ترجمه سوره بقره ( از آیه 221 تا آیه 240 )
ساعت ٢:٥۸ ‎ق.ظ روز جمعه ٧ امرداد ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: مذهبی ،ترجمه سوره بقره

وَ لا تَنْکِحُوا الْمُشْرِکاتِ حَتَّى یُؤْمِنَّ وَ لَأَمَةٌ مُؤْمِنَةٌ خَیْرٌ مِنْ مُشْرِکَةٍ وَ لَوْ أَعْجَبَتْکُمْ وَ لا تُنْکِحُوا الْمُشْرِکینَ حَتَّى یُؤْمِنُوا وَ لَعَبْدٌ مُؤْمِنٌ خَیْرٌ مِنْ مُشْرِکٍ وَ لَوْ أَعْجَبَکُمْ أُولئِکَ یَدْعُونَ إِلَى النَّارِ وَ اللَّهُ یَدْعُوا إِلَى الْجَنَّةِ وَ الْمَغْفِرَةِ بِإِذْنِهِ وَ یُبَیِّنُ آیاتِهِ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ یَتَذَکَّرُونَ221وَ یَسْئَلُونَکَ عَنِ الْمَحیضِ قُلْ هُوَ أَذىً فَاعْتَزِلُوا النِّساءَ فِی الْمَحیضِ وَ لا تَقْرَبُوهُنَّ حَتَّى یَطْهُرْنَ فَإِذا تَطَهَّرْنَ فَأْتُوهُنَّ مِنْ حَیْثُ أَمَرَکُمُ اللَّهُ إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ التَّوَّابینَ وَ یُحِبُّ الْمُتَطَهِّرینَ222نِساؤُکُمْ حَرْثٌ لَکُمْ فَأْتُوا حَرْثَکُمْ أَنَّى شِئْتُمْ وَ قَدِّمُوا لِأَنْفُسِکُمْ وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ اعْلَمُوا أَنَّکُمْ مُلاقُوهُ وَ بَشِّرِ الْمُؤْمِنینَ223وَ لا تَجْعَلُوا اللَّهَ عُرْضَةً لِأَیْمانِکُمْ أَنْ تَبَرُّوا وَ تَتَّقُوا وَ تُصْلِحُوا بَیْنَ النَّاسِ وَ اللَّهُ سَمیعٌ عَلیمٌ224لا یُؤاخِذُکُمُ اللَّهُ بِاللَّغْوِ فی‏ أَیْمانِکُمْ وَ لکِنْ یُؤاخِذُکُمْ بِما کَسَبَتْ قُلُوبُکُمْ وَ اللَّهُ غَفُورٌ حَلیمٌ225لِلَّذینَ یُؤْلُونَ مِنْ نِسائِهِمْ تَرَبُّصُ أَرْبَعَةِ أَشْهُرٍ فَإِنْ فاؤُ فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحیمٌ226وَ إِنْ عَزَمُوا الطَّلاقَ فَإِنَّ اللَّهَ سَمیعٌ عَلیمٌ227وَ الْمُطَلَّقاتُ یَتَرَبَّصْنَ بِأَنْفُسِهِنَّ ثَلاثَةَ قُرُوءٍ وَ لا یَحِلُّ لَهُنَّ أَنْ یَکْتُمْنَ ما خَلَقَ اللَّهُ فی‏ أَرْحامِهِنَّ إِنْ کُنَّ یُؤْمِنَّ بِاللَّهِ وَ الْیَوْمِ الْآخِرِ وَ بُعُولَتُهُنَّ أَحَقُّ بِرَدِّهِنَّ فی‏ ذلِکَ إِنْ أَرادُوا إِصْلاحاً وَ لَهُنَّ مِثْلُ الَّذی عَلَیْهِنَّ بِالْمَعْرُوفِ وَ لِلرِّجالِ عَلَیْهِنَّ دَرَجَةٌ وَ اللَّهُ عَزیزٌ حَکیمٌ228الطَّلاقُ مَرَّتانِ فَإِمْساکٌ بِمَعْرُوفٍ أَوْ تَسْریحٌ بِإِحْسانٍ وَ لا