ترجمه سوره بقره ( از آیه 181 تا آیه 200 )
ساعت ۱۱:۱٠ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٥ امرداد ۱۳٩٠   کلمات کلیدی: مذهبی ،ترجمه سوره بقره

فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَ ما سَمِعَهُ فَإِنَّما إِثْمُهُ عَلَى الَّذینَ یُبَدِّلُونَهُ إِنَّ اللَّهَ سَمیعٌ عَلیمٌ181فَمَنْ خافَ مِنْ مُوصٍ جَنَفاً أَوْ إِثْماً فَأَصْلَحَ بَیْنَهُمْ فَلا إِثْمَ عَلَیْهِ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحیمٌ182یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا کُتِبَ عَلَیْکُمُ الصِّیامُ کَما کُتِبَ عَلَى الَّذینَ مِنْ قَبْلِکُمْ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ183أَیَّاماً مَعْدُوداتٍ فَمَنْ کانَ مِنْکُمْ مَریضاً أَوْ عَلى‏ سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِنْ أَیَّامٍ أُخَرَ وَ عَلَى الَّذینَ یُطیقُونَهُ فِدْیَةٌ طَعامُ مِسْکینٍ فَمَنْ تَطَوَّعَ خَیْراً فَهُوَ خَیْرٌ لَهُ وَ أَنْ تَصُومُوا خَیْرٌ لَکُمْ إِنْ کُنْتُمْ تَعْلَمُونَ184شَهْرُ رَمَضانَ الَّذی أُنْزِلَ فیهِ الْقُرْآنُ هُدىً لِلنَّاسِ وَ بَیِّناتٍ مِنَ الْهُدى‏ وَ الْفُرْقانِ فَمَنْ شَهِدَ مِنْکُمُ الشَّهْرَ فَلْیَصُمْهُ وَ مَنْ کانَ مَریضاً أَوْ عَلى‏ سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِنْ أَیَّامٍ أُخَرَ یُریدُ اللَّهُ بِکُمُ الْیُسْرَ وَ لا یُریدُ بِکُمُ الْعُسْرَ وَ لِتُکْمِلُوا الْعِدَّةَ وَ لِتُکَبِّرُوا اللَّهَ عَلى‏ ما هَداکُمْ وَ لَعَلَّکُمْ تَشْکُرُونَ185وَ إِذا سَأَلَکَ عِبادی عَنِّی فَإِنِّی قَریبٌ أُجیبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذا دَعانِ فَلْیَسْتَجیبُوا لی‏ وَ لْیُؤْمِنُوا بی‏ لَعَلَّهُمْ یَرْشُدُونَ186أُحِلَّ لَکُمْ لَیْلَةَ الصِّیامِ الرَّفَثُ إِلى‏ نِسائِکُمْ هُنَّ لِباسٌ لَکُمْ وَ أَنْتُمْ لِباسٌ لَهُنَّ عَلِمَ اللَّهُ أَنَّکُمْ کُنْتُمْ تَخْتانُونَ أَنْفُسَکُمْ فَتابَ عَلَیْکُمْ وَ عَفا عَنْکُمْ فَالْآنَ بَاشِرُوهُنَّ وَ ابْتَغُوا ما کَتَبَ اللَّهُ لَکُمْ وَ کُلُوا وَ اشْرَبُوا حَتَّى یَتَبَیَّنَ لَکُمُ الْخَیْطُ الْأَبْیَضُ مِنَ الْخَیْطِ الْأَسْوَدِ مِنَ الْفَجْرِ ثُمَّ أَتِمُّوا الصِّیامَ إِلَى اللَّیْلِ وَ لا تُبَاشِرُوهُنَّ وَ أَنْتُمْ عاکِفُونَ فِی الْمَساجِدِ تِلْکَ حُدُودُ اللَّهِ فَلا تَقْرَبُوها کَذلِکَ یُبَیِّنُ اللَّهُ آیاتِهِ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ یَتَّقُونَ187وَ لا تَأْکُلُوا أَمْوالَکُمْ بَیْنَکُمْ بِالْباطِلِ وَ تُدْلُوا بِها إِلَى الْحُکَّامِ لِتَأْکُلُوا فَریقاً مِنْ أَمْوالِ النَّاسِ بِالْإِثْمِ وَ أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ188یَسْئَلُونَکَ عَنِ الْأَهِلَّةِ قُلْ هِیَ مَواقیتُ لِلنَّاسِ وَ الْحَجِّ وَ لَیْسَ الْبِرُّ بِأَنْ تَأْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ ظُهُورِها وَ لکِنَّ الْبِرَّ مَنِ اتَّقى‏ وَ أْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ أَبْوابِها وَ اتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّکُمْ تُفْلِحُونَ189وَ قاتِلُوا فی‏ سَبیلِ اللَّهِ الَّذینَ یُقاتِلُونَکُمْ وَ لا تَعْتَدُوا إِنَّ اللَّهَ لا یُحِبُّ الْمُعْتَدینَ190وَ اقْتُلُوهُمْ حَیْثُ ثَقِفْتُمُوهُمْ وَ أَخْرِجُوهُمْ مِنْ حَیْثُ أَخْرَجُوکُمْ وَ الْفِتْنَةُ أَشَدُّ مِنَ الْقَتْلِ وَ لا تُقاتِلُوهُمْ عِنْدَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ حَتَّى یُقاتِلُوکُمْ فیهِ فَإِنْ قاتَلُوکُمْ فَاقْتُلُوهُمْ کَذلِکَ جَزاءُ الْکافِرینَ191فَإِنِ انْتَهَوْا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحیمٌ192وَ قاتِلُوهُمْ حَتَّى لا تَکُونَ فِتْنَةٌ وَ یَکُونَ الدِّینُ لِلَّهِ فَإِنِ انْتَهَوْا فَلا عُدْوانَ إِلاَّ عَلَى الظَّالِمینَ193الشَّهْرُ الْحَرامُ بِالشَّهْرِ الْحَرامِ وَ الْحُرُماتُ قِصاصٌ فَمَنِ اعْتَدى‏ عَلَیْکُمْ فَاعْتَدُوا عَلَیْهِ بِمِثْلِ مَا اعْتَدى‏ عَلَیْکُمْ وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ مَعَ الْمُتَّقینَ194وَ أَنْفِقُوا فی‏ سَبیلِ اللَّهِ وَ لا تُلْقُوا بِأَیْدیکُمْ إِلَى التَّهْلُکَةِ وَ أَحْسِنُوا إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ الْمُحْسِنینَ195وَ أَتِمُّوا الْحَجَّ وَ الْعُمْرَةَ لِلَّهِ فَإِنْ أُحْصِرْتُمْ فَمَا اسْتَیْسَرَ مِنَ الْهَدْیِ وَ لا تَحْلِقُوا رُؤُسَکُمْ حَتَّى یَبْلُغَ الْهَدْیُ مَحِلَّهُ فَمَنْ کانَ مِنْکُمْ مَریضاً أَوْ بِهِ أَذىً مِنْ رَأْسِهِ فَفِدْیَةٌ مِنْ صِیامٍ أَوْ صَدَقَةٍ أَوْ نُسُکٍ فَإِذا أَمِنْتُمْ فَمَنْ تَمَتَّعَ بِالْعُمْرَةِ إِلَى الْحَجِّ فَمَا اسْتَیْسَرَ مِنَ الْهَدْیِ فَمَنْ لَمْ یَجِدْ فَصِیامُ ثَلاثَةِ أَیَّامٍ فِی الْحَجِّ وَ سَبْعَةٍ إِذا رَجَعْتُمْ تِلْکَ عَشَرَةٌ کامِلَةٌ ذلِکَ لِمَنْ لَمْ یَکُنْ أَهْلُهُ حاضِرِی الْمَسْجِدِ الْحَرامِ وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ شَدیدُ الْعِقابِ196الْحَجُّ أَشْهُرٌ مَعْلُوماتٌ فَمَنْ فَرَضَ فیهِنَّ الْحَجَّ فَلا رَفَثَ وَ لا فُسُوقَ وَ لا جِدالَ فِی الْحَجِّ وَ ما تَفْعَلُوا مِنْ خَیْرٍ یَعْلَمْهُ اللَّهُ وَ تَزَوَّدُوا فَإِنَّ خَیْرَ الزَّادِ التَّقْوى‏ وَ اتَّقُونِ یا أُولِی الْأَلْبابِ197لَیْسَ عَلَیْکُمْ جُناحٌ أَنْ تَبْتَغُوا فَضْلاً مِنْ رَبِّکُمْ فَإِذا أَفَضْتُمْ مِنْ عَرَفاتٍ فَاذْکُرُوا اللَّهَ عِنْدَ الْمَشْعَرِ الْحَرامِ وَ اذْکُرُوهُ کَما هَداکُمْ وَ إِنْ کُنْتُمْ مِنْ قَبْلِهِ لَمِنَ الضَّالِّینَ198ثُمَّ أَفیضُوا مِنْ حَیْثُ أَفاضَ النَّاسُ وَ اسْتَغْفِرُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحیمٌ199فَإِذا قَضَیْتُمْ مَناسِکَکُمْ فَاذْکُرُوا اللَّهَ کَذِکْرِکُمْ آباءَکُمْ أَوْ أَشَدَّ ذِکْراً فَمِنَ النَّاسِ مَنْ یَقُولُ رَبَّنا آتِنا فِی الدُّنْیا وَ ما لَهُ فِی الْآخِرَةِ مِنْ خَلاقٍ200

 

ترجمه آیت الله مشکینی :

(181) پس هر کس آن ( وصیت ) را پس از شنیدنش تبدیل کند ( ترک نماید یا تغییر دهد ) جز این نیست که گناهش بر کسانی است که آن را تغییر می دهند. به یقین خداوند شنوا و داناست.

(182) پس هر که از انحراف یا از گناه وصیت کننده بترسد ( بفهمد که اشتباها یا عمدا حقوق ورثه را تضییع کرده ) پس میان آنها ( ورثه و اهل وصیت به تغییر دادن آن ) اصلاح نماید بر او گناهی ( در این تبدیل ) نیست ، همانا خداوند بسیار آمرزنده و مهربان است.

(183) ای کسانی که ایمان آورده اید ، روزه بر شما نوشته و مقرر شده همان گونه که بر کسانی که پیش از شما بودند مقرر شد ، شاید ( روحتان نیرومند شود و از هواهای نفسانی ) پرهیز کنید.

(184) در روزهایی چند پس هر که از شما مریض یا در سفر باشد تعدادی ( به مقدار آنچه فوت شده ) از روزهای دیگر ( را روزه بدارد ) ، و بر کسانی که روزه طاقت فرسا باشد ( مانند پیران و خردسالان و بیماران مزمن افطار جایز است و ) دادن طعام به یک فقیر ( یک مد به ازاء هر روز ) کفاره و بدل آن است ، و هر که بر خیر بیفزاید ( و دو مد بدهد ) برای او بهتر است ، و روزه گرفتن ( هر چند توان فرسا باشد ) بهتر است ، اگر بدانید.

