برزخ به نحو استقلال یا به حلول در قالب مثالی ) زنده اند و لکن شما درنمی یابید.

(155) و حتما شما را به اندکی از ترس و گرسنگی و کاهشی از مال ها و جان ها و محصولات ( درختان ، یا ثمرات زندگی از زن و فرزند ) آزمایش خواهیم نمود و شکیبایان را مژده ده.

(156) همان کسانی که چون مصیبتی بر آنها وارد شود گویند: همانا ما از آن خداییم ( ملک حقیقی اوییم به ملاک آنکه خلق و حفظ و تدبیر امور و اعدام ما به دست اوست ) و همانا به سوی او باز خواهیم گشت.

(157) آنها هستند که بر آنها درودها و رحمتی از جانب پروردگارشان می رسد ، و آنها هستند که رهیافته اند.

(158) همانا ( دو کوه ) صفا و مروه از علائم و نشانه های ( دین و پرستش ) خداست ، پس کسی که حج خانه خدا کند یا عمره به جا آورد ، بر او گناهی نیست ( بلکه واجب است ) که بر آن دو طواف کند ( میان آن دو سعی نماید زیرا نصب کردن مشرکان قبل از اسلام بتی را در هر یک از صفا و مروه و احترامشان بدانها در هر شوط ، سبب حرمت سعی الهی شما نمی شود ) و هر که کار نیکی افزون بر حد واجب انجام دهد ( بر تعداد سعی و طواف بیفزاید ) خداوند سپاسگزار و داناست.

(159) همانا کسانی که آنچه را ما نازل کردیم از دلایل روشن و راهنمایی ها ( درباره نبوت محمّد صلّی اللَّه علیه و آله و کتاب او ) پس از آنکه همه را برای مردم در کتاب ( تورات و انجیل ) روشن کرده ایم ، پنهان می کنند ، آنانند که خداوند لعنتشان می کند و لعنت کنندگان نیز لعنتشان می کنند.

(160) مگر کسانی که توبه کردند و به اصلاح ( تباهکاری های خود ) پرداختند و ( آنچه را کتمان کرده بودند ) بیان نمودند ، پس توبه آنها را می پذیرم و البته منم که بسیار عطوف و توبه پذیر و مهربانم.


ترجمه سوره بقره ( از آیه 121 تا آیه 140 )
ساعت ٢:٥٢ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢ امرداد ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: مذهبی ،ترجمه سوره بقره

الَّذینَ آتَیْناهُمُ الْکِتابَ یَتْلُونَهُ حَقَّ تِلاوَتِهِ أُولئِکَ یُؤْمِنُونَ بِهِ وَ مَنْ یَکْفُرْ بِهِ فَأُولئِکَ هُمُ الْخاسِرُونَ121یا بَنی‏ إِسْرائیلَ اذْکُرُوا نِعْمَتِیَ الَّتی‏ أَنْعَمْتُ عَلَیْکُمْ وَ أَنِّی فَضَّلْتُکُمْ عَلَى الْعالَمینَ122وَ اتَّقُوا یَوْماً لا تَجْزی نَفْسٌ عَنْ نَفْسٍ شَیْئاً وَ لا یُقْبَلُ مِنْها عَدْلٌ وَ لا تَنْفَعُها شَفاعَةٌ وَ لا هُمْ یُنْصَرُونَ123وَ إِذِ ابْتَلى‏ إِبْراهیمَ رَبُّهُ بِکَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّی جاعِلُکَ لِلنَّاسِ إِماماً قالَ وَ مِنْ ذُرِّیَّتی‏ قالَ لا یَنالُ عَهْدِی الظَّالِمینَ124وَ إِذْ جَعَلْنَا الْبَیْتَ مَثابَةً لِلنَّاسِ وَ أَمْناً وَ اتَّخِذُوا مِنْ مَقامِ إِبْراهیمَ مُصَلًّى وَ عَهِدْنا إِلى‏ إِبْراهیمَ وَ إِسْماعیلَ أَنْ طَهِّرا بَیْتِیَ لِلطَّائِفینَ وَ الْعاکِفینَ وَ الرُّکَّعِ السُّجُودِ125وَ إِذْ قالَ إِبْراهیمُ رَبِّ اجْعَلْ هذا بَلَداً آمِناً وَ ارْزُقْ أَهْلَهُ مِنَ الثَّمَراتِ مَنْ آمَنَ مِنْهُمْ بِاللَّهِ وَ الْیَوْمِ الْآخِرِ قالَ وَ مَنْ کَفَرَ فَأُمَتِّعُهُ قَلیلاً ثُمَّ أَضْطَرُّهُ إِلى‏ عَذابِ النَّارِ وَ بِئْسَ الْمَصیرُ126وَ إِذْ یَرْفَعُ إِبْراهیمُ الْقَواعِدَ مِنَ الْبَیْتِ وَ إِسْماعیلُ رَبَّنا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّکَ أَنْتَ السَّمیعُ الْعَلیمُ127رَبَّنا وَ اجْعَلْنا مُسْلِمَیْنِ لَکَ وَ مِنْ ذُرِّیَّتِنا أُمَّةً مُسْلِمَةً لَکَ وَ أَرِنا مَناسِکَنا وَ تُبْ عَلَیْنا إِنَّکَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحیمُ128رَبَّنا وَ ابْعَثْ فیهِمْ رَسُولاً مِنْهُمْ یَتْلُوا عَلَیْهِمْ آیاتِکَ وَ یُعَلِّمُهُمُ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ وَ یُزَکِّیهِمْ إِنَّکَ أَنْتَ الْعَزیزُ الْحَکیمُ129وَ مَنْ یَرْغَبُ عَنْ مِلَّةِ إِبْراهیمَ إِلاَّ مَنْ سَفِهَ نَفْسَهُ وَ لَقَدِ اصْطَفَیْناهُ فِی الدُّنْیا وَ إِنَّهُ فِی الْآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحینَ130إِذْ قالَ لَهُ رَبُّهُ أَسْلِمْ قالَ أَسْلَمْتُ لِرَبِّ الْعالَمینَ131وَ وَصَّى بِها إِبْراهیمُ بَنیهِ وَ یَعْقُوبُ یا بَنِیَّ إِنَّ اللَّهَ اصْطَفى‏ لَکُمُ الدِّینَ فَلا تَمُوتُنَّ إِلاَّ وَ أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ132أَمْ کُنْتُمْ شُهَداءَ إِذْ حَضَرَ یَعْقُوبَ الْمَوْتُ إِذْ قالَ لِبَنیهِ ما تَعْبُدُونَ مِنْ بَعْدی قالُوا نَعْبُدُ إِلهَکَ وَ إِلهَ آبائِکَ إِبْراهیمَ وَ إِسْماعیلَ وَ إِسْحاقَ إِلهاً واحِداً وَ نَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ133تِلْکَ أُمَّةٌ قَدْ خَلَتْ لَها ما کَسَبَتْ وَ لَکُمْ ما کَسَبْتُمْ وَ لا تُسْئَلُونَ عَمَّا کانُوا یَعْمَلُونَ134وَ قالُوا کُونُوا هُوداً أَوْ نَصارى‏ تَهْتَدُوا قُلْ بَلْ مِلَّةَ إِبْراهیمَ حَنیفاً وَ ما کانَ مِنَ الْمُشْرِکینَ135قُولُوا آمَنَّا بِاللَّهِ وَ ما أُنْزِلَ إِلَیْنا وَ ما أُنْزِلَ إِلى‏ إِبْراهیمَ وَ إِسْماعیلَ وَ إِسْحاقَ وَ یَعْقُوبَ وَ الْأَسْباطِ وَ ما أُوتِیَ مُوسى‏ وَ عیسى‏ وَ ما أُوتِیَ النَّبِیُّونَ مِنْ رَبِّهِمْ لا نُفَرِّقُ بَیْنَ أَحَدٍ مِنْهُمْ وَ نَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ136فَإِنْ آمَنُوا بِمِثْلِ ما آمَنْتُمْ بِهِ فَقَدِ اهْتَدَوْا وَ إِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّما هُمْ فی‏ شِقاقٍ فَسَیَکْفیکَهُمُ اللَّهُ وَ هُوَ السَّمیعُ الْعَلیمُ137صِبْغَةَ اللَّهِ وَ مَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ صِبْغَةً وَ نَحْنُ لَهُ عابِدُونَ138قُلْ أَ تُحَاجُّونَنا فِی اللَّهِ وَ هُوَ رَبُّنا وَ رَبُّکُمْ وَ لَنا أَعْمالُنا وَ لَکُمْ أَعْمالُکُمْ وَ نَحْنُ لَهُ مُخْلِصُونَ139أَمْ تَقُولُونَ إِنَّ إِبْراهیمَ وَ إِسْماعیلَ وَ إِسْحاقَ وَ یَعْقُوبَ وَ الْأَسْباطَ کانُوا هُوداً أَوْ نَصارى‏ قُلْ أَ أَنْتُمْ أَعْلَمُ أَمِ اللَّهُ وَ مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ کَتَمَ شَهادَةً عِنْدَهُ مِنَ اللَّهِ وَ مَا اللَّهُ بِغافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ140

 

ترجمه آیت الله مشکینی :

(121) کسانی که به آنها کتاب ( آسمانی ) داده ایم ( مانند یهود و نصاری ) و آن را به شایستگی تلاوت می کنند ( بدون تحریف و با تدبّر و عمل ) آنهایند که به آن ( قرآن یا پیامبر ) ایمان می آورند ، و کسانی که بدان کفر ورزند آنهایند که زیانکارند.

(122) ای بنی اسرائیل ، نعمت مرا که به شما ارزانی داشتم یاد کنید و این که شما را بر جهانیان ( زمانتان ) برتری بخشیدم.

(123) و بپرهیزید از روزی که هیچ کس از دیگری چیزی از عذاب را دفع نمی کند و از وی ( به جای عذاب ) بدل پذیرفته نمی شود و شفاعتی او را سود نمی بخشد و آنان یاری هم نمی شوند.

(124) و ( به یاد آر ) هنگامی که ابراهیم را پروردگارش به اموری بیازمود ، پس او همه را به نحو کامل انجام داد پروردگارش گفت: همانا من تو را برای مردم امام و پیشوا کردم.

(125) و ( به یاد آرید ) زمانی که ما این خانه ( کعبه معظمه ) را مرجع مردم و جایگاه امن و امان قرار دادیم و ( گفتیم ) از مقام ابراهیم محلّی برای نماز بگیرید ( از پشت سر یا جانب راست یا چپ آن ) ، و به ابراهیم و اسماعیل سفارش کردیم که خانه مرا برای طواف کنندگان و مجاوران ( یا اعتکاف کنندگان ) و رکوع و سجده کنندگان پاکیزه نمایید.

(126) و ( به یاد آرید ) هنگامی که ابراهیم گفت: پروردگارا ، این ( سرزمین ) را شهری امن قرار ده و به اهل آن- به کسانی که به خدا و روز واپسین ایمان آورده اند- از هر گونه میوه و محصولات روزی گردان. فرمود: ( چنین خواهم کرد ) و هر که کفر ورزد اندکی او را برخوردار می کنم سپس او را به عذاب آتش گرفتار می سازم ، و آن بد جای بازگشتی است.

(127) و ( به یاد آرید ) زمانی که ابراهیم و اسماعیل پایه های خانه ( کعبه ) را بالا می بردند ( و می گفتند ) پروردگارا ، ( این عمل را ) از ما بپذیر ، که تویی شنوا و دانا.

(128) و پروردگارا ، ما را تسلیم ( فرمان ) خود قرار ده ، و از فرزندان ما نیز امتی تسلیم خود ( پدید آر ) و اعمال عبادی ما را ( از حج و قربانی ها و جاهای قربانی ) به ما نشان ده و بر ما عطف توجه کن ، که تویی که بسیار عطوف و توبه پذیر و مهربانی.

(129) و پروردگارا ، در میان آنها فرستاده ای از خودشان برانگیز که آیات تو را بر آنها بخواند و آنها را کتاب و حکمت ( علوم شریعت و معارف عقلی ) بیاموزد و آنان را پاکیزه نماید ، زیرا تویی که مقتدر غالب و صاحب حکمتی.