یَحِلُّ لَکُمْ أَنْ تَأْخُذُوا مِمَّا آتَیْتُمُوهُنَّ شَیْئاً إِلاَّ أَنْ یَخافا أَلاَّ یُقیما حُدُودَ اللَّهِ فَإِنْ خِفْتُمْ أَلاَّ یُقیما حُدُودَ اللَّهِ فَلا جُناحَ عَلَیْهِما فیمَا افْتَدَتْ بِهِ تِلْکَ حُدُودُ اللَّهِ فَلا تَعْتَدُوها وَ مَنْ یَتَعَدَّ حُدُودَ اللَّهِ فَأُولئِکَ هُمُ الظَّالِمُونَ229فَإِنْ طَلَّقَها فَلا تَحِلُّ لَهُ مِنْ بَعْدُ حَتَّى تَنْکِحَ زَوْجاً غَیْرَهُ فَإِنْ طَلَّقَها فَلا جُناحَ عَلَیْهِما أَنْ یَتَراجَعا إِنْ ظَنَّا أَنْ یُقیما حُدُودَ اللَّهِ وَ تِلْکَ حُدُودُ اللَّهِ یُبَیِّنُها لِقَوْمٍ یَعْلَمُونَ230وَ إِذا طَلَّقْتُمُ النِّساءَ فَبَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَأَمْسِکُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ أَوْ سَرِّحُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ وَ لا تُمْسِکُوهُنَّ ضِراراً لِتَعْتَدُوا وَ مَنْ یَفْعَلْ ذلِکَ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ وَ لا تَتَّخِذُوا آیاتِ اللَّهِ هُزُواً وَ اذْکُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَیْکُمْ وَ ما أَنْزَلَ عَلَیْکُمْ مِنَ الْکِتابِ وَ الْحِکْمَةِ یَعِظُکُمْ بِهِ وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ بِکُلِّ شَیْ‏ءٍ عَلیمٌ231وَ إِذا طَلَّقْتُمُ النِّساءَ فَبَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَلا تَعْضُلُوهُنَّ أَنْ یَنْکِحْنَ أَزْواجَهُنَّ إِذا تَراضَوْا بَیْنَهُمْ بِالْمَعْرُوفِ ذلِکَ یُوعَظُ بِهِ مَنْ کانَ مِنْکُمْ یُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ الْیَوْمِ الْآخِرِ ذلِکُمْ أَزْکى‏ لَکُمْ وَ أَطْهَرُ وَ اللَّهُ یَعْلَمُ وَ أَنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ232وَ الْوالِداتُ یُرْضِعْنَ أَوْلادَهُنَّ حَوْلَیْنِ کامِلَیْنِ لِمَنْ أَرادَ أَنْ یُتِمَّ الرَّضاعَةَ وَ عَلَى الْمَوْلُودِ لَهُ رِزْقُهُنَّ وَ کِسْوَتُهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ لا تُکَلَّفُ نَفْسٌ إِلاَّ وُسْعَها لا تُضَارَّ والِدَةٌ بِوَلَدِها وَ لا مَوْلُودٌ لَهُ بِوَلَدِهِ وَ عَلَى الْوارِثِ مِثْلُ ذلِکَ فَإِنْ أَرادا فِصالاً عَنْ تَراضٍ مِنْهُما وَ تَشاوُرٍ فَلا جُناحَ عَلَیْهِما وَ إِنْ أَرَدْتُمْ أَنْ تَسْتَرْضِعُوا أَوْلادَکُمْ فَلا جُناحَ عَلَیْکُمْ إِذا سَلَّمْتُمْ ما آتَیْتُمْ بِالْمَعْرُوفِ وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ بِما تَعْمَلُونَ بَصیرٌ233وَ الَّذینَ یُتَوَفَّوْنَ مِنْکُمْ وَ یَذَرُونَ أَزْواجاً یَتَرَبَّصْنَ بِأَنْفُسِهِنَّ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَ عَشْراً فَإِذا بَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَلا جُناحَ عَلَیْکُمْ فیما فَعَلْنَ فی‏ أَنْفُسِهِنَّ بِالْمَعْرُوفِ وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ خَبیرٌ234وَ لا جُناحَ عَلَیْکُمْ فیما عَرَّضْتُمْ بِهِ مِنْ خِطْبَةِ النِّساءِ أَوْ أَکْنَنْتُمْ فی‏ أَنْفُسِکُمْ عَلِمَ اللَّهُ أَنَّکُمْ سَتَذْکُرُونَهُنَّ وَ لکِنْ لا تُواعِدُوهُنَّ سِرًّا إِلاَّ أَنْ تَقُولُوا قَوْلاً مَعْرُوفاً وَ لا تَعْزِمُوا عُقْدَةَ النِّکاحِ حَتَّى یَبْلُغَ الْکِتابُ أَجَلَهُ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ یَعْلَمُ ما فی‏ أَنْفُسِکُمْ فَاحْذَرُوهُ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ غَفُورٌ حَلیمٌ235لا جُناحَ عَلَیْکُمْ إِنْ طَلَّقْتُمُ النِّساءَ ما لَمْ تَمَسُّوهُنَّ أَوْ تَفْرِضُوا لَهُنَّ فَریضَةً وَ مَتِّعُوهُنَّ عَلَى الْمُوسِعِ قَدَرُهُ وَ عَلَى الْمُقْتِرِ قَدَرُهُ مَتاعاً بِالْمَعْرُوفِ حَقًّا عَلَى الْمُحْسِنینَ236وَ إِنْ طَلَّقْتُمُوهُنَّ مِنْ قَبْلِ أَنْ تَمَسُّوهُنَّ وَ قَدْ فَرَضْتُمْ لَهُنَّ فَریضَةً فَنِصْفُ ما فَرَضْتُمْ إِلاَّ أَنْ یَعْفُونَ أَوْ یَعْفُوَا الَّذی بِیَدِهِ عُقْدَةُ النِّکاحِ وَ أَنْ تَعْفُوا أَقْرَبُ لِلتَّقْوى‏ وَ لا تَنْسَوُا الْفَضْلَ بَیْنَکُمْ إِنَّ اللَّهَ بِما تَعْمَلُونَ بَصیرٌ237حافِظُوا عَلَى الصَّلَواتِ وَ الصَّلاةِ الْوُسْطى‏ وَ قُومُوا لِلَّهِ قانِتینَ238فَإِنْ خِفْتُمْ فَرِجالاً أَوْ رُکْباناً فَإِذا أَمِنْتُمْ فَاذْکُرُوا اللَّهَ کَما عَلَّمَکُمْ ما لَمْ تَکُونُوا تَعْلَمُونَ239وَ الَّذینَ یُتَوَفَّوْنَ مِنْکُمْ وَ یَذَرُونَ أَزْواجاً وَصِیَّةً لِأَزْواجِهِمْ مَتاعاً إِلَى الْحَوْلِ غَیْرَ إِخْراجٍ فَإِنْ خَرَجْنَ فَلا جُناحَ عَلَیْکُمْ فی‏ ما فَعَلْنَ فی‏ أَنْفُسِهِنَّ مِنْ مَعْرُوفٍ وَ اللَّهُ عَزیزٌ حَکیمٌ240

