ترجمه سوره آل عمران ( از آیه 141 تا آیه 160 )
ساعت ٦:٠٤ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢٢ مهر ۱۳٩٢   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن ،ترجمه سوره آل عمران
وَ لِیُمَحِّصَ اللَّهُ الَّذینَ آمَنُوا وَ یَمْحَقَ الْکافِرینَ141أَمْ حَسِبْتُمْ أَنْ تَدْخُلُوا الْجَنَّةَ وَ لَمَّا یَعْلَمِ اللَّهُ الَّذینَ جاهَدُوا مِنْکُمْ وَ یَعْلَمَ الصَّابِرینَ142وَ لَقَدْ کُنْتُمْ تَمَنَّوْنَ الْمَوْتَ مِنْ قَبْلِ أَنْ تَلْقَوْهُ فَقَدْ رَأَیْتُمُوهُ وَ أَنْتُمْ تَنْظُرُونَ143وَ ما مُحَمَّدٌ إِلاَّ رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ أَ فَإِنْ ماتَ أَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلى‏ أَعْقابِکُمْ وَ مَنْ یَنْقَلِبْ عَلى‏ عَقِبَیْهِ فَلَنْ یَضُرَّ اللَّهَ شَیْئاً وَ سَیَجْزِی اللَّهُ الشَّاکِرینَ144وَ ما کانَ لِنَفْسٍ أَنْ تَمُوتَ إِلاَّ بِإِذْنِ اللَّهِ کِتاباً مُؤَجَّلاً وَ مَنْ یُرِدْ ثَوابَ الدُّنْیا نُؤْتِهِ مِنْها وَ مَنْ یُرِدْ ثَوابَ الْآخِرَةِ نُؤْتِهِ مِنْها وَ سَنَجْزِی الشَّاکِرینَ145وَ کَأَیِّنْ مِنْ نَبِیٍّ قاتَلَ مَعَهُ رِبِّیُّونَ کَثیرٌ فَما وَهَنُوا لِما أَصابَهُمْ فی‏ سَبیلِ اللَّهِ وَ ما ضَعُفُوا وَ مَا اسْتَکانُوا وَ اللَّهُ یُحِبُّ الصَّابِرینَ146وَ ما کانَ قَوْلَهُمْ إِلاَّ أَنْ قالُوا رَبَّنَا اغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا وَ إِسْرافَنا فی‏ أَمْرِنا وَ ثَبِّتْ أَقْدامَنا وَ انْصُرْنا عَلَى الْقَوْمِ الْکافِرینَ147فَآتاهُمُ اللَّهُ ثَوابَ الدُّنْیا وَ حُسْنَ ثَوابِ الْآخِرَةِ وَ اللَّهُ یُحِبُّ الْمُحْسِنینَ148یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا إِنْ تُطیعُوا الَّذینَ کَفَرُوا یَرُدُّوکُمْ عَلى‏ أَعْقابِکُمْ فَتَنْقَلِبُوا خاسِرینَ149بَلِ اللَّهُ مَوْلاکُمْ وَ هُوَ خَیْرُ النَّاصِرینَ150سَنُلْقی‏ فی‏ قُلُوبِ الَّذینَ کَفَرُوا الرُّعْبَ بِما أَشْرَکُوا بِاللَّهِ ما لَمْ یُنَزِّلْ بِهِ سُلْطاناً وَ مَأْواهُمُ النَّارُ وَ بِئْسَ مَثْوَى الظَّالِمینَ151وَ لَقَدْ صَدَقَکُمُ اللَّهُ وَعْدَهُ إِذْ تَحُسُّونَهُمْ بِإِذْنِهِ حَتَّى إِذا فَشِلْتُمْ وَ تَنازَعْتُمْ فِی الْأَمْرِ وَ عَصَیْتُمْ مِنْ بَعْدِ ما أَراکُمْ ما تُحِبُّونَ مِنْکُمْ مَنْ یُریدُ الدُّنْیا وَ مِنْکُمْ مَنْ یُریدُ الْآخِرَةَ ثُمَّ صَرَفَکُمْ عَنْهُمْ لِیَبْتَلِیَکُمْ وَ لَقَدْ عَفا عَنْکُمْ وَ اللَّهُ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْمُؤْمِنینَ152إِذْ تُصْعِدُونَ وَ لا تَلْوُونَ عَلى‏ أَحَدٍ وَ الرَّسُولُ یَدْعُوکُمْ فی‏ أُخْراکُمْ فَأَثابَکُمْ غَمًّا بِغَمٍّ لِکَیْلا تَحْزَنُوا عَلى‏ ما فاتَکُمْ وَ لا ما أَصابَکُمْ وَ اللَّهُ خَبیرٌ بِما تَعْمَلُونَ153ثُمَّ أَنْزَلَ عَلَیْکُمْ مِنْ بَعْدِ الْغَمِّ أَمَنَةً نُعاساً یَغْشى‏ طائِفَةً مِنْکُمْ وَ طائِفَةٌ قَدْ أَهَمَّتْهُمْ أَنْفُسُهُمْ یَظُنُّونَ بِاللَّهِ غَیْرَ الْحَقِّ ظَنَّ الْجاهِلِیَّةِ یَقُولُونَ هَلْ لَنا مِنَ الْأَمْرِ مِنْ شَیْ‏ءٍ قُلْ إِنَّ الْأَمْرَ کُلَّهُ لِلَّهِ یُخْفُونَ فی‏ أَنْفُسِهِمْ ما لا یُبْدُونَ لَکَ یَقُولُونَ لَوْ کانَ لَنا مِنَ الْأَمْرِ شَیْ‏ءٌ ما قُتِلْنا هاهُنا قُلْ لَوْ کُنْتُمْ فی‏ بُیُوتِکُمْ لَبَرَزَ الَّذینَ کُتِبَ عَلَیْهِمُ الْقَتْلُ إِلى‏ مَضاجِعِهِمْ وَ لِیَبْتَلِیَ اللَّهُ ما فی‏ صُدُورِکُمْ وَ لِیُمَحِّصَ ما فی‏ قُلُوبِکُمْ وَ اللَّهُ عَلیمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ154إِنَّ الَّذینَ تَوَلَّوْا مِنْکُمْ یَوْمَ الْتَقَى الْجَمْعانِ إِنَّمَا اسْتَزَلَّهُمُ الشَّیْطانُ بِبَعْضِ ما کَسَبُوا وَ لَقَدْ عَفَا اللَّهُ عَنْهُمْ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ حَلیمٌ155یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا لا تَکُونُوا کَالَّذینَ کَفَرُوا وَ قالُوا لِإِخْوانِهِمْ إِذا ضَرَبُوا فِی الْأَرْضِ أَوْ کانُوا غُزًّى لَوْ کانُوا عِنْدَنا ما ماتُوا وَ ما قُتِلُوا لِیَجْعَلَ اللَّهُ ذلِکَ حَسْرَةً فی‏ قُلُوبِهِمْ وَ اللَّهُ یُحْیی‏ وَ یُمیتُ وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ بَصیرٌ156وَ لَئِنْ قُتِلْتُمْ فی‏ سَبیلِ اللَّهِ أَوْ مُتُّمْ لَمَغْفِرَةٌ مِنَ اللَّهِ وَ رَحْمَةٌ خَیْرٌ مِمَّا یَجْمَعُونَ157وَ لَئِنْ مُتُّمْ أَوْ قُتِلْتُمْ لَإِلَى اللَّهِ تُحْشَرُونَ158فَبِما رَحْمَةٍ مِنَ اللَّهِ لِنْتَ لَهُمْ وَ لَوْ کُنْتَ فَظًّا غَلیظَ الْقَلْبِ لاَنْفَضُّوا مِنْ حَوْلِکَ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَ اسْتَغْفِرْ لَهُمْ وَ شاوِرْهُمْ فِی الْأَمْرِ فَإِذا عَزَمْتَ فَتَوَکَّلْ عَلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ الْمُتَوَکِّلینَ159إِنْ یَنْصُرْکُمُ اللَّهُ فَلا غالِبَ لَکُمْ وَ إِنْ یَخْذُلْکُمْ فَمَنْ ذَا الَّذی یَنْصُرُکُمْ مِنْ بَعْدِهِ وَ عَلَى اللَّهِ فَلْیَتَوَکَّلِ الْمُؤْمِنُونَ160
 
 
ترجمه آیت الله مکارم شیرازی:
(141) و تا خداوند ، افراد باایمان را خالص گرداند ( و ورزیده شوند ) و کافران را به تدریج نابود سازد.
