ترجمه سوره انبیاء (از آیه 101 تا آیه 112)
ساعت ٥:٥٦ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢٥ تیر ۱۳٩۳   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،ترجمه سوره انبیاء
إِنَّ الَّذینَ سَبَقَتْ لَهُمْ مِنَّا الْحُسْنى‏ أُولئِکَ عَنْها مُبْعَدُونَ101لا یَسْمَعُونَ حَسیسَها وَ هُمْ فی‏ مَا اشْتَهَتْ أَنْفُسُهُمْ خالِدُونَ102لا یَحْزُنُهُمُ الْفَزَعُ الْأَکْبَرُ وَ تَتَلَقَّاهُمُ الْمَلائِکَةُ هذا یَوْمُکُمُ الَّذی کُنْتُمْ تُوعَدُونَ103یَوْمَ نَطْوِی السَّماءَ کَطَیِّ السِّجِلِّ لِلْکُتُبِ کَما بَدَأْنا أَوَّلَ خَلْقٍ نُعیدُهُ وَعْداً عَلَیْنا إِنَّا کُنَّا فاعِلینَ104وَ لَقَدْ کَتَبْنا فِی الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّکْرِ أَنَّ الْأَرْضَ یَرِثُها عِبادِیَ الصَّالِحُونَ105إِنَّ فی‏ هذا لَبَلاغاً لِقَوْمٍ عابِدینَ106وَ ما أَرْسَلْناکَ إِلاَّ رَحْمَةً لِلْعالَمینَ107قُلْ إِنَّما یُوحى‏ إِلَیَّ أَنَّما إِلهُکُمْ إِلهٌ واحِدٌ فَهَلْ أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ108فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُلْ آذَنْتُکُمْ عَلى‏ سَواءٍ وَ إِنْ أَدْری أَ قَریبٌ أَمْ بَعیدٌ ما تُوعَدُونَ109إِنَّهُ یَعْلَمُ الْجَهْرَ مِنَ الْقَوْلِ وَ یَعْلَمُ ما تَکْتُمُونَ110وَ إِنْ أَدْری لَعَلَّهُ فِتْنَةٌ لَکُمْ وَ مَتاعٌ إِلى‏ حینٍ111قالَ رَبِّ احْکُمْ بِالْحَقِّ وَ رَبُّنَا الرَّحْمنُ الْمُسْتَعانُ عَلى‏ ما تَصِفُونَ112
 
 
ترجمه آیت الله مشکینی:
(101) البته کسانی که از ما برای آنها ( به خاطر ایمانشان در دنیا وعده ) نیکی گذشته ( به آنان وعده آمرزش ، شفاعت و بهشت داده ایم ) آنان از آن آتش به دور نگاه داشته خواهند بود.
(102) آنها اندک صدای آن را هم ( در حال گذشتن از صراط و پس از آن ) نمی شنوند و در آنچه دل هایشان میل کند ( از نعمت های بهشتی ) جاودانند.
(103) آن وحشت بزرگ آنان را غمگین نمی کند و فرشتگان ( با تبریک و تهنیت ) به استقبالشان می آیند ( و می گویند ) این همان روز شماست که ( در دنیا ) به آن وعده داده می شدید.
(104) ( به یاد آر ) روزی که ما آسمان را ( با هر چیزی که در آن هست ) درنوردیم ، چنان که طومار نوشته ها را درمی پیچد ، همان گونه که نخستین بار آفریدگان را ( با جمع ذراتشان از میان آب و خاک ) به وجود آوردیم دوباره آنان را بازمی گردانیم ( اجزاء نابود شده یا پراکنده شده را جمع کرده و به صورت اول درمی آوریم ، این امر ) وعده ای است بر عهده ما که بی تردید انجام دهنده آنیم.
(105) و حقّا که ما در هر کتاب آسمانی پس از لوح محفوظ ، و در زبور ( داود ) پس از ذکر ( تورات موسی ) و در قرآن پس از آن کتاب ها ، نوشتیم و مقرّر کردیم که همانا ( ملکیت و حاکمیت و استفاده تام از برکات ) این زمین را بندگان صالح و شایسته من به ارث خواهند برد ( از دست غاصبان و ائمّه جور به امامان عدل و خلفای آنها منتقل خواهد شد ) .
(106) همانا در ( محتوای ) این ( سوره یا این کتاب ) برای گروهی که خداپرستند وسیله رسیدن به غایت مقصود ( و دین و دنیای سالم ) نهفته است.
(107) و ما تو را جز رحمتی برای جهانیان نفرستادیم.
(108) بگو: جز این نیست که به من وحی می شود که معبود شما خدایی یگانه است ، پس آیا شما ( در برابر این سخن ) تسلیم شدنی هستید؟
(109) پس اگر رویگردان شدند بگو: به شما به طور یکسان اعلام کردم و هشدار دادم ، و نمی دانم آنچه بدان وعده داده می شوید آیا نزدیک است یا دور؟
(110) همانا او می داند آنچه را آشکار است از گفتار ( شما درباره اسلام از عیب جویی و طعن و استهزا ) و آنچه را که پنهان می دارید ( از عداوت و نقشه و توطئه براندازی آن ) .
(111) و من نمی دانم ، شاید این ( هشدار من و تأخیر عذاب موعود ) آزمونی برای شما و ( مهلت ) برخورداری تا مدتی ( معین ) است.
(112) ( پیامبر ) گفت: پروردگارا ( میان من و اینان ) به حق حکم کن ، و ( ای مشرکان ) پروردگار مهربان ما مورد استمداد ( من ) است در برابر آنچه شما توصیف می کنید ( از غلبه خودتان و شکست مسلمین ) .