(185) ماه رمضان ماهی است که قرآن در آن فرو فرستاده شده که راهنمای مردم و دلایلی روشن از هدایت و جدایی ( بین حق و باطل ) است. پس کسی که در این ماه حاضر باشد ( در وطن باشد ) باید آن را روزه بدارد ، و کسی که بیمار یا در سفر باشد تعدادی از روزهای دیگر ( را به مقدار آنچه فوت شده روزه بدارد ) . خداوند برای شما آسانی می خواهد و برای شما دشواری نمی خواهد ، و ( می خواهد ) تا شماره معین ( سی روز ) را تمام کنید و خدا را به پاس آنکه شما را هدایت نموده تکبیر گویید و بزرگ شمارید ، و شاید سپاس گزارید.

(186) و چون بندگان من از تو درباره من بپرسند ( بگو که ) من حتما ( به همه ) نزدیکم ، دعای دعاکننده را هنگامی که مرا بخواند اجابت می کنم ، پس دعوت مرا بپذیرند و به من ایمان آورند ، شاید که راه یابند.

(187) برای شما در شب روزه همبستر شدن با زنانتان حلال شد ، آنها لباسند برای شما و شما لباسید برای آنها ( هر یک زینت دیگری هستید و پوشاننده عیوب و حافظ از گناه او ) .

(188) و اموالتان را در میان خود به ناحق مخورید و آن را به سوی قاضیان ( به عنوان رشوه ) سرازیر نکنید تا پاره ای از اموال مردم را به گناه و ناحق بخورید در حالی که ( حرمت کارتان را ) می دانید.

(189) از تو درباره ماه های نو ( و حکمت تغییر شکل آنها از هلال تا بدر ) می پرسند ، بگو: آنها وسیله تعیین اوقات ( تقویم طبیعی برای کارهای دنیوی ) مردم و ( برای وقت ) حج ( و سایر اعمال دینی دارای وقت معین ) است. و نیکی آن نیست که به خانه ها از پشت آنها درآیید ( مانند سنّت جاهلیت که محرم باید به خانه خود از پشت دیوار وارد شود نه از در ورودی ) ، و لکن نیکی ( عمل ) کسی است که ( از گناه ) می پرهیزد ، و به خانه ها از درهای آنها درآیید و از خدا پروا کنید ، شاید رستگار گردید.

(190) و در راه خدا با کسانی که با شما می جنگند بجنگید و ( وقت جنگ از حدود شرعی و قوانین عقلایی جنگ ) تجاوز نکنید ( بدون عذر قانونی حمله ننمایید ، با هم پیمان متارکه نجنگید ، ضعیفان بی آزار را مکشید ، کشته ها را مثله نکنید و اموال را بی جهت اتلاف ننمایید ) که خداوند تجاوزکاران را دوست ندارد.

(191) و هر جا به آنها ( به مشرکین مکه ) دست یافتید آنها را بکشید ، و از جایی که شما را بیرون راندند ( از مکه ) بیرون رانید ، و فتنه ( شرک آنها و آزار دادن مسلمان ها و بیرون کردن آنها از مکه ) از کشتن بدتر است. و با آنها در نزد مسجد الحرام نجنگید مگر آنکه در آنجا با شما بجنگند ، پس اگر ( در آنجا ) با شما جنگیدند آنها را بکشید ، که کیفر کافران همین است.

(192) و اگر ( از شرک و ستیزه ) باز ایستند ، همانا خداوند بسیار آمرزنده مهربان است.

(193) و با آنها بجنگید تا فتنه ای نباشد ( تا ریشه شرک کنده شود ) و آیین و اطاعت تنها از آن خدا باشد. پس اگر ( از شرکشان ) باز ایستادند ، تعدّی جز بر ستمکاران روا نیست.

(194) ماه حرام در مقابل ماه حرام است ( ماه های رجب ، ذو القعده ، ذو الحجّه و محرم محترم اند و نباید در آنها جنگید ، اما اگر کسی حرمت آن را شکست و شروع به جنگ کرد ، باید در همان ماه حرام با او جنگید ) و همه محترم ها ( مانند حرم ، مسجد الحرام ، جان و عرض مؤمن در مقابل هم اند و ) قصاص دارند ، پس هر که بر شما تعدّی کرد ( و احترامی را شکست ) شما هم به مانند آن بر او تعدّی کنید ، و از خدا پروا نمایید ( که از مرز مقابله به مثل تجاوز نکنید ) و بدانید که خدا با پرهیزکاران است.