(142) آیا چنین پنداشتید که ( تنها با ادّعای ایمان ) وارد بهشت خواهید شد ، در حالی که خداوند هنوز مجاهدان از شما و صابران را مشخّص نساخته است؟!
(143) و شما مرگ ( و شهادت در راه خدا ) را ، پیش از آنکه با آن رو به رو شوید ، آرزو می کردید سپس آن را با چشم خود دیدید ، در حالی که به آن نگاه می کردید ( و حاضر نبودید به آن تن دردهید! چقدر میان گفتار و کردار شما فاصله است؟! )
(144) محمد ( ص ) فقط فرستاده خداست و پیش از او ، فرستادگان دیگری نیز بودند آیا اگر او بمیرد و یا کشته شود ، شما به عقب برمی گردید؟ ( و اسلام را رها کرده به دوران جاهلیّت و کفر بازگشت خواهید نمود؟ ) و هر کس به عقب باز گردد ، هرگز به خدا ضرری نمی زند و خداوند بزودی شاکران ( و استقامت کنندگان ) را پاداش خواهد داد. 
(145) هیچ کس ، جز به فرمان خدا ، نمی میرد سرنوشتی است تعیین شده ( بنا بر این ، مرگ پیامبر یا دیگران ، یک سنّت الهی است. ) هر کس پاداش دنیا را بخواهد ( و در زندگی خود ، در این راه گام بردارد ، ) چیزی از آن به او خواهیم داد و هر کس پاداش آخرت را بخواهد ، از آن به او می دهیم و بزودی سپاسگزاران را پاداش خواهیم داد.
(146) چه بسیار پیامبرانی که مردان الهی فراوانی به همراه آنان جنگ کردند! آنها هیچ گاه در برابر آنچه در راه خدا به آنان می رسید ، سست و ناتوان نشدند ( و تن به تسلیم ندادند ) و خداوند استقامت کنندگان را دوست دارد.
(147) سخنشان تنها این بود که: «پروردگارا! گناهان ما را ببخش! و از تندرویهای ما در کارها ، چشم پوشی کن! قدمهای ما را استوار بدار! و ما را بر جمعیّت کافران ، پیروز گردان!
(148) از این رو خداوند پاداش این جهان ، و پاداش نیک آن جهان را به آنها داد و خداوند نیکوکاران را دوست می دارد.
(149) ای کسانی که ایمان آورده اید! اگر از کسانی که کافر شده اند اطاعت کنید ، شما را به گذشته هایتان بازمی گردانند و سرانجام ، زیانکار خواهید شد.
(150) ( آنها تکیه گاه شما نیستند ، ) بلکه ولی و سرپرست شما ، خداست و او بهترین یاوران است.
(151) بزودی در دلهای کافران ، بخاطر اینکه بدون دلیل ، چیزهایی را برای خدا همتا قرار دادند ، رعب و ترس می افکنیم و جایگاه آنها ، آتش است و چه بد جایگاهی است جایگاه ستمکاران!
(152) خداوند ، وعده خود را به شما ، ( در باره پیروزی بر دشمن در احد ، ) تحقق بخشید در آن هنگام ( که در آغاز جنگ ، ) دشمنان را به فرمان او ، به قتل می رساندید ( و این پیروزی ادامه داشت ) تا اینکه سست شدید و ( بر سر رهاکردن سنگرها ، ) در کار خود به نزاع پرداختید و بعد از آن که آنچه را دوست می داشتید ( از غلبه بر دشمن ) به شما نشان داد ، نافرمانی کردید. بعضی از شما ، خواهان دنیا بودند و بعضی خواهان آخرت. سپس خداوند شما را از آنان منصرف ساخت ( و پیروزی شما به شکست انجامید ) تا شما را آزمایش کند. و او شما را بخشید و خداوند نسبت به مؤمنان ، فضل و بخشش دارد.