(130) و کیست که از آیین ابراهیم روی گرداند جز آن که قدر خود را نشناخته و خود را به نادانی زند؟! و ما به یقین او را در دنیا ( به نبوّت و امامت و حکمت ) برگزیدیم و حتما در آخرت از شایستگان است.

(131) آن گاه که پروردگارش ( پس از ارائه شواهد توحید ، به نحو الهام ) به او گفت: اسلام آور ، گفت: به پروردگار جهانیان اسلام آوردم و ( پس از بعثت به نحو وحی ) به او گفت:

(132) و ابراهیم و یعقوب پسران خود را به آیین خود توصیه کردند ( و هر یک در وصیّت خود گفت ) که ای پسران من ، بی تردید خداوند این دین را برای شما برگزیده ، پس حتما ( بکوشید تا ) جز در حال اسلام از دنیا نروید.

(133) آیا شما ( که می گویید یعقوب فرزندانش را به یهودیت سفارش کرد ) حاضر و گواه بودید هنگامی که یعقوب را مرگ فرا رسید؟ ( در صورتی که یعقوب فرزندانش را به دین حنیف ابراهیمی سفارش کرد ) آن گاه که به پسران خود گفت: پس از من چه چیزی را خواهید پرستید؟ گفتند: خدای تو و خدای پدرانت ابراهیم و اسماعیل و اسحاق را که خدایی یگانه است می پرستیم و ما تسلیم ( فرمان ) اوییم.

(134) آنها گروهی بودند که درگذشتند ، دستاورد آنها از آن آنهاست و دستاورد شما ( اهل کتاب ) هم از آن شماست ، و شما هرگز از آنچه آنها می کردند بازخواست نمی شوید.

(135) و ( اهل کتاب به مردم ) گفتند: یهودی یا نصرانی باشید تا هدایت یابید. بگو: بلکه آیین ابراهیم حق گرا را ( پیروی خواهیم کرد ) و او هرگز از مشرکان نبود.

(136) ( ای مؤمنان ) بگویید: ما به خداوند و آنچه به سوی ما فرو فرستاده شده و به آنچه به سوی ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب و اسباط ( نوادگان یعقوب ) فرو فرستاده شده و به آنچه به موسی و عیسی و آنچه به پیامبران از جانب پروردگارشان داده شده ایمان آوردیم ، میان هیچ یک از آنان ( در اینکه حقّند و مبعوث از جانب خداوند ) فرقی نمی گذاریم و ما در برابر او تسلیم هستیم.

(137) پس اگر آنها هم به آنچه شما بدان ایمان آورده اید ایمان آوردند مسلما هدایت یافته اند ، و اگر روی گرداندند جز این نیست که آنها در مقام مخالفت و دشمنی هستند ، پس به زودی خداوند شر آنها را از تو دفع خواهد نمود و اوست شنوا و دانا.

(138) ( آری ایمان دلهای ما ) رنگ آمیزی خدایی است و کیست که رنگ آمیزیش بهتر از خدا باشد؟ و ما پرستندگان اوییم.

(139) بگو: آیا در ( کار ) خدا با ما محاجّه و گفتگو دارید ( که چرا پیامبر را از عرب برگزیده ) ؟

(140) آیا می گویید که ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب و اسباط ( نوادگان یعقوب ) یهودی یا نصرانی بودند؟ بگو: شما داناترید یا خدا ( که به برائت اینان از یهودیت و نصرانیت شهادت داده و شما می دانید و پنهان می دارید ) ؟ و کیست ستمکارتر از آن که شهادتی را که از خدا در نزد اوست پنهان دارد؟! و خداوند هرگز از آنچه می کنید غافل نیست.


ترجمه سوره بقره ( از آیه 101 تا آیه 120 )
ساعت ٤:٠٥ ‎ب.ظ روز شنبه ۱ امرداد ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: مذهبی ،ترجمه سوره بقره

وَ لَمَّا جاءَهُمْ رَسُولٌ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ مُصَدِّقٌ لِما مَعَهُمْ نَبَذَ فَریقٌ مِنَ الَّذینَ أُوتُوا الْکِتابَ کِتابَ اللَّهِ وَراءَ ظُهُورِهِمْ کَأَنَّهُمْ لا یَعْلَمُونَ101وَ اتَّبَعُوا ما تَتْلُوا الشَّیاطینُ عَلى‏ مُلْکِ سُلَیْمانَ وَ ما کَفَرَ سُلَیْمانُ وَ لکِنَّ الشَّیاطینَ کَفَرُوا یُعَلِّمُونَ النَّاسَ السِّحْرَ وَ ما أُنْزِلَ عَلَى الْمَلَکَیْنِ بِبابِلَ هارُوتَ وَ مارُوتَ وَ ما یُعَلِّمانِ مِنْ أَحَدٍ حَتَّى یَقُولا إِنَّما نَحْنُ فِتْنَةٌ فَلا تَکْفُرْ فَیَتَعَلَّمُونَ مِنْهُما ما یُفَرِّقُونَ بِهِ بَیْنَ الْمَرْءِ وَ زَوْجِهِ وَ ما هُمْ بِضارِّینَ بِهِ مِنْ أَحَدٍ إِلاَّ بِإِذْنِ اللَّهِ وَ یَتَعَلَّمُونَ ما یَضُرُّهُمْ وَ لا یَنْفَعُهُمْ وَ لَقَدْ عَلِمُوا لَمَنِ اشْتَراهُ ما لَهُ فِی الْآخِرَةِ مِنْ خَلاقٍ وَ لَبِئْسَ ما شَرَوْا بِهِ أَنْفُسَهُمْ لَوْ کانُوا یَعْلَمُونَ102وَ لَوْ أَنَّهُمْ آمَنُوا وَ اتَّقَوْا لَمَثُوبَةٌ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ خَیْرٌ لَوْ کانُوا یَعْلَمُونَ103یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا لا تَقُولُوا راعِنا وَ قُولُوا انْظُرْنا وَ اسْمَعُوا وَ لِلْکافِرینَ عَذابٌ أَلیمٌ104ما یَوَدُّ الَّذینَ کَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْکِتابِ وَ لاَ الْمُشْرِکینَ أَنْ یُنَزَّلَ عَلَیْکُمْ مِنْ خَیْرٍ مِنْ رَبِّکُمْ وَ اللَّهُ یَخْتَصُّ بِرَحْمَتِهِ مَنْ یَشاءُ وَ اللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظیمِ105ما نَنْسَخْ مِنْ آیَةٍ أَوْ نُنْسِها نَأْتِ بِخَیْرٍ مِنْها أَوْ مِثْلِها أَ لَمْ تَعْلَمْ أَنَّ اللَّهَ عَلى‏ کُلِّ شَیْ‏ءٍ قَدیرٌ106أَ لَمْ تَعْلَمْ أَنَّ اللَّهَ لَهُ مُلْکُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما لَکُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ مِنْ وَلِیٍّ وَ لا نَصیرٍ107أَمْ تُریدُونَ أَنْ تَسْئَلُوا رَسُولَکُمْ کَما سُئِلَ مُوسى‏ مِنْ قَبْلُ وَ مَنْ یَتَبَدَّلِ الْکُفْرَ بِالْإیمانِ فَقَدْ ضَلَّ سَواءَ السَّبیلِ108وَدَّ کَثیرٌ مِنْ أَهْلِ الْکِتابِ لَوْ یَرُدُّونَکُمْ مِنْ بَعْدِ إیمانِکُمْ کُفَّاراً حَسَداً مِنْ عِنْدِ أَنْفُسِهِمْ مِنْ بَعْدِ ما تَبَیَّنَ لَهُمُ الْحَقُّ فَاعْفُوا وَ اصْفَحُوا حَتَّى یَأْتِیَ اللَّهُ بِأَمْرِهِ إِنَّ اللَّهَ عَلى‏ کُلِّ شَیْ‏ءٍ قَدیرٌ109وَ أَقیمُوا الصَّلاةَ وَ آتُوا الزَّکاةَ وَ ما تُقَدِّمُوا لِأَنْفُسِکُمْ مِنْ خَیْرٍ تَجِدُوهُ عِنْدَ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ بِما تَعْمَلُونَ بَصیرٌ110وَ قالُوا لَنْ یَدْخُلَ الْجَنَّةَ إِلاَّ مَنْ کانَ هُوداً أَوْ نَصارى‏ تِلْکَ أَمانِیُّهُمْ قُلْ هاتُوا بُرْهانَکُمْ إِنْ کُنْتُمْ صادِقینَ111بَلى‏ مَنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لِلَّهِ وَ هُوَ مُحْسِنٌ فَلَهُ أَجْرُهُ عِنْدَ رَبِّهِ وَ لا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَ لا هُمْ یَحْزَنُونَ112وَ قالَتِ الْیَهُودُ لَیْسَتِ النَّصارى‏ عَلى‏ شَیْ‏ءٍ وَ قالَتِ النَّصارى‏ لَیْسَتِ الْیَهُودُ عَلى‏ شَیْ‏ءٍ وَ هُمْ یَتْلُونَ الْکِتابَ کَذلِکَ قالَ الَّذینَ لا یَعْلَمُونَ مِثْلَ قَوْلِهِمْ فَاللَّهُ یَحْکُمُ بَیْنَهُمْ یَوْمَ الْقِیامَةِ فیما کانُوا فیهِ یَخْتَلِفُونَ113وَ مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ مَنَعَ مَساجِدَ اللَّهِ أَنْ یُذْکَرَ فیهَا اسْمُهُ وَ سَعى‏ فی‏ خَرابِها أُولئِکَ ما کانَ لَهُمْ أَنْ یَدْخُلُوها إِلاَّ خائِفینَ لَهُمْ فِی الدُّنْیا خِزْیٌ وَ لَهُمْ فِی الْآخِرَةِ عَذابٌ عَظیمٌ114وَ لِلَّهِ الْمَشْرِقُ وَ الْمَغْرِبُ فَأَیْنَما تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ واسِعٌ عَلیمٌ115وَ قالُوا اتَّخَذَ اللَّهُ وَلَداً سُبْحانَهُ بَلْ لَهُ ما فِی السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ کُلٌّ لَهُ قانِتُونَ116بَدیعُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ إِذا قَضى‏ أَمْراً فَإِنَّما یَقُولُ لَهُ کُنْ فَیَکُونُ117وَ قالَ الَّذینَ لا یَعْلَمُونَ لَوْ لا یُکَلِّمُنَا اللَّهُ أَوْ تَأْتینا آیَةٌ کَذلِکَ قالَ الَّذینَ مِنْ قَبْلِهِمْ مِثْلَ قَوْلِهِمْ تَشابَهَتْ قُلُوبُهُمْ قَدْ بَیَّنَّا الْآیاتِ لِقَوْمٍ یُوقِنُونَ118إِنَّا أَرْسَلْناکَ بِالْحَقِّ بَشیراً وَ نَذیراً وَ لا تُسْئَلُ عَنْ أَصْحابِ الْجَحیمِ119وَ لَنْ تَرْضى‏ عَنْکَ الْیَهُودُ وَ لاَ النَّصارى‏ حَتَّى تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ قُلْ إِنَّ هُدَى اللَّهِ هُوَ الْهُدى‏ وَ لَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْواءَهُمْ بَعْدَ الَّذی جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ ما لَکَ مِنَ اللَّهِ مِنْ وَلِیٍّ وَ لا نَصیرٍ120

 

ترجمه آیت الله مشکینی :

(101) و چون بر آنها ( یهود و نصاری ) فرستاده ای از جانب خدا آمد که تصدیق کننده بود آنچه را که با آنهاست ( از تورات و انجیل ) گروهی از آنها که ( علم ) کتاب به آنان داده شده بود کتاب خدا ( قرآن یا کتاب خودشان ) را پشت سر افکندند گویی که نمی دانند ( کتاب خداست ) .