(195) و در راه خدا انفاق کنید و ( به واسطه ترک انفاق در راه جهاد ، یا صرف آن در غیر راه خدا ) خود را به دست خود به هلاکت نیفکنید ، و نیکی کنید که بی تردید خداوند نیکوکاران را دوست دارد.

(196) و ( عمل ) حج و عمره را برای خدا به اتمام رسانید ، و اگر ( پس از بستن احرام به واسطه دشمن یا بیماری ) ممنوع از عمل شدید ( بر شماست ) قربانی کردن آنچه میسر گردد ( از شتر یا گاو یا گوسفند ، که به قربانگاه مکه یا منی بفرستید ) ، و سر خود را نتراشید تا آن قربانی به محل خود برسد و اگر کسی از شما ( در حال احرام ) مریض باشد یا ناراحتی از ناحیه سر داشته باشد ( و مجبور به تراشیدن سر شود ، سر را بتراشد و ) کفّاره ای از قبیل روزه یا صدقه یا قربانی انجام دهد. و اگر ( در مورد حج و عمره از دشمن و بیماری ) ایمن بودید پس هر که با تقدیم عمره تمتّع ( عمره بهره مندی از تقرب به خدا ، و برخورداری از ممنوعات احرام پس از احرام آن ) به سوی حج تمتّع رود بر اوست آنچه میسر گردد از قربانی ( شتر یا گاو یا گوسفند ) و کسی که قربانی نیابد ( یا پول آن را نداشته باشد ) بر اوست سه روز در همان سفر حج روزه داشتن و هفت روز هنگامی که برگشتید این ده روز کامل است. این ( حج که تمتّع نامیده می شود ) فریضه کسی است که ( خود و ) خانواده اش ساکن مسجد الحرام ( مکه و اطرافش تا 24 کیلومتر ) نباشند. و از خدا پروا کنید و بدانید که خداوند سخت کیفر است.

(197) ( زمان ) حج ماه های معینی است ( شوال ، ذی قعده و ذی حجه ) ، پس کسی که در این ماه ها حج را ( به واسطه بستن احرام ، بر خود ) واجب ساخت ( بداند که ) در ( حال احرام ) حج ، بدزبانی و آمیزش با زنان و گناه و مجادله در سخن ( روا ) نیست ، و هر کار خیری انجام دهید خداوند می داند ، و برای خود توشه برگیرید که بهترین توشه تقواست ، و از من پروا کنید ای صاحبان خرد.

(198) بر شما گناهی نیست که ( در اثنای حج ) از پروردگارتان فضل و روزی طلبید ، و چون از عرفات ( به سوی مشعر ) سرازیر شدید خدا را ( در وادی مزدلفه ) در نزد ( کوه ) مشعر الحرام یاد کنید ، و او را یاد کنید به پاس آنکه شما را هدایت نمود ، و واقعیت این است که شما پیش از آن از گمراهان بودید.

(199) سپس ( از وادی مشعر به سوی منی ) از همان جایی که مردم سرازیر می شوند روانه شوید ( نه از راهی که مشرکان می روند ) ، و از خدا آمرزش طلبید ، که خداوند بسیار آمرزنده و مهربان است.

(200) پس چون اعمال و آداب حجّتان را به جا آورید خدا را یاد کنید آن گونه که پدرانتان را یاد می کنید یا بهتر و رساتر از آن ( رسم عرب این بود که پس از انجام حج در منی به ذکر افتخارات پدران خود می پرداختند ) . پس برخی از مردم گویند: پروردگارا ، به ما در دنیا ( نعمت ) ده و آنان را در آخرت نصیبی نیست.