 

ترجمه آیت الله مشکینی :

(221) و زن های مشرک را به همسری مگیرید تا ایمان بیاورند ، و البته کنیزی با ایمان از زنی آزاد و مشرک بهتر است هر چند ( جمال و مال ) او شما را خوش آید ، و به مردان مشرک زن ندهید تا ایمان بیاورند ، و حتما برده ای باایمان از مردی آزاد و مشرک بهتر است هر چند ( مال و جاه ) او شما را خوش آید. آنها ( مرد و زن مشرک در طول مدت زوجیت در کفر و فسق همسر خود ، اثر می گذارند و در نتیجه ) به سوی آتش می خوانند و خداوند به توفیق خود به سوی بهشت و آمرزش می خواند و آیات خود را برای مردم بیان می کند ، شاید متذکر شوند.

(222) و از تو درباره عادت زنانه می پرسند ، بگو: آن نوعی آزار و ناراحتی است. پس از ( آمیزش با ) زنان در زمان عادت کناره گیری نمایید و تا پاک نشوند به آنها نزدیک نشوید و چون ( از عادت ) پاک شدند ( یا غسل کردند ) از همان جا که خدا دستور داده با آنان آمیزش نمایید ، همانا خداوند کسانی را که زود و زیاد توبه می کنند و کسانی را که کوشا در پاکی اند دوست دارد.

(223) زنان شما کشتزار شمایند ، پس از هر سو و هر وقت که خواستید به کشتزار خود درآیید و ( با نیّت اکتفاء به حلال در مقابل حرام و طلب فرزندی صالح از این عمل ، ثوابی ) برای خودتان پیش فرستید و از خدا پروا کنید و بدانید که او را ملاقات خواهید کرد و مؤمنان را مژده بده.

(224) و خدا را در معرض سوگندهای خود قرار ندهید ( به خاطر بهانه هایی سوگند نخورید ) که نیکی و تقوا و اصلاح میان مردم انجام ندهید و خدا را در معرض سوگندهای ( مکرر ) خود قرار ندهید که نیکی و تقوا و اصلاح کنید ، ( تا آنجا که این نام را به ابتذال کشانید ) و خداوند شنوا و داناست.

(225) خداوند شما را به خاطر سوگندهای بیهوده و لغوتان مؤاخذه نمی کند ، و لکن شما را به خاطر آنچه دل هایتان کسب کرده ( قصد سوگند حقیقی داشته ) مؤاخذه می کند ، و خداوند بسیار آمرزنده و بردبار است.

(226) برای کسانی که برای دوری از زنان خود ( به قصد آزار آنها ) سوگند یاد می کنند ( که بیش از چهار ماه با آنها آمیزش جنسی نکنند ) چهار ماه مهلت است ، پس اگر بازگشتند ( و کفاره دادند و همبستر شدند ) همانا خداوند بسیار آمرزنده و مهربان است. ( این سوگند گرچه بر امر حرام و خود نیز حرام است لکن منعقد می شود و باطل کردن و دادن کفاره واجب می گردد. )

(227) و اگر تصمیم طلاق گرفتند ( مانعی ندارد ، سوگند منحلّ و کفّاره ساقط می شود ) همانا خداوند شنوا و داناست.

(228) و زنان طلاق داده شده باید مدت سه پاکی ( از عادت زنانه ) خود را در انتظار دارند ( عدّه نگه دارند ) و اگر به خدا و روز واپسین ایمان دارند بر آنها جایز نیست که آنچه را خداوند در رحم هایشان آفریده ( از خون حیض یا فرزند ) پنهان دارند ( مثلا حیض سوم را دیده ولی انکار کنند تا به وسیله رجوع به شوهر اول بازگردند یا ندیده ادعای دیدن کنند تا مانع از رجوع شوهر شوند یا وجود اولاد را انکار نمایند تا شوهر دیگر کنند ) ، و شوهرانشان ( در طلاق رجعی ) سزاوارترند آنها را در زمان عده ( به همسری ) بازگردانند اگر قصد آشتی و سازش دارند ، و برای آنها بر عهده مردان ( در سنت فطرت و حکم شریعت ) حقوقی شایسته است ( چون حق استمتاع و نفقه و حسن معاشرت و ارث ) مانند حقوقی که ( برای مردان ) بر عهده آنهاست ( مثل حق طلاق ، استمتاع ، حسن معاشرت ، و انتخاب همسر دیگر ، منع از سفر ، ولایت بر اولاد ، ارث و غیره ) و مردان را ( به شهادت اختلاف کمّ و کیف حقوق ) بر آنها برتری است. و خداوند مقتدر و حکیم مصلحت دان ( در تکوین و تشریع ) است.