(153) ( به خاطر بیاورید ) هنگامی را که از کوه بالا میرفتید و جمعی در وسط بیابان پراکنده شدند و از شدت وحشت ، ) به عقب ماندگان نگاه نمی کردید ، و پیامبر از پشت سر ، شما را صدا می زد. سپس اندوه ها را یکی پس از دیگری به شما جزا داد این بخاطر آن بود که دیگر برای از دست رفتن ( غنایم جنگی ) غمگین نشوید ، و نه بخاطر مصیبت هایی که بر شما وارد می گردد. و خداوند از آنچه انجام می دهید ، آگاه است. 
(154) سپس بدنبال این غم و اندوه ، آرامشی بر شما فرستاد. این آرامش ، بصورت خواب سبکی بود که ( در شب بعد از حادثه احد ، ) گروهی از شما را فرا گرفت اما گروه دیگری در فکر جان خویش بودند ( و خواب به چشمانشان نرفت. ) آنها گمانهای نادرستی- همچون گمانهای دوران جاهلیت- درباره خدا داشتند و می گفتند: «آیا چیزی از پیروزی نصیب ما می شود؟!» بگو: «همه کارها ( و پیروزیها ) به دست خداست!» آنها در دل خود ، چیزی را پنهان می دارند که برای تو آشکار نمی سازند می گویند: «اگر ما سهمی از پیروزی داشتیم ، در این جا کشته نمی شدیم!» بگو: «اگر هم در خانه های خود بودید ، آنهایی که کشته شدن بر آنها مقرر شده بود ، قطعاً به سوی آرامگاه های خود ، بیرون می آمدند ( و آنها را به قتل می رساندند ) . و اینها برای این است که خداوند ، آنچه در سینه هایتان پنهان دارید ، بیازماید و آنچه را در دلهای شما ( از ایمان ) است ، خالص گرداند و خداوند از آنچه در درون سینه هاست ، با خبر است.
(155) کسانی که در روز روبرو شدن دو جمعیت با یکدیگر ( در جنگ احد ) ، فرار کردند ، شیطان آنها را بر اثر بعضی از گناهانی که مرتکب شده بودند ، به لغزش انداخت و خداوند آنها را بخشید. خداوند ، آمرزنده و بردبار است.
(156) ای کسانی که ایمان آورده اید! همانند کافران نباشید که چون برادرانشان به مسافرتی می روند ، یا در جنگ شرکت می کنند ( و از دنیا می روند و یا کشته می شوند ) ، می گویند: «اگر آنها نزد ما بودند ، نمی مردند و کشته نمی شدند!» ( شما از این گونه سخنان نگویید ، ) تا خدا این حسرت را بر دل آنها [ کافران ] بگذارد. خداوند ، زنده می کند و می میراند ( و زندگی و مرگ ، به دست اوست ) و خدا به آنچه انجام می دهید ، بیناست.
(157) اگر هم در راه خدا کشته شوید یا بمیرید ، ( زیان نکرده اید زیرا ) آمرزش و رحمت خدا ، از تمام آنچه آنها ( در طول عمر خود ، ) جمع آوری میکنند ، بهتر است!
(158) و اگر بمیرید یا کشته شوید ، به سوی خدا محشور می شوید. ( بنا بر این ، فانی نمی شوید که از فنا ، وحشت داشته باشید. )
(159) به ( برکت ) رحمت الهی ، در برابر آنان [ مردم ] نرم ( و مهربان ) شدی! و اگر خشن و سنگدل بودی ، از اطراف تو ، پراکنده می شدند. پس آنها را ببخش و برای آنها آمرزش بطلب! و در کارها ، با آنان مشورت کن! اما هنگامی که تصمیم گرفتی ، ( قاطع باش! و ) بر خدا توکل کن! زیرا خداوند متوکلان را دوست دارد.
(160) اگر خداوند شما را یاری کند ، هیچ کس بر شما پیروز نخواهد شد! و اگر دست از یاری شما بردارد ، کیست که بعد از او ، شما را یاری کند؟! و مؤمنان ، تنها بر خداوند باید توکل کنند!