(102) و ( یهود ) از آنچه شیاطین در عصر سلیمان ( از کتاب مدوّن جادوی خود ) می خواندند پیروی کردند ، و سلیمان کفر نورزید ( گناه سحر را که در آن عصر سبب کفر یا به منزله کفر بود مرتکب نشد ) و لکن شیاطین کفر ورزیدند که به مردم سحر می آموختند ، و نیز از آنچه بر دو فرشته هاروت و ماروت در سرزمین بابل نازل شده بود ( پیروی کردند ) با آنکه آن دو هرگز به کسی یاد نمی دادند مگر آنکه می گفتند: ما فقط وسیله آزمایشیم ( و سحر را فقط برای مقابله با ساحران و ابطال سحرشان به تو می آموزیم ) پس زنهار که کفر نورزی ( و سحر را در مورد ممنوع آن به کار مبندی ) ! ولی آنها از آن دو فرشته چیزی را می آموختند که میان مرد و همسرش جدایی می افکندند- با آنکه آنها به سبب آن سحر توان ضرر به کسی را جز با اذن ( تکوینی ) خداوند نداشتند- و آنها پیوسته چیزی را که به آنها زیان می رسانید و سودی نمی داد فرا می گرفتند ، و به حقیقت ( قوم یهود ) می دانستند که هر کس خریدار چنین عملی باشد حتما در آخرت نصیبی ندارد.

(103) و اگر آنها ایمان می آوردند و پروا پیشه می کردند البته پاداشی که از جانب خداوند است بهتر بود ، اگر می دانستند.

(104) ای کسانی که ایمان آورده اید ( در خطابتان به پیامبر ) مگویید راعنا ( یعنی ما را رعایت کن ) و بگویید انظرنا ( یعنی به ما نظر کن. زیرا عبارت اول در نزد یهود به معنی نفرین است ) و ( فرمان خدا را ) بشنوید ، و برای کافران عذابی دردناک است.

(105) نه کسانی از اهل کتاب که کفر ورزیده اند و نه مشرکان دوست ندارند که بر شما هیچ خیری ( مانند وحی و کتاب و پیروزی ) از جانب پروردگارتان نازل گردد ، در حالی که خداوند هر کس را بخواهد مخصوص رحمت خود می کند و خدا دارای فضل بزرگ است.

(106) هر نشانه ای را که زایل کنیم یا از خاطرها ببریم بهتر از آن یا مثل آن را می آوریم ( هر آیه قرآن ، یا حکم کلی ، یا وجود حجت ، یا علائم دیگر را برداریم جایگزین آن را می آوریم ) ، آیا ندانسته ای که خدا بر هر چیزی تواناست؟!

(107) آیا ندانسته ای که ملکیت حقیقی و سلطه و حاکمیت آسمان ها و زمین از آن خداوند است ( زیرا آفرینش و حفظ و تدبیر و فانی کردن همه در تحت اراده اوست ) و شما را جز خدا هیچ سرپرست و یاوری نیست؟!

(108) آیا شما هم می خواهید از رسولتان ( کار محال یا لغو ) درخواست کنید همان گونه که پیش از این از موسی درخواست شد ( که گفتند می خواهیم خدا را به چشم ببینیم ) ؟! و کسی که کفر را به جای ایمان بپذیرد حقّا که راه راست را گم کرده است.

(109) بسیاری از اهل کتاب پس از آنکه حقانیت ( اسلام ) بر آنها روشن شد به خاطر حسد برخاسته از وجودشان ، دوست دارند که شما را پس از ایمانتان به کفر بازگردانند. پس ( فعلا از ستیز با آنها ) درگذرید و توبیخ نکنید تا خداوند فرمان خود را صادر نماید ، که خدا بر همه چیز تواناست.

(110) و نماز را برپا دارید و زکات بدهید ، و هر چه برای خودتان از کار نیک پیش فرستید آن را در نزد خداوند خواهید یافت ، حقّا که خدا به آنچه می کنید بیناست.

(111) و گفتند: هرگز به بهشت درنمی آید جز کسی که یهودی یا نصرانی باشد. این خیال های خام آنهاست ، بگو: اگر راستگویید دلیل و برهانتان را بیاورید.

(112) چرا کسی که تمام وجود خود را تسلیم خدا کند در حالی که ( در عمل ) نکوکار است ، او را پاداشی است درخور مقامش در نزد پروردگار خود ، و نه بر آنها بیمی می رود ( در آخرت ) و نه غمگین می شوند.

(113) و یهودیان گفتند: نصرانی ها بر مذهب حقی نیستند ، و نصرانی ها گفتند: یهودیان بر مذهب حقی نیستند ، در حالی که همه آنها کتاب ( آسمانی ) را می خوانند. ( پس هر دو ادعا باطل ، و هر دو شریعت در عصر خود حق است ) کسانی که نادانند ( مانند مشرکان ) نیز مانند سخن آنان گفتند ( که مسلمین بر حق نیستند ) ، پس خداوند در میان آنان در روز قیامت درباره آنچه با هم اختلاف می کردند داوری خواهد کرد.

(114) و کیست ظالم تر از کسی که از مساجد خدا جلوگیری کرد از اینکه نام او در آنها برده شود و در ویرانی آنها تلاش نمود؟ آنها را نرسد و سزاوار نباشد که در آن وارد شوند جز بیمناک ( از مردم یا از خدا ) برای آنها در دنیا خواریی است و در آخرت عذابی بزرگ دارند.

(115) و مشرق و مغرب ( زمین و همه کراتی که خاور و باختر دارد ) از آن خداست ، پس به هر سو رو کنید ( در هر دعا و عبادتی ) همان جا روی خداست ، بی تردید خداوند گسترده ( وجود و گسترده قدرت و رحمت ) و داناست.

(116) و ( اهل کتاب ) گفتند: خداوند فرزندی اتخاذ کرده! منزه است او ، بلکه آنچه در آسمان ها و زمین است ملک حقیقی اوست ، ( چرا که خلق و حفظ و تدبیر و فانی کردن آنها به دست اوست ) همه در برابر او تسلیم اند ( پس مملوک چگونه ، فرزند می شود و چه نیازی به آن دارد ) .

(117) پدیدآورنده آسمان ها و این زمین بدون داشتن نقشه است ، و چون فرمان وجود چیزی را بدهد جز این نیست که به آن می گوید: باش ، پس بی درنگ می باشد ( همین که آن را اراده کند بلافاصله موجود می شود ) .

(118) و کسانی که نمی فهمند ( از مشرکین و کفار ) گفتند: چرا خداوند با ما سخن نمی گوید یا معجزه ای برای ما نمی آید ( تا دلیل نبوت تو باشد ) ؟! کسانی که پیش از اینها بودند نیز نظیر گفته اینان را گفتند دل هایشان ( در جهل و عناد ) به هم می ماند. بی تردید ما دلایل روشن ( توحید و دین خود ) را برای گروهی که اهل باور باشند بیان کرده ایم.

(119) به یقین ما تو را به حق و راستی ، مژده دهنده و بیم رسان فرستادیم ، و تو هرگز ( پس از ابلاغ رسالت و اتمام حجت ) مسئول ( حال ) دوزخیان نیستی.

(120) و هرگز یهود و نصاری از تو خشنود نخواهند شد تا آنکه از آیین آنان پیروی کنی. بگو:


ترجمه سوره بقره ( از آیه 81 تا آیه 100 )
ساعت ٥:٥٢ ‎ب.ظ روز جمعه ۳۱ تیر ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: مذهبی ،ترجمه سوره بقره

بَلى‏ مَنْ کَسَبَ سَیِّئَةً وَ أَحاطَتْ بِهِ خَطیئَتُهُ فَأُولئِکَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فیها خالِدُونَ81وَ الَّذینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ أُولئِکَ أَصْحابُ الْجَنَّةِ هُمْ فیها خالِدُونَ82وَ إِذْ أَخَذْنا میثاقَ بَنی‏ إِسْرائیلَ لا تَعْبُدُونَ إِلاَّ اللَّهَ وَ بِالْوالِدَیْنِ إِحْساناً وَ ذِی الْقُرْبى‏ وَ الْیَتامى‏ وَ الْمَساکینِ وَ قُولُوا لِلنَّاسِ حُسْناً وَ أَقیمُوا الصَّلاةَ وَ آتُوا الزَّکاةَ ثُمَّ تَوَلَّیْتُمْ إِلاَّ قَلیلاً مِنْکُمْ وَ أَنْتُمْ مُعْرِضُونَ83وَ إِذْ أَخَذْنا میثاقَکُمْ لا تَسْفِکُونَ دِماءَکُمْ وَ لا تُخْرِجُونَ أَنْفُسَکُمْ مِنْ دِیارِکُمْ ثُمَّ أَقْرَرْتُمْ وَ أَنْتُمْ تَشْهَدُونَ84ثُمَّ أَنْتُمْ هؤُلاءِ تَقْتُلُونَ أَنْفُسَکُمْ وَ تُخْرِجُونَ فَریقاً مِنْکُمْ مِنْ دِیارِهِمْ تَظاهَرُونَ عَلَیْهِمْ بِالْإِثْمِ وَ الْعُدْوانِ وَ إِنْ یَأْتُوکُمْ أُسارى‏ تُفادُوهُمْ وَ هُوَ مُحَرَّمٌ عَلَیْکُمْ إِخْراجُهُمْ أَ فَتُؤْمِنُونَ بِبَعْضِ الْکِتابِ وَ تَکْفُرُونَ بِبَعْضٍ فَما جَزاءُ مَنْ یَفْعَلُ ذلِکَ مِنْکُمْ إِلاَّ خِزْیٌ فِی الْحَیاةِ الدُّنْیا وَ یَوْمَ الْقِیامَةِ یُرَدُّونَ إِلى‏ أَشَدِّ الْعَذابِ وَ مَا اللَّهُ بِغافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ85أُولئِکَ الَّذینَ اشْتَرَوُا الْحَیاةَ الدُّنْیا بِالْآخِرَةِ فَلا یُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذابُ وَ لا هُمْ یُنْصَرُونَ86وَ لَقَدْ آتَیْنا مُوسَى الْکِتابَ وَ قَفَّیْنا مِنْ بَعْدِهِ بِالرُّسُلِ وَ آتَیْنا عیسَى ابْنَ مَرْیَمَ الْبَیِّناتِ وَ أَیَّدْناهُ بِرُوحِ الْقُدُسِ أَ فَکُلَّما جاءَکُمْ رَسُولٌ بِما لا تَهْوى‏ أَنْفُسُکُمُ اسْتَکْبَرْتُمْ فَفَریقاً کَذَّبْتُمْ وَ فَریقاً تَقْتُلُونَ87وَ قالُوا قُلُوبُنا غُلْفٌ بَلْ لَعَنَهُمُ اللَّهُ بِکُفْرِهِمْ فَقَلیلاً ما یُؤْمِنُونَ88وَ لَمَّا جاءَهُمْ کِتابٌ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ مُصَدِّقٌ لِما مَعَهُمْ وَ کانُوا مِنْ قَبْلُ یَسْتَفْتِحُونَ عَلَى الَّذینَ کَفَرُوا فَلَمَّا جاءَهُمْ ما عَرَفُوا کَفَرُوا بِهِ فَلَعْنَةُ اللَّهِ عَلَى الْکافِرینَ89بِئْسَمَا اشْتَرَوْا بِهِ أَنْفُسَهُمْ أَنْ یَکْفُرُوا بِما أَنْزَلَ اللَّهُ بَغْیاً أَنْ یُنَزِّلَ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ عَلى‏ مَنْ یَشاءُ مِنْ عِبادِهِ فَباؤُ بِغَضَبٍ عَلى‏ غَضَبٍ وَ لِلْکافِرینَ عَذابٌ مُهینٌ90وَ إِذا قیلَ لَهُمْ آمِنُوا بِما أَنْزَلَ اللَّهُ قالُوا نُؤْمِنُ بِما أُنْزِلَ عَلَیْنا وَ یَکْفُرُونَ بِما وَراءَهُ وَ هُوَ الْحَقُّ مُصَدِّقاً لِما مَعَهُمْ قُلْ فَلِمَ تَقْتُلُونَ أَنْبِیاءَ اللَّهِ مِنْ قَبْلُ إِنْ کُنْتُمْ مُؤْمِنینَ91وَ لَقَدْ جاءَکُمْ مُوسى‏ بِالْبَیِّناتِ ثُمَّ اتَّخَذْتُمُ الْعِجْلَ مِنْ بَعْدِهِ وَ أَنْتُمْ ظالِمُونَ92وَ إِذْ أَخَذْنا میثاقَکُمْ وَ رَفَعْنا فَوْقَکُمُ الطُّورَ خُذُوا ما آتَیْناکُمْ بِقُوَّةٍ وَ اسْمَعُوا قالُوا سَمِعْنا وَ عَصَیْنا وَ أُشْرِبُوا فی‏ قُلُوبِهِمُ الْعِجْلَ بِکُفْرِهِمْ قُلْ بِئْسَما یَأْمُرُکُمْ بِهِ إیمانُکُمْ إِنْ کُنْتُمْ مُؤْمِنینَ93قُلْ إِنْ کانَتْ لَکُمُ الدَّارُ الْآخِرَةُ عِنْدَ اللَّهِ خالِصَةً مِنْ دُونِ النَّاسِ فَتَمَنَّوُا الْمَوْتَ إِنْ کُنْتُمْ صادِقینَ94وَ لَنْ یَتَمَنَّوْهُ أَبَداً بِما قَدَّمَتْ أَیْدیهِمْ وَ اللَّهُ عَلیمٌ بِالظَّالِمینَ95وَ لَتَجِدَنَّهُمْ أَحْرَصَ النَّاسِ عَلى‏ حَیاةٍ وَ مِنَ الَّذینَ أَشْرَکُوا یَوَدُّ أَحَدُهُمْ لَوْ یُعَمَّرُ أَلْفَ سَنَةٍ وَ ما هُوَ بِمُزَحْزِحِهِ مِنَ الْعَذابِ أَنْ یُعَمَّرَ وَ اللَّهُ بَصیرٌ بِما یَعْمَلُونَ96قُلْ مَنْ کانَ عَدُوًّا لِجِبْریلَ فَإِنَّهُ نَزَّلَهُ عَلى‏ قَلْبِکَ بِإِذْنِ اللَّهِ مُصَدِّقاً لِما بَیْنَ یَدَیْهِ وَ هُدىً وَ بُشْرى‏ لِلْمُؤْمِنینَ97مَنْ کانَ عَدُوًّا لِلَّهِ وَ مَلائِکَتِهِ وَ رُسُلِهِ وَ جِبْریلَ وَ میکالَ فَإِنَّ اللَّهَ عَدُوٌّ لِلْکافِرینَ98وَ لَقَدْ أَنْزَلْنا إِلَیْکَ آیاتٍ بَیِّناتٍ وَ ما یَکْفُرُ بِها إِلاَّ الْفاسِقُونَ99أَ وَ کُلَّما عاهَدُوا عَهْداً نَبَذَهُ فَریقٌ مِنْهُمْ بَلْ أَکْثَرُهُمْ لا یُؤْمِنُونَ100

