احترام به دلیل ثروت دیگران!!
ساعت ٥:۳٠ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢ مهر ۱۳٩٢   کلمات کلیدی: مذهبی ،قرآن

پیامبر اکرم هیچ گاه کسی را به خاطر ثروت و شهرتش بر دیگران متقدّم نمی دانست و با بردگان و خاک نشینان معاشرت کرد تا دیگران هم به او اقتدا کنند.

 

 


 

ثروت

 

«وَاصْبِرْ نَفْسَکَ مَعَ الَّذِینَ یَدْعُونَ رَبَّهُم بِالْغَدَاةِ وَالْعَشِیِّ یُرِیدُونَ وَجْهَهُ وَلَا تَعْدُ عَیْنَاکَ عَنْهُمْ تُرِیدُ زِینَةَ الْحَیَاةِ الدُّنْیَا وَلَا تُطِعْ مَنْ أَغْفَلْنَا قَلْبَهُ عَن ذِکْرِنَا وَاتَّبَعَ هَوَاهُ وَکَانَ أَمْرُهُ فُرُطًا»

 

«و نفس خود را همراه کسانى دار که صبحگاه و شامگاه پروردگارشان را مى‏خوانند در حالى که پیوسته خشنودى او را مى‏طلبند. و مباد که هر دو چشمت از آنها (به شخص دیگر و چیز دیگر) منصرف شود که زینت و آرایش زندگى دنیا را طالب باشى، و از کسى که قلب او را (به خاطر سابقه طغیانش) از یاد خود غافل کرده‏ایم و از هوا و هوس پیروى مى‏کند و کارش اسراف و تجاوز (از حدود خداوند) است اطاعت مکن.» (سوره کهف، آیه 28)

نکاتی که از این آیه شریفه استفاده می‌شود این است گروهی با صدق نیت به پیامبر گرامی گرویدند و صبح و شام به طور مستمرّ پروردگارشان را خوانده و طالب رضا و رحمت آفریدگار جهان و بندگی خدای سبحان بودند.

از سوی دیگر هم افرادی افراط گر و اسرافکار و هوسران که بر اثر طغیان گری‌ هایشان خدا آن‌ها را از یاد خود غافل ساخته بود ، نزد پیامبر رفت و آمد می‌کردند و از پیامبر می‌خواستند که آن گروه اوّل را تنها به جرم اینکه از نظر مالی فقیرند از خود دور کند و به ثروتمندان سرشناس بپیوندد.

در آیه شریفه خداوند به پیامبرش دستور می‌دهد که شکیبایی خود را با آنها حفظ کن که صبح و شب خدا را می خوانند‌ و جز رضای او چیزی طلب نمی‌کنند و از آن‌ها چشم مپوشان و از گروه دوم که مشتی تبهکار و هوسران و غافل از یاد خدا هستند ، فرمان مبر .

در آیه 52 سوره انعام فرمود: اگر گروه نخست را که همواره صبح و شام خدا را می‌خوانند از خود طرد کردی در این هنگام از ظالمین می‌باشی.

پیامبر گرامی هرگز به فکر معاشرت با سرمایه داران دنیا طلب نبود و با افرادی که از نظر مادّی در حد پایین بودند ولی از نظر ایمان و معنویت در سطح عالی بودند همچون سلمان، عمار و بلال وابوذر و... بسیار مهربان و صمیمی بود .

در میان یاران خود چنان می زیست که گویی او هم یکی از آنهاست با اینکه او پیامبری بود که از جمیع پیامبران مرسل افضل بود.

گویند او در جمع اصحاب خود آن‌چنان بی‌تکلّف بود که چون شخصی از بیرون به مجلس پیامبر(صلی الله علیه وآله) وارد می‌شد، او را نمی شناخت زیرا به طور دایره وار نشسته بودند و شخص تازه وارد نمی‌فهمید که گل سر سبد این مجموعه یعنی محمّد کدام است.

از ابن عباس روایت کرده‌اند که این قسمت از آیه شریفه «وَلَا تُطِعْ مَنْ أَغْفَلْنَا قَلْبَهُ عَن ذِکْرِنَا » درباره امیه بن خلف الجمحی نازل شد که به رسول خدا گفت: فقرا را از نزد خود بیرون کن و با صنادید اهل مکه معاشرت کن .

به روایت دیگر عینیه بن حصین بر رسول خدا وارد شد در حالتی که سلمان نزد پیامبر بود، عینیه گفت: یا محمّد هنگامی‌که نزد تو می‌آییم باید این مرد را بیرون کنی سپس این آیه نازل شد.

 

پیامبر اکرم هیچ گاه کسی را به خاطر ثروت و شهرتش بر دیگران متقدّم نمی دانست و با بردگان و خاک نشینان معاشرت کرد تا دیگران هم به او اقتدا کنند.

این سخن گهربار از اوست:

تا دم مرگ از پنج کار دست نخواهم کشید: غذا خوردن روی زمین با غلامان، سوار الاغ شدن (که نشانه کمال تواضع است) دوشیدن بز به دست خود، پوشیدن پشم (لباس پشمی در آن زمان خشن ترین لباس‌ها بوده) و سلام به کودکان (این کارها را ترک نخواهم کرد) تا بعد از من روش و سنّتی باشد.

و خدایش فرمود: «لَقَدْ کَانَ لَکُمْ فِی رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ » برای شما در رسول خدا سرمشقی نیکوست. (سوره احزاب آیه 21)

از این رو ما حق نداریم به ثروتمندان به خاطر مال و دارایی آن‌ها احترام گذاریم و نیز حق نداریم که به فقرای متدین به چشم حقارت بنگریم و به خاطر فقرشان در زندگی، با آن‌ها قطع ارتباط کنیم.

بخش قرآن تبیان

 


 

منبع: سایت حوزه