(229) طلاق ( رجعی که شوهر در آن حق رجوع دارد ) دو بار است ، پس ( در هر بار بر شوهر است یا در عده رجوع کردن و او را ) به نیکی نگه داشتن و یا ( ترک ، رجوع و او را ) به خوشی و احسان رها ساختن. و برای شما جایز نیست از آنچه به آنها ( به عنوان مهر ) داده اید چیزی را پس بگیرید مگر آنکه هر دو بترسند که حدود خدا را برپا ندارند پس اگر ( شما حکّام شرع ) بیم آن داشتید که آن دو حدود خدا را برپا ندارند ( در صورتی که هر دو یکدیگر را نمی خواهند یا زن کراهت شدیده دارد به آنها اعلام کنید که ) گناهی بر آنها نیست در آنچه زن ( برای رهایی خود بعضی از مهر یا همه آن یا بیشتر از آن را به عنوان عوض طلاق ) فدیه دهد. اینها مرزهای خداوند است ، از آنها تجاوز نکنید ، و کسانی که از مرزهای خدا تجاوز کنند آنها حقیقتا ستمکارند.

(230) پس اگر ( بار سوم ) او را طلاق داد دیگر آن زن بر وی حلال نخواهد بود تا آنکه با شوهری غیر او ازدواج کند ، و اگر ( شوهر دوم ) او را طلاق داد گناهی بر او و شوهر اوّل او نیست که به یکدیگر بازگردند ، در صورتی که امیدوار باشند که حدود الهی را برپا می دارند ، و اینها حدود و احکام خداوند است که برای گروهی که می دانند ( و عمل می کنند ) بیان می نماید.

(231) و چون زن ها را طلاق دادید و به انتهای عدّه خود نزدیک شدند ، پس ( یا دوباره رجوع کنید و ) آنها را به خوبی و خوشی نگه دارید و یا ( به ترک رجوع ) به خوبی و خوشی رها سازید ، و هرگز آنان را برای آزار و زیان نگه ندارید تا به آنها تعدی و ستم روا دارید ، و هر که چنین کند پس حتما به خویشتن ستم کرده. و آیات خدا را به مسخره نگیرید و نعمت ( بی حدّ ) خدا را بر خودتان و آنچه را که بر شما از کتاب و حکمت ( احکام شرعی و معارف عقلی ) فرو فرستاده که شما را بدان پند می دهد به یاد آرید ، و از خدا پروا کنید و بدانید که خداوند به همه چیز داناست.

(232) و چون زنان را طلاق دادید و به پایان عدّه خود رسیدند آنها را از ازدواج با شوهران خود ( شوهران سابق یا آنان که انتخاب خواهند کرد ) اگر در میان خودشان به نیکی توافق کنند باز مدارید. با این ( دستور ) کسانی از شما که به خدا و روز آخرت ایمان می آورند پند داده می شوند. این برای شما رشد دهنده تر و پاکیزه تر است ، و خدا می داند و شما نمی دانید.

(233) و مادران باید فرزندان خود را دو سال کامل شیر دهند این ( دستور ) برای کسی است که می خواهد دوران شیرخوارگی ( طفل ) را تکمیل کند ، و روزی و لباس آنها به نحو متعارف بر عهده کسی است که طفل از آن اوست ( پدر ) هیچ کس جز به مقدار توانش مکلّف نمی شود ، نباید مادری به خاطر فرزندش به زیان افتد و نه صاحب فرزندی برای فرزندش ( نه به مادر تحمیل شود که مجّانا شیر دهد و نه به پدر که هزینه بیشتر بپردازد ) و نباید مادر و پدر ( به خاطر اختلافات خود ) به فرزند خود ضرر و آسیب برسانند. و مانند این تکلیف بر عهده وارث ( پدر ) نیز می باشد ( که اگر پدر بمیرد و ترکه به همان طفل رسد ، نفقه مادر با شرایط فوق از آن مال ادا می شود ) ، حال اگر پدر و مادر بخواهند روی توافق و مشورتشان ( فرزند را قبل از موعد مقرر ) از شیر بگیرند بر آنها گناهی نیست. و اگر بخواهید برای شیر دادن اولادتان دایه طلبید بر شما گناهی نیست در صورتی که آنچه را که باید بدهید به نیکی و معروف بپردازید. و از خدا پروا کنید و بدانید خدا به آنچه می کنید بیناست.