 

ترجمه آیت الله مشکینی :

(81) چرا ، ( عذاب طولانی به شما خواهد رسید ، زیرا ) هر که کار بدی کسب کرد و گناهش ( در اثر تکرار ) همه وجود او را فرا گرفت ( تا آنجا که ایمانش زایل شد ) چنین کسانی اهل آتشند و در آن جاودان خواهند بود.

(82)  و کسانی هم که ایمان آوردند و عمل های شایسته کردند آنها اهل بهشتند و در آن جاودان خواهند ماند.

(83) و ( به یاد آرید ) هنگامی که از بنی اسرائیل پیمان گرفتیم که هرگز جز خدا را نپرستید و به پدر و مادر و خویشان و یتیمان و مسکینان نیکی کنید و با مردم به زبان خوش سخن گویید و نماز را برپا دارید و زکات بپردازید سپس همه شما جز اندکی روی گردانیدید و شما ( ذاتا ) رویگردانید.

(84) و ( به یاد آرید ) زمانی که از شما پیمان گرفتیم که خون همدیگر را نریزید و یکدیگر را از خانه های خود بیرون نکنید آن گاه ( به پیمانتان ) اقرار کردید و بر آن گواهی می دهید.

(85) باز همین شمایید که یکدیگر را می کشید و گروهی از خودتان را از خانه هایشان بیرون می رانید ، در حالی که از روی گناه و تجاوز ، بر ضد آنان ( اخراج شده ها ) یکدیگر را یاری می دهید ، و ( با این حال ) اگر آنان در اسارت پیش شما آیند به دادن فدیه آزادشان می کنید حال آنکه بیرون کردن آنها ( به جنگ ، از اول ) بر شما حرام بود. پس آیا به برخی از ( احکام ) کتاب ( تورات ) می گروید و به برخی دیگر کفر می ورزید؟! ( حرمت جنگیدن و بیرون راندن را رد می کنید و لزوم آزاد کردن همکیش را می پذیرید؟! ) پس کیفر کسانی از شما که چنین می کنند جز خواری و ذلّت در دنیا نیست ، و روز قیامت به سوی شدیدترین عذاب بازگردانیده می شوند و خدا از آنچه می کنید غافل نیست.

(86) آنها کسانی اند که زندگی این دنیا را به بهای آخرت خریدند ، پس هرگز عذابشان ( در آخرت ) تخفیف نمی یابد و یاری هم نخواهند شد.

(87) و تحقیقا ما به موسی کتاب ( آسمانی ) دادیم و پس از او فرستادگانی را پشت سر هم فرستادیم و به عیسی بن مریم دلایل روشن عطا کردیم و او را با روح القدس تأیید نمودیم. پس چرا هر زمان که فرستاده ای چیزی را که میلتان نمی گرفت برای شما آورد تکبر ورزیدید گروهی را تکذیب کرده و گروهی را می کشتید؟!

(88) و گفتند: دل های ما ( فطرتا از درک سخنان تو ) در پوشش است. ( چنین نیست ) بلکه خداوند به سزای کفرشان آنها را از رحمت خود دور کرده از این رو کمتر ایمان می آورند ( فقط به مشترکات کتاب های آسمانی یا به آنچه مطابق هوایشان باشد می گروند ) .

(89) و چون برای آنها کتابی از جانب خدا آمد ( قرآنی ) که تصدیق کننده آنچه با آنهاست ( تورات ) ، در حالی که آنان پیش از آن ، همواره خبر از پیروزی خود ( به وسیله آورنده آن کتاب ) بر کسانی که کفر ورزیده اند می دادند ، ( با این همه ) چون آنچه آن را می شناختند برایشان آمد بدان کفر ورزیدند پس لعنت خدا بر کافران باد.

(90) بد چیزی است آنچه آنها خود را بدان فروختند که به آنچه خدا فرو فرستاده کفر می ورزند به خاطر حسد بر آنکه چرا خداوند از فضل خویش بر کسی از بندگانش که می خواهد ( کتابی ) نازل می نماید. پس آنها به خشمی بر روی خشمی ( از سوی خداوند ) گرفتار شدند. و برای کافران عذابی خوارکننده خواهد بود.

(91) و چون به آنها گفته شود: به آنچه خداوند فرو فرستاده ( به قرآن ) ایمان آورید ، گویند: ما به آنچه بر خود ما نازل شده ( به تورات ) ایمان می آوریم و به آنچه پس از آن است کفر می ورزند در حالی که آن حق است و تصدیق کننده آنچه با آنهاست! بگو: اگر شما ایمان ( به تورات ) دارید پس چرا پیش از این ( در طول تاریختان ) پیامبران خدا را می کشتید؟!

(92) و به یقین موسی برای شما معجزات و دلایلی روشن آورد سپس شما پس از وی ( پس از رفتنش به کوه طور ) گوساله را به پرستش گرفتید در حالی که ( به خود و آیات خدا ) ستمکار بودید.

(93) و ( به یاد آرید ) هنگامی که از شما پیمان گرفتیم و کوه طور را بر بالای سرتان بلند کردیم ( و گفتیم ) آنچه را به شما دادیم ( از آیات تورات ) به اراده جدّی فرا گیرید ، و بشنوید و بپذیرید. آنها ( به زبان ) گفتند شنیدیم و ( به دل گفتند ) نافرمانی کردیم ، و محبت گوساله در دل های آنان به خاطر کفرشان رسوخ یافت. بگو: اگر شما مؤمنید ( و ایمانتان شما را به پرستش گوساله و کشتن و تکذیب پیامبران فرمان می دهد ) پس بد چیزی است آنچه ایمانتان بدان دستورتان می دهد!

(94) بگو: اگر سرای آخرت در نزد خداوند مخصوص شماست نه مردم دیگر ، پس اگر راستگویید مرگ را آرزو کنید!

(95) و هرگز آنها مرگ را به خاطر آنچه ( از اعمال زشت ) پیش فرستاده اند آرزو نمی کنند ، و خدا به ( حال ) ستمکاران داناست.

(96) و البته آنها را حریص ترین مردم به زندگی ( طولانی ) خواهی یافت و ( بلکه حریص تر ) از کسانی که شرک ورزیدند! هر یک از آنها دوست دارد که ای کاش هزار سال عمر می کرد و هرگز آن عمر دراز ، دورکننده او از عذاب ( جهنم ) نیست و خداوند به آنچه می کنند بیناست.

(97) ( در پاسخ یهودانی که می گویند ما با جبرئیل دشمنیم و از این رو تو را نیز نمی پذیریم ) بگو: هر کس دشمن جبرئیل باشد ( او در واقع دشمن خداست ، زیرا ) او قرآن را به امر یا اراده تکوینی خداوند بر قلب تو فرود آورده در حالی که تصدیق کننده است آنچه را که پیش از آن ( از کتاب های آسمانی ) بوده است ، و هدایت و بشارت است برای ایمان آورندگان.

(98) هر کس با خدا و فرشتگان و فرستادگان او و جبرئیل و میکائیل دشمن باشد ( کافر است و ) مسلما خدا هم دشمن کافران است.

(99) و حقیقت این است که ما به سوی تو آیاتی روشن و روشنگر فرو فرستادیم ، و به آنها جز فاسقان کفر نمی ورزند.

(100) و چرا ( چنین است که ) هر زمان معاهده ای ( با خدا و پیامبرانش ) بستند گروهی از آنها آن را شکستند؟! ( اینها نه تنها عهد می شکنند ) بلکه بیشترشان ایمان نمی آورند.


ترجمه سوره بقره ( از آیه 61 تا آیه 80 )
ساعت ٤:٢۸ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۳٠ تیر ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: مذهبی ،ترجمه سوره بقره

وَ إِذْ قُلْتُمْ یا مُوسى‏ لَنْ نَصْبِرَ عَلى‏ طَعامٍ واحِدٍ فَادْعُ لَنا رَبَّکَ یُخْرِجْ لَنا مِمَّا تُنْبِتُ الْأَرْضُ مِنْ بَقْلِها وَ قِثَّائِها وَ فُومِها وَ عَدَسِها وَ بَصَلِها قالَ أَ تَسْتَبْدِلُونَ الَّذی هُوَ أَدْنى‏ بِالَّذی هُوَ خَیْرٌ اهْبِطُوا مِصْراً فَإِنَّ لَکُمْ ما سَأَلْتُمْ وَ ضُرِبَتْ عَلَیْهِمُ الذِّلَّةُ وَ الْمَسْکَنَةُ وَ باؤُ بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ ذلِکَ بِأَنَّهُمْ کانُوا یَکْفُرُونَ بِآیاتِ اللَّهِ وَ یَقْتُلُونَ النَّبِیِّینَ بِغَیْرِ الْحَقِّ ذلِکَ بِما عَصَوْا وَ کانُوا یَعْتَدُونَ61إِنَّ الَّذینَ آمَنُوا وَ الَّذینَ هادُوا وَ النَّصارى‏ وَ الصَّابِئینَ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْیَوْمِ الْآخِرِ وَ عَمِلَ صالِحاً فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَ لا هُمْ یَحْزَنُونَ62وَ إِذْ أَخَذْنا میثاقَکُمْ وَ رَفَعْنا فَوْقَکُمُ الطُّورَ خُذُوا ما آتَیْناکُمْ بِقُوَّةٍ وَ اذْکُرُوا ما فیهِ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ63ثُمَّ تَوَلَّیْتُمْ مِنْ بَعْدِ ذلِکَ فَلَوْ لا فَضْلُ اللَّهِ عَلَیْکُمْ وَ رَحْمَتُهُ لَکُنْتُمْ مِنَ الْخاسِرینَ64وَ لَقَدْ عَلِمْتُمُ الَّذینَ اعْتَدَوْا مِنْکُمْ فِی السَّبْتِ فَقُلْنا لَهُمْ کُونُوا قِرَدَةً خاسِئینَ65فَجَعَلْناها نَکالاً لِما بَیْنَ یَدَیْها وَ ما خَلْفَها وَ مَوْعِظَةً لِلْمُتَّقینَ66وَ إِذْ قالَ مُوسى‏ لِقَوْمِهِ إِنَّ اللَّهَ یَأْمُرُکُمْ أَنْ تَذْبَحُوا بَقَرَةً قالُوا أَ تَتَّخِذُنا هُزُواً قالَ أَعُوذُ بِاللَّهِ أَنْ أَکُونَ مِنَ الْجاهِلینَ67قالُوا ادْعُ لَنا رَبَّکَ یُبَیِّنْ لَنا ما هِیَ قالَ إِنَّهُ یَقُولُ إِنَّها بَقَرَةٌ لا فارِضٌ وَ لا بِکْرٌ عَوانٌ بَیْنَ ذلِکَ فَافْعَلُوا ما تُؤْمَرُونَ68قالُوا ادْعُ لَنا رَبَّکَ یُبَیِّنْ لَنا ما لَوْنُها قالَ إِنَّهُ یَقُولُ إِنَّها بَقَرَةٌ صَفْراءُ فاقِعٌ لَوْنُها تَسُرُّ النَّاظِرینَ69قالُوا ادْعُ لَنا رَبَّکَ یُبَیِّنْ لَنا ما هِیَ إِنَّ الْبَقَرَ تَشابَهَ عَلَیْنا وَ إِنَّا إِنْ شاءَ اللَّهُ لَمُهْتَدُونَ70قالَ إِنَّهُ یَقُولُ إِنَّها بَقَرَةٌ لا ذَلُولٌ تُثیرُ الْأَرْضَ وَ لا تَسْقِی الْحَرْثَ مُسَلَّمَةٌ لا شِیَةَ فیها قالُوا الْآنَ جِئْتَ بِالْحَقِّ فَذَبَحُوها وَ ما کادُوا یَفْعَلُونَ71وَ إِذْ قَتَلْتُمْ نَفْساً فَادَّارَأْتُمْ فیها وَ اللَّهُ مُخْرِجٌ ما کُنْتُمْ تَکْتُمُونَ72فَقُلْنا اضْرِبُوهُ بِبَعْضِها کَذلِکَ یُحْیِ اللَّهُ الْمَوْتى‏ وَ یُریکُمْ آیاتِهِ لَعَلَّکُمْ تَعْقِلُونَ73ثُمَّ قَسَتْ قُلُوبُکُمْ مِنْ بَعْدِ ذلِکَ فَهِیَ کَالْحِجارَةِ أَوْ أَشَدُّ قَسْوَةً وَ إِنَّ مِنَ الْحِجارَةِ لَما یَتَفَجَّرُ مِنْهُ الْأَنْهارُ وَ إِنَّ مِنْها لَما یَشَّقَّقُ فَیَخْرُجُ مِنْهُ الْماءُ وَ إِنَّ مِنْها لَما یَهْبِطُ مِنْ خَشْیَةِ اللَّهِ وَ مَا اللَّهُ بِغافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ74أَ فَتَطْمَعُونَ أَنْ یُؤْمِنُوا لَکُمْ وَ قَدْ کانَ فَریقٌ مِنْهُمْ یَسْمَعُونَ کَلامَ اللَّهِ ثُمَّ یُحَرِّفُونَهُ مِنْ بَعْدِ ما عَقَلُوهُ وَ هُمْ یَعْلَمُونَ75وَ إِذا لَقُوا الَّذینَ آمَنُوا قالُوا آمَنَّا وَ إِذا خَلا بَعْضُهُمْ إِلى‏ بَعْضٍ قالُوا أَ تُحَدِّثُونَهُمْ بِما فَتَحَ اللَّهُ عَلَیْکُمْ لِیُحَاجُّوکُمْ بِهِ عِنْدَ رَبِّکُمْ أَ فَلا تَعْقِلُونَ76أَ وَ لا یَعْلَمُونَ أَنَّ اللَّهَ یَعْلَمُ ما یُسِرُّونَ وَ ما یُعْلِنُونَ77وَ مِنْهُمْ أُمِّیُّونَ لا یَعْلَمُونَ الْکِتابَ إِلاَّ أَمانِیَّ وَ إِنْ هُمْ إِلاَّ یَظُنُّونَ78فَوَیْلٌ لِلَّذینَ یَکْتُبُونَ الْکِتابَ بِأَیْدیهِمْ ثُمَّ یَقُولُونَ هذا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ لِیَشْتَرُوا بِهِ ثَمَناً قَلیلاً فَوَیْلٌ لَهُمْ مِمَّا کَتَبَتْ أَیْدیهِمْ وَ وَیْلٌ لَهُمْ مِمَّا یَکْسِبُونَ79وَ قالُوا لَنْ تَمَسَّنَا النَّارُ إِلاَّ أَیَّاماً مَعْدُودَةً قُلْ أَتَّخَذْتُمْ عِنْدَ اللَّهِ عَهْداً فَلَنْ یُخْلِفَ اللَّهُ عَهْدَهُ أَمْ تَقُولُونَ عَلَى اللَّهِ ما لا تَعْلَمُونَ80

 

ترجمه آیت الله مشکینی :

(61) و ( به یاد آرید ) زمانی که گفتید: ای موسی ، ما هرگز بر یک رقم خوراک صبر نمی کنیم ، پس پروردگار خود را در حق ما بخوان تا برای ما از آنچه زمین می رویاند از سبزی و خیار و سیر و عدس و پیازش بیرون آورد. موسی گفت: آیا شما به جای چیز بهتر چیز پست تر را می طلبید؟ ( حال که چنین است ) به شهری ( از شهرها ) فرود آیید که آنچه خواستید برای شما فراهم است. و ( مهر خواری بر پیشانی ، و خیمه ) ذلّت و نیاز بر آنها زده شد و مستحقّ خشم خدا شدند. این ( خواری ) برای آن بود که آنها همواره به نشانه های خدا کفر می ورزیدند و پیامبران خدا را به ناحق می کشتند و این ( کفر و پیامبرکشی ) به خاطر آن بود که نافرمانی کردند و پیوسته ( از حد خود ) تجاوز می نمودند.

(62) به یقین کسانی که ( به اسلام ) ایمان آورده اند و کسانی که یهودی شده اند و نصاری و صابئین ( پیروان نوح یا یحیی ) ، هر یک ( از این گروه ها که در عصر پیامبر خود ) به خدا و روز واپسین ایمان آورده و عمل شایسته انجام داده باشند ، آنها را اجری درخور حالشان در نزد پروردگارشان ثابت است ، و نه بیمی بر آنها ( در روز قیامت ) می رود و نه اندوهگین می شوند.

(63) و ( به یاد آرید ) زمانی که از شما پیمان گرفتیم و کوه طور را بالای سرتان برافراشتیم ( و گفتیم ) آنچه را به شما داده ایم ( از آیات تورات ) به عزم و اراده جدی بپذیرید و آنچه را که در آن است ( برای عمل ) یادآور شوید ، شاید پروا پیشه کنید.

(64) آن گاه شما پس از آن ( پیمان و پذیرش ) روگردان شدید و اگر فضل و رحمت خدا بر شما نبود ( شما را توفیق توبه نمی داد ) حتما از زیانکاران می شدید.

(65) و حتما شما کسانی از خودتان را که در روز شنبه ( از فرمان خدا ) تجاوز کردند ( و در آن روز ماهی صید کردند ) شناختید که ما به آنها گفتیم: بوزینگانی شوید و رانده شدگانی ( از درگاه ما ، اراده تکوینی کردیم که چنین شوند و شدند ) .

(66) پس ما آن عقوبت را کیفری عبرت آموز برای حاضران و نسل های پس از آنها ، و پند و اندرزی برای پرهیزکاران قرار دادیم.

(67) و ( به یاد آرید ) هنگامی که موسی به قوم خود گفت: خداوند به شما دستور می دهد که ماده گاوی را سر ببرید ( تا قاتلی در قتل شخص مجهول الحالی معلوم شود ) . گفتند: آیا ما را به مسخره می گیری؟! گفت: پناه می برم به خدا از اینکه از جاهلان باشم ( زیرا مسخرگی از جاهلان سر می زند ) .

(68) گفتند: پروردگارت را در حق ما بخوان برای ما روشن کند که آن ماده گاو چگونه است ( و سنّ آن چیست ) ؟ گفت: او می گوید که آن ماده گاوی است نه پیر از کار افتاده و نه جوان کار ناکرده ، میان این دو حال است. پس آنچه را بدان مأمورید به جا آورید.

(69) گفتند: پروردگارت را در حق ما بخوان برای ما روشن کند که رنگ آن چگونه است؟

(70) گفتند: پروردگارت را در حق ما بخوان برای ما روشن کند که آن چه گاوی است؟ همانا ( وضع ) این گاو بر ما مشتبه شده و ما حتما به خواست خداوند ره یافتگانیم.

(71) گفت: او می گوید که آن ماده گاوی است نه رام که زمین را شخم زند و زراعت را آب دهد سالم ( از عیب و عمل ) است و لکه رنگی در آن مخالف رنگ اصلی نیست. گفتند:

(72)  و ( به یاد آرید ) زمانی که کسی را کشتید و درباره ( قاتل ) او به نزاع برخاستید و خداوند می خواست آنچه را پنهان می کنید آشکار سازد.

(73) پس گفتیم: پاره ای از اعضای آن ( گاو ذبح شده ) را به او ( بدن مقتول ) بزنید ( تا زنده شود و قاتل را معرفی کند ) . این گونه خداوند مردگان را زنده می کند و نشانه های ( توحید و قدرت ) خود را به شما نشان می دهد ، شاید بیندیشید.

(74) سپس دل های شما پس از آن ( معجزات ) سخت گردید و مانند سنگ پاره ها یا سخت تر شد ، زیرا پاره ای از سنگ ها هست که از آنها نهرها می جوشد ( مانند سنگ موسی و سنگ های چشمه ها ) و پاره ای از آنها می شکافد و آب از آن می تراود و پاره ای از آنها از ترس ( تکوینی ) خدا ( از کوه ها ) فرو می ریزد ( تأثر موجودات از اراده خدا ترس تکوینی و اطاعت آنهاست ، و غرض آنکه سنگ ها متأثر می شوند اما از دل های ایشان حالت تسلیم دیده نمی شود ) و خدا از آنچه انجام می دهید غافل نیست.

(75) آیا ( شما مسلمانان ) طمع دارید که آنها ( یهودی ها ) به ( آیین ) شما ایمان بیاورند در حالی که گروهی از آنان ( عده ای از علماشان در طول تاریخ ) کلام خدا را می شنیدند سپس آن را پس از فهم و تعقل ( به خاطر اغراض دنیوی خود ) تحریف می کردند در حالی که ( زشتی کار خود را ) می دانستند.

(76) و چون کسانی را که ایمان آورده اند ملاقات کنند می گویند: ما ایمان آوردیم و وقتی با یکدیگر خلوت می کنند ( به یکدیگر ) می گویند: چرا ( از آیات تورات ) آنچه را که خدا ( علمش را ) بر شما گشوده ( مانند آیاتی که صفات پیامبر اسلام و صدق او را بیان می کند ) به مسلمان ها بازگو می کنید تا با همین حکم نزد پروردگارتان با شما محاجّه کنند ( و پیروز شوند ) ؟ آیا نمی اندیشید؟!

(77) و آیا نمی دانند که خداوند آنچه را پنهان می دارند و آنچه را آشکار می کنند می داند؟!

(78) و برخی از آنان بی سوادانی هستند که از کتاب تورات جز مشتی خیالات و آرزوهای باطل چیزی نمی دانند ، و آنها ( درباره احکام آن ) تنها ظن و گمانی دارند.

(79) پس وای بر کسانی که نوشته ای را با دست های خود می نویسند آن گاه می گویند: این از جانب خداست تا بدین وسیله بهایی اندک به دست آورند. پس وای بر آنها از آنچه دست هاشان نوشت و وای بر آنها از آنچه ( در برابر این تحریف ) به دست می آورند!

(80) و گفتند: هرگز آتش ( جهنم ) جز روزهایی چند به ما نمی رسد ( به عدد ایّامی که نیاکان ما گوساله پرستیدند ) . بگو: آیا از نزد خدا پیمانی گرفته اید- که خدا هم هرگز از پیمان خود تخلّف نمی کند- یا چیزی را که نمی دانید به خدا می بندید؟!


ترجمه سوره بقره ( از آیه 41 تا آیه 60 )
ساعت ٥:۱٠ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢٩ تیر ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: مذهبی ،ترجمه سوره بقره

وَ آمِنُوا بِما أَنْزَلْتُ مُصَدِّقاً لِما مَعَکُمْ وَ لا تَکُونُوا أَوَّلَ کافِرٍ بِهِ وَ لا تَشْتَرُوا بِآیاتی‏ ثَمَناً قَلیلاً وَ إِیَّایَ فَاتَّقُونِ41وَ لا تَلْبِسُوا الْحَقَّ بِالْباطِلِ وَ تَکْتُمُوا الْحَقَّ وَ أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ42وَ أَقیمُوا الصَّلاةَ وَ آتُوا الزَّکاةَ وَ ارْکَعُوا مَعَ الرَّاکِعینَ43أَ تَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبِرِّ وَ تَنْسَوْنَ أَنْفُسَکُمْ وَ أَنْتُمْ تَتْلُونَ الْکِتابَ أَ فَلا تَعْقِلُونَ44وَ اسْتَعینُوا بِالصَّبْرِ وَ الصَّلاةِ وَ إِنَّها لَکَبیرَةٌ إِلاَّ عَلَى الْخاشِعینَ45الَّذینَ یَظُنُّونَ أَنَّهُمْ مُلاقُوا رَبِّهِمْ وَ أَنَّهُمْ إِلَیْهِ راجِعُونَ46یا بَنی‏ إِسْرائیلَ اذْکُرُوا نِعْمَتِیَ الَّتی‏ أَنْعَمْتُ عَلَیْکُمْ وَ أَنِّی فَضَّلْتُکُمْ عَلَى الْعالَمینَ47وَ اتَّقُوا یَوْماً لا تَجْزی نَفْسٌ عَنْ نَفْسٍ شَیْئاً وَ لا یُقْبَلُ مِنْها شَفاعَةٌ وَ لا یُؤْخَذُ مِنْها عَدْلٌ وَ لا هُمْ یُنْصَرُونَ48وَ إِذْ نَجَّیْناکُمْ مِنْ آلِ فِرْعَوْنَ یَسُومُونَکُمْ سُوءَ الْعَذابِ یُذَبِّحُونَ أَبْناءَکُمْ وَ یَسْتَحْیُونَ نِساءَکُمْ وَ فی‏ ذلِکُمْ بَلاءٌ مِنْ رَبِّکُمْ عَظیمٌ49وَ إِذْ فَرَقْنا بِکُمُ الْبَحْرَ فَأَنْجَیْناکُمْ وَ أَغْرَقْنا آلَ فِرْعَوْنَ وَ أَنْتُمْ تَنْظُرُونَ50وَ إِذْ واعَدْنا مُوسى‏ أَرْبَعینَ لَیْلَةً ثُمَّ اتَّخَذْتُمُ الْعِجْلَ مِنْ بَعْدِهِ وَ أَنْتُمْ ظالِمُونَ51ثُمَّ عَفَوْنا عَنْکُمْ مِنْ بَعْدِ ذلِکَ لَعَلَّکُمْ تَشْکُرُونَ52وَ إِذْ آتَیْنا مُوسَى الْکِتابَ وَ الْفُرْقانَ لَعَلَّکُمْ تَهْتَدُونَ53وَ إِذْ قالَ مُوسى‏ لِقَوْمِهِ یا قَوْمِ إِنَّکُمْ ظَلَمْتُمْ أَنْفُسَکُمْ بِاتِّخاذِکُمُ الْعِجْلَ فَتُوبُوا إِلى‏ بارِئِکُمْ فَاقْتُلُوا أَنْفُسَکُمْ ذلِکُمْ خَیْرٌ لَکُمْ عِنْدَ بارِئِکُمْ فَتابَ عَلَیْکُمْ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحیمُ54وَ إِذْ قُلْتُمْ یا مُوسى‏ لَنْ نُؤْمِنَ لَکَ حَتَّى نَرَى اللَّهَ جَهْرَةً فَأَخَذَتْکُمُ الصَّاعِقَةُ وَ أَنْتُمْ تَنْظُرُونَ55ثُمَّ بَعَثْناکُمْ مِنْ بَعْدِ مَوْتِکُمْ لَعَلَّکُمْ تَشْکُرُونَ56وَ ظَلَّلْنا عَلَیْکُمُ الْغَمامَ وَ أَنْزَلْنا عَلَیْکُمُ الْمَنَّ وَ السَّلْوى‏ کُلُوا مِنْ طَیِّباتِ ما رَزَقْناکُمْ وَ ما ظَلَمُونا وَ لکِنْ کانُوا أَنْفُسَهُمْ یَظْلِمُونَ57وَ إِذْ قُلْنَا ادْخُلُوا هذِهِ الْقَرْیَةَ فَکُلُوا مِنْها حَیْثُ شِئْتُمْ رَغَداً وَ ادْخُلُوا الْبابَ سُجَّداً وَ قُولُوا حِطَّةٌ نَغْفِرْ لَکُمْ خَطایاکُمْ وَ سَنَزیدُ الْمُحْسِنینَ58فَبَدَّلَ الَّذینَ ظَلَمُوا قَوْلاً غَیْرَ الَّذی قیلَ لَهُمْ فَأَنْزَلْنا عَلَى الَّذینَ ظَلَمُوا رِجْزاً مِنَ السَّماءِ بِما کانُوا یَفْسُقُونَ59وَ إِذِ اسْتَسْقى‏ مُوسى‏ لِقَوْمِهِ فَقُلْنَا اضْرِبْ بِعَصاکَ الْحَجَرَ فَانْفَجَرَتْ مِنْهُ اثْنَتا عَشْرَةَ عَیْناً قَدْ عَلِمَ کُلُّ أُناسٍ مَشْرَبَهُمْ کُلُوا وَ اشْرَبُوا مِنْ رِزْقِ اللَّهِ وَ لا تَعْثَوْا فِی الْأَرْضِ مُفْسِدینَ60

 

ترجمه آیت الله مشکینی :

(41) و به آنچه فرو فرستاده ام ( قرآن ) که تصدیق کننده آن چیزی است که با شماست ( از تورات و انجیل ) ایمان آورید و نخستین کافر به آن نباشید ( که نسل های آینده به پیروی شما برای همیشه کافر شوند ) و با ( تحریف و اسقاط و تأویل ناروای ) آیات من بهای اندکی به دست نیاورید ، و تنها از من پروا کنید.

(42) و حق را با باطل مخلوط و مشتبه نکنید و حق را پنهان مسازید در حالی که می دانید.

(43) و نماز را برپا دارید و زکات بپردازید و با رکوع کنندگان رکوع نمایید ( با نمازگزاران نماز گزارید ) .

(44) آیا مردم را به نیکی فرمان می دهید و خود را فراموش می کنید در حالی که شما کتاب ( آسمانی ) را تلاوت می کنید؟! آیا نمی اندیشید؟!

(45) و ( در کارهایتان ) از صبر ( روزه ) و نماز یاری طلبید ، و البته استعانت و نماز ( هر دو ) دشوار و گران است مگر بر فروتنان.

(46) آنان که می دانند ( بالاخره ) دیدارکننده پروردگار خویش خواهند بود و حتما به سوی او بازمی گردند.

(47) ای فرزندان اسرائیل ، نعمت هایی را که من به شما ارزانی داشتم و اینکه شما را بر جهانیان ( زمانتان ) برتری دادم به یاد آورید.

(48) و از روزی پروا کنید که هیچ کس از کسی حقّی را ادا و حاجتی را روا و عذابی را دفع نمی کند ، و نه از کسی شفاعت پذیرفته می گردد و نه از کسی ( برای رهایی از عذاب ) عوض گرفته می شود ، و نه یاری می شوند.

(49) و ( به یاد آرید ) هنگامی که شما را از ( چنگال ) فرعونیان نجات دادیم که بدترین شکنجه را بر شما تحمیل می کردند ، پسران شما را دسته جمعی سر می بریدند و زن های شما را زنده نگه می داشتند ، و در این کار از جانب پروردگارتان آزمایشی بزرگ ( برای شما ) بود.

(50) و ( به یاد آرید ) هنگامی که دریا را برای شما شکافتیم ، پس شما را نجات بخشیدیم و فرعونیان را غرق کردیم در حالی که می نگریستید.

(51) و ( به یاد آرید ) زمانی که چهل شب با موسی وعده نهادیم ( که در این مدت در کوه طور تورات را به او وحی کنیم ) ، آن گاه شما پس از او ( در غیاب او ) گوساله را به پرستش گرفتید در حالی که ستمکار بودید.

(52) آن گاه پس از آن کار ، از شما درگذشتیم ، شاید سپاس گزارید.

(53) و ( به یاد آرید ) زمانی که به موسی کتاب ( آسمانی ) و جدا کننده ( بین حق و باطل ) دادیم ، شاید هدایت یابید.

(54) و ( به یاد آرید ) هنگامی که موسی به قوم خود گفت: ای قوم من ، حقّا که شما به خاطر پرستش گوساله به خودتان ستم کردید پس به سوی آفریدگار خود توبه کنید و خویشتن را بکشید ( به توبه و ریاضت ، هوای نفستان را بکشید. و یا بی گناهان ، پرستندگان گوساله را بکشند ) که این عمل در نزد خالقتان برای شما بهتر است. پس ( چون چنین کردید ) خدا به شما عطف توجه نمود و توبه شما را پذیرفت ، که او بسیار عطوف و توبه پذیر و مهربان است.

(55) و ( به یاد آرید ) زمانی که گفتید: ای موسی ، هرگز به تو ایمان نمی آوریم تا خدا را آشکارا ببینیم. پس صاعقه ( آتش سوزنده برق آسمانی ) شما را فرا گرفت در حالی که می نگریستید.

(56) سپس شما را پس از مرگتان برانگیختیم ، شاید سپاس گزارید.

(57) و ( هنگام سرگردانی در صحرای سینا ) ابر را بر سرتان سایبان ساختیم و بر شما منّ و سلوی ( خوراک ترنجبین و کبک ) فرود آوردیم ( و گفتیم ) از طعام های پاکیزه ای که روزی شما کرده ایم بخورید. و آنها ( در طغیان و ناسپاسی خود ) بر ما ستم نکردند ، لکن به خودشان ستم می کردند.

(58) و ( به یاد آرید ) زمانی که گفتیم: به این شهر ( بیت المقدس ) درآیید و در آن از هر جا که خواستید به فراوانی بخورید ، و از این در ( در شهر یا در مسجد الاقصی ) خاضعانه و سجده کنان داخل شوید ، و بگویید ( خدایا خواست ما ) ریزش گناهان است تا خطاهای شما را ببخشیم ، و بر ( پاداش ) نیکوکاران خواهیم افزود.

(59) پس کسانی که ظلم کردند ( کلام خدا را ) به گفتاری غیر از آنچه بدانها گفته شده بود تبدیل کردند ( مثلا به جای طلب مغفرت طلب گندم نمودند ) ما نیز بر آنان که ستم کردند به کیفر فسقشان عذابی از آسمان فرود آوردیم.

(60) و ( به یاد آرید ) هنگامی که موسی برای قوم خود آب طلبید گفتیم: عصای خود را بر آن سنگ بزن. پس دوازده چشمه از آن جوشید ( برای دوازده سبط از نسل یعقوب ) ، هر گروهی آبشخوار خود را شناخت ، ( و گفتیم ) از روزی خداوند بخورید و بیاشامید و در روی این زمین تبهکارانه حرکت نکنید.


ترجمه سوره بقره ( از آیه 21 تا آیه 40 )
ساعت ٢:٥۱ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢۸ تیر ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: مذهبی ،ترجمه سوره بقره

یا أَیُّهَا النَّاسُ اعْبُدُوا رَبَّکُمُ الَّذی خَلَقَکُمْ وَ الَّذینَ مِنْ قَبْلِکُمْ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ21الَّذی جَعَلَ لَکُمُ الْأَرْضَ فِراشاً وَ السَّماءَ بِناءً وَ أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَأَخْرَجَ بِهِ مِنَ الثَّمَراتِ رِزْقاً لَکُمْ فَلا تَجْعَلُوا لِلَّهِ أَنْداداً وَ أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ22وَ إِنْ کُنْتُمْ فی‏ رَیْبٍ مِمَّا نَزَّلْنا عَلى‏ عَبْدِنا فَأْتُوا بِسُورَةٍ مِنْ مِثْلِهِ وَ ادْعُوا شُهَداءَکُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ إِنْ کُنْتُمْ صادِقینَ23فَإِنْ لَمْ تَفْعَلُوا وَ لَنْ تَفْعَلُوا فَاتَّقُوا النَّارَ الَّتی‏ وَقُودُهَا النَّاسُ وَ الْحِجارَةُ أُعِدَّتْ لِلْکافِرینَ24وَ بَشِّرِ الَّذینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ أَنَّ لَهُمْ جَنَّاتٍ تَجْری مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ کُلَّما رُزِقُوا مِنْها مِنْ ثَمَرَةٍ رِزْقاً قالُوا هذَا الَّذی رُزِقْنا مِنْ قَبْلُ وَ أُتُوا بِهِ مُتَشابِهاً وَ لَهُمْ فیها أَزْواجٌ مُطَهَّرَةٌ وَ هُمْ فیها خالِدُونَ25إِنَّ اللَّهَ لا یَسْتَحْیی‏ أَنْ یَضْرِبَ مَثَلاً ما بَعُوضَةً فَما فَوْقَها فَأَمَّا الَّذینَ آمَنُوا فَیَعْلَمُونَ أَنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَبِّهِمْ وَ أَمَّا الَّذینَ کَفَرُوا فَیَقُولُونَ ما ذا أَرادَ اللَّهُ بِهذا مَثَلاً یُضِلُّ بِهِ کَثیراً وَ یَهْدی بِهِ کَثیراً وَ ما یُضِلُّ بِهِ إِلاَّ الْفاسِقینَ26الَّذینَ یَنْقُضُونَ عَهْدَ اللَّهِ مِنْ بَعْدِ میثاقِهِ وَ یَقْطَعُونَ ما أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَنْ یُوصَلَ وَ یُفْسِدُونَ فِی الْأَرْضِ أُولئِکَ هُمُ الْخاسِرُونَ27کَیْفَ تَکْفُرُونَ بِاللَّهِ وَ کُنْتُمْ أَمْواتاً فَأَحْیاکُمْ ثُمَّ یُمیتُکُمْ ثُمَّ یُحْییکُمْ ثُمَّ إِلَیْهِ تُرْجَعُونَ28هُوَ الَّذی خَلَقَ لَکُمْ ما فِی الْأَرْضِ جَمیعاً ثُمَّ اسْتَوى‏ إِلَى السَّماءِ فَسَوَّاهُنَّ سَبْعَ سَماواتٍ وَ هُوَ بِکُلِّ شَیْ‏ءٍ عَلیمٌ29وَ إِذْ قالَ رَبُّکَ لِلْمَلائِکَةِ إِنِّی جاعِلٌ فِی الْأَرْضِ خَلیفَةً قالُوا أَ تَجْعَلُ فیها مَنْ یُفْسِدُ فیها وَ یَسْفِکُ الدِّماءَ وَ نَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِکَ وَ نُقَدِّسُ لَکَ قالَ إِنِّی أَعْلَمُ ما لا تَعْلَمُونَ30وَ عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْماءَ کُلَّها ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى الْمَلائِکَةِ فَقالَ أَنْبِئُونی‏ بِأَسْماءِ هؤُلاءِ إِنْ کُنْتُمْ صادِقینَ31قالُوا سُبْحانَکَ لا عِلْمَ لَنا إِلاَّ ما عَلَّمْتَنا إِنَّکَ أَنْتَ الْعَلیمُ الْحَکیمُ32قالَ یا آدَمُ أَنْبِئْهُمْ بِأَسْمائِهِمْ فَلَمَّا أَنْبَأَهُمْ بِأَسْمائِهِمْ قالَ أَ لَمْ أَقُلْ لَکُمْ إِنِّی أَعْلَمُ غَیْبَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ أَعْلَمُ ما تُبْدُونَ وَ ما کُنْتُمْ تَکْتُمُونَ33وَ إِذْ قُلْنا لِلْمَلائِکَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ فَسَجَدُوا إِلاَّ إِبْلیسَ أَبى‏ وَ اسْتَکْبَرَ وَ کانَ مِنَ الْکافِرینَ34وَ قُلْنا یا آدَمُ اسْکُنْ أَنْتَ وَ زَوْجُکَ الْجَنَّةَ وَ کُلا مِنْها رَغَداً حَیْثُ شِئْتُما وَ لا تَقْرَبا هذِهِ الشَّجَرَةَ فَتَکُونا مِنَ الظَّالِمینَ35فَأَزَلَّهُمَا الشَّیْطانُ عَنْها فَأَخْرَجَهُما مِمَّا کانا فیهِ وَ قُلْنَا اهْبِطُوا بَعْضُکُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ وَ لَکُمْ فِی الْأَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَ مَتاعٌ إِلى‏ حینٍ36فَتَلَقَّى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ کَلِماتٍ فَتابَ عَلَیْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحیمُ37قُلْنَا اهْبِطُوا مِنْها جَمیعاً فَإِمَّا یَأْتِیَنَّکُمْ مِنِّی هُدىً فَمَنْ تَبِعَ هُدایَ فَلا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَ لا هُمْ یَحْزَنُونَ38وَ الَّذینَ کَفَرُوا وَ کَذَّبُوا بِآیاتِنا أُولئِکَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فیها خالِدُونَ39یا بَنی‏ إِسْرائیلَ اذْکُرُوا نِعْمَتِیَ الَّتی‏ أَنْعَمْتُ عَلَیْکُمْ وَ أَوْفُوا بِعَهْدی أُوفِ بِعَهْدِکُمْ وَ إِیَّایَ فَارْهَبُونِ40

 

ترجمه آیت الله مشکینی :

(21)  ای مردم ، پروردگارتان را که شما و کسانی را که پیش از شما بودند آفریده پرستش کنید ، شاید پروا پیشه کنید.

(22) همان خدایی که زمین را برای شما بساطی ( گسترده ) و آسمان را بنایی ( برافراشته ) قرار داد و از آسمان آبی ( به صورت باران و برف و تگرگ ) فرود آورد و به وسیله آن از میوه ها برای شما روزی بیرون آورد ، پس برای خداوند شریکانی قرار ندهید در حالی که می دانید ( آنها قدرت این آفرینش و اعطاء روزی را ندارند ) .

(23) و اگر در آنچه ما بر بنده خود فرو فرستاده ایم شک دارید پس یک سوره مانند آن را ( در فصاحت و زیبایی لفظ و بلاغت و ژرفایی محتوا ، و یا از مردی همانند او امّی و درس ناخوانده ) بیاورید و ( در این کار ) آنچه غیر از خدا یاور و گواه دارید فرا خوانید اگر راستگویید ( تا گواهی دهند که سوره شما همانند سوره ماست ) .

(24) و اگر ( چنین کاری ) نکردید و هرگز نتوانید کرد ، پس بپرهیزید از آتشی که هیزم آن مردم اند و سنگ ها ، که برای کافران مهیّا شده است.

(25) و کسانی را که ایمان آورده و عمل های شایسته کرده اند بشارت ده که برای آنها بهشت ها یا باغ هایی است که از زیر ( ساختمان و درختان ) آنها نهرها روان است ، هر گاه از آن باغ ها از میوه ای به آنها روزی داده شود گویند: این همان است که از پیش ( در دنیا ) روزی ما شده است ، و همه میوه ها به نزد آنان ( در زیبایی و لطافت ) شبیه هم آورده می شوند و برای آنها در آنجا همسرانی است پاکیزه ( از عادت زنانه و مرض و بد خویی ) و آنها در آن جاودانه اند.

(26) بی تردید خداوند شرم نمی کند از اینکه مثلی بزند هر مثلی که باشد ، پشه و فراتر از آن یا فروتر از آن ، اما کسانی که ایمان آورده اند ( به واسطه تأمل و درک مقصود ، یا تعبّد و تسلیم ) می دانند که آن حق و به جا از جانب پروردگارشان است ، و اما کسانی که کفر ورزیده اند گویند: خداوند از این مثل چه اراده کرده است؟! ( آری خدا با بیان یک حقیقت ) بسیاری را بدان گمراه می کند ( سبب گمراهی اختیاری آنها می شود ) و بسیاری را بدان هدایت می نماید ، و جز فاسقان را بدان گمراه نمی سازد.

(27) همان هایی که پیمان خدا را پس از محکم کردنش می شکنند ( با احکام خدا پس از ثبوت آن به نقل و عقل ، مخالفت می کنند ) و آنچه را که خدا فرمان داده وصل شود ( مانند رابطه با ارحام و معصومان و دین ) قطع می کنند و در روی زمین به فساد می پردازند ، آنهایند که زیانکارند.

(28) چگونه به خداوند کفر می ورزید در حالی که شما مرده بودید ( مواد اولیه بدنتان قبل از ترکیب و نفخ روح اجزایی بی جان بود ) شما را زنده کرد ، آن گاه شما را می میراند و باز زنده می کند ، سپس به سوی او بازگردانده می شوید.

(29) اوست که آنچه در این زمین است همه را برای شما آفرید ، سپس به ( آفرینش ) آسمان پرداخت پس آنها را به صورت هفت آسمان ( مطابق حکمت و خالی از نقص در خلقت ) مرتب و منظم ساخت ، و او به همه چیز داناست.

(30) و ( به یاد آر ) هنگامی که پروردگارت به فرشتگان گفت: همانا من در روی زمین جانشینی قرار خواهم داد ( نماینده خدا در آنجا یا جانشین ساکنان پیشین منقرض شده آنجا ) . گفتند: آیا در آن کسی را ( جانشین ) قرار می دهی که فساد می انگیزد و خون ها می ریزد؟! در حالی که ما تو را با توصیف به کمالات تسبیح می گوییم و ( از هر عیب و نقصی ) تقدیس می کنیم. خدا گفت: بی تردید من چیزی می دانم که شما نمی دانید.

(31) و همه نام ها را به آدم آموخت ( نام همه موجودات جهان را تا انقراض آن به یک زبان یا به همه زبان های آینده بشر ، و یا همه مسمّیات نام ها را با حقایق و خواص و آثارشان به او آموخت ) سپس آن معانی را به فرشتگان عرضه داشت و گفت: اگر شما راستگویید نام های اینها ( و یا حقایق و اسرارشان ) را به من خبر دهید.

(32)  گفتند: تو ( از هر نقص و عیبی ) منزّهی ، ما را دانشی جز آنچه خود به ما آموخته ای نیست حقّا تویی که دانا و حکیمی.

(33) خداوند فرمود: ای آدم ، نام های آنان ( و یا حقایق و اسرار آنها ) را به فرشتگان خبر ده.

(34) و ( به یاد آر ) هنگامی که به فرشتگان گفتیم: به آدم سجده کنید و خضوع نمایید. همه سجده کردند جز ابلیس که سرباز زد و تکبّر ورزید و او از کافران بود ( که کفر خود را پنهان می داشت ) .

(35) و گفتیم: ای آدم ، تو و همسرت در این باغ ساکن شوید و از ( میوه و نعمت های ) آن به فراوانی از هر جای آن که خواهید بخورید ، و به این درخت ( درخت گندم یا انگور یا انجیر ) نزدیک نشوید که از ستمکاران خواهید بود.

(36) پس شیطان آن دو را از ( جهت ) آن درخت لغزانید ، و آنها را از آنچه در آن بودند ( از کرامت و نعمت ) بیرون کرد و ما گفتیم: ( از این مکان و منزلت ، همراه شیطان ) فرود آیید در حالی که برای همیشه دشمن یکدیگرید و برای شما در روی زمین قرارگاه و برخورداریی ( معین ) تا زمانی محدود خواهد بود. ( زمان آن بر هر فرد بشر مدت عمر او ، و برای مجموع نسل بشر تا انقراض جهان است. )

(37) پس ( از مدتی استقرار در زمین ) آدم از جانب پروردگارش کلماتی را دریافت کرد ( به او القاء توبه شد و یا در ضمن اسماء تعلیم شده توبه به او الهام گردید و توبه نمود ) پس خدا هم بر او عطف توجه نمود و توبه او را پذیرفت که او بسیار عطوف و توبه پذیر و مهربان است.

(38) گفتیم که همگی از آن ( ملأ اعلی ) فرود آیید ، پس اگر شما را از جانب من هدایتی ( به وسیله پیامبران و کتاب های آسمانی ) بیامد ، کسانی که از رهنمایی من پیروی کنند نه آنها را ترسی باشد و نه اندوهی خواهند داشت.

(39) و کسانی که کفر ورزند و نشانه های ( عقلی و نقلی توحید ) ما را تکذیب کنند آنها اهل دوزخند که در آن جاودان خواهند بود.

(40) ای فرزندان اسرائیل ( ای اولاد یعقوب اعمّ از یهود و نصاری ) نعمت هایی را که من بر شما ( از زمان یعقوب تا زمان عیسی ) ارزانی داشته ام به یاد آورید و به پیمان من وفا کنید تا من نیز به پیمان شما وفا کنم ( پیمان شما اطاعت است و پیمان من پاداش ) ، و تنها از من بترسید.

 


ترجمه سوره بقره ( از آیه 1 تا آیه 20 )
ساعت ٦:۳۳ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢٧ تیر ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: مذهبی ،ترجمه سوره بقره

الم1ذلِکَ الْکِتابُ لا رَیْبَ فیهِ هُدىً لِلْمُتَّقینَ2الَّذینَ یُؤْمِنُونَ بِالْغَیْبِ وَ یُقیمُونَ الصَّلاةَ وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ یُنْفِقُونَ3وَ الَّذینَ یُؤْمِنُونَ بِما أُنْزِلَ إِلَیْکَ وَ ما أُنْزِلَ مِنْ قَبْلِکَ وَ بِالْآخِرَةِ هُمْ یُوقِنُونَ4أُولئِکَ عَلى‏ هُدىً مِنْ رَبِّهِمْ وَ أُولئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ5إِنَّ الَّذینَ کَفَرُوا سَواءٌ عَلَیْهِمْ أَ أَنْذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنْذِرْهُمْ لا یُؤْمِنُونَ6خَتَمَ اللَّهُ عَلى‏ قُلُوبِهِمْ وَ عَلى‏ سَمْعِهِمْ وَ عَلى‏ أَبْصارِهِمْ غِشاوَةٌ وَ لَهُمْ عَذابٌ عَظیمٌ7وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ یَقُولُ آمَنَّا بِاللَّهِ وَ بِالْیَوْمِ الْآخِرِ وَ ما هُمْ بِمُؤْمِنینَ8یُخادِعُونَ اللَّهَ وَ الَّذینَ آمَنُوا وَ ما یَخْدَعُونَ إِلاَّ أَنْفُسَهُمْ وَ ما یَشْعُرُونَ9فی‏ قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزادَهُمُ اللَّهُ مَرَضاً وَ لَهُمْ عَذابٌ أَلیمٌ بِما کانُوا یَکْذِبُونَ10وَ إِذا قیلَ لَهُمْ لا تُفْسِدُوا فِی الْأَرْضِ قالُوا إِنَّما نَحْنُ مُصْلِحُونَ11أَلا إِنَّهُمْ هُمُ الْمُفْسِدُونَ وَ لکِنْ لا یَشْعُرُونَ12وَ إِذا قیلَ لَهُمْ آمِنُوا کَما آمَنَ النَّاسُ قالُوا أَ نُؤْمِنُ کَما آمَنَ السُّفَهاءُ أَلا إِنَّهُمْ هُمُ السُّفَهاءُ وَ لکِنْ لا یَعْلَمُونَ13وَ إِذا لَقُوا الَّذینَ آمَنُوا قالُوا آمَنَّا وَ إِذا خَلَوْا إِلى‏ شَیاطینِهِمْ قالُوا إِنَّا مَعَکُمْ إِنَّما نَحْنُ مُسْتَهْزِؤُنَ14اللَّهُ یَسْتَهْزِئُ بِهِمْ وَ یَمُدُّهُمْ فی‏ طُغْیانِهِمْ یَعْمَهُونَ15أُولئِکَ الَّذینَ اشْتَرَوُا الضَّلالَةَ بِالْهُدى‏ فَما رَبِحَتْ تِجارَتُهُمْ وَ ما کانُوا مُهْتَدینَ16مَثَلُهُمْ کَمَثَلِ الَّذِی اسْتَوْقَدَ ناراً فَلَمَّا أَضاءَتْ ما حَوْلَهُ ذَهَبَ اللَّهُ بِنُورِهِمْ وَ تَرَکَهُمْ فی‏ ظُلُماتٍ لا یُبْصِرُونَ17صُمٌّ بُکْمٌ عُمْیٌ فَهُمْ لا یَرْجِعُونَ18أَوْ کَصَیِّبٍ مِنَ السَّماءِ فیهِ ظُلُماتٌ وَ رَعْدٌ وَ بَرْقٌ یَجْعَلُونَ أَصابِعَهُمْ فی‏ آذانِهِمْ مِنَ الصَّواعِقِ حَذَرَ الْمَوْتِ وَ اللَّهُ مُحیطٌ بِالْکافِرینَ19یَکادُ الْبَرْقُ یَخْطَفُ أَبْصارَهُمْ کُلَّما أَضاءَ لَهُمْ مَشَوْا فیهِ وَ إِذا أَظْلَمَ عَلَیْهِمْ قامُوا وَ لَوْ شاءَ اللَّهُ لَذَهَبَ بِسَمْعِهِمْ وَ أَبْصارِهِمْ إِنَّ اللَّهَ عَلى‏ کُلِّ شَیْ‏ءٍ قَدیرٌ20

 

ترجمه آیت الله مشکینی :

(1) الف ، لام ، میم. این حروف رمزهایی میان اللَّه و رسول اوست. این کتاب مرکب از همین حروف است ولی احدی را توان آوردن مانند آن نیست.

(2) این کتاب والا رتبه جای شکی در آن نیست ( تأمل در الفاظ و محتوا و حال آورنده آن تردیدی در حقانیت آن نمی گذارد ) ، مایه هدایت پرهیزکاران است ( آنها که صفات پنجگانه زیر را از طریق فطرت یا دعوت انبیا به دست آورده اند ) .

(3) آنها که به غیب ایمان دارند ( به امور پنهان از حواس مانند خدا ، وحی ، فرشتگان و معاد ) و نماز را برپا می کنند ( خضوع در برابر حق دارند ) و از آنچه به آنها روزی داده ایم انفاق می نمایند.

(4) و آنان که به آنچه به سوی تو فرو فرستاده شده و به آنچه پیش از تو ( بر پیامبران گذشته ) فرو فرستاده شده ایمان دارند و به روز واپسین ( قیامت ) یقین دارند.

(5) آنها هستند که بر هدایتی ( فطری و عقلی ) از سوی خدایشان ( پیش از هدایت تشریعی قرآن ) قرار دارند و آنهایند که رستگارند ( و قرآن آنها را به کمالات ورای این امور ، هدایت می کند و در کسانی که منکر این امورند تأثیری نمی گذارد ) .

(6) بی تردید کسانی که کفر ورزیدند ( و بر کفر خود اصرار دارند ) بر آنها یکسان است چه بیمشان دهی یا بیمشان ندهی ایمان نخواهند آورد.

(7) خداوند بر دل ها و بر گوش های آنان مهر ( شقاوت ) نهاده ، و بر دیدگانشان پرده ای ( از غفلت ) است و عذابی بزرگ خواهند داشت.

(8) و برخی از مردم گویند: به خدا و به روز واپسین ایمان آوردیم در حالی که آنها مؤمن نیستند.

(9) می خواهند خدا و کسانی را که ایمان آورده اند فریب دهند ، با آنکه جز خودشان را فریب نمی دهند و نمی فهمند.

(10) در دل های آنها بیماریی ( از کفر و شک و نفاق ) است ، خدا هم بر بیماریشان بیفزود و بیفزاید و آنها را در مقابل آنکه دروغ می گفتند عذابی دردناک است.

(11) و چون به آنها گفته شود: در روی زمین فساد نکنید گویند: جز این نیست که ما اصلاح گریم.

(12) آگاه باش که آنها فسادگرانند و لکن نمی فهمند.

(13) و چون به آنها گفته شود: ایمان آورید چنان که مردم ایمان آورده اند ( در دل خود ) می گویند: آیا ما هم مانند سفیهان ایمان آوریم؟! آگاه باشند که آنها خود سفیهند ولی نمی دانند.

(14) و چون با کسانی که ایمان آورده اند دیدار کنند گویند: ما ایمان آوردیم ، و هنگامی که با شیطان های خود ( یاران سرکش خود ) خلوت کنند گویند: بی تردید ما با شماییم ، جز این نیست که ما ( آنها را با اظهار ایمان ) مسخره می کنیم.

(15) خدا هم آنها را ( در قیامت ) مسخره خواهد کرد و ( اکنون ) در طغیانشان که کورکورانه در آن به سر می برند مهلت می دهد و تقویت می کند.

(16) آنها کسانی هستند که گمراهی را به بهای هدایت خریدند ، پس نه تجارتشان سود داد و نه از ره یافتگان بودند.

(17) داستان آنها داستان کسی است که ( در شب تاریک در بیابانی وسیع ) آتشی را برافروزد ، پس همین که اطراف او را روشن سازد خداوند ( به خاموش کردن آتش ) نورشان را از بین ببرد و آنها را در میان تاریکی ها که هیچ نبینند رها سازد.

(18) کر و گنگ و نابینایند ، از این رو ( به سوی حق ) باز نمی گردند.

(19) و یا ( داستان آنها ) داستان ( گرفتاران در ) رگباری از آسمان است که در آن تاریکی ها و رعد و برقی است ، آنها انگشتان خود را از شدت صاعقه ها برای فرار از مرگ در گوش ها می کنند ، و خداوند به همه کافران احاطه ( علمی و توانی ) دارد.

(20) نزدیک است که آن برق جهنده ، روشنی چشمانشان را برباید هر گاه بر آنها روشنی بخشد در آن روشنی راه روند و چون فضا بر آنان تاریک شود می ایستند و اگر خدا می خواست شنوایی و بینایی آنها را از بین می برد ، زیرا که خداوند بر هر چیزی تواناست.