(234) و کسانی از شما که قبض روح می شوند و همسرانی باقی می گذارند ، آنها خودشان را چهار ماه و ده روز ( به عنوان عدّه وفات ) در انتظار نگه می دارند و چون به پایان مدت خود رسیدند پس در آنچه درباره خودشان به نیکی و معروف انجام دهند ( انتخاب همسر یا ترک آن ) بر شما ( حکّام جامعه یا مسلمین ) گناهی نیست ، و خدا از آنچه می کنید آگاه است.

(235) و در آنچه از خواستگاری زن ها ( یی که در عدّه وفات اند ) به کنایه گویید یا در دل های خود پنهان دارید بر شما گناهی نیست ، خداوند می داند که شما به زودی آنها را ( طبق غرایز فطری ) یاد خواهید کرد ، و لکن با آنها در خلوت قرارداد زناشویی نگذارید جز آنکه گفتاری پسندیده ( و اشاره و کنایه دار ) بگویید ، و هرگز تصمیم بستن عقد زوجیت نگیرید تا عدّه مقرر به پایان رسد ، و بدانید که خداوند آنچه در دل دارید می داند پس ، از ( خشم ) او بر حذر باشید و بدانید که خداوند بسیار آمرزنده و بردبار است.

(236) اگر زنان را در صورتی که با آنها نزدیکی نکرده اید و برای آنها مهری تعیین ننموده اید طلاق دادید بر شما گناهی نیست ( نه از جهت طلاق قبل از آمیزش و نه طلاق بدون تعیین مهر ) و باید آنها را بهره ای از مال خود دهید و به طرزی پسندیده از مال خود برخوردار کنید ، توانگر به مقدار خویش و تنگدست به مقدار خویش ، که این حق بر نیکوکاران ثابت و الزامی است.

(237) و اگر آنان را پیش از آنکه نزدیکی کنید طلاق دادید در حالی که مهری معین کرده اید پس نصف آنچه تعیین کرده اید ( بر عهده شماست ) مگر آنکه ( آن را ) خود آنها گذشت کنند یا آن کس که عقد ازدواج به دست اوست ( ولیّ یا وکیل مطلق ) گذشت کند. و گذشت شما ( که همه مهر را بدهید ) به تقوی نزدیکتر است ، و احسان و فزونبخشی را در میان خودتان فراموش نکنید ، که خداوند به آنچه می کنید بیناست.

(238) بر همه نمازها و ( به ویژه ) نماز میانه ( نماز ظهر ) محافظت نمایید و ( در نماز و در هر امری ) برای خدا خاضعانه به پا خیزید.

(239) پس اگر ( از دشمن یا خطر دیگر ) بیم داشتید ، پیاده یا سواره ( نماز خوف یا مطارده بخوانید ) و چون امنیت یافتید خدا را ( در نماز معمولی و غیر نماز ) به یاد آورید همان گونه که به شما چیزهایی را که نمی دانستید بیاموخت.

(240) و کسانی از شما که مرگشان نزدیک می شود و همسرانی باقی می گذارند بر آنهاست که برای همسرانشان و هزینه زندگی تا یک سال را بدون بیرون کردن ( آنها از خانه ) وصیت نمایند. و اگر خود آنها بیرون رفتند ، پس راجع به آنچه درباره خودشان به طور شایسته انجام دهند ( ازدواج یا اشتغالی انتخاب نمایند ، ) بر شما ( وارثان میّت ) گناهی نیست ( و هزینه ساقط می شود ) و خداوند توانا و حکیم است ( این حکم در صدر اسلام بود بعدا نسخ و تبدیل به ارث و عدّه